Ли Цинхоу Бай Шяочуньий суудаг газарт өмнө нь огт очиж байгаагүй ажээ. Эцсийн эцэст тэр газар уулын нэлээд алслагдсан хэсэгт байрладаг байв. Түүнийг цааш явахад хашаан сууц нь удалгүй холоос харагдав.
Гэвч тэр ойртож амжилгүй байтал гартаа шарсан мах барьсан, цэвэрхэн царайтай нэгэн гарч ирэв. Тэр алхахынхаа зэрэгцээ махаа идэж байлаа. Махандаа бүр автсан бололтой, бүр аяархан аялж байв.
Бай Шяочуньий ам руу чихэж буй мах нь гарцаагүй тахианы гуя болохыг ойлгосон Ли Цинхоугийн царай тэр даруй барайв. Түүний зүрхэнд уур хилэн дүрэлзэн аслаа.
“Бай Шяочунь!!” хэмээн тэр аянга нижигнэх мэт дуугаар архирлаа.
Тахианы яс хүлхэж байсан Бай Шяочунь айсандаа бараг агаарт үсрэх шахав.
“Оргилын эзэн Ли!” хэмээн тэр амьсгаадан дуу алдав.
Нүд нь томрон, юу ч бодолгүй бүтэн тахианы ясыг амандаа чихээд, хүчтэй зажилж үйрүүлэн залгилаа. Үүний явцад царай нь гүн ягаан болж хувирав.
Бүх бүлгэм дотор түүний хамгийн их айдаг хүн бол Ли Цинхоу байлаа. Ялангуяа түүний маш олон тахиаг идчихсэн байсан болохоор энэ нь бүр ч үнэн байв. Бай Шяочунь үнэндээ бага зэрэг буруутай мэт санагдаж байлаа. Духныхаа хөлсийг арчаад, маш дур булаам бас чин сэтгэлээсээ байгаа мэт харагдан, гараа хавсран мэхийж яаран очив.
“Шавь нь мэндчилж байна, Оргилын эзэн.”
Ли Цинхоу Бай Шяочунь рүү ямар ч илэрхийлэлгүй ширтэв. Дотроо тэр бага зэрэг сэтгэл нь хоёрдож байлаа. Бай Шяочуньий өвөг дээдэс түүнд үнэхээр их ач тус хүргэсэн бөгөөд Ли Цинхоу ийм ачийг гүнээ эрхэмлэдэг хүн байв. Бай Шяочунь юу хийсэн нь илт байсан ч олон жилийн өмнөх тэр явдлыг тэр мартаж чадахгүй байлаа.
Ногоон Оргилын оргилын эзэн болон Нил ягаан Тогоон оргилын эзэн Сүнсний сүүлт тахиануудын асуудлаар түүнтэй ярилцахаар ирсэн байв. Тахианууд заавал их үнэтэй байгаагүй ч Ли Цинхоу өөрийн шавийг бусдад муучлуулахыг зөвшөөрч чадаагүй тул тахиануудын бодит үнээс хэд дахин ихээр нөхөн төлжээ.
Одоо тэр Бай Шяочунь рүү харах тусам, хүлээлтэд нь хүрэхгүй байгаад нь урьд урьдынхаас ч илүү дургүйцэж байлаа.
Ли Цинхоу хамраараа хүйтнээр турсхийгээд,
“Чи Гадаад бүлгэмийн шавь болоод хагас жил гаруй болж байна. Гэтэл бясалгалын түвшин чинь Ци хураах шатны гуравдугаар түвшнээс дөрөвдүгээр түвшин хүртэл л ахижээ. Үүндээ сэтгэл хангалуун байгаа юм уу?” гэв.
Бай Шяочунь нүдээ анивчиж, дараа нь хоолойгоо засав. Тэр юу гэж хариулахаа мэдэхгүй байлаа. Гэсэн ч дур булаам царай гаргасаар, хандлагаа зөв байлгаж чадвал эцэст нь бүх зүйл зүгээр болно гэж өөрийгөө тайвшруулав. Гэвч дөнгөж сая Сүнсний сүүлт тахианы гуя мэрж байснаа бодохоор хөлс нь өөрийн эрхгүй гарав.
Ли Цинхоугийн толгой өвдөж эхлэв. Тэр хэсэг бодсоныхоо дараа хүйтнээр үргэлжлүүлэн хэлэв.
“Чи ингэж дэмий сэлгүүцэж байгааг чинь бодоход, чамд их зав байгаа нь илт. Тэгвэл гурван сарын дараа болох Ци хураахын дөрөв, тавдугаар түвшний шавь нарын тэмцээнд оролц. Тэмцээн энд, Анхилуун Үүл оргил дээр болно.”
Бай Шяочуньий зүрх тэр даруй хүчтэй цохилж эхлэв. Ли Цинхоугийн хэлсэн тэмцээний талаар тэр сонсож байсан. Шагнал өгдөг гэдгийг нь мэдэж байсан ч тулаан нь маш ширүүн болдгийг бас дуулсан байлаа. Болгоомжлохгүй бол бэртэх ч боломжтой ажээ. Бай Шяочунь хөмсгөө зангидан,
“Оргилын эзэн, би чинь Ци хураахын дөрөвдүгээр түвшинд л байгаа. Тэмцээнд орвол тэдний нэг нь намайг зодож алах юм бол яах вэ? Тэгвэл би яах юм...?” гэв.
Ли Цинхоу түүний асуултыг огт тоосонгүй. Маш нухацтай харагдан,
“Энэ бол хүсэлт биш. Чи тэмцээнд оролцоно. Бас эхний тавд багтахгүй бол би...” гэв.
Бай Шяочунь санаа алдаад,
“Мэдэж байна аа. Та намайг бүлгэмээс хөөнө, тийм үү...?” гэв.
Ли Цинхоу түүн рүү ууртай ширтэв. Бай Шяочунь ямар сахилгагүйг мэддэг тэрээр, бүлгэмээс хөөгдөнө гэсэн сүрдүүлэг түүнийг тогтоон барихад хангалтгүй байхыг ойлгов. Бай Шяочунь үхлээс ямар их айдгийг санасан тэрээр гэнэт ханцуйгаа нэг сэгсрэхэд, Бай Шяочунь хашаанаас суга татагдан гарч, уулын орой руу нисэн одлоо.
Бай Шяочуньий зүрх галзуу мэт дэлсэж эхлэв. Ли Цинхоугийн ямар ч илэрхийлэлгүй царай түүнд маш муу ёр төрүүлж байлаа. Тэднийг нисэн явахад салхи нүүрийг нь балбаж байв. Тэр юу болоод байгааг ч тунгааж амжаагүй байтал Ли Цинхоу түүнийг Анхилуун Үүл оргилын ар талд авчирчээ.
Энэ газрыг хориотой бүс гэж үздэг бөгөөд цөөн шавь л энд ирдэг байв. Бай Шяочуньий хамгийн түрүүнд анзаарсан зүйл нь хаа сайгүй ургасан өтгөн ургамал байлаа.
Тэднийг доошлон нисэхэд Ли Цинхоу Бай Шяочуньийг дагуулан нэгэн хөндийд орлоо. Бараг тэр даруй муу ёрын уур амьсгал мэдрэгдэж, эргэн тойрны янз бүрийн ургамлын өнгө тодрон, бүр сэрчигнэж эхлэв.
Бай Шяочуньий зүрх хурдан цохилж, ургамлуудыг харах зуур амь насанд нь аюул нүүрлэсэн мэт мэдрэмж төрөв. Түүнийг дөнгөж үг хэлэх гэж байтал гэнэт час улаан хорт могой толгойгоо өргөн, салаалсан хэлээ гарган Бай Шяочунь рүү хүйтнээр ширтэв.
“Могой!”
Бай Шяочунь Ли Цинхоуг даган хөндий рүү орохоос өөр аргагүй болсон бөгөөд ийнхүү ороод ирмэгцээ газрын хөрс, ургамал, бүр модод хүртэл тоо томшгүй олон могойгоор дүүрэн байхыг хараад хуйх нь арзайв.
Тэд бүгд тод өнгөтэй байсан тул хорт могойнууд болох нь илт байлаа. Түүнчлэн бүгд түүн рүү хүйтэн, жижигхэн нүдээр ширтэж, салаалсан хэлээ амнаасаа гарган дотогш оруулж байв.
Бай Шяочунь чичирч эхлэв. Тэр угаасаа могойноос айдаг хүн байлаа. Эдгээр могойнуудын ширтэх байдал түүнийг айдаст автуулж байв. Тэд үнэндээ түүн рүү дайрах гэж байгаа мэт харагдахгүй байсан ч урт соёоноос нь хор дуслах нь үнэхээр аймшигтай байлаа.
Тэгтэл Бай Шяочунь гэнэт өөрт нь Үхэшгүй арьс байгааг санав. Эдгээр хорт могойнууд түүний арьсыг хазаж нэвтэлж чадахгүй байх учиртай. Ингэж бодвол, могойн тоо одоогийнхоосоо олон байсан ч түүнд бол хүчгүй тахианаас ялгаагүй аюултай байв. Эцэст нь тэд тийм ч аймаар биш байлаа.
Гэвч тэр бодлогоширон нүдээ дээш өргөв. Айсан шинж огт гаргахгүй байх нь ямар аюултайг тэр ойлголоо. Тэгвэл Ли Цинхоу түүнийг бүр ч аюултай газар аваачиж магадгүй. Тиймээс тэр даруй чарлан хашхирч, аль болох их айсан мэт харагдахыг хичээлээ.
Ли Цинхоу хүйтнээр турсхийлгээд, бясалгалын хүчээ дэлгэв. Хөдөлж мушгиралдсан могойнууд аажмаар зам тавьж, тэр нарийхан жимийн үзүүрт муухай үнэр ханхлуулсан тас харанхуй агуй харагдав.
“Ли авга ах аа, намайг өршөөгөөч!” хэмээн Бай Шяочунь чичирсэн хоолойгоор дуудлаа. “Би бүлгэмийн ямар ч дүрэм зөрчөөгүй шүү!”
Ли Цинхоугийн царай огт өөрчлөгдсөнгүй. Тэр Бай Шяочуньийг барьж аваад агуй руу чирэв. Агуйн аманд хүрмэгц ханцуйгаа сэгсрэхэд харанхуй дотор бага зэрэг гэрэл тодров.
Бай Шяочунь агуй дотор олон хорт могой байгааг тэр даруй олж харлаа. Тэдний зарим нь асар том байв. Могойнуудын гаргах исгэрэх чимээнд хачин жигтэй, хүнийг мансууруулах хүч агуулагдаж байгаа мэт санагдан, Бай Шяочуньий нүд тэр даруй томров.
Түүнд аюулын мэдрэмж төрж, амьсгаадан эхлэв. Эдгээр хорт могойнуудын бясалгалын хүч санаанд оромгүй өндөр байлаа. Тэр ч бүү хэл, Ци хураахын тавдугаар түвшинтэй эн зэрэгцэхүйц дөрвөн өнгөт хорт могой хүртэл байв.
Могойнуудын харц Бай Шяочуньий нуруугаар хүйтэн салхи гүйх мэт болгожээ. Тэгээд тэр Үхэшгүй арьсаа бодож үзээд, эдгээр могойн эсрэг удаан тэсэж чадахгүйгээ ойлгов. Энэ удаа түүнд дүр эсгэх шаардлага байсангүй. Тэр үнэхээр айж байлаа.
“Энэ бол Арван мянган могойн хөндий” гэж Ли Цинхоу хүйтэн хоолойгоор хэлэв. “Энд, Анхилуун Үүл оргил дээр, могойн хор хураадаг юм. Эдгээр могой бүр туйлын хортой. Үнэндээ тэдний хорны ганц дусал зуун үхрийг алахад хангалттай.
“Суурь тогтоох шатанд хүрээгүй ямар ч бясалгагчийг эдгээр могойн нэг нь хазвал, цагт нь хор тайлах эм авч чадахгүй л бол үхнэ. Агуйн гүнд Ци хураахын их төгсөлд хүрсэн Могойн хаан бий. Тэр могойд хазуулбал, чамайг аврахад надад хүртэл амаргүй байх болно.
“Гадаад бүлгэмийн тэмцээнд эхний тавд багтаж чадахгүй бол санаа зоволтгүй. Би чамайг бүлгэмээс хөөхгүй. Зүгээр л чамайг энд авчраад, хорыг нь хураалгана.”
Ли Цинхоу Бай Шяочунь рүү харав.
“Өө... аан... Ли авга ах аа, санаа зоволтгүй. Ердөө нэг жижигхэн бүлгэмийн тэмцээн биз дээ? Зөвхөн эхний тавд багтах хэрэгтэй гэсэн биз дээ? Би гарцаагүй чадна!”
Бай Шяочуньий хэл нь тагнайдаа наалдсан мэт болж, царай нь үхсэн хүн шиг цонхийв. Агуйн гүнд үүнээс ч аймшигтай хорт могойнууд байдгийг сонсоод, энэ газарт насан туршдаа дахин хэзээ ч ирэхгүй гэж өөртөө тангараглав.
Бай Шяочуньийг ингэж хэлэхийг сонсоод Ли Цинхоу дотроо инээмсэглэв. Гэвч царай нь огт хувирсангүй. Тэр бүр дахин нэг удаа турсхийж, Бай Шяочуньийг дагуулан буцлаа. Анхилуун Үүл оргилд эргэн ирээд, Бай Шяочуньийг уулын зам дээр шидчихээд яван одох гэж эргэв.
Гэвч тэр зогсоод эргэн харав. Энгийн өнгөөр,
“Өө, тийм. Сүнсний сүүлт тахианууд ямар байв?” гэв.
Бай Шяочунь хариулж амжаагүй байхад тэр эргэж харан, алс руу нисэн одлоо.
Бай Шяочунь санаа алдаад, хөмсгөө зангидсан чигээрээ хашаан сууц руугаа буцав. Түүнийг алхаж явахад салхи үлээж, навчсыг сэрчигнүүлэх нь могойнуудыг санагдуулж байлаа.
Хашаандаа эргэн ирээд тэр шүдээ хавиран, хөмсгөө зангидан суув.
“Ли Цинхоу... Цинхоу ч биш, Могой Ли гэвэл таарна! Ёстой дэндүү!”
“Би тэр Арван мянган могойн хөндийд лав дахиж очихгүй. Хэрэв хазуулчихвал хөөрхий муу амь минь сүйрнэ.”
Тэр мөчид Бай Шяочунь шийдвэрээ гаргав.
“Би ямар ч байсан бүх хүчээрээ хичээж, эхний тавд заавал багтана!”
“Хэрэв тэр тэмцээнд оролцох гэж байгаа юм бол, бясалгалын түвшинг бодоход надад гарцаагүй сүнсний эм хэрэгтэй!” гэж хэлээд Бай Шяочунь гүнзгий амьсгаа авч, нударгаа зангидлаа. Түүний нүдэнд ширүүн гялбаа тодорч, тэр эргэн тойрноо тойруулан харлаа. Эцэст нь харц нь Өвлийн сүнсний хулсан дээр тусав.
“Өвлийн сүнсний хулсны даалгаврыг дуусгаад шагналаа авчихвал, сүнсний эм авах хэмжээний гавьяаны оноотой болно. Харамсалтай нь хулс арван таван метр ч хүрээгүй байна. Энэ шаардлага хангах эсэхийг мэдэхгүй юм...”
Ингэж бодоод Бай Шяочунь хулсныхаа талаар одоо ч итгэлтэй байж чадсангүй. Гэвч түүнд өөр сонголт байсангүй. Хэд хэдэн удаа тооцоо хийсний эцэст сүнслэг ургамлаа тушаах тогтоосон хугацаа хурдан ойртож байгааг батлав.
Бай Шяочунь дахиад хэдэн өдрийг хөмсгөө зангидсан чигээр өнгөрөөв. Дөрөв дэх өдрийн үүрээр тэр эртлэн босож, хулс руу очлоо. Дараа нь нэг ишний араас нөгөөг тэвэрч, газраас сугалан гаргаж эхлэв.
Хулс нь тийм ч хүнд биш мэт санагдсан ч иш бүр нь яг л төмрөөр хийсэн мэт, санаанд оромгүй хүнд болохыг тэр олж мэдэв.
Хулсны арван ишийг үндсээр нь сугалж дуустал газар тасралтгүй доргиж байлаа. Иш бүр нь арван таван метр шахам өндөртэй, хүний биеийн дайтай бүдүүн байв. Тэдгээрийг мөрөн дээрээ тохон, Даалгаврын алба руу чиглэн хашаанаасаа гарлаа.
Харамсалтай нь түүний хадгалах уутны доторх зай тийм ч том биш тул хулс огт багтсангүй. Тиймээс тэр хулсаа биеэрээ үүрч явахаас өөр аргагүй байв. Аз болоход тэр одоо Үхэшгүй төмөр арьстай болсон тул өмнөхөөсөө хавьгүй хүчтэй болжээ. Эс бөгөөс энэ ажлыг хийж дийлэхгүй байсан.
Тэр зам зуураа өрөвдөлтэйгөөр үглэж байлаа. Гэвч тэмцээн, хорт могойнууд, мөн тулааны үеэр яс нь хугарч, шөрмөс нь тасрах магадлалын талаар бодлоо.
“Би яагаад ингэж азгүй байдаг байна аа...?”