Мэн Хаод удаан бодох зав байсангүй.
Гурван давхар барилгын хаалга чимээгүйхэн нээгдэв. Дотор нь тас харанхуй, хүйт даасан түгшүүртэй уур амьсгал мэдрэгдэнэ.
— Орохгүй яагаад зогсоод байгаа юм? — Шангуань Сюгийн хүйтэн дуу дотроос сонсогдов.
Мэн Хао хэсэг тээнэгэлзлээ. Харц нь үл ялиг гялсхийж, одоо ухрах аргагүйг ойлгов.
Хэсэг бодох тусам сэтгэл нь улам түгшсэн ч эцэст нь урагш алхаж барилга руу орлоо.
Дотор нь бүдэг гэрэл аажмаар асаж, орчныг арайхийн харагдуулна.
Шангуань Сю алтан дээлтэйгээ сууж байв. Царай нь ямар ч хувиралгүй, харц нь хүйтэн. Тэр Мэн Хаог орж ирэхийг чимээгүй ажиглана.
Мэн Хао дөнгөж нэг хөлөө дотогш тавихад Шангуань Сюгийн нүд гэнэт гялсхийж, баруун гараа өргөв.
Нэг мөнгөн зүү харван ирж Мэн Хаогийн хурууг хатгаад агшин зуур буцлаа.
Үүний зэрэгцээ Мэн Хаогийн бүх орон зайн уут өөрийнх нь хяналтаас бүрэн гарч, нисэн очоод Шангуань Сюгийн өмнө буув.
Нисдэг зүүний үзүүрт бага зэрэг цус үлджээ.
Шангуань Сю тэр цусыг хэлээрээ долоов.
— Тэнгэр газрын ховор эрдэнэсийн ямар ч мөр алга...
Тэр хөмсгөө зангидан Мэн Хаог дээрээс доош ширтэв. Яг л бүх нууцыг нь нэвт харж байгаа мэт.
Мэн Хаогийн бие дэх Чөтгөрийн Цөм үл ялиг хөдөлсөн ч тэр Шангуань Сюд мэдэгдэхгүйг хичээн бүх хүчээрээ дарлаа.
Мэн Хаогийн царай цонхийж, айсан төрх гаргав. Амаа нээсэн ч юу хэлэхээ мэдэхгүй байгаа мэт харагдана.
Шангуань Сю ахин хөмсгөө зангидаад нэг орон зайн уутыг нээлээ.
Дотор нь хэсэг ухаж үзсэн ч олон тооны нисдэг илд рүү бараг харсангүй. Зэс толийг бүр анзаараагүй мэт өнгөрөв.
Ямар ч сэжигтэй зүйл олсонгүй.
Түүний хөмсөг улам зангирав.
— Шангуань ахмад багштан... та юу... юу хайгаад байгаа юм бэ?
Мэн Хаогийн нүүр айдастай харагдав. Харин дотроо хүйтнээр инээж байлаа.
Тэр ийм зүйл тохиолдож магадгүйг аль хэдийн тооцсон.
Модон илд, ихэнх Сүнсний чулуу болон үрлээ Бүдүүнд өгч, нууц газар хадгалуулсан байв.
— Надад нэг юм хэл, — гэж Шангуань Сю хэлэв. Харц нь аянга мэт Мэн Хао дээр буулаа. — Чиний бясалгалын түвшин яагаад ийм хурдан өсөв?
— Сюй эгч, Их Ахлагч Оуян хоёр намайг харж үздэг юм, — гэж Мэн Хао чичирч эхлэн хариулав. — Тэд надад хэдэн үрэл өгсөн...
Тэр айдсаа дарж тайван байхыг хичээж байгаа мэт дүр үзүүлэв.
Харин дотроо нэг их санаа зовохгүй байлаа.
Энд дуудсан шалтгаан нь Ван Тэнфэйтэй холбоотой хэрэг биш, харин бясалгалын түвшин нь хэт хурдан өссөнтэй холбоотой бололтой.
Шангуань Сю дахин хөмсгөө зангидав.
Их Ахлагч Оуян Мэн Хаог сайшаадаг гэдгийг тэр мэддэг нь илт. Үгүй бол ингэж зөөлөн асуухгүй байлаа.
Яг тэр мөчид гаднаас Хань Зүний дуу сонсогдов.
— Шангуань ахмад багштан, мэдэгдье. Мэн Хаогийн Үхэшгүйсийн Агуй хоосон байна.
— За, явж болно.
Хань Зүн явсны дараа Шангуань Сю хэсэг бодлогошрон суув.
Тэр Мэн Хаог үг дуугүй ширтсээр байлаа.
Цаг аажмаар өнгөрч, удалгүй орой болов.
Мэн Хаогийн царай улам түгшсэн, айсан болж харагдана.
Эцэст нь тэр чичирсэн дуугаар,
— Ахмад багштан... — гэж эхлэв.
— Боллоо. Явж болно, — гэж Шангуань Сю гараа даллан хэлэв.
Царайнаас нь уцаар илт мэдрэгдэнэ.
Мэн Хао босож, атгасан гараар ёслоод гарлаа.
Дотроо арай гэж санаа амрав.
Уулын бэлд хүрмэгц хурдаа нэмэн Өмнөд уулын зүг давхилаа.
Мэн Хао явсны дараа Шангуань Сюгийн царай өөрчлөгдөв.
Тэр мөнгөн зүүг өргөн анхааралтай ажиглаад, үзүүр дээр хатсан цуснаас ахин долоов.
Нүд нь гялалзлаа.
— Нэг л биш байна. Энэ цусанд доод түвшний Чөтгөрийн Цөмийн аура маш их байна. Түрүүн би Их Ахлагч Оуяны нөлөөг тооцоод анзаараагүй. Харин цус хатсаны дараа бүр тодорхой болжээ.
Шангуань Сюгийн харц хүйтэрлээ.
— Тэр хэдэн зуун Чөтгөрийн Цөм залгисан байх ёстой. Гэтэл ийм олон цөмийг хаанаас олсон юм? Энэ Мэн Хаод заавал нэг нууц байна.
Нүдэнд нь алах санаа тодорч, бие нь агаарт хөөрөн Мэн Хаогийн араас нэхлээ.
Мэн Хао асар хурдтай явж байв.
Сэтгэл нь бага зэрэг амарсан ч дотроо тайван бус хэвээр.
Өмнөд уулын Үхэшгүйсийн Агуйн гадна хүрч ирэхэд холын моддын завсраас Бүдүүн толгойгоо цухуйлгахыг харав.
Мэн Хаог олж хармагцаа Бүдүүн гүйн ирлээ.
— Айж үхэх шахлаа! — гэж Бүдүүн уртаар амьсгаа гаргав. — Мэн Хао, чи бүтэн үдээс хойш алга болчихлоо шүү дээ...
Тэр Мэн Хаогийн өгч явуулсан орон зайн уутыг гаргаж ирэв.
— Аз болж хэн ч үүнийг надад нуусныг анзаараагүй.
Мэн Хао нухацтай царайлан толгой дохиод уутаа авав.
Гэтэл яг гартаа авах мөчид алсаас агаарыг зүссэн хурц исгэрээ сонсогдлоо.
Олон өнгийн гэрлийн урсгал тэдний зүг харван ирж, дотор нь алтан дээлтэй өвгөн харагдана.
Шангуань Сю байлаа.
Тэр нисэж байв!
Суурь Тогтоох шатанд хүрсэн бясалгагч л жинхэнэ утгаараа нисэж чадна.
Сюй эгч шиг шидэт эд зүйлийн тусламжтай хэсэг хугацаанд агаарт дүүлж болох ч тэр нь жинхэнэ нислэг биш.
Үүнийг хараад Мэн Хаогийн зүрх донслов.
Шангуань Сю уулын оройгоос доош нисэн ирж байлаа. Хурд нь Мэн Хао нисдэг илдний хүчийг ашиглан давхих үеийнхтэй бараг адил.
Шангуань Сю Бүдүүн орон зайн уутыг Мэн Хаод өгч байгааг тэр дороо олж харав.
Нүд нь гялсхийлээ.
Юу ч хэлэлгүй шууд тэдний зүг харвав.
Тэр Мэн Хаог барьж чадна гэдэгтээ итгэлтэй байлаа.
Өнөөдөр заавал энэ хүүгийн нууцыг олж мэднэ.
Магадгүй тэр нууц өөрийнх нь бясалгалд асар их тус болж ч мэднэ.
Мэн Хаогийн царай хувирч, оюун санаа нь эргэлдэн ажиллав.
Гэвч нөхцөл байдал хэт яаралтай. Бодох зав байсангүй.
Тэр орон зайн уутаа далд хийгээд Бүдүүнийг шүүрэн авав.
Дараа нь агаарт үсрэхэд нэг нисдэг илд эргэн тойронд нь тойрсноо хөлийнх нь доор очлоо.
Мэн Хао тэр дороо холын зүг харван одов.
Бүх зүйл хэт хурдан болсон тул Шангуань Сюгийн хүүхэн хараа агшив.
Тэр хүйтнээр тургилаад араас нь нисэн хөөлөө.
Бүдүүн айсандаа цонхийжээ.
Гэсэн ч Мэн Хаод саад болох вий гэж айгаад огт хөдөлсөнгүй.
Мэн Хао өөрийг нь хаяхгүй гэдэгт тэр итгэж байлаа.
Үнэхээр ч Мэн Хао тийм хүн биш.
Хэрэв Бүдүүнийг орхиод явбал арай хурдан хөдөлж чадна гэдгээ мэдэж байв.
Гэхдээ тэгвэл Шангуань Сю уураа Бүдүүн дээр гаргах нь гарцаагүй.
“Хараал ид. Энэ хүний нүдэнд Гадна хүрээний шавь нар шоргоолжноос ялгаагүй юм байна. Зөвхөн Дотоод хүрээний шавь нарыг л Түшиг Урсгалын жинхэнэ бясалгагч гэж үздэг бололтой.”
Мэн Хао шүдээ зуун арагш харлаа.
Шангуань Сю улам ойртсоор.
Харин Мэн Хаогийн бие газарт улам доошилж байв. Ингээд удаан тэсэх боломжгүй.
Тэр хамаг хурдаараа урагшилж, духанд нь хөлс цувна. Оюун санаа нь галзуу мэт ажиллаж байлаа.
Гэнэт урд нь Гадна хүрээ харагдав.
Мэн Хаогийн толгойд нэг санаа цахилаа.
Тэр юу хийхээ ойлгов.
Нүд нь гялалзан газарт бууж, Гадна хүрээ рүү хамаг хурдаараа гүйлээ.
Дараа нь бясалгалдаа учрах ачааллыг ч үл тоон шүдээ зуугаад ахин нисдэг илдэн дээр үсрэв.
Исгэрсэн чимээ агаарт хадаж, ойр хавийн Гадна хүрээний шавь нар алмайран толгойгоо өргөн харцгаалаа.
Шангуань Сюгийн царай барайв.
Ханцуйгаа савчаад Мэн Хао руу шулуухан харвана.
Хоорондын зай улам багассаар, гуч орчим метрт хүрэхэд Шангуань Сюгийн царай гэнэт өөрчлөгдөв.
Мэн Хао хаашаа явж байгааг тэр сая ойлголоо.
Гэвч аль хэдийн оройтжээ.
Мэн Хао луу сийлсэн багануудтай Гадна хүрээний гол талбайд ойртов.
Өндөр тавцан дээр Их Ахлагч Оуян завилан бясалгаж суух бөгөөд доорх талбайд Ван Тэнфэй мөн завилан сууна.
Энэ бол Дотоод хүрээнд дэвшүүлэх тусгай шалгалтын бүртгэлийн газар!
— Би бүртгүүлнэ! — гэж Мэн Хао талбайд орж ирмэгцээ хашхирлаа.
— Би ч бас! — гэж царай нь цонхийсон Бүдүүн даган орилов.
Шангуань Сю талбайн яг гадна гэнэт зогсов.
Нүдэнд нь хөнөөх хүсэл оргилсон ч агшин зуур алга болж, оронд нь найрсаг инээмсэглэл тодорлоо.
Их Ахлагч Оуян нүдээ нээжээ.
Тэр Мэн Хаогийн бясалгалын түвшинг хараад гайхсан янзтай болов. Дараа нь сайшаасан харцаар нэг харав.
Ван Тэнфэй ч нүдээ нээсэн ч Мэн Хаог огт сонирхохгүй байгаа мэт байлаа.
— Нэгэнт бүртгүүлсэн бол энэ талбайгаас гарч болохгүй, — гэж Их Ахлагч Оуян тайван хэлэв. — Шалгалт хоёр хоногийн дараа эхэлнэ.
Түүний харц Шангуань Сю дээгүүр нэг шүргээд өнгөрөв.
Шангуань Сюгийн зүрх доош суух шиг болов.
Гэсэн ч инээмсэглэлээ улам найрсаг болгож, Мэн Хао руу хуурамч сайшаалтай харлаа.
Мэн Хао ч түүн рүү харжээ.
Хоёрын харц мөргөлдөхөд Шангуань Сюгийн дотор уур буцлав.
Гэвч одоо юу ч хийж чадахгүй.
Удаан чимээгүй зогссоныхоо дараа инээгээд эргэн явчихлаа.
Төд удалгүй Хань Зүн том том алхсаар ирэв.
Тэр талбайд орж Мэн Хао руу муухай хараад, ёжтой инээснээ мөн бүртгүүлж байгаагаа мэдэгдлээ.
Мэн Хаогийн хажуугаар өнгөрөхдөө намуухан дуугаар,
— Чи Шангуань ахмад багштаныг уурлуулчихсан. Эндээс гарч зүрхлэхийг чинь харъя. Дотоод хүрээнд дэвших энэ шалгалт дээр чи үхлээ олно, — гэж шивнэв.
Мэн Хаогийн нүд хүйтнээр гялсхийж, холдон явах Хань Зүний нурууг ширтлээ.
Ингээд бүртгэлийн хугацаа дуусах дөхөв.
Мэн Хаог ирэхээс өмнө зөвхөн Ван Тэнфэй бүртгүүлсэн байжээ.
Дараа нь Хань Зүн орж ирэв.
Удалгүй дахин дөрвөн хүн талбайд орж ирлээ.
Тэд Мэн Хаод танихгүй хүмүүс биш.
Инь Тяньлун, Жоу Кай хоёр тэдний дунд байв.
Үлдсэн хоёр нь гуч гаруй настай харагдана. Нэг нь өндөр, бадриун биетэй. Нөгөө нь туранхай, дорой бөгөөд нүүрээрээ аймшигтай сорвитой.
Хоёулангаас нь үхэл, цус үзсэн хүний хүйтэн аура мэдрэгдэнэ.
Тэд бол Урсгал дахь Ци Нягтруулах шатны тавдугаар түвшний нөгөө хоёр бясалгагч байв.
Дөрвүүлээ талбайд орж ирээд Мэн Хао, Бүдүүн хоёр руу бараан харцаар харлаа.
Нүдэнд нь буй догшин алах санааг нуух аргагүй байв.
Бүдүүн сандарч эхлэв.
Мэн Хао нүдээ нарийсгана.
Одоо л тэр Шангуань Сюгийн Урсгал дахь нөлөө ямар их болохыг бүрэн ойлгожээ.
Цаг аажмаар өнгөрч, хоёр хоног ч дуусав.
Бүртгэл хаагдахад ердөө нэг цаг үлджээ.
Гол талбайн эргэн тойронд Гадна хүрээний олон шавь аль хэдийн цугларсан байв.
Тэд бүртгүүлэхээр ирээгүй.
Дотоод хүрээнд дэвшүүлэх тусгай шалгалтыг үзэж, магадгүй тулаанаас ямар нэг зүйл сурах, бас Ван Тэнфэйн сүр хүчийг нүдээр харахаар иржээ.
Талбайд Бүдүүнтэй нийлээд нийт найман оролцогч байлаа. Түүний бясалгалын түвшин бусдаасаа хавьгүй доогуур.
Эргэн тойронд шуугилдан ярилцах дуу тасрахгүй байтал эцэст нь бүртгэлийн хугацаа дуусав.
Түшиг Урсгал даяар хонхны дуу цуурайтав.
Хонх дараалан есөн удаа дуугарсны дараа Их Ахлагч Оуян нүдээ нээж, өмнөх найман хүнийг ажиглалаа.
Өргөн ханцуйгаа нэг савчихад том тавцан олон өнгийн гэрлээр гялалзаж, гадагш тэлсээр гурван зуун метр орчим голчтой болов.
Тэр баруун гараа дахин даллахад найман хаш хавтан нисэн гарч, найман хүний өмнө тус тус буув.
Хавтан бүр дээр нэгээс найм хүртэлх тоо сийлжээ.
— Тулаан эхлэхээс өмнө бууж өгөхийг хориглоно, — гэж Их Ахлагч Оуян тайван хэлэв. — Дотоод хүрээнд дэвших өрсөлдөөнд амь, үхэл хувь тавиланд даатгагдана. Харин тавцанд гарсны дараа ялж чадахгүйгээ мэдвэл ялагдсанаа хүлээн зөвшөөрч болно.
Тэр хэсэг завсарлаад,
— Эхний тулаан. Нэг болон найм дугаартай хүмүүс, — гэв.
Ван Тэнфэй нүдээ нээж, өөрийн хаш хавтанг өргөв.
Дээр нь “нэг” гэсэн тоо байлаа.
Тэр босоод агаарт хөнгөн хөвсөөр тавцан дээр гарч зогсов.
Салхи урт үсийг нь зөөлөн намируулна. Цав цагаан дээлтэй Ван Тэнфэй төгс мэт харагдана. Царайлаг, эелдэг, боловсронгуй төрхтэй тэр инээмсэглэв.
Эргэн тойрны бясалгагчид тэр дороо уулга алдан хашхирцгаалаа.
Гэвч тэдний хэн нь ч Ван Тэнфэйн инээмсэглэлийн цаана нуугдсан ялагдал, гарзын гашуун шаналлыг олж харсангүй.
Яг тэр мөчид Шангуань Сю олны дунд гарч ирээд Мэн Хао руу сүрдүүлсэн харцаар ширтэв.