“Дүрийн төлөв.”
Юүан сахиусыг ашигласан шигээ оюун бодлоороо системийн тушаалыг идэвхжүүлэв.
«Нэр: Юүан»
«Бясалгал: Байхгүй»
«Өв: Байхгүй»
«Цусны төрөл: Байхгүй»
«Махбодь: Дээд Тэнгэрийн Боловсронгуй Махбодь»
«Биеийн хүч: 34»
«Оюуны хүч: 275»
«Сүнсний хүч: 1,210»
«Биеийн хамгаалалт: 10»
«Оюуны хамгаалалт: 1,121»
“Эдгээр үзүүлэлтүүд ямар үүрэгтэй юм бол?”
Тэр дахин дахин бодсон ч харамсалтай нь зааж өгөх хүн, эсвэл гарын авлага байхгүй тул юу ч ойлгосонгүй.
“Энэ тоглоомын бүтээгчдийн хэлснээр ямар ч заавар, гарын авлага байхгүй. Тиймээс тоглогчид болох бид энэ тоглоомын талаар өөрсдөө олж мэдэх хэрэгтэй…”
“Ийм төрлийн тоглоомуудад түвшин ахих систем байх ёстой. Гэхдээ туршлагын мөр нь хаана байна? Миний түвшин хэд вэ? Энэ тоглоом тоглож байгаа гэхээсээ илүү бодит байдалтай адилхан санагдаж байна.”
Юүан гараа атгаж, дараа нь буцаан тэнийлгэв.
Пад!
Гэнэт тэр ойролцоох модыг цохилоо.
“Аа! Үнэхээр өвдөж байна! Энэ тоглоом миний тархи руу өвдөлтийн дохио илгээж, намайг жинхэнэ мод цохиж байна гэж итгүүлж байгаа болохоор өвдөж байна уу? Яаж ч бодсон энэ үнэхээр аймшигтай юм.”
Хэрэв сэлэмд хатгуулчихвал яах вэ? Ямар санагдах бол? Тэр энэ тухай бодохыг хүссэнгүй.
“Ээ... уучлаарай, тэнд байгаа ах аа...”
Гэнэт ардаас нь уянгалаг дуу сонсогдож, Юүан толгойгоо эргүүлэв.
“Өө?”
Түүний яг ард улаан дээл өмссөн, арван настай орчим харагдах өхөөрдөм бяцхан охин зогсож байлаа. Тэр нэг гартаа улаан бөмбөг тэвэрч, нөгөө гартаа ном барьжээ.
‘Тэр яаж нэг ч чимээ гаргалгүйгээр миний ард ингэтлээ ойртож ирсэн юм бэ? Би бүр орж ирснийг нь ч анзаарсангүй! Бас ийм жаахан охин энд, хүний хөл хүрээгүй газар юу хийж байгаа юм бол? Ойролцоо хот байдаг юм болов уу?’
Юүан сонирхож эхлэв.
“Чи NPC юмуу, тоглогч уу?”
Охин учиргүй царай гарган толгойгоо хажуу тийш гилжийлгэв.
“NPC? Тоглогч? Шиао Хүа бол Шиао Хүа.”
“Тэгэхээр чиний нэр Шиао Хүа юм байна, тийм үү? Намайг Юүан гэдэг.”
“Юүан ах энд яаж орж ирсэн юм бэ?”
Охин түүн рүү амьдралдаа анх удаа өөр хүн харж байгаа мэт сониучирхан ширтэв.
“Энд орж ирэх? Бид чинь гадаа байгаа биз дээ?”
Тэр толгой сэгсрээд,
“Манай гэр бүлийн цэцэрлэгт хүрээлэн дотор байна” гэв.
“Юу? Цэцэрлэгт хүрээлэн гэж үү?”
Юүан түүний хариултад мэл гайхав.
“Ой шиг харагдаж байгаа энэ газар танай цэцэрлэг юм уу...?”
Охин толгой дохив.
Хэрэв ой шиг харагдаж байгаа энэ газар тэдний гэр бүлийн цэцэрлэг юм бол байшин нь ямар том байх вэ? Юүан үүнийг төсөөлж ч чадсангүй. Итгэмээргүй сонсогдож байсан ч ийм жаахан охин яагаад энд байгааг энэ нь тайлбарлаж байлаа.
“Зөвшөөрөлгүй орж ирсэн бол уучлаарай. Нэг хөгшин намайг хүсээгүй байхад минь хүчээр энд шилжүүлчихсэн юм...”
Тэр хэтэрхий солиотой сонсогдохгүйгээр тайлбарлахыг хичээлээ.
“Би шууд явъя. Тиймээс гарах замыг зааж өгч болох уу?”
Гэвч түүний төсөөлснөөс өөрөөр охин толгой сэгсрэв.
“Юүан ах энд аль хэдийн ирчихсэн юм чинь Шиао Хүатай тоглохгүй юу?”
“Чи намайг чамтай тоглоосой гэж хүсэж байгаа юм уу?”
Юүан ийм хүсэлт сонсоно гэж огт бодоогүй байв.
“Шиао Хүа үргэлж ганцаараа байдаг болохоор өөртэйгөө тоглох уйтгартай.”
“Гэр бүлийнхэн чинь яасан юм?”
“Тэд үргэлж завгүй байдаг болохоор Шиао Хүатай тоглож чаддаггүй.”
“Тийм үү...”
Юүан түүнийг өрөвдөв. Хэрэв дүү охин нь байгаагүй бол тэр өөрөө ч бас бусдын дунд гадуурхагдсан нэгэн байх байлаа. Тиймээс ганцаараа байх ямар байдгийг тэр маш сайн мэднэ.
“За тэгвэл энэ ах нь чамтай тоглоё!”
Тэр өөртөө итгэлтэйгээр цээжээ алгадаад хэлэв. Өвчнийхөө улмаас нэг ч мөчөө хөдөлгөж чаддаггүй байсан тул дүү охин нь бага байхад түүнтэй тоглох зав түүнд байгаагүй. Тиймээс энэ нь тэр өвчтэй төрөөгүй бол ямар байх байсныг мэдрэх боломж мэт санагджээ.
“Үнэн үү? Юүан ах Шиао Хүатай тоглох юм уу?”
Охины нүд тэнгэрт гялалзах жижигхэн одод шиг гялтганав. Түүний баяр хөөрөөр гэрэлтсэн царай нь дэлхийн хамгийн хэрцгий алуурчдын ч зүрхийг зөөллөхөөр өхөөрдөм байлаа.
“Тийм ээ. Юу тоглох вэ?”
“Тэгвэл Шиао Хүа бөмбөгийг Юүан ах руу шидье, ах буцаагаад шиднэ, за?”
Тэр номоо газарт тавиад бөмбөгөө харуулав.
“Би жаахан холдъё... За, бэлэн боллоо.”
Ингээд тэр хоёр бөмбөг шидэлцэн тоглож эхэллээ. Удалгүй баяр хөөртэй бяцхан охины цангинасан инээд ойд цуурайтах болов.
Бусад тоглогчид тэр хооронд өөрсдийгөө хүчирхэгжүүлэх, эсвэл энэ ертөнцийн талаар илүү их мэдээлэл олж авахыг хичээж байлаа. Шинээр гарсан энэ тоглоомд хүн бүр найз нөхөд болон өрсөлдөгчдөө гүйцэж түрүүлэхээр яарч байв. Ялангуяа мэргэжлийн тоглогч болохыг хүсэж байгаа, бусдаас түрүүлж явах шаардлагатай хүмүүс бүр ч их хичээж байлаа.
Минутууд хурдан өнгөрч, цаг болон хувирна. Хүн бүр өөр өөрийнхөөрөө хүчээ ахиулж байхад Юүан бяцхан охинтой тоглосоор байв.
‘Энэ бяцхан охины тэсвэр хатуужил ямар айхтар юм бэ! Бид энэ бөмбөгийг хэдэн цагийн турш нааш цааш шидэлцсэн ч түүний нүүрэнд ганц ч хөлс гарсангүй! Жаахан бие нь ч огт ядраагүй байна!’
Юүан бүх бие нь хөлсөнд норсон чигээрээ гашуунаар инээмсэглэв. Бөмбөг шидэлцэж тоглоод, өөрөөс нь хоёр дахин бага насны бяцхан охиноос түрүүлж ядарна гэж юу байх вэ? Тэр бодит ертөнцөд олон жил нэг ч булчингаа хөдөлгөөгүй ч энэ бол виртуал бодит байдал байлаа. Тэр бүү хэл ядрах нь битгий хэл, хөлс ч гарах ёсгүй биз дээ!
“Юу болсон юм бэ, Юүан ах аа? Ах нэг л царай муутай харагдаж байна... Өвдчихсөн юм уу?”
Шиао Хүагийн үг түүний бардамналыг ихээхэн гэмтээв.
“Үгүй ээ... Би зүгээр л... жаахан... ядарлаа...”
Тэр ядарсан дуугаар хэлэв.
Үүнийг сонссон Шиао Хүа түүн рүү бөмбөг шидэхээ болив.
“Тэгвэл үргэлжлүүлэн тоглохоосоо өмнө амрах уу?”
“Чи... одоо ч тогломоор байна уу?”
“Тийм ээ!”
Тэр хүчтэй толгой дохиход Юүан бараг л уйлах шахав.
“За... гэхдээ намайг жаахан амраагаад өгөөч...”
Юүан ойролцоох модны дэргэд суухад Шиао Хүа ч дагаж ирээд хажууд нь суулаа.
“Юүан ах хаанаас ирсэн юм бэ?”
“Би Дэлхий гэдэг алс холын газраас ирсэн.”
“Дэлхий?”
Охины нүд гялалзахыг хараад Юүан инээмсэглэв.
“Миний төрсөн нутгийн тухай сонсмоор байна уу? Онцгой зүйл их биш ч би багадаа очиж байсан газруудынхаа тухай дурсамжтай.”
“Тийм ээ! Энэ Дэлхий гэдэг газрын тухай үлгэр сонсмоор байна!”
“За тэгвэл...”
Юүан багадаа хийж байсан зүйлсийнхээ тухай Шиао Хүад ярьж эхлэв. Охин удалгүй түүний ярианд бүрэн автлаа.
Юүан нэг цагийн турш тасралтгүй ярьсны эцэст амьсгаа ч, ярьж өгөх түүх ч үлдсэнгүй. Тэгэхэд Шиао Хүа гартаа барьсан номоо нээгээд хэлэв.
“Юүан ах Шиао Хүатай тоглож, бас үлгэр ярьж өгсөн болохоор Шиао Хүа ч бас ахад үлгэр ярьж өгье. Энэ бол Юүан ахад талархаж буй Шиао Хүагийн талархал!”
Юүан татгалзсангүй. Тэр охины талархлыг даруухнаар хүлээн авав.
Гэвч Шиао Хүа гартаа барьсан номоо уншиж эхлэхэд Юүан түүний амнаас гарч буй нэг ч үгийг ойлгож чадахгүй байгаагаа мэдээд гайхав. Энэ нь үлгэр гэхээсээ илүү тарни шиг сонсогдож байлаа.
Гэхдээ тэр охинд бүдүүлэг хандахыг хүссэнгүй тул үргэлжлүүлэн сонсов. Удалгүй өөрөө ч мэдэлгүй нүдээ анижээ. Нүдээ анисны дараа тэр улам тайвширч, тав тухтай болж эхлэв. Яг л ямар нэгэн ховсдуулалтад орж байгаа мэт байлаа.
Шиао Хүагийн хачин уншлага аажмаар утгагүй авиа байхаа больж, Юүан түүний үгсийг ойлгож эхлэв. Урьд нь огт мэддэггүй байсан мэдээлэл толгойд нь орж ирж байлаа. Энэ байдал бүтэн нэг цаг үргэлжилсний эцэст хурц дуу Юүаныг бясалгалын байдлаас нь гэнэт сэрээв.
«Та Тэнгэрийн Нууц Техникийг сурлаа»
“Тэнгэрийн Нууц Техник...?”
Юүаны бувтнааныг сонссон Шиао Хүа зөөлөн инээмсэглэв.
Гэнэт бүх тоглогчийн нүдэн дээр тэнгэрт сүртэй системийн мэдэгдэл гарч ирэв.
«Тоглогч Юүан Ариун зэрэглэлийн техник сурсан дэлхийн анхны тоглогч боллоо! Баяр хүргэе!»
Уг мэдэгдлийг харсан хүн бүр, ялангуяа тэргүүлэгч тоглогчид цочирдов. Тоглоом гарснаас хойш нэг ч өдөр болоогүй байхад хэн нэгэн аль хэдийн Ариун зэрэглэлийн техник эзэмшиж амжсан байлаа. Энэ “Юүан” гэдэг тоглогч хэн байсан юм бэ, үүнийг олж авахын тулд тэр юу хийсэн юм бол?