Өглөө эрт, нар мандахаас ч өмнө Юү Рүгийн дэргэдэх сэрүүлэг дуугарч, түүнийг нойрноос нь сэрээлээ.
Тэр сэрээд ор дэрээ хураасны дараа угаалгын өрөө рүү орж, түргэн шүршүүрт орон, нүүрээ угааж, үсээ самнаад гал тогоо руу өглөөний цай хийхээр явлаа. Гэхдээ тэр өглөөний цайгаа өөртөө зориулж хийсэнгүй.
Өглөөний цайгаа хийж дуусаад Юү Рү саяхан хийсэн шөлтэй аяга болон бусад зүйлсийг коридорын хамгийн үзүүрт тусгаарлагдсан том өрөө рүү авч явав.
“Ах аа, сэрүүн үү?” гэж Юү Рү хаалгыг тогшсоныхоо дараа өрөөнд орлоо.
“Би сэрүүн байна” гэж Юүан сөөнгө дуугаар хариулав.
“Шүдийг чинь угааж өгье.”
Юү Рү Юүаныг өндийлгөн суулгаад шүдийг нь угааж, дараа нь бүлээн алчуураар нүүрийг нь арчив.
Хэдэн минутын дараа тэр өөрийн гараар хийсэн шөлийг Юүанд халбагадаж уулгаж эхлэв.
“Халуун нь ямар байна?” гэж тэр асуув.
“Яг таарсан.”
Юү Рү инээмсэглэсээр түүнд нэг халбагаар шөл уулгасаар байлаа.
“Ах аа, миний дөрвөн өдрийн сургуулийн амралт гурав хоногийн дараа эхэлнэ. Тэгэхээр удахгүй чамтай тоглож чаддаг болно” гэж Юү Рү хэлэв.
“Тэр сайхан юм байна... Би тоглоом дотроо танилцсан нэг найзтайгаа чамайг уулзуулахыг хүсэж байна. Тэр чамайг их санагдуулдаг юм...” гэж Юүан инээмсэглэн хэлэв.
“Тэр...?” Юүан эмэгтэй найзтай болсныг сонсоод Юү Рүгийн царайд үл ялиг хөмсөг зангидсан шинж тодров.
“Тэр хөөрхөн үү?” гэж тэр асуухаар шийдэв.
“Тийм ээ, маш хөөрхөн. Та хоёр амархан дотносно гэдэгт итгэлтэй байна” гэж Юүан эргэлзэлгүй хариулав.
Түүний үгэнд Юү Рүгийн хөмсөг татвалзаж, тэр:
“Тийм гэдэгт би маш их эргэлзэж байна, ах аа” гэв.
“Яагаад? Тэр аль хэдийн надад хоёр дахь эгч шиг болсон.”
“Хоёр дахь эгч гэж үү?!” гэж Юү Рү гайхсан өнгөөр уулга алдаад, яаран хэлэв, “Ах аа, чи түүнд хууртчихсан юм биш биз? Эцсийн эцэст чи ийм зүйл дээр тийм ч туршлагатай биш шүү дээ.”
Юү Рү Юүаныг муу санаатай, зальтай үнэгэнд хууртчихсан байж магадгүй хэмээн санаа зовж байлаа. Учир нь ийм хүмүүс өнөө үед маш олон болсон байв.
“Ах аа, сайн сонсоорой. Чи мэдэхгүй байж болох ч энэ дэлхий дээр өөрсдийн ашиг хонжооныхоо төлөө чамтай найз мэт дуртайяа дүр эсгэдэг маш олон хүн байдаг. Тэгээд чамаас хүссэн зүйлээ авмагцаа хог шиг хаячихна! Энэ зүгээр л тоглоом байсан ч чи сэрэмжтэй байх хэрэгтэй, ялангуяа эмэгтэйчүүдтэй харьцахдаа! Тэд хамгийн зальтай нь! Тэднээс болоод ямар хэрэгт орооцолдохыг хэн мэдлээ...” гэж Юү Рү түүнд хатуу анхааруулав.
“Хаха... Чи арай хэтрүүлж байна...” гэж Юүан түүний үгэнд инээгээд, “Шиао Хүа тийм хүн биш ээ. Чи түүнтэй уулзмагцаа ойлгоно” гэв.
“Санаа зоволтгүй, ах аа. Би тоглоом тоглож чаддаг болмогцоо хамгийн түрүүнд хийх зүйл маань тэр байна!”
Тэд дахиад хэдэн минут ярилцсаны дараа Юү Рү:
“Ах аа, би одоо явах цаг боллоо. Өнөө орой дахин уулзъя” гэв.
“Өнөөдөр болгоомжтой яваарай” гэж Юүан хэлээд тоглоомд оров.
Юү Рү Юүаны өрөөнөөс гарсныхаа дараа өөр хүнээр бэлтгүүлсэн өглөөний цайгаа идэхээр явлаа.
“Залуу хатагтай, өглөөний цайнд бид...” гэж үйлчлэгчийн хувцас өмссөн дунд эргэм насны эмэгтэй ширээн дээрх хоолнуудыг тайлбарлаж эхлэв.
Юү Рү өглөөний цайгаа идэж дууссаны дараа үйлчлэгч түүнд:
“Залуу хатагтай, машин бэлэн боллоо” гэв.
Юү Рү амны алчуураар уруулаа зөөлөн арчаад толгой дохилоо.
Хэсэг хугацааны дараа өөр нэг үйлчлэгч Юү Рүг гадагш хүргэж өгөв.
“Хаа... Залуу хатагтай яагаад үнэтэй цагаа тэр тахир дутуу дээр үрэх ёстой юм бол? Түүгээр ч зогсохгүй сургууль дээрх дүн нь ердийнхөөсөө муудсан гэж сонссон. Тэр тахир дутуугаас болоод хангалттай унтаж чадахгүй байгаа байх” гэж үйлчлэгчдийн нэг нь Юү Рү явсны дараа шаналсан өнгөөр санаа алдав.
“Бидний хийж чадах зүйл алга. Залуу хатагтай өөрөө түүнийг асарна гэж зүтгэдэг. Тэр ч байтугай өөрийнх нь зөвшөөрөлгүйгээр биднийг өрөөнд нь орохыг хориглосон” гэж өөр нэг үйлчлэгч хэлэв.
“Тэр яагаад түүнд ингэтлээ санаа тавьдаг юм бол? Тэр хэрэггүй биетэй хүн түүнд ямар ч тус хүргэж чадна гэж би бодохгүй байна.”
“Би үүнийг ахмад үйлчлэгчдээс л сонссон юм. Гэхдээ Залуу эзэн урьд нь эрүүл чийрэг биетэй байсан юм билээ.”
“Өнгөрсөнд юу болсон нь үнэхээр хамаатай гэж үү? Үнэн хэрэгтээ тэр одоо тахир дутуу болсон, цаашдаа ч тийм хэвээрээ байна. Залуу хатагтайн бодлыг би үнэхээр ойлгож чадахгүй юм. Тэр байр суурь, гоо үзэсгэлэнгээрээ тоо томшгүй олон эрчүүдийг өөртөө татаж чадна. Гэтэл хэзээ ч үхэж мэдэх, хэвтэрт орсон тахир дутуутай цагаа өнгөрөөхийг илүүд үздэг.”
“Чи амаа үнэхээр хянаж ярих хэрэгтэй. Хэрэв Залуу хатагтай ийм үг сонсвол ажлаас халагдах нь санаа зовох зүйлсийн чинь хамгийн бага нь болно...”
Гэрийн үйлчлэгчид Юүаныг ар хударгаар нь ярилцаж байх зуур Юүан нисдэг илд унаж, тэнгэрийн үүлсийн дэргэдүүр дүүлэн нисэж, амьдралынхаа хамгийн сайхан мөчийг өнгөрөөж байлаа.
“Вүүүхүүү~! Энэ чинь хамгийн сайхан мэдрэмж байна!” гэж Юүан уул, голын дээгүүр нисэхдээ шувуу шиг эрх чөлөөтэй санагдан, догдлон хашхирлаа.
“Болгоомжтой байгаарай, Юүан ах аа. Хэрэв сүнслэг энергийнхээ хяналтыг алдвал унана” гэж Шиао Хүа араас нь анхааруулав. Юүанаас ялгаатай нь нисэхдээ нисдэг илдийн тусламж хэрэгтэй байсангүй. Тэр зөвхөн сүнслэг энергийнхээ хүчээр агаарт нисэж байлаа.
“Ийм зүйлсийг унаж болдог байхад хүмүүс яагаад алхдагийг би ойлгохгүй байна. Хэрэв би нисэж чаддаг байсан бол хаа сайгүй нисэх байсан—бүр гудамжаар ч ниснэ!”
“Хэт удаан нисвэл ядарна. Бас хэт их сүнслэг энерги зарцуулдаг. Ихэнх хүмүүс аюултай нөхцөлтэй тулгарсан үед ашиглахын тулд аль болох их сүнслэг энергиэ хадгалахыг илүүд үздэг. Түүнээс гадна энэ газарт Сүнслэг Агуу Мастерын түвшинд хүрсэн хүн тийм ч олон биш учраас нисэж чаддаг бясалгагчидтай бид бараг тааралдахгүй” гэж Шиао Хүа түүнд тайлбарлав.
“Ойлголоо... Тэгэхээр очих газартаа хүрэхэд хэр хугацаа үлдсэн бэ?” гэж Юүан түүнээс асуув.
“Бид хэдэн цагийн дараа хүрнэ. Гэхдээ замдаа бас богинохон завсарлага авна. Учир нь Юүан ах илдэн дээр удаан байж чадахгүй.”
“Тэгвэл сайн байна” гэж Юүан толгой дохив.