Хэсэг хугацааны дараа Ло Ли Юүаныг тэдний хамгийн том, хамгийн алдартай зоогийн газруудын нэгэнд авчрав.
“Зуун төрлийн гахайн махны газар?” гэж Юүан хаалганы дээрх хаягийг хараад, ам нь үл ялиг чийгтэв.
“Нэрнээсээ харахад энэ зоогийн газар гахайн махаар хийсэн хоолоор мэргэшсэн. Мэдээж цэсэнд өөр төрлийн хоол ч бий, гэхдээ гахайн махаараа хамгийн алдартай” гэж Ло Ли тэднийг дотогш орохын өмнө хэлэв.
“Зуун төрлийн гахайн махны газарт тавтай морил, Ло хатагтай!” гэж хүлээн авагч Ло Лиг тэр даруй танин мэндлэв.
“Гурван хүний ширээ” гэж Ло Ли хэлэв.
“Ойлголоо. Намайг дагаарай.”
Хүлээн авагч тэднийг танхимын хамгийн том ширээнд дагуулан очив. Тэр ширээнд том гэр бүл ч төвөггүй багтахаар байлаа.
“Энд цэс байна, залуу хатагтай.”
“Баярлалаа. Дашрамд хэлэхэд, тооцоог манай гэр бүлд явуулж болно” гэж Ло Ли хүлээн авагчид хэлэв.
“Өө? Чи итгэлтэй байна уу?” гэж Юүан түүний үгийг сонсоод асуулаа.
“Тийм ээ. Их зүйл биш ч гэсэн энэ хоолыг манай гэр бүлээс Даоист Юүанд дайлуулахыг зөвшөөрнө үү. Аав минь энд байсан бол мөн адил зүйл хэлэх байсан. Эцсийн эцэст, Даоист Юүан бол манай хүндэт зочин хэвээрээ. Хэрэв бид таныг хооллож ч чадахгүй бол энэ нь бүхэл бүтэн Ло гэр бүлийг гутаасан хэрэг болно” гэж Ло Ли хэлэв.
“Чи арай хэтрүүлж байна...” гэж Юүан эвгүйхэн инээмсэглэв. Тэр ийм хааны гэр бүлийн хүн шиг хүндлэлд дассангүй.
“Ямартай ч, Даоист Юүан, хүссэн бүхнээ захиалаарай. Өнөөдөр таны бүх тооцоог манай гэр бүл даана.”
Ло Лигийн нүүрэнд тодорсон шантрашгүй инээмсэглэлийг харсан Юүан аргагүй толгой дохин, түүний саналыг хүлээн авав.
Хэсэг хугацааны дараа Юүан цэснээс захиалж эхлэв.
“Би энэ жигнэсэн гахайн махыг, энэ амталсан гахайн махыг, энэ жижиглэн салгасан гахайн махыг, үүнийг... үүнийг... үүнийг... бас үүнийг авъя...”
“...”
Юүан цэсэнд байсан бараг бүх хоолыг нэрлэж дуустал захиалсаар байхад хүлээн авагч болон Ло Ли хоёр нүд нь томрон түүнийг ширтэж байлаа.
Харин Шиао Хүа тэнд тайван царайтай сууж, яг л ийм дүр зургийг харахад дассан мэт байв.
“З-За ойлголоо. Би тогооч нарт тэр даруй мэдэгдье...” гэж хүлээн авагч хэдэн минутын дараа тэдний ширээнээс яаран холдов. Тэр цэсийг бараг бүхэлд нь бичсэнээс болж гар нь бага зэрэг бадайрсан байлаа.
“Д-Даоист Юүан аяллынхаа үеэр их өлссөн бололтой...” гэж Ло Ли нүүрэндээ хөшүүн инээмсэглэл тодруулан хэлэв. Тэр дотроо Юүан үнэхээр ийм их хоол идэж чадах эсэхийг гайхаж байлаа.
“Тийм ээ. Би ийм удаан нисдэг сэлэм унаж явсныхаа дараа нэлээд ядарсан байна” гэж Юүан толгой дохив.
“Асуухад дургүйцэхгүй бол, Даоист Юүан Панг хотоос гарсныхаа дараа хаашаа явахаар төлөвлөж байна вэ?” гэж тэр гэнэт асуулаа.
“Өө, бид бэлтгэл хийхээр Нил ягаан хулсны ой руу явж байгаа” гэж Юүан тайван царайгаар хэлэв.
“Нил ягаан хулсны ой гэж үү?!” гэж Ло Ли цочирдон амаа дарав.
“Юу болсон юм бэ?” гэж Юүан түүний хариу үйлдлийг хараад гайхав.
“Нил ягаан хулсны ой нь Сүнслэг Дайчны түвшнээс давсан хүчтэй араатнууд амьдардгаараа алдартай! Тэнд Уулын Эзэнтэй дүйцэхүйц хүчтэй араатнууд элбэг байдаг бөгөөд тийм газар бэлтгэл хийхээр зөвхөн хамгийн хүчирхэг дайчид л зориглодог!” Ло Ли Юүаныг биширсэн харцаар харав. “Даоист Юүан ийм аюултай газар зөвхөн бэлтгэл хийхийн тулд очих гэж байгаа гэж бодохоор та үнэхээр надаас өөр түвшний хүн юм. Би бүр хяналтгүйгээр Панг ууланд ч очиж чаддаггүй. Одоо тантай нэг ширээнд сууж байгаадаа хүртэл ичих шиг боллоо...”
“Энэ аюултай газар байж болох ч би өөр яаж хүчирхэгжих юм бэ?” гэж Юүан инээв.
“Үнэхээр тийм ээ. Хэдийгээр аюултай ч бясалгалын ертөнц аль хэдийн аюулаар дүүрэн. Даоист Юүан шиг сайжрахын төлөө амь насаа дэнчин тавихад бэлэн хүмүүс л жинхэнэ Төгсөд хүрч чадна. Би таныг үнэхээр биширч байна” гэж Ло Ли биширсэн харцаар хэлэв.
Хэсэг хугацааны дараа хүлээн авагч болон хэдэн зөөгч хоёр гартаа таваг барьсаар тэдний ширээнд буцаж ирэв.
“Хоолнууд бэлэн болох бүрд бид үргэлжлүүлэн авчирна. Таваг тавихад өөр ширээ хэрэгтэй юу?” гэж зөөгчид асуулаа.
“Хэрэггүй ээ. Та нар шинэ таваг авчрахаас өмнө Юүан ах энэ хоолнуудыг дуусгачихна...” гэж Шиао Хүа хэлэв.
Хэсэг хугацааны дараа ширээ хоолоор дүүрмэгц Юүан хоолыг ам руугаа чихэж эхлэв.
“Хөөх! Энэ хоол үнэхээр гайхалтай юм! Мах нь ямар амттай, шүүслэг юм бэ! Амандаа хийсэн хазах бүр аз жаргалаар дүүргэж байна!”
“...”
Ло Ли Юүаныг зогсолтгүй хоол амандаа хийж байхыг манарсан царайгаар харж байлаа.
‘Даоист Юүан үнэхээр тайлагдашгүй хүн юм... Ийм их хоол тэр биед нь яаж багтдаг байна аа?’
Хэсэг хугацааны дараа Ло Ли ч бас хооллож эхлэв. Гэхдээ Юүанаас ялгаатай нь тэр нүүр будалтаа муухай болгохоос айж байгаа мэт аль болох удаан, дэгжин идэж байлаа.
Шиао Хүагийн таамагласнаар Юүан дараагийн ээлжийн таваг авчрагдахаас өмнө ширээн дээрх бүх хоолыг дуусгаж чадсан нь тэнд байсан зөөгчдийг ихэд цочирдуулав.
“Хөөе, сонссон уу? Тоглогч Юүаны толгойд тавьсан шагналын хэмжээг дахиад нэмсэн гэнэ.”
Гэнэт хоолоо зажилж байхдаа Юүан ард нь суусан хүмүүс өөрийнх нь нэрийг дурдахыг сонсоод идэх хурдаа удаашруулав.
“Би харсан. 50 сая долларт хүрсэн биз дээ?”
“Тоглогч Юүаныг таньж чадсан хүнд хүртэл 5 сая доллар өгнө гэсэн.”
“5 сая гэж үү?! Тэр мөнгөөр амьдралдаа санаа зовох зүйлгүй болно!”
“Мөнгөний төлөө түүний найз нөхдийн нэг нь, бүр гэр бүлийнхэн нь ч жинхэнэ хэн болохыг нь дэлхий нийтэд илчлэхэд удахгүй.”
“Тоглогч Юүан шиг хуурдаг тоглогчийн төлөө хүмүүс ийм их мөнгө төлөхөд бэлэн байгааг итгэхгүй нь.”
“Баян хүмүүсийг чи хэзээ ч ойлгохгүй.”
“Тоглогч Юүаныг PK хийж алуулахыг хүсдэг хүмүүс ч байна! Одоогоор толгойд нь тавьсан шагнал нь 10 сая орчим байгаа байх.”
“Ха ха ха... Шагналтай, шагналгүй нь хамаагүй, хэрэв би энэ тоглогч Юүантай таарвал түүнд гарцаагүй PK хийнэ!”
“...”
Юүан аажуухан эргэж, ард нь чанга ярилцаж байсан хүмүүсийг мэл гайхсан царайгаар харав. Түүний бөөрөнхий хацар хоолоор дүүрэн хэвээр байлаа.
‘Эд нар өөртэй нь адилхан нэртэй өөр хүний тухай ярьж байгаа байлгүй дээ?’
Эцсийн эцэст, өөр тоглогчид өөрийг нь үзэн ядаж, толгойд нь шагнал тавих хэмжээнд хүргэх ямар нэгэн зүйл хийснээ тэр санахгүй байлаа! Тэр бүү хэл, одоо хүртэл өөр тоглогчтой ч таараагүй шүү дээ!