Дуан Лин Тянь дээш харван нисэхдээ нүдэндээ хүйтэн гэрэл гялалзуулж байлаа.
Ли Жегийн бие доош унаж байх үед Дуан Лин Тянь нударгаараа түүний нурууны ясанд яг тааруулан өршөөлгүй цохилоо…
Тас!
Хярс!!
Яс хугарах чих дэлсэм хурц чимээ тасралтгүй сонсогдов.
Ли Же тэр даруй дахин тэнгэр өөд хүчтэй шидэгдэв. Толгой нь арагш савж, нарийн орилох дуу нь гэнэт тасран, ухаан алджээ.
Пад!
Дуан Лин Тянь эсрэг түлхэлтийн хүчийг ашиглан газарт баттай буулаа.
Тэр баруун гараа цагт нь өргөж, унаж ирсэн Ли Жег тосон авлаа.
Тэр ялагдашгүй дайны бурхны дүртэй харагдаж байв.
Дуан Лин Тянь санаа алдан тайвширч, уруулаа үл ялиг өргөн дулаахан инээмсэглэл тодрууллаа.
Тэр эцэст нь ялсан бөгөөд үүнд бөгжинд нь байсан Саажуулах бичээс гол үүрэг гүйцэтгэжээ.
Саажуулах бичээсийг Дуан Лин Тянь сарын өмнө бэлтгэсэн юм. Идэвхжүүлмэгцээ байг хормын төдий саажуулж, бие дотор нь хуримтлагдсан бүх хүчийг сарниулна.
Ли Же Дуан Лин Тяний гарт ялагдсан шалтгаан нь энэ байлаа.
— Энэ…
Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимыг тойрон байсан Ли овгийн шавь нар бүгд хэлэх үггүй болжээ. Нэлээд удсаны эцэст тэд сая нэг сэхээ авав.
Нүднийх нь өмнө өрнөсөн үйл явдалд итгэхэд үнэхээр бэрх байв!
Долоодугаар ахлагч ууртайгаар нисэн ирж байгааг анзаарсан Дуан Лин Тяний уруулын үзүүрт хүйтэн инээмсэглэл тодров.
Тэр гараараа хүчтэй түлхэн, Ли Жег Ли Куний зүг шидлээ.
— Дуан Лин Тянь!
Ли Кунь Ли Жег тосон авлаа. Дуан Лин Тянь руу харах түүний нүдэнд алах хүсэл дүүрэн байв.
Ли Роу ирж, Дуан Лин Тяний хажууд зогссоны дараа л Ли Кунь үл ялиг эмээсэндээ харцаа буруулав.
— Тянь, чи зүгээр үү?
Ли Роу гарын алчуураа гарган Дуан Лин Тяний духан дээрх хөлсийг арчив. Царайнд нь үл ялиг түгшүүр тодорчээ.
— Ээж ээ, би зүгээр.
Дуан Лин Тяний сэтгэл бүлээцэж, толгой сэгсрэн зөөлөн инээмсэглэв.
Тэр өөрөө зүгээр байсан ч, өөр нэгэн зүгээр байсангүй…
— Их ахлагч!
Ли Кунь гэнэт уй гашуу дүүрэн дуугаар хашхирлаа. Тэр Ли Жег тэвэрсэн чигээрээ эргэн харж, доош бууж ирж буй Ли овгийн дээдэстэй уулзахаар тавцан руу яаран гүйлээ.
Тэдний дундаас Зургаадугаар ахлагч Ли Пиний царай хамгийн барайсан байв. Харин Тавдугаар ахлагч Ли Тин сэтгэл хангалуун харагджээ.
Их ахлагч Ли Хуо Ли Жегийн гэмтлийг шалгаад, царай нь аажмаар барайв.
— Хүү минь, Ли Жегийн нурууны яс бараг бүрэн бутарчээ. Долоодугаар зэрэглэлийн Алтан гэмтлийн үрэл хэрэглэсэн ч түүнийг аварч чадахгүй. Чи арай дэндүү өршөөлгүй хандсан юм биш үү? Чи Ли Жегийн амьдралыг үндсэндээ сүйрүүлчихлээ.
Ли Хуо хүнд дуугаар хэлээд, толгойгоо өргөн ойртож ирсэн Ли Роу болон хүү рүү нь харав. Түүний харц Дуан Лин Тянь дээр тогтжээ.
Ли Же бол Ли овгийн шавь нар дундаас овог нь хамгийн их найдвар тавьж байсан залуу байлаа.
Гэтэл одоо түүний ирээдүй цаг бусаар тасарчээ. Энэ нь Ли овгийн хувьд асар их гарз байв.
— Юу гэнэ ээ?!
Их ахлагч Ли Хуогийн үгийг сонсоод Ли Куний царай аймшигтайгаар гажиж, аянгад цохиулсан мэт бие нь чичирч эхлэв.
Дуан Лин Тянь хүүг нь ийм хүнд гэмтээнэ гэж тэр огт төсөөлөөгүй байлаа…
Нурууны яс нь бараг бүрэн бутарсан гэж үү?
Долоодугаар зэрэглэлийн Алтан гэмтлийн үрэл хүртэл түүнийг аварч чадахгүй гэж үү?
— Би чамайг ална!
Ли Кунь архираад, бие нь гялсхийн уур хилэнгээр Дуан Лин Тянь руу нисэн дайрлаа!
Түүний толгойн дээр дөрвөн Эртний мамонтын дүрс тодрон гарлаа.
Ли Кунийн дайралтаас сэрэмжилж байсан Ли Роугийн толгойн дээр тэр даруй зургаан Эртний мамонтын дүрс тодров. Тэр ганцхан мөргөлдөөнөөр Ли Кунийг ухраалаа.
— Ли Кунь, хэрэв чи миний хүү рүү дахин дайрах юм бол би чамайг ална!
Түүний хоолой хүйтэн, хайхрамжгүй сонсогдож байв. Яг л тамын гүнээс гарч ирэх мэт байлаа.
— Ли Роу!
Ли Куний царай барайсан ч уур хилэн нь дээд цэгтээ хүрсэн байлаа. Гэсэн ч Ли Роугийн хэлсэн үгэнд тэр огт эргэлзсэнгүй.
— Их ахлагч аа, та миний хүүгийн төлөө шударга ёсыг тогтоож өгөөч!
Ли Кунь зовлонтой дуугаар Их ахлагч Ли Хуод хэлээд, газарт хүндээр сөхрөн суухад падхийн чимээ гарлаа.
Бага хүүгийнх нь гар тахир дутуу болсон тул ирээдүй нь аль хэдийн бүрхэг болсон байв.
Ли Кунь бүх найдвараа аль эрт том хүү Ли Жед тавьсан байлаа.
Гэтэл одоо Ли Жегийн нурууны яс бараг бүхэлдээ бутарч, эдгэрэх ямар ч найдваргүй болжээ. Тэр амьдралынхаа турш орон дээр хэвтэхээс өөр аргагүй болох байв.
Тэр агшинд Ли Куний нүд харанхуйлж, хорвоо бүхэлдээ гэрэлгүй болсон мэт санагдав. Яг л дэлхий бүхлээрээ түүн дээр нурах гэж байгаа мэт байлаа!
— Ли Кунь, овгийн дүрэмд шавь нар хоорондоо тулалдах үед хүний амийг хөнөөхөөс өөр ямар ч хязгаарлалт байхгүй гэж заасан. Ингэснээр шавь нар чадлынхаа хэрээр бүрэн хүчээрээ тулалдаж чадна. Тулааны үед гэмтэл бэртэл авах нь зайлшгүй. Өнөөдөр тэнд хэвтэж байгаа нь чиний хүү байна. Харин миний хүү байсан бол яах вэ? Чи Их ахлагчаас өөрийн хүүг хариуцлага хүлээлгэхийг шаардах байсан уу?
Ли Роу ингэж хэлээд уурссандаа хүйтнээр шуухирлаа.
— Есдүгээр ахлагч аа, та учир үндэслэлгүй маргаж байна. Таны хүү Дуан Лин Тянь Ли Жегийн нэг гарыг аль хэдийн хугалчихсан, ялалт нь бараг тодорхой болсон байсан. Гэтэл өршөөл үзүүлэхийн оронд дайрсаар байж Ли Жег тахир дутуу болголоо… Миний бодлоор тэр үүнийг санаатай хийсэн. Энэ бол Ли овгийн шавь нарын эв нэгдэл, нөхөрлөлийн үзэл санаатай зөрчилдөж байна!
Зургаадугаар ахлагч Ли Пиний нүдэнд хүйтэн гэрэл гялалзав.
— Зургаадугаар ахлагч аа, таны хэлсэн буруу. Дуан Лин Тянь Ли Жегийн гарыг хугалсны дараа Ли Же ялагдлаа хүлээн зөвшөөрч болох байсан. Гэвч тэр бууж өгөөгүй. Учир нь өөрт нь ялалт байгуулах, Дуан Лин Тянийг ялах боломж байсаар байна гэж бодсон бололтой. Түүнчлэн Дуан Лин Тянь дөнгөж Бие Чангаруулах шатны гуравдугаар түвшинд байгаа гэдгийг та мартаж болохгүй. Нэг гартай болсон ч Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний өрсөлдөгчтэй тулалдах нь түүнд аюултай хэвээр. Тиймээс Ли Жед сөрөг довтолгоо хийх боломж олголгүй үргэлжлүүлэн дайрахаас өөр аргагүй байсан. Эс бөгөөс олж авах ашгаасаа илүүг алдах байлаа.
Тавдугаар ахлагч Ли Тин баримтад тулгуурлан тайван хэлэв. Үүнийг няцаах аргагүй байсан тул Ли Пиний царай барайлаа.
— Боллоо. Маргалдахаа боль. Өнөөдөр үдээс хойш овгийн яаралтай хурал хийж, энэ асуудлыг хэлэлцэнэ. Одоо хамгийн чухал нь Ли Жег авч явж амраах. Долоодугаар ахлагч аа, Ли Жег гэрт нь хүргэж өг.
Патриарх Лин Нань Фэн хөмсгөө атирууллаа.
— Тийм ээ, патриарх аа!
Ли Кунь аажуухан босож, Ли Жег тэвэрлээ. Царай нь барайсан байв.
Нүдэнд нь цочирмоор алах хүсэл бадарч, тэр Дуан Лин Тянь руу ширүүн харснаа явлаа.
Дуан Лин Тянь үл тоосон янзтай инээмсэглэв. Ли Куний харцыг тэр огт тоосонгүй.
Өнөөдөр болсон явдлын төлөө түүний сэтгэлд өчүүхэн ч гэмшил байсангүй.
Өмнөх амьдралдаа хөлсний цэрэг болж, дайны талбараар явсан хүний хувьд тэр харгис, цэвдэг хандлагад аль хэдийн дассан байлаа.
Тэр ч бүү хэл, Ли Же түүн рүү чиглүүлсэн тэр өршөөлгүй үгсийг өмнөх амьдралд нь хэлсэн бол одоо аль хэдийн үхсэн байх байв. Дуан Лин Тяний бодлоор тэр аль хэдийн хангалттай өршөөл үзүүлсэн.
Ли овгийн дээдэс Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимыг нэг нэгээрээ орхин явлаа.
Гэвч тэд явахдаа Дуан Лин Тянь руу дайсагнасан харцаар ширтэж байв.
Эцсийн эцэст тэдний бодлоор Дуан Лин Тянь овгийнх нь гол удмын хүн биш байлаа. Учир нь түүний овог Ли биш.
Харин Ли Же бол Ли овгийн суут тулаанч, ирээдүйд овгийн түшиг тулгуур болох хүн байв.
Энэ явдлын талаар тэд Дуан Лин Тяний эсрэг багагүй өрөөсгөл ханджээ.
Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимыг тойрон байсан Ли овгийн шавь нар ч мөн тарж одов.
Өнөөдөр болсон явдал тэднийг цочирдуулж, нэгэн зэрэг хэлэх үггүй болгожээ.
Ли овгийн тулааны урлагийн суут хүн, Ли овгийн Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний хамгийн хүчтэй тулаанч Ли Же өөр овогтой, Бие Чангаруулах шатны гуравдугаар түвшний шавьд үнэхээр ялагдсан байв.
Ичгүүртэй хэрэг байлаа! Үнэхээр ичгүүртэй!
— Би урьд нь Ли Жег сүрхий гэж боддог байлаа. Гэтэл ийм сул байна гэж огт санасангүй!
— Дуан Лин Тянь дөнгөж Бие Чангаруулах шатны гуравдугаар түвшинд байгаа хэрнээ Ли Жег ялж чадлаа. Тэр Бие Чангаруулах шатны есдүгээр түвшинд хүрвэл Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд ороогүй хэн ч түүнтэй эн тэнцэхгүй болох юм биш үү?
— Дуан Лин Тянь ганцхан сарын дотор ингэж их өөрчлөгдөж, ганц гайхамшигт үйлээр ертөнцийг гайхшруулахын тулд ямар азтай боломж олж авсан юм бол гэж би үнэхээр гайхаж байна!
……
Ли овгийн шавь нарын ярианы сэдэв удалгүй Дуан Лин Тянь руу шилжив.
Өмнө нь хэний ч анхаарлыг татдаггүй байсан Дуан Лин Тянь хэсэг хугацаанд Ли овгийн хамгийн халуун ярианы сэдэв болжээ.
Ли овгийн шавь нар нэг нэгээрээ явсны дараа уудам Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимд ердөө дөрвөн хүн үлдэв.
Дуан Лин Тянь, Ли Роу, Кэ Эр болон Тавдугаар ахлагч Ли Тин.
— Ээж ээ, юу болсон юм бэ?
Дуан Лин Тянь гэнэт ээжийнхээ царай тавгүй байгааг анзаарав.
— Чи залуу насандаа хэт омголон байна. Ли Жег тахир дутуу болгочихлоо. Чамд бол мэдээж сайхан санагдсан байх. Гэхдээ үүний үр дагаврыг бодоогүй… Ли Же бол овгийн суут залуу. Тиймээс овог түүнд асар их найдвар тавьсан. Өнөөдөр болсон явдлыг хэлэлцэх гэж байгаа мэт боловч үдээс хойших овгийн хурал үнэндээ чамайг хэрхэн шийтгэхийг хэлэлцэнэ. Чи хэл дээ, ээж чинь яаж санаа зовохгүй байх вэ?
Ли Тин толгой сэгсрэн санаа алдав.
Түүний бодлоор Дуан Лин Тянь дөнгөж төрсөн тугал барсаас айдаггүй гэдэг шиг хэтэрхий зоригтой, юу ч хийхээс буцдаггүй нэгэн байлаа.
— Их ахлагч одоо ч миний тусламж хэрэгтэй байгаа. Ли овог дахь байр сууриараа тэр миний төлөө ганц үг хэлчихвэл, бусад нь түүнд бага ч болов хүндэтгэл үзүүлэх ёстой биз дээ?
гэж Дуан Лин Тянь огт санаа зовсон шинжгүй хэлэв.
— Чи ингэж бодож байгаа бол эндүүрч байна. Их ахлагч нийтийн болон хувийн хэргийг үргэлж ялгаж үздэг. Ли овгийнхон түүнийг ингэж их хүндэлдгийн шалтгаан нь энэ. Есдүгээр зэрэглэлийн алхимич гэсэн нэр хүнд нь хүн бүрийг түүнд чин сэтгэлээсээ хүндэтгэлтэй хандахад хүргэхэд хангалтгүй.
Ли Тин толгой сэгсрэв.
Дуан Лин Тянь үл ялиг хөмсгөө зангидлаа. Өөрийнх нь нууц зэвсэг ийм амархан хүчингүй болно гэж тэр төсөөлөөгүй байв.
Тэд гэртээ буцаж ирэхэд Ли Роугийн царай арай дээрдсэн мэт байсан ч түгшүүрийн шинж арилаагүй байлаа.
Залуу охин Ли Роуг улам цухалдуулах вий гэж эмээсэн тул дуугүй явж, юу ч хэлсэнгүй.
— Ээж ээ, санаа зоволтгүй. Надад энэ асуудлыг шийдэх арга бий. Надад юу ч тохиолдохгүй.
Гэртээ харих замын турш бодож явсан Дуан Лин Тянь эцэст нь инээлээ.
— Ямар арга?
Ли Роу түүнд илт итгэсэнгүй.
— Ээжийн санаа зовж байгаа зүйл бол Ли овгийн ахлагчид Ли Жед тал засаж, намайг шийтгэх вий гэдэг биз дээ? Та тайван байж болно. Би тэднийг надад талтай болгох арга олсон.
Дуан Лин Тяний инээмсэглэл нууцлаг бөгөөд өөртөө итгэл төгс байлаа.
— Ямар арга?
гэж Ли Роу сониучирхан асуув.
Хажууд нь байсан залуу охин ч догдлон хүлээсэн царайгаар түүн рүү харав.
— Би эхлээд хэдэн зүйл бэлдээдхье. Өдрийн хоол идэх үед та хоёрт хэлнэ.
Дуан Лин Тянь үгээ дуусмагц өрөө рүүгээ буцаж орлоо.
Түүнийг явсны дараа хоёр эмэгтэй аргаа барсан янзтай бие биеэ харлаа.
— Кэ Эр, Тянь ямар арга ярьж байгааг чи мэдэж байна уу?
гэж Ли Роу залуу охиноос асуув.
— Кэ Эр ч бас мэдэхгүй.
Залуу охин аяархан толгой сэгсрэв.
— Тэр муу банди сүүлийн үед улам бүр нууцлаг болоод байх юм.
Ли Роу нүдээ үл ялиг онийлгон, аргаа барсан янзтай инээв.
Өдрийн хоолны дараа Дуан Лин Тянь эхээсээ зуун мөнгөн дэвсгэрт, гучин мөнгөн зоос аваад, Кэ Эрийг дагуулан ганцаараа Ли овгийн эдлэнгээс гарч одлоо.
Энэ дүр зургийг харсан Ли овгийн шавь нар бүгд хэлэх үггүй болов.
— Тэр өөрийнхөө нөхцөл байдлыг мэддэггүй юм байх даа? Овгийнхон түүнийг яах бол гэж санаа зовохын оронд дэлгүүр хэсээд тайван зугаалж явдаг байна шүү!
— Овгийн хурлын дараа өөрийг нь шийтгэхээс айгаад зугтах гэж байгаа юм биш биз?
— Юу гэж дээ! Тэр чинь Есдүгээр ахлагчийн хүү. Лам зугтсан ч хийд нь үлддэг гэдэг. Зугтъя гэсэн ч очих газаргүй шүү дээ…
— Тэр үнэхээр гайхалтай хүн юм! Өнөөдрийн овгийн хурлын дараа түүнд юу ч тохиолдохгүй бол би лав түүнийг шүтээнээ болгож, өөрийнхөө дарга болгоно!
……