Лин Тянь инээж эхлэв.
Цохилтын уут цохих уу? Тэр үүнд гаргууд байлаа.
Ли Синь Дуан Лин Тяньтэй чацуу настай бөгөөд төөнөх нарны дор шийтгэлийн шонд хүлээтэй байсан тул царай нь аль хэдийн ногоорчихсон байлаа…
Ли Роугийн үгийг сонссон Ли Синь үхтлээ айж, айсандаа галзуурсан мэт орилов. — Аав аа, намайг авраач!
— Ли Роу, хэтрүүлж байна! — гэж Долоодугаар ахлагч Ли Кунь ууртайгаар хашхирлаа. Царай нь барайсан байв.
— Хэтрүүлж байна гэж үү? Ли Кунь, танай хүү миний хүүг байнга дээрэлхдэг. Миний хүүгийн ур чадвар дутуу учраас бага зэрэг гэмтэх нь аргагүй гэж би тэвчдэг байсан. Гэтэл энэ удаа танай хүү миний хүүг алах шахлаа… Намайг, Ли Роуг, дээрэлхэхэд амархан хүн гэж үнэхээр бодоо юу?
Ли Роу Ли Кунь рүү хүйтнээр ширтэв. Дуу хоолойд нь мөс шиг хүйтэн уур хилэн шингэсэн байлаа.
— Тянь, эргэлзэлгүй довтол. Өнөөдөр энэ жаалыг шийтгэхэд минь хэн саад болж зүрхлэхийг харъя!
Ли Роугийн дуу хоолой эмэгтэй баатрын эрэлхэг зориг, дайчин хийморь дүүрэн байлаа.
Тэр эмэгтэй байсан ч цацруулж буй сүр хүч нь эр хүнийхээс өчүүхэн ч дутахгүй байлаа!
— Овгийн тэргүүн ээ.
Ли Кунь хажууд нь байсан овгийн тэргүүн Ли Нань Фэн рүү найдсан харцаар харав. Ли Нань Фэн шударга ёс тогтооно гэж найджээ.
— Долоодугаар ахлагч аа, өнөөдрийн хэрэг бол та Есдүгээр ахлагч хоёрын хувийн асуудал. Боломжтой л бол үүнийг өөрсдөө шийдээсэй гэж би хүсэж байна.
Ли Нань Фэн толгой сэгсрэв.
— Тэгэхээр түүнийг ийм өрөвдөлтэй байдалд оруулсан хүн нь чи юм байна даа? — гэж Дуан Лин Тянь дотроо бувтнав.
Тасхийв!
Тэр нэг алхам урагшлан, өөр юу ч хэлэлгүй Ли Синий нүүр рүү алгадаад авав.
Дуан Лин Тяний алга үл ялиг хорсож, хөмсөг нь бага зэрэг зангирав.
— Дуан Лин Тянь… Зориг байвал намайг буулгаад ир. Тэгээд хоёулаа ганцаарчилж үзье! — гэж Ли Синь архирлаа. Тэр бараг орилох шахаж байсан бөгөөд нүүрнийх нь тал хавдаж, нүднээс нь хүйтэн, догшин гэрэл цацарч байв.
— Ганцаарчилж зодолдох уу? Уучлаарай, сонирхохгүй байна… Харин надад зориг байгаа эсэхэд санаа зовох хэрэггүй, — гэж Дуан Лин Тянь инээн, гараа дэлгээд мөрөө тоомжиргүй хавчив.
Тасхийв!
Тэр Ли Синийг дахин алгадаад авав.
— Энэ залуугийн нүүрний арьс үнэхээр зузаан юм аа, — гэж тэр хэлэв.
Дуан Лин Тянь хөмсгөө зангидан, өвдсөн хоёр алгаа үлээв. Гэхдээ хорслоо бага ч гэсэн тайлсандаа сэтгэл нь хангалуун байлаа.
Дуан Лин Тяний үйлдлийг харж, хэлсэн үгийг нь сонссон ойр хавийн Ли овгийн шавь нар үггүй хоцров.
Нөгөөх нь өөрт нь цохиулах бэлтгэлийн уут шиг хүлээтэй байхад Дуан Лин Тянь нүүрнийх нь арьс зузаан гэж гомдоллосоор байх гэж үү?
Энэ залуу чинь яачихаа вэ!?
— Гутал л эцсийн эцэст хамгийн дээр юм байна.
Дуан Лин Тянь бөхийн, хөлдөө өмссөн гутлынхаа нэгийг тайлж гартаа аваад, гэнэт Ли Синий нүүр рүү чиглүүлэв.
Энэ дүр зураг ойр хавьд байсан Ли овгийн шавь нарын нуруугаар хүйт даалгав.
— Энэ Дуан Лин Тянь тэр гутлаараа Ли Синий нүүрийг алгадахаар зэхэж байгаа юм биш биз?
— Хэрэв тэр гутлаараа Ли Синий нүүрийг үнэхээр алгадвал нүүр нь цэцэг дэлгэрэх мэт ярж салах биш үү!?
— Муусайн бутач минь, чи үхлээ өөрөө дуудаж байна!
Энэ дүр зургийг харсан Ли Кунь цааш тэвчиж чадсангүй. Түүний бие аварга шувуу мэт Дуан Лин Тянь руу нисэн очив.
— Чи үхлээ өөрөө дуудаж байна!
Ли Роу уян налархай алхсаар, салхи болон хувирсан мэт хөнгөн гулган, есөн тэнгэрээр хөвөх тэнгэрийн дагина шиг Дуан Лин Тяний өмнө Ли Кунийн түрүүнд хүрч ирэв.
Тэр эх эрчмийн туяа цацруулсан нарийхан гараа сунган, дайран ирж буй Ли Кунь рүү алганы цохилтоо чиглүүлэв.
Үүний зэрэгцээ Ли Роугийн толгойн дээр цайвар цагаан манангийн бүдэгхэн судлууд үзэгдэв.
— Ли Роу, өнөөдөр чиний жинхэнэ хүчийг харъя.
Ли Кунь сүртэй харцаар ширтэн, гараа аварга дэвүүр мэт буулгав.
Эх эрчим оргилон гарч, Ли Роугийн алганы цохилтыг бүх хүчээрээ тосон зогсоов!
Тэр агшинд Ли Кунийн дээрх орон зайд дөрвөн Эртний мамонтын бүдэг дүрс гэнэт тодрон гарч ирэв.
Ли Кунь бүх хүчээрээ довтлон, Тэнгэр Газрын хүчийг татаж, дөрвөн Эртний мамонтын дүрсийг бий болгож байлаа…
Өөрөөр хэлбэл, түүний гаргаж буй хүч дөрвөн Эртний мамонтын хүчтэй тэнцэж байв!
Ганц Эртний мамонт л гэхэд арван мянган паундын хүчтэй.
— Ээж ээ…
Дуан Лин Тянь хөмсгөө зангидан, санаа нь зовж байлаа.
Ли овгийн шавь нар Долоодугаар ахлагч, Есдүгээр ахлагч хоёрын тулааныг амьсгал даран ширтэж байв. Ийм хэмжээний тулаан үзэх нь тун ховор байлаа.
Пад!
Эргэн тойрныхон харж байхад Ли Роу, Ли Кунь хоёр бие бие рүүгээ ойртон, алганы цохилтоор хүчээ тулгав.
Хоёулын бие зэрэгхэн донслоход Ли Роугийн бие урагш ялимгүй тонгойв. Түүний толгойн дээрх цагаан манан мөн Эртний мамонтуудын дүрс болон хувирч байлаа…
Нийт зургаа! Зургаан Эртний мамонтын хүч!
Ли Кунийн дөрвөн Эртний мамонтын хүч Ли Роугийн зургаан Эртний мамонтын хүчтэй тулгарчээ. Түүгээр ч барахгүй, энэ нь хүчээ шууд тулгасан мөргөлдөөн байв… Үр дүн нь ойлгомжтой.
Ли Кунь нумнаас харвасан сум мэт арав гаруй метр хол шидэгдээд, арайхийн биеэ тогтоож чадлаа.
— Ваа!
Ли Кунийн царай цонхийж, ногоорч, тэр ам дүүрэн цус нулимав.
Тэр итгэж ядан, Ли Роугийн толгойн дээрх бүдгэрч буй зургаан Эртний мамонтын дүрс рүү харлаа.
— Яаж ийм байж болох вэ… Зургаан Эртний мамонтын хүч… Ли Роу үнэхээр Цөм Бүрэлдүүлэх шатны дөрөвдүгээр түвшний бясалгагч байгаа хэрэг үү?!
Ли Кунь балмагдав.
Ли овогт ихэвчлэн даруухан явж, бусадтай бараг хэзээ ч гар зөрүүлж үзээгүй Есдүгээр ахлагч Ли Роу ийм аймшигтай хүчтэй байна гэж тэр огт төсөөлөөгүй байлаа!
Тэнд байсан Ли овгийн шавь нар гайхсандаа өөрийн эрхгүй огцом амьсгаа авав.
— Зургаан Эртний мамонтын хүч… Есдүгээр ахлагч үнэхээр хүчтэй юм! — хэмээн тэд уулга алдав.
— Тооцоолж үзвэл, Есдүгээр ахлагчийн зургаан Эртний мамонтын хүч нь түүний бясалгалын түвшин Цөм Бүрэлдүүлэх шатны дөрөвдүгээр түвшинтэй ойролцоо байгааг харуулж байна.
— Ер нь дөлгөөн, зөөлөн зантай Есдүгээр ахлагч ийм хүчтэй гэж хэн санах билээ… Хэрэв Ли Синь Дуан Лин Тянийг алах шахаагүй бол бид Есдүгээр ахлагчийн хүчийг үзэх боломжгүй ч байсан байж мэднэ.
……
Ли Роу хөдөлгөөнгүй зогсож байлаа. Түүний нарийхан бие нь хэмжээлшгүй сүрлэг харагдана.
Дуан Лин Тянь дотроо бодлоо. — Ээж үнэхээр ийм хүчтэй гэж хэн санах билээ. Тэнгэр Газрын хүчийг татаж, зургаан Эртний мамонтын дүрс бий болгож чадсан нь түүнийг Цөм Бүрэлдүүлэх шатны дөрөвдүгээр түвшинд байгааг баталж байна.
Дуан Лин Тянь тайвширсан амьсгаа гаргав.
Энэ ертөнцөд бясалгагч болохын эхний шатыг Бие Чангаруулах шат гэдэг бөгөөд энэ шат нь цаашлаад есөн түвшинд хуваагдана.
Бие Чангаруулах шатны есдүгээр түвшинд хүрвэл махбод нь арван мянган паундын хүчтэй болно.
Бүх хүчээ гаргавал Тэнгэр Газрын хүчийг татах боломжтой болдог. Тэр хүчийг Эртний мамонтын дүрс болгон хувиргаснаар нэг Эртний мамонтын хүчийг эзэмшинэ.
Бие Чангаруулах шатны дээр Цөм Бүрэлдүүлэх шат оршино.
Бие Чангаруулах шат, Цөм Бүрэлдүүлэх шатны хамгийн том ялгаа нь эх эрчим байлаа.
Бие Чангаруулах шатны есдүгээр түвшинд хүрсний дараа эх эрчим үүсгэж чадвал Цөм Бүрэлдүүлэх шатны нэгдүгээр түвшинд ахиж болно.
Цөм Бүрэлдүүлэх шатны нэгдүгээр түвшний эх эрчмийн хүч ганц Эртний мамонтын хүчтэй тэнцэнэ. Үүнийг биеийн өөрийн хүчтэй хослуулбал бясалгагч хоёр Эртний мамонтын хүчийг гаргаж чадна.
Бясалгалын түвшин ахихын хэрээр захирч чадах хүчний хэмжээ ч нэмэгдэнэ.
Энэ хүртэл бодоод Дуан Лин Тяний уруулын буланд инээмсэглэл тодров.
— Тянь, одоо хэн ч чамд саад болохгүй… Үргэлжлүүл.
Ли Роугийн зөөлөн хоолой Дуан Лин Тяний чихэнд хүрч, түүнд сануулга өгөв.
— Аав аа, намайг авраач!
Ли Роугийн үгийг сонссон Ли Синий царай ногоорч, нүдэнд нь гүн айдас тодров…
Дуан Лин Тяний гарт байгаа гутал Ли Синь рүү гарцаагүй буух нь тодорхой байлаа. Энэ ямар ч тоглоом биш!
Ли Кунийн царай барайсан ч Ли Роугаас айж байсан тул хөдөлж зүрхэлсэнгүй.
Дуан Лин Тянь чангаар инээлээ.
Тасхийв!
Түүний гарт байсан гутал өршөөлгүйгээр доош буув.
Ли Синь нядлуулж буй гахай мэт чарлан орилоход нүүрэн дээр нь гутлын мөр тодрон үлджээ.
Тас! Тас! Тас! Тас! Тас!
……
Дуан Лин Тянь гартаа гутал барьсан хэвээр, гараа даллан Ли Синий нүүрийг дахин дахин цохисоор байв.
Гутал Ли Синий нүүрэн дээр буух бүрд тэнд байсан Ли овгийн шавь нарын бие өөрийн эрхгүй чичирнэ. Гутал нүүрэнд нь тасхийх чимээг сонсох төдийд л тэд ярвайхад хүрч байлаа.
Ли Синь ухаан алдсаны дараа л Дуан Лин Тянь эцэст нь зогсов.
Дуан Лин Тянь дотроо үглэв. Тэр хэнд хандаж байсныг зөвхөн өөрөө л мэдэж байлаа.
Ээжийнхээ араас даган хашаанаас гарч явахдаа Дуан Лин Тянь Долоодугаар ахлагчийн цусанд шунасан, үзэн ядалтаар дүүрэн харцыг анзаарчээ. Ли Кунь түүнийг залгих завшаан хүлээж байгаа мэт байлаа…
Сэтгэл нь түгшив.
Тэр өмнөх амьдралдаа ийм харцыг тоо томшгүй олон удаа харж байсан.
Ийм харцтай хүн зорилгодоо хүрэхийн тулд юу ч хийж мэдэх, ёс жудасгүй нэгэн байдаг!
Тиймээс өмнөх амьдралдаа хэн нэгэн түүн рүү ийм харцаар харах бүрд Дуан Лин Тянь тэднийг өөрт нь аюул учруулахаас нь өмнө зайлуулдаг байв.
Дуан Лин Тянь дарамт мэдрэв.
Ли Кунь эхийг нь дийлэхгүй байсан ч эх нь үргэлж хажууд нь байж чадахгүй. Хүүгээ насан туршид нь асарч хамгаалах боломж түүнд байхгүй.
Зөвхөн хүчтэнийг л дээдэлдэг энэ ертөнцөд амьдрахын тулд Дуан Лин Тянь өөртөө л найдахаас өөр аргагүй.
Түүнд нэн хэрэгтэй зүйл бол хүч… Сүрдэм хүч!
Ли овгийн Есдүгээр ахлагчийн хувьд Ли Роу өөрийн гэсэн хашаатай байлаа.
Тэр хашаанд гурван өрөө байсан бөгөөд Ли Роу, Дуан Лин Тянь, зарц охин гурав тус бүр нэг өрөөнд амьдардаг байв.
Хашаандаа буцаж ирээд Дуан Лин Тянь Ли Роутай мэнд мэдэлцэн, өрөө рүүгээ орлоо.
— Энэ удаа хүнд шархадсаны дараа Тянь минь арай өөр болчихсон юм шиг… — гэж Ли Роу дотроо бодов.
Дуан Лин Тяний хамгийн дотнын хүн байсан Ли Роу хүү нь сэрснийхээ дараа өөрчлөгдсөнийг анзаарчээ.
Гэвч тэр цааш нь бодсонгүй. Хүү нь ийм цочрол туулсны дараа өөрчлөгдсөн байх гэж таамаглав.
Хүүгийнх нь бие хэвээрээ байсан ч сүнс нь өөр хүнийхээр солигдсоныг тэр яаж мэдэх билээ.
Өрөөндөө буцаж ирсэн Дуан Лин Тянь орон дээрээ сууж, царай нь барайсан байлаа.
Харь дурсамжуудаас тэр энэ биеийн жинхэнэ эзэн бага наснаасаа өвдөж, туйлын сул дорой байсныг мэдэж авчээ.
Биеэ чийрэгжүүлэн, Бие Чангаруулах шатны нэгдүгээр түвшинд хүрч тулааны бясалгагч болно гэдэг түүнд тэнгэрт авирахтай адил хэцүү байлаа!
Дуан Лин Тянь дотроо хараав.
— Хэ хэ хэ хэ…
Гэнэт сүнсний инээд шиг жихүүдэс төрүүлэм сөөнгө инээд Дуан Лин Тяний оюун санаанд цуурайтав.
— Хэн бэ?
Дуан Лин Тяний царай хувирлаа.
— Жаал аа, чи тийм азтай байж, тэр явдлыг даван сүнс чинь амьд үлдэнэ гэж бодсонгүй! Гэхдээ юу ч өөрчлөгдөөгүй… Түр хүлээ, чи тэр жаал биш байна. Чи хэн бэ?! Новш гэж! Чи миний хүсэж байсан биеийг булааж авахаар зүрхэлсэн байна. Үх! — гэж сөөнгө хоолой гэнэт харгислал, уур хилэнгээр дүүрэв.