Сэрүүн Салхин Суурины гаднах замаас нэгэн морин сүйх хөдөлж, хурдлан одлоо.
Энэ удаагийн явдлаас хойш хэзээ эргэж ирэхээ тэр мэдэхгүй байв.
Бяцхан Бүдүүн салах ёс хийхдээ бороо асгарах мэт уйлж байсныг санахад Дуан Лин Тяний сэтгэл ч бас нэг л тавгүй байлаа.
— Залуу эзэн, та Сюань залуу эзнийг бодож байна уу? — хажууд нь байсан үзэсгэлэнт охин санаа тавьсан янзтай асуув.
— Сайхан бүхэнд төгсгөл бий. Ирээдүйд бидэнд дахин уулзах боломж заавал гарна.
Дуан Лин Тянь гүнзгий санаа алдав.
— Тянь, Туйлын Туяаны Хот Сэрүүн Салхин Сууринаас хол биш. Завтай үедээ хүссэн үедээ хүрээд ирж болно.
Ли Роу түүнийг тайвшруулан зөөлөн инээмсэглэв.
— За.
Дуан Лин Тянь толгой дохив.
Хэдэн өдрийн өмнө овгийн тэргүүн Ли Нань Фэн түүнийг Кэ Эрийн хамт дуудаж уулзсан нь тэднийг Үндсэн овогт санал болгохыг хүссэнтэй нь холбоотой байв.
Тэд Үндсэн овогт очиж байж л илүү сайхан ирээдүйтэй болох байлаа.
Сэрүүн Салхин Суурин дэндүү жижигхэн газар байлаа.
Аян замын эхлэл нэлээд тайван өнгөрөв…
Сэрүүн Салхин Сууринаас гарснаас хойш үдээс хойшжин явсны эцэст Ли Роугийн бургасны навч мэт нарийхан хөмсөг үл ялиг чичирлээ. Тэр намуухан дуугаар — Биднийг Туйлын Туяаны Хотод хүрэхэд саад болохыг хүсэж байгаа хүмүүс бололтой, — гэж хэлэв.
Дуан Лин Тяний нүд нарийсав. — Ээж ээ, Фан овгийнхон уу?
Морин сүйх донслон чичирсээр гэнэт зогсов.
— Хат... хатагтай... — гэж сүйхчний үл ялиг чичирсэн дуу сонсогдов.
Дуан Лин Тянь сүйхний хөшгийг сөхөөд замыг нь хаасан хүнийг тэр даруй олж хармагцаа царай нь хувирч орхив!
Тэнд нэгэн өвгөн зогсож байлаа.
Тэр бол Фан овгийн Их ахлагч Фан Жүн байв.
Тэр Цөм Бүрэлдүүлэх шатны долдугаар түвшинд хүрсэн бөгөөд Сэрүүн Салхин Сууринд хүч чадлаараа нийтээр хүлээн зөвшөөрөгдсөн гурван хүний нэг байлаа.
— Фан Жүн!
Ли Роу сүйхнээс буув. Түүний тунгалаг нүд мөс шиг хүйтэн өнгөөр дүүрч, хоолой нь маш нам, баргар өнгөтэй байлаа. — Миний хүү Сэрүүн Салхин Сууринаас явахаар шийдсэн. Тэр танай Фан овогт цаашид заналхийлэхгүй. Тэгсэн байхад та нар яагаад ингэж даварч байгаа юм бэ?
— Фан овог нэр төрийнхөө гутаалыг түүний цусаар угаах хэрэгтэй.
Фан Жүний хариу товчхон байлаа. Тэр Дуан Лин Тянийг заавал алахаар шийдсэн нь үгнээс нь илт байв.
— Кэ Эр, чи сүйхэндээ үлд, — гэж Дуан Лин Тянь охинд хэлээд эхийнхээ хамт сүйхнээс буув. Дуан Лин Тянь нударгаа зангидаж, Фан Жүн рүү хүйтэн харцаар ширтэв.
— Дуан Лин Тянь, санаа зоволтгүй. Өнөөдөр би чамайг ч, ээжийг чинь ч тамд илгээнэ. Ингээд та хоёр хойд ертөнцөд хамт байг.
Фан Жүн Дуан Лин Тянь руу үхсэн хүнийг харж буй мэт ширүүн харцаар ширтэв.
Ли Роу гүнзгий амьсгаа аваад түгшин хэлэв. — Тянь, Кэ Эрийг аваад яг одоо яв!
Тэр бүх хүчээ шавхсан ч Фан Жүний эсрэг удаан тэсэж чадахгүй байлаа.
— Ээж ээ, явбал хамт явна.
Дуан Лин Тяний өнгө аяс туйлын шийдэмгий байв.
— Маргалдахаа боль… Өнөөдөр та нарын хэн нь ч эндээс явж чадахгүй!
Фан Жүн хүйтнээр инээгээд газрыг өшиглөн, аянга мэт харван гарч ирэв. Тэр хоёр гараа урагш хүчтэй түлхэн, далавчаа дэлгэсэн аварга шувуу мэт Дуан Лин Тянь болон эхийг нь бүхэлд нь бүрхэн авлаа.
Түүний толгой дээгүүр арван Эртний мамонтын дүрс тодрон гарч ирлээ…
Шуух!
Ли Роу газрыг хөнгөн өшиглөөд, түүний довтолгоог тосон нисэн гарлаа.
Түүний толгой дээгүүр зургаан Эртний мамонтын дүрс хөвж байв…
Тэр гартаа барьсан гурван футын урт сэлмээ хуйн-аас нь сугалав!
— Сэлэм Сугалах Арга!
Шуух!
Фан Жүн гараа өргөн хаах агшинд сэлмийн гялбаа харван өнгөрч, ханцуйг нь урж таслав.
— Ямар гайхамшигтай сэлэмний ур чадвар вэ!
Фан Жүний харц гялсхийв. Дараа нь тэр уул нөмрөх мэт хүчтэй алганы цохилт хийв.
Пад!
Ли Роугийн хаш мэт гар чичирч, нарийхан бие нь доргин донслов. Аманд нь цусны амт амтагдав. Фан Жүний алганы цохилтоор Шилмэл ган сэлэмний ир хоёр хуваагджээ.
— Ээж ээ!
Дуан Лин Тяний царай эрс хувирав.
Шуух!
— Сүнслэг Могойн Хөдөлгөөний Арга! — хэмээн Дуан Лин Тянь сүнслэг могой болон хувирсан мэт Фан Жүн рүү шулуухан довтлов.
— Сэлэм Сугалах Арга!
Фан Жүний хоолойг онилсон нил ягаан өнгийн нарийн зурвас агаарыг исгэрүүлэн зүслээ.
— Өөрийнхөө чадлыг хэтрүүлэн үнэлж байна!
Фан Жүн үл тоосон янзтай ханцуйгаа савж, Дуан Лин Тянь болон түүний сэлмийг хажуу тийш нь шүүрдэн холдуулав.
— Үх!
Фан Жүний хоёр алга агаарыг зад цохин, Дуан Лин Тяний цээж рүү чиглэн бууж ирэв…
Энэ довтолгоонд оногдвол тэр гарцаагүй үхнэ!
— Тянь!
Ли Роугийн царай эрс хувирав. Тэр хүүгээ аврахыг хүссэн ч амжих хугацаа байсангүй.
— Залуу эзэн!
Охин сүйхнээс үсрэн бууж, бүхнийг умартан Дуан Лин Тянь руу гүйн очив. Түүний тунгалаг нүд нулимсаар дүүрч, зүрх нь дотроо хутгаар мушгуулж буй мэт өвдөж байлаа.
Пад!
Эгзэгтэй мөчид замын хажуугийн өтгөн моддын дундаас нэгэн хүн харван гарч, Дуан Лин Тяний өмнө хүрээд Фан Жүний алганы цохилтыг хүч тэнцүү хүчээр эгц тосон цохилоо.
Тэр хүний толгой дээгүүр мөн л арван Эртний мамонтын дүрс хөвж байв…
— Их ахлагч!
Дуан Лин Тянь биеэ тогтоон зогсоод, ирсэн хүнийг танимагцаа нүд нь хурц гэрлээр гялалзав.
Тэр үнэхээр Ли овгийн Их ахлагч Ли Хуо байлаа.
Их ахлагч ирсэн тул өөрт нь тулгарсан аюул арилсан гэж Дуан Лин Тянь үзэж байв.
— Ли Хуо, нэр хүндтэй Ли овгийн Их ахлагч атлаа өөр овогтой шавийг дагалдан яваа хамгаалагч болж явдаг гэж хэн санах билээ. Танай Ли овогт харьяалагддаг энэ өөр овогтой шавь ер бусын байр суурьтай бололтой…
Ли Хуо ирсний дараа Фан Жүн өнөөдөр Дуан Лин Тянийг алж чадахгүйгээ ойлгов.
— Фан Жүн, чи өтөл насны хүн атлаа өөрийгөө хүндлэхгүй, ёс бус хэрэг үйлдэж байна. Ли овгийн шавийг минь алахыг завдсаныхаа төлөө өнөөдөр чи гарцаагүй үхнэ!
Ли Хуогийн уур хилэн туйлдаа хүрч, харцнаас нь гал цацрах мэт байлаа.
Дуан Лин Тяний сэтгэл дулаацав. Их ахлагчийг ингэтлээ хилэгнэж байхыг тэр урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй.
— Ли Хуо, бидний хүч чадал ойролцоо. Ли Роуг ч нэмээд тооцсон ч намайг зугтахад минь саад болж чадахгүй байх гэж бодож байна, — гэж Фан Жүн үл тоосон өнгөөр хэлэв.
— Энэ хоёр хангалтгүй бол намайг нэмбэл ямар вэ?
Яг тэр мөчид дахиад хоёр хүн ил гарч, Фан Жүнийг бүслэн зогсов.
— Чэнь овгийн тэргүүн.
Гарч ирсэн хоёр хүний нэгийг Дуан Лин Тянь танилаа. Тэр бол Чэнь овгийн тэргүүн Чэнь Ли байв.
Нөгөөх нь эрч хүч дүүрэн харагдах нэгэн өвгөн байлаа.
— Чэнь Күнь, энэ хэрэг Фан овог болон Ли овгийн хоорондын асуудал. Та үүнд хөндлөнгөөс оролцохгүй байхыг хүсэж байна.
Өвгөнийг харсан Фан Жүний царай эцэст нь хувирч, ууртайгаар хашхирлаа. — Чэнь Күнь?
Чэнь овгийн Их ахлагч уу? Дуан Лин Тяний харц хурц гэрлээр гялалзав.
Сэрүүн Салхин Суурины хамгийн хүчтэй гурван хүн энд бүгд цугларчээ.
— Фан Жүн, чи эндүүрч байна. Энэ бол танай Фан овогтой холбоотойгоор манай Чэнь овог, Ли овог хоёрын хооронд үүссэн хэрэг.
Чэнь Күнь үл тоосон янзтай инээмсэглэв.
— Та нар…
Фан Жүний царай баргар болов. Тэр энэ бүхэн үнэхээр болж байгаад итгэж чадахгүй байлаа. — Чэнь Күнь, Ли овог чамд ямар үнэ цэнтэй зүйл өгсөн юм бэ? Тэдэнтэй хүч хавсран над руу довтлоход хүргэхээр тийм зүйл гэж юу вэ?
— Чэнь овгийн ирээдүй…
Чэнь Күнь ердөө энэ таван үгээ хэлмэгц биеэ хөдөлгөн, гэнэт довтлов!
Түүний толгой дээгүүр Тэнгэр Газрын хүч доргин чичирч, арван Эртний мамонтын дүрс болон биелэв…
Шуух!
Ли Хуо, Ли Роу, Чэнь Ли нар араас нь даган довтлов.
Дөрвүүлээ нэгэн зэрэг довтлоход агаарт эртний мамонтууд доргин, исгэрэн гарч Фан Жүнийг дарж эхлэв!
Агшин зуур Фан Жүн хүнд байдалд орлоо. Ли Хуогийн алганы цохилтод оногдоход бие нь чичирч, цохилтын хүчээр нумнаас тавьсан сум мэт харван нисээд газарт хүчтэй унав. Тэр хэд хэдэн ам цус нулимсны эцэст цааш тулалдах тэнхэлгүй болов.
— Ха ха ха ха…
Гэнэт Фан Жүн инээж эхлэв. Түүний харц хүйтнээр дүүрч, Чэнь Күнь, Чэнь Ли хоёр руу чиглэв. Тэр мөс шиг хүйтэн дуугаар хэллээ. — Та хоёр үнэхээр мунхаг юм. Нас бие гүйцсэний ёслолын үеэр Ли овгийн шавь нарын үзүүлсэн амжилтыг бодоход удалгүй Ли овог та хоёроос дээгүүр гарна… Та хоёр өөрсдийнхөө булшийг өөрсдөө ухаж байна!
— Фан Жүн, бидний дунд яс хаях хэрэггүй. Ли овог угаасаа Чэнь овогтой нууцаа хуваалцахаар төлөвлөж байсан… Харин нөхцөл нь чамайг алах байлаа!
Чэнь Күнь Фан Жүний санааг нэвт харсан мэт ёжтой инээгээд, биеэ догшин бар болон хувирсан мэт доош харайн, хүнд шархадсан Фан Жүнийг алахаар дайрав.
Үхэх агшинд Фан Жүний нүдэнд гайхшрал тодров.
Чэнь Күньгийн хэлсэн үгийг сонсоод Дуан Лин Тянь ямар нэгэн зүйлийг бодсон мэт болов…
— Тэргүүн Чэнь, Күнь ахлагч аа, баярлалаа.
Ли Роу Чэнь овгийн хоёр хүнд яаран талархаад, Дуан Лин Тянь руу нүдээрээ дохио өгөв.
Дуан Лин Тянь ч мөн тэдэнд талархал илэрхийлэв.
— Залуу эзэн, та зүгээр үү?
Охины нулимс бүрэн хатаагүй бөгөөд царай нь санаа зовнилоор дүүрэн байлаа.
— Би зүгээр.
Дуан Лин Тянь охины гарыг зөөлөн атгаад, алгыг нь үл ялиг чимхэж тайвшруулав.
— Дуан Лин Тянь, Хуо ахлагч надад хэлээгүй бол чамайг долоодугаар зэрэглэлийн алхимич багштай гэдгийг би мэдэхгүй өнгөрөх байжээ.
Чэнь Ли Дуан Лин Тянь руу гүнээ харлаа. — Хэрэв би андуураагүй бол багш чинь бас зэвсэг урлаач, тийм үү?
— Зэвсэг урлаач гэж үү?
Дуан Лин Тянь балмагдав. Чэнь Ли юу хэлэх гээд байгааг тэр мэдсэнгүй.
Ли Роу, Ли Хуо хоёр ч Дуан Лин Тянь руу харлаа. Тэд хүртэл энэ талаар мэддэггүй байв.
— Хэдэн сарын өмнө чи манай Чэнь овгийн зэвсгийн дэлгүүрт ирж, зарим материал худалдаж авсан. Тэдгээрийг зэвсэг урлахад ашиглах гэж авсан биз дээ?
Чэнь Ли Дуан Лин Тянийг ганцхан харцаар нэвт харсан мэт зөөлөн инээмсэглэв.
Дуан Лин Тянь эцэст нь учрыг ойлгов.
Тэгэхээр энэ хэрэг байж…
Гэвч түүний худалдаж авсан материал зэвсэг урлахад зориулагдаагүй, бичээс хийхэд зориулагдсан байлаа.
Мэдээж тэр үүнийг хэлэхгүй.
— Тэргүүн Чэнь, та андуурсан байх. Миний авсан материал зэвсэг урлахад бус, багшид маань долоодугаар зэрэглэлийн эмийн үрэл боловсруулахад хэрэгтэй байсан юм.
Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэв.
Түүний мэдэж байгаагаар энд өөрөөс нь бусад хэн ч долоодугаар зэрэглэлийн алхимичийн чадварын талаар сайн мэдэхгүй байлаа. Тиймээс тэр хэчнээн утгагүй зүйл ярьсан ч хэн ч үнэн худлыг нь ялгаж чадахгүй.
Түүний санаснаар Чэнь Ли ойлгосон янзтай толгой дохив. — Аан, тийм учиртай байж.
— Чиний ачаар Ли овог хүчирхэгжин цэцэглэх сайхан боломжтой болжээ. Харин манай Чэнь овог Ли овогтой холбоотон болсноор үүнээс ашиг хүртэх нь.
Чэнь Күнь Дуан Лин Тянь руу нэг харснаа зөөлөн инээмсэглэв.
— Күнь ахлагч, та намайг хэт магтаж байна.
Дуан Лин Тянь даруухан инээмсэглэв.
— Энэ хэрэг шийдэгдсэнээс хойш бид ч бас явъя, — гэж Чэнь Күнь хэлээд Чэнь Литэй хамт хөдөллөө.
Тэдний дүрс замын үзүүрт удалгүй алга болов.
— Хүү минь, би өөрийн дураар шийдээд, тогтсон хугацаа тутамд Чэнь овогт Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнээс тодорхой хэмжээгээр зарж байхаар амласан юм… Чи намайг буруутгахгүй биз дээ?
Ли Хуо Дуан Лин Тянь руу инээмсэглэн харав.
Энэ амлалт Чэнь овгийг түүнтэй гар нийлж, Фан овгийн Их ахлагчийг алахад хүргэсэн юм.
Дуан Лин Тянь явахаасаа өмнө Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэний жорыг Ли Хуод аль хэдийн өгсөн байв.
— Их ахлагч аа, та тоглоод байна уу? Өнөөдөр та туслаагүй бол би гарцаагүй үхэх байсан! Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэний жорыг Их ахлагч та хүссэнээрээ ашиглаж болно.
Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэв.
Түүний хувьд гэр бүл болон өөрийн амь наснаас илүү чухал зүйл гэж үгүй байлаа…
Түүнчлэн Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнийг Фан овгийн Их ахлагчийн амьтай солилцсон нь туйлын ашигтай наймаа гэж тэр үзэж байв!
— Чи намайг буруутгахгүй байхад л болно. Фан Жүн үхсэн тул цаашдын аян зам чинь аюулгүй байх ёстой… Үндсэн овогт очсоныхоо дараа боломж гарвал үргэлж өрсөлдөж бай. Чи өөрийн үнэ цэнийг харуулсан цагт л Үндсэн овог чамайг өсгөн хөгжүүлэхэд хүчин чармайлт гаргана.
Ли Хуо явж одохынхоо өмнө Дуан Лин Тянийг ийн сануулав.
Дуан Лин Тянь толгой дохин, Ли Хуогийн үгийг сэтгэлдээ тогтоож авлаа.
Цаашдын аялал саадгүй, тайван үргэлжлэв. Замдаа хэдэн дээрэмчинтэй таарсан ч Ли Роу тэднийг амархан үргээн явууллаа.
Бүрэнхий болох үед тэд эцэст нь зорьсон газартаа хүрэв.
Туйлын Туяаны Хот!
Энэ хот Сэрүүн Салхин Суурингаас арав дахин том байлаа.
Хотын хэрэм эртнийх бөгөөд олон түүхийг туулсан мэт аяс цацруулж байв.
Хотын дотор морин сүйхнүүд нааш цааш зорчиж байв. Хүмүүс, сүйх тэрэгний цуваа тасрахгүй үргэлжилж, энд тэндгүй хөл хөдөлгөөн, чимээ шуугиан бужигнана.
— Ямар их хөл хөдөлгөөнтэй юм бэ…
Охин сүйхний цонхоор шагайхад тунгалаг нүдэнд нь баяр хөөрийн оч гялалзаж, сэтгэл нь хөөрч байлаа.
Харин Дуан Лин Тянь тайван төрхтэй хэвээр байв.
Туйлын Туяаны Хот хөл хөдөлгөөн ихтэй байсан ч Дуан Лин Тянь Дэлхий дээрх бараг бүх том хотод очиж үзсэн нэгэн байлаа. Тэдгээр хотуудтай харьцуулахад Туйлын Туяаны Хот огт дүйцэхгүй байв.