— Кэ Эр ээ, би урдаас нь орж, энд байгаа долоон чоныг зохицуулъя. Би тэдний анхаарлыг татаж байх хооронд чи араас нь довтлоод, ар талын гурвыг нь дарж аваарай.
Дуан Лин Тянь залуу охин руу инээмсэглээд дүүлэн гарлаа.
Сүнслэг Могойн Хөдөлгөөний Арга!
Тэр зайг шууд туулж, зэрлэг чононуудын дэргэд хүрч очоод арван чонын анхаарлыг өөр дээрээ татав.
Нарийхан бие нь үл ялиг чичирсэн залуу охин гүнзгий амьсгаа авч, шүдээ зуун зүрхэндээ хурсан айдсаа дарлаа. Дараа нь дүүлэн гарч, арван чонын ар талд хүрэв.
Сэлэм Сугалах Арга!
Дуан Лин Тянь довтолгоогоо эхлүүлэв.
Шүүг!
Нил ягаан сэлмийн гэрэл нүд ирмэхийн зуур цахилаад алга болов.
Пүүч!
Зэрлэг чоно улиад газарт унахад биеэс нь цусны багана оргилон цацрав.
Цусны үнэр үлдсэн есөн чонын нүдийг час улаан болгож, тэд архирсаар Дуан Лин Тянь руу дайран ирэв.
Урд талын зургаан зэрлэг чоно соёогоо ярзайлгаж, Дуан Лин Тянь руу үсрэн дайрлаа.
Сүнслэг Могойн Хөдөлгөөний Арга!
Дуан Лин Тяний бие сүнслэг могой мэт уян хатан байв. Тэр хөлөө шаламгай хөдөлгөн, зэрлэг чононуудын үсрэн дайрах довтолгоог чадварлаг бултсаар, тэдэнтэй наадаж байгаа мэт харагдана.
Нил ягаан солирын уян сэлэм нь саврах бүрдээ нэг зэрлэг чонын амийг авч байлаа.
Удалгүй түүн рүү үсрэн дайрсан бүх зэрлэг чоно үхэв.
Нөгөө талд,
Залуу охин эцэст нь хангалттай зориг гаргаж, ар талын гурван чоныг тогтоон барьж байлаа.
Сэлэм Сугалах Арга!
Шүүг!
Нил ягаан сэлмийн гэрэл гялсхийн үзэгдэв.
Агшин зуур түүн рүү үсрэн дайрсан чонын хоолой зүсэгдэж, бүлээн цус нь залуу охины нүүрийг тэр чигт нь цацав.
Хамар сэтлэх цусны үнэр залуу охины ходоодыг хямраав.
— Болгоомжлоорой!
Залуу охин айдаст автан хөдөлж чадахгүй байх зуур нөгөө хоёр зэрлэг чоно түүн рүү үсрэн дайрахыг харсан Дуан Лин Тянь хөдөллөө.
Шүүг!
Хоёр зэрлэг чоно ганцхан сэлмийн цохилтоор алагдав.
Залуу охин цааш тэсэж чадалгүй өглөөнийхөө хоолыг бөөлжин гаргаж, царай нь цонхийв.
— Хм?
Гэнэт ямар нэгэн зүйл анзаарсан мэт Дуан Лин Тяний царай баргар болов.
— Зугт!
Дуан Лин Тянь огт тээнэгэлзэлгүй залуу охиныг тэвэрч аваад, ойролцоох модны орой руу дүүлэн гарлаа.
Сүнслэг Могойн Хөдөлгөөний Арга!
Тэр сүнслэг могой мэт модны их биеийг ороон мушгирсаар модны оройд хүрч очив.
Улих!
Улих!
……
Энэ үед арван зэрлэг чонын сэг зэмийн дэргэд дахиад хэд хэдэн чонын сүрэг цугларсан байлаа. Тэдний тоо улам нэмэгдсээр байв…
Чононуудын улих дуу уур хилэнгээр дүүрэн байлаа.
Эргэн тойронд чонын сүрэг дүүрснийг хараад Дуан Лин Тянь түгшиж эхлэв.
Тэр залуу охиныг чанга тэвэрсэн хэвээр өөр нэг мод руу харайн шилжив.
Моддыг зам мэт ашиглан тэр цааш урагшилсаар байлаа…
Гэнэт бүргэдийн чарлах дуу сонсогдож, улам ойртон ирэв.
Дуан Лин Тянь огцом толгой өргөж харвал дээрээс доош шумбан бууж буй хар дүрсийг бүдэг бадаг олж харав.
Түүний бай нь Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёр байлаа!
— Болохгүй нь!
Дуан Лин Тяний царай баргар болов.
— Кэ Эр, бие чинь дээрдэв үү?
Дараа нь тэр тэвэртээ байгаа залуу охин руу харав.
Залуу охин аяархан толгой дохилоо.
— Тэгвэл энд зогсоод, бүү хөдөл.
Дуан Лин Тянь залуу охиныг буулгахад харц нь үл ялиг хүйтэрлээ.
Сүнслэг Могойн Хөдөлгөөний Арга!
Тэр модны их биеийг газар мэт ашиглан, түүнээс хүч авч дээш дүүлэн, шумбан бууж буй хар дүрстэй тосон уулзав.
Бүргэдийн чарлах дуу улам ойртсоор байлаа.
Хар бүргэдийн далавч үүл мэт тэлж, нүднээс нь хурц догшин харц цацран, Дуан Лин Тянь руу шумбан буулаа. Халуун нарны дор хос савар нь хурц ир мэт гялалзаж байв.
— Үх!
Дуан Лин Тяний сэтгэл ус мэт амгалан байж, харц нь бүргэдийн саварт хүйтнээр тогтлоо.
Сэлэм Сугалах Арга!
Шүүг!
Нил ягаан солирын уян сэлэм чөлөөтэй савран гарлаа.
Чих хагалам бүргэдийн чарлаан сонсогдож, түүнд нарийн, жингэнэм өнгө аяс холилджээ.
— Новш гэж, хурд нь дэндүү хурдан юм.
Дуан Лин Тянь гайхсан царайтай байлаа. Бүргэд рүү савсан Нил ягаан солирын уян сэлэм түүний нэг саврыг л огтолж чаджээ.
Шүүг!
Бүргэд уур хилэндээ галзуурч, далавчаа дэвэн дахин довтлохоор хөдөллөө.
Дуан Лин Тянь Нил ягаан солирын уян сэлмээ бүргэдийн цээж рүү нэвт сүлбэсэн байхад ч, үхэхийнхээ өмнө бүргэд баруун далавчаараа Дуан Лин Тяний цээж рүү хамаг хүчээрээ цохив. Чих дөжрөм салхины исгэрээ тэр дороо сонсогдлоо.
Их Шилжилт!
Дуан Лин Тянь огт тээнэгэлзэлгүй хамгаалах тулааны аргаа ажиллуулав.
Пад!
Асар том далавч Дуан Лин Тяний цээжин дээр хүчтэй буув.
Дуан Лин Тяний бие чичирч, хоолойд нь чихэрлэг амт амтагдав. Дараа нь тэр ам дүүрэн цус нулимлаа.
Их Шилжилт хүчний ихэнхийг хааж, бүр шилжилтийн хүчээр бүргэдийн биеийг хол шидсэн ч цохилтын доргилтоос болж Дуан Лин Тяний дотор эрхтнүүд бага зэрэг гэмтсэн хэвээр байв.
— Энэ бүргэдийн хүч минийхээс огт дутуугүй байлаа. Бараг Бие Чангаруулах шатны есдүгээр түвшний тулаанчтай дүйцэхүйц юм.
Дуан Лин Тянь ихэд цочирдов.
— Залуу эзэн минь, та зүгээр үү?
Залуу охин эцэст нь бага зэрэг сэргэж, модны их биеүүд дээр гишгэлэн дүүлсээр Дуан Лин Тяний дэргэд хүрч ирэв.
— Залуу эзэн минь, та гэмтчихсэн байна!
Дуан Лин Тяний амны буланд үлдсэн цусны мөрийг олж хармагц залуу охины царай баргар болов.
— Зүгээр ээ, бага зэрэг л гэмтсэн.
Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэв. Ингэж бодох зуур зүрх нь үл ялиг базлав.
Хүн төрөлхтний тулаанч хүчээ илүү бүрэн ашиглахын тулд тулааны аргынхаа эзэмшлийн түвшнийг ахиулах шаардлагатай байдаг.
Харин бүргэд шиг хоол тэжээлийн гинжин хэлхээний дээд хэсэгт орших махчин амьтад байгалийн шалгарлын дунд амьдарч, хүчээ бүрэн ашиглах арга ухааныг аль эрт өөрсдөдөө суулгасан байдаг.
Барыг, ирвэсийг амьдаар нь тасчин урах, аварга могойг хүчээр барих нь тэдний хувьд бүрэн боломжтой.
Түрүүн бүргэдийн Дуан Лин Тянь руу хийсэн довтолгоо нь хүч чадлын хувьд Бие Чангаруулах шатны наймдугаар түвшний тулаанчийн мастер түвшинд эзэмшсэн Гүн зэрэглэлийн дээд зэргийн довтлох тулааны аргатай дүйцэж байлаа!
Аз болоход Дуан Лин Тянь бүргэдийг цаг алдалгүй алж чадсан тул бүргэд довтолгоогоо үргэлжлүүлэх хангалттай хүчгүй болсон байв.
Тэгээгүй бол Дуан Лин Тянь гарцаагүй хүнд гэмтэх байлаа!
— Залуу эзэн минь, энэ бүхэн Кэ Эр чадваргүйгээс боллоо.
Залуу охины нүдэнд нулимс цийлэгнэв.
— Юу яриад байгаа юм бэ? Миний Кэ Эр маш зоригтой. Анхны дайралтаараа л чоно алчихлаа шүү дээ… Аажуухан сур. Яарах хэрэггүй.
Дуан Лин Тянь түүнийг тайвшруулав.
Залуу охин аяархан толгой дохиход тунгалаг нүдэнд нь шийдэмгий харц тодров.
Есдүгээр зэргийн Алтан Шархны Үрэл уусны дараа Дуан Лин Тянь Кэ Эрийг дагуулан газраар аажуухан урагшиллаа.
Сэрүүн Салхин Суурины Ли овгоос явахдаа Их ахлагч Ли Хуо Дуан Лин Тяньд нэлээд хэдэн Есдүгээр зэргийн Алтан Шархны Үрэл өгсөн байв.
Цаашдын аяллынхаа үеэр Дуан Лин Тянь залуу охин богино хугацаанд бүрэн өөрчлөгдсөнийг анзаарав. Тэр бар, ирвэс алахдаа ч царай нь үл ялиг л хувирдаг болжээ. Өмнөх шигээ зэвүүцэн бөөлжихөө больсон байв.
Залуу охин ингэж хатуужсанд Дуан Лин Тянь баярласан ч сэтгэл нь бас өвдөв.
— Залуу эзэн минь, тэртээ тэнд их манан байна.
Залуу охин урагшаа харав.
Хэдэн зуун метрийн цаадах ой цагаан мананд бүрхэгдэж, нууцлаг баг зүүсэн мэт харагдана.
Манант Ой ингэж нэрлэгдсэн учир нь яг энэ байлаа.
— Тэр Манант Ойн дотоод хэсэг байх. Догшин араатнууд тэнүүчилдэг газар… Кэ Эр ээ, өнөөдрийн ажил бараг дууслаа. Гэртээ харьж, маргааш дахин ирье.
Дуан Лин Тянь, залуу охин хоёр олзоо авч, өмнө явсан замаараа буцан алхлаа.
Чононуудыг алсан газраар өнгөрөхдөө тэд чонын сэг зэмүүд алга болж, зөвхөн хатсан цус үлдсэнийг анзаарав.
Чонын сүргүүд цэвэрлэчихсэн бололтой.
Морь унан буцах замд нар жаргаж байх үед тэд эцэст нь Туйлын Туяаны Хотод буцаж ирэв.
Туйлын Туяаны Хотод олзоо зарж, 1,300 гаруй мөнгөн зоос болгосныхоо дараа хоёул Ли овгийн өргөө рүү буцлаа.
Ли овгийн гол хаалга нүдний өмнө харагдаж иртэл араас нь сүртэй хашхираан сонсогдов.
— Дуан Лин Тянь!
Дуан Лин Тянь алхмаа зогсоов.
Тэр дууны эзнийг танилаа.
Ли Сяо.
Ли Сяо өөрт нь дахин гай тарихаар ирэх зориг гаргана гэж тэр бодоогүй байв.
Дуан Лин Тянь аажуухан эргэж харахад Ли Сяо төдий холгүй зогсож байлаа. Түүний хажууд арван найм орчим насны өөр нэг залуу зогсоно.
Тэр залуугийн төрх Ли Сяогийнхтой бага зэрэг төстэй байв.
— Ах аа, энэ бол Дуан Лин Тянь. Та надад туслаад түүнд сургамж өгөөч, — гэж Ли Сяо хажуу дахь залуудаа хэлэв.
Түүний үгийг сонсоод Дуан Лин Тяний харц гялсхийн, тэр залууг хэн болохыг тааварлав.
Тэр урьд нь Ли Ши Шигийн амнаас энэ залуугийн тухай сонсож байжээ. Ли Сяо өнгөрсөн жилийн Овгийн тулааны тэмцээнд Дотоод хүрээний шавь болсон нэг ахтай байв.
Одоо арван найман настай Ли Жун гурван сарын өмнө Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд оржээ.
— Чамайг хог новш гэдэг нь аргагүй юм. Одоо жаахан хүүхдийг ч дийлэхгүй байна. Чи ичихгүй байна уу?
Ли Жун төрсөн дүүдээ өчүүхэн ч нүүр өгөхгүй байлаа.
Ли Сяо аргагүйн эрхэнд эвгүйхэн инээмсэглэв.
— Тэгэхээр миний дүүг зодсон хүн нь чи юм байна?
Ли Жун Дуан Лин Тянь руу дээрэнгүй харцаар хүйтнээр ширтэв.
— Тэр юу гэж хэлсэн нь хамаагүй.
Дуан Лин Тянь мөрөө хавчив.
— Ли Сяо хог новш ч гэсэн миний, Ли Жуны, дүү хэвээрээ. Чи түүнийг зодсоноороо намайг ч бас нэр нүүргүй болголоо. Надад тайлбар өгөх ёстой гэж бодохгүй байна уу?
Ли Жун ёжтой инээмсэглэв.
Гэвч үнэн хэрэгтээ тэр сэтгэл дотроо бага зэрэг цочирсон байлаа.
Дүүгээсээ сонссоноор бол Ли Юань хүртэл энэ залуутай эн зэрэгцэхгүй ажээ.
Гэтэл энэ залуу дөнгөж арван зургаатай.
Арван зургаан настай, Бие Чангаруулах шатны наймдугаар түвшний Үндсэн овгийн шавь нар Ли овогт цөөнгүй.
Гэвч тэдний дундаас Ли Юанийг ялж чадах нь нэг ч байгаагүй.
— Хэрэв би андуураагүй бол чи арван найман настай Дотоод хүрээний шавийн хувьд хагас сарын дараа болох Овгийн тулааны тэмцээнд оролцоно… Дүүгээ өмөөрч, надад сургамж өгөхийг хүсэж байгаа бол ингэж яарах хэрэггүй, — гэж Дуан Лин Тянь нүдээ онийлгон хайхрамжгүй хэлэв.
Ли овгийн Овгийн тулааны тэмцээн бол залуу үеийнхний өрсөлдөх тавцан байлаа.
Ли овгийн арван зургаагаас арван найман насны бүх шавь, Дотоод хүрээнийх ч бай, Гадна хүрээнийх ч бай, оролцох эрхтэй.
— Ах аа, түүний үгэнд бүү ор. Тэр санаатай сунжруулж байна, — гэж Ли Сяо яаран хэлэв.
Дуан Лин Тянь шулуухан хэлээд, Ли Жун руу ширтэн аажуухан өгүүлэв.
— Чиний зөв, би сунжруулж байна. Одоохондоо чамтай дүйхгүйгээ хүлээн зөвшөөрье. Гэхдээ хагас сарын дараа хэн нь хэндээ ялагдахыг хэн мэдлээ.
— Сонирхолтой, үнэхээр сонирхолтой юм… Хэрэв чи Бие Чангаруулах шатны наймдугаар түвшинд байгаа бол хагас сарын дараа дээд тал нь есдүгээр түвшинд хүрнэ. Тэр үед надтай тулалдахдаа юунд найдахыг чинь үнэхээр хармаар байна!
Ли Жуны нүд нарийхан зураас болон онийж, тэр басамжлан инээсээр эргэж одлоо.
— Ах аа!
Ли Сяо сандарлаа.
Дуан Лин Тяний хүйтэн харц өөрийг нь шүргэн өнгөрөхийг мэдэрсэн Ли Сяо бага зэрэг айв. Тэр яаран Ли Жуны араас хөөж очоод хамт явлаа.
— Энэ Ли Жун яг л Ли Ши Шигийн хэлсэнчлэн тулааны урлагт ухаангүй дуртай хүн юм.
Дуан Лин Тянь аяархан инээмсэглэв.
— Залуу эзэн минь, та яаж мэдсэн юм бэ? — гэж хажууд нь байсан залуу охин асуув.
— Миний Кэ Эр цэцэг шиг үзэсгэлэнтэй байхад тэр нэг ч илүү харсангүй. Хэрэв тулааны урлагт ухаангүй дурлаагүй юм бол өөр юу байх вэ дээ?
Дуан Лин Тянь чангаар инээлээ.
— Залуу эзэн минь, та дахиад л намайг шоолж байна.
Залуу охин тэр даруй улайв.
— За, гэртээ харья. Ээжийг удаан хүлээлгэж болохгүй.
Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёр гэртээ харьж байх тэр үед,
Туйлын Туяаны Хотын худалдааны захад өөр нэгэн явдал өрнөж байлаа.
— Гурван том овгийн Овгийн тулааны тэмцээн эхлэх дөхөж, Бие чийрэгжүүлэх бүх үрэл зарагдаад дуусчихлаа. Яана даа, азгүй юм аа!
Өөртөө бувтнан, арван зургаа орчим настай, хатгамалтай хувцас өмссөн нэгэн залуу хоёр дунд эргэм насны бие хамгаалагчийн дагалдан эмийн дэлгүүрт орж ирэв.
— Сяо залуу эзэн.
Ирсэн хүнийг харсан менежерийн царай инээмсэглэлээр дүүрэв.
Туйлын Туяаны Хотод гурван аварга овог байлаа. Тэдгээр нь Ли овог, Линь овог, Сяо овог юм.
Менежер тэр залууг шууд танив. Тэр үнэхээр Сяо овгийн тэргүүний отгон хүү байлаа.
— Менежер ээ, надад Бие чийрэгжүүлэх үрэл хийх эмийн түүхий эдээс гурван багцыг өг, — гэж гоёмсог хувцастай залуу менежерт хэлэв.
Менежер аяархан инээмсэглэн асуулаа.
— Сяо залуу эзэн, энд саяхан ирсэн шинэ багц эмийн шингэн байна. Үр нөлөө нь Бие чийрэгжүүлэх үрлийнхтэй адилхан ч бясалгалын хурдыг нэмэгдүүлэх чадвар нь Бие чийрэгжүүлэх үрлийнхээс хоёр дахин их. Та сонирхож байна уу?