Туранхай ламын харцан дор Чэнь Жигийн хоолой хатав. Эцсийн эцэст тэр цус нь халуун залуу хүн. Хошууны захиргаанд амьдралаа залгуулахын тулд ажилладаг ч сэтгэл нь жянху руу тэмүүлдэг хэвээр.
Одоо өөрийн биширч явсан жянхугийн алдартай ахмадтай нүүр тулгармагц сэлмийн бариул атгасан гар нь хүртэл догдлон чичирчээ. Гэхдээ догдлохын зэрэгцээ сэтгэлд нь нэг хачин мэдрэмж төрөв. Адилхан харуул түшмэл атлаа Туранхай лам шиг ахмад хүн хүртэл Шень Иг “залуу баатар” гэж хүндэтгэн дуудаж байна.
Жянхуд нэр хүнд гэдэг үнэхээр нударга, сэлмээр олддог бололтой. Чэнь Жи толгой сэгсрээд, хөдөө гадаа цусанд будагдсан чигээрээ залхуутай сууж байсан Шень И болон халуун нь гараагүй чөтгөрийн цогцсуудыг саналаа. Тэгээд энэ бүхэн байх ёстой зүйл мэт санагдав.
“Ахмад намайг хэтрүүлэн магтаж байна.”
Шень И хоёр гараа атган хариу ёслоод цааш алхав. Элдэв мэндчилгээ сунжруулах сонирхолгүй. Гэтэл Туранхай лам хамт яваа хүнтэйгээ нэг алхам урагшилж, замыг дахин хаалаа.
“Энэ бол манай Алмаазан Хаалганы дүү шавь.”
“Хүмүүс Жан махчин гэж дууддаг.”
“Намайг хайж Цинжоугаас ирсэн юм.”
“Бас хошууны захирагчийн дор ажил олж авах санаатай.”
Шень И толгой дохив. Жан махчин ч мөн адил үл ялиг толгой дохилоо.
“Би албан үүрэгтэй тул та хоёрт саад бололгүй явъя.” Шень И ийн хэлээд дахин урагш алхав.
Гэвч Туранхай лам биеэ үл ялиг хөдөлгөж, замыг нь ахин хаалаа. Шень И тайван харлаа. Хүн бүр өөрийн замтай.
Туранхай лам мөнгө авч ажил хийж байгаад Шень И буруу зүйл олж харсангүй. Хэрэв өөрөө энэ ертөнцөд ирэхдээ харуул түшмэлийн хувцас өмсчихөөгүй, тулааны урсгалд орох зам нь хаагдаагүй байсан бол Туранхай лам шиг урсгалд элсэж, тулааны эрдэм сураад, баян айлын мөнгөөр амьдрахыг ч хүсэж мэднэ. Гэхдээ Туранхай лам мөнгө аваад зориуд өөрт нь саад болж байгаа бол…
Тэр өөр асуудал.
“Бид гурав бүгд тулааны эрдэм хөөсөн хүмүүс.”
Туранхай лам инээмсэглэж, гараа Шень Игийн мөрөн дээр тавив.
“Нэг газар суугаад архи уувал ямар вэ?”
“Би чамаас олон насаар ах.”
“Ахмад хүний хувьд ичихгүйхэн хэдэн үг хэлчихье.”
“Чи залуу, цус халуун байна.”
“Над шиг хөгшин хүнтэй жаахан ярилцлаа гээд хохирохгүй.”
Ард зогсох Чэнь Жи хүртэл агаарт үл ялиг хурцадмал байдал үүссэнийг мэдэрчээ. Линь эзэн, даамал хоёр дуугүй. Нүдэнд нь бараан өнгө тодорно.
Тэд Шень Игийн чадварт бүрэн итгээгүй. Гэхдээ Туранхай ламын дүгнэлтэд бүр ч итгэхгүй байлаа. Гэвч худалдаачин хүмүүс учраас ийм хүчирхэг хүний өмнө шууд эргэлзээгээ хэлж зүрхлэхгүй.
Хэрэв төрийн байгууллага асуудлыг жаахан ч болов зохицуулж өгвөл тэдэнд л өлзийтэй. Гэтэл Туранхай лам өөрөө үүнд саад болно гэж хэн санах билээ? Шень И ердөө жижиг харуул түшмэл.
Хошууны захирагчийн таалалд нийцсэн хүнийг яаж сөрөх билээ? Олон хүний харцан дор Шень И хэсэг чимээгүй болов. Дараа нь мөрөн дээрх Туранхай ламын гарыг аажмаар авч тавиад, хувцсаа үл ялиг гөвлөө.
“Ахмадын сайхан сэтгэлд баярлалаа.”
“Гэхдээ өнөөдөр албан хэрэгтэй.”
“Уучлаарай.”
Энэ хөдөлгөөн агаарыг тэр дор нь хөшөөв. Туранхай ламын нүдэнд эвгүйцэл гялсхийж, хөгшин нүүрэнд нь үл ялиг уур тодорлоо. Жан махчин толгойгоо хажуу тийш эргүүлж, өтгөн сахлын цаанаас ёжтойхон инээмсэглэв.
“Буруу санаагүй бол Шень түшмэл сүүлийн үед Байюнь хошууны бүх чөтгөрийн үймээнийг хариуцах болсон.”
Туранхай ламын хоолойд хүйтэн өнгө оржээ.
“Би энд чөтгөр байхгүй гэж аль хэдийн хэлсэн.”
“Энэ бол энгийн аллага.”
“Тэгэхээр Шень түшмэл Линь овгийн гэрт ямар албан хэрэг хийх гэж байгаа юм?”
“Эсвэл…”
“Надад итгэхгүй байгаа хэрэг үү?”
Шень И даамал руу харав.
“Замчил.”
“Аа… за…”
Даамал ийм маргаанд хутгалдахыг хүссэнгүй. Гэхдээ нэг зүйлд үнэхээр гайхаж байв. Урьд нь мөрийтэй тоглоомд донтсон Шень И өнөөдөр Туранхай ламын өмнө яаж ийм тайван байж чаддаг байна?
Бүр хачин нь Туранхай лам өөрөө ч түүнд юу ч хийж чадахгүй байгаа мэт. Эртхэн мэдсэн бол эзэн шууд хошууны захиргаанд очихгүй юу. Хошууны захирагчийн өргөөнд очоод ямар ч нэмэр алга.
Ийн бодсоор даамал яаран хажуу хашаа руу замчлав. Гурван хүн хараанаас далдрахад Линь эзэн хоёр гараа дахин дахин атган ёслолоо.
“Ахмадууд аа, уучлаарай.”
“Шень түшмэл албан үүргээ л бодсон хэрэг.”
“Сэтгэлдээ битгий аваарай.”
Туранхай лам царайгаа барайлган ханцуйгаа огцом сэгсрээд араас нь дагав. Жан махчин хойноос нь тайван алхаж явахдаа асуулаа.
“Ах шавь аа, тэр залуутай танил юм уу?”
“Өмнө нь уулзаж байгаагүй.”
Туранхай лам хүйтнээр хэлэв.
“Зүгээр л авьяастай юм шиг санагдсан.”
“Цаашдаа хоёулаа хошууны захирагчийн дор ажиллана.”
“Бие биедээ тус болох болов уу гэж бодсон юм.”
“Ийм тэнэг амьтан байна гэж санасангүй.”
“Аан.”
Жан махчин толгой дохив.
“Би бүр таныг чөтгөрөөс айгаад буцсаныг тэр мэдчих вий гэж санаа зовж байгаа юм болов уу гэж бодсон.”
Үгэнд нь хатгалт байгааг сонссон Туранхай лам гэнэт эргэн, барайсан царайгаар дүү шавиа ширтэв. Удаан хугацааны дараа арайхийн тайвширлаа.
“Чи Цинжоугаас сая ирсэн.”
“Энийг жижиг газар гэж басаж байгааг чинь буруутгахгүй.”
“Гэхдээ сана.”
“Эндхийн ус чиний бодсоноос хавьгүй гүн.”
Ингэж хэлээд цааш алхав.
“Тэр өөр байж чадна гэж үү?”
“Удалгүй бидэн шиг шалтаг зохиогоод гарч ирнэ.”
Жан махчин амаа хамхиж, зөвшөөрсөн ч үгүй, үгүйсгэсэн ч үгүй. Хоёр хүн ярилцсаар байх зуур Шень И, Чэнь Жи хоёр даамлыг даган хажуу өрөөнд оржээ. Даамал цагаан даавууг аажмаар сөхөв.
Доорх цогцос ил гарлаа. Ганцхан хараад Чэнь Жи Туранхай ламыг улам бишрэх шиг болов. Ийм илэрхий юмыг чөтгөр биш гэж яаж нүүр улайхгүй хэлж чаддаг байна аа?
Орон дээр хүдэр эрийн цогцос хэвтэнэ. Зүүн гар нь тохойноос доош алга. Хэвлийд нь аварга нүх гарч, дотор нь бүрэн ухагджээ.
Хоёр нүдний ухархай хоосон. Хамар нь үгүй. Нүүрний баруун талын махыг бүхэлд нь долоож арилгасан мэт, цэвэрхэн цагаан яс л үлджээ.
“Өчигдөр хүртэл зүгээр байсан.”
Линь овгийн даамал нүдээ анин нүүрээ үрэв.
“Ганц шөнийн дотор ийм болсон.”
Лю Ци анх Линь овгийн гэрт ирэхдээ ямар сүр хүчтэй, өөртөө итгэлтэй байсныг санахад нуруугаар нь хүйт даана. Одоо ийм болчихжээ.
“Яаж үхсэнийг нь хэн ч мэдэхгүй юм уу?”
Чэнь Жи хөмсгөө гүн зангидав. Жянхугийн хүчирхэг тулаанч чөтгөртэй таарлаа гэхэд яаж нэг ч чимээ гаргалгүй ингэж үхдэг байна?
“Цогцсыг олсон хүн манай гэрийн хүн биш.”
Даамал санаа алдав. Яримаар байсан ч эргэлзсэн янзтай Шень И рүү нэг харав.
“Шень түшмэл өмнө нь Байвэй хатагтайг буцааж авчирсан даа.”
“Шарх нь эдгэрсний дараа зан ааш нь нэг их өөрчлөгдөөгүй.”
“Гэхдээ олон дурсамжаа алдчихсан.”
“Олон төрөл саднаа хүртэл танихгүй болсон.”
Энд хүрээд даамал уруулаа жимийв.
“Хагас сарын өмнө гадуур танилцсан нэг найз нь ирнэ гэсэн.”
“Гэтэл залуу эр байсан.”
“Энийг уг нь гадагш ярьж болохгүй.”
“Байвэй хатагтай гэрлээгүй бүсгүй.”
“Та хоёр ч бас амнаасаа гаргаж, нэр хүндийг нь унагахгүй байгаарай…”
Чэнь Жи толгой дохив. Даамал үргэлжлүүлэв.
“Эзэн охиноо хайрладаг.”
“Танил хүн хажууд нь байвал ой санамж сэргэхэд тус болох болов уу гэж бодоод тэр залууг гэрт үлдээсэн.”
“Байвэй хатагтай түүнтэй их дотно байсан.”
“Тэгээд бид ч хүндэт зочин шиг харьцсан.”
“Лю Цигийн цогцсыг…”
“Тэр хүний өрөөнөөс олсон.”
“Яг энэ хэдэн өдөр Байвэй хатагтай гэрт байгаагүй…”
“Туранхай лам өнөөх залуутай ярилцаад, энэ хэрэг түүнтэй холбоогүй гэж хэлсэн…”
Үүнийг сонсоод Шень И Линь овгийн гэр бүлийн санааг эцэст нь бүрэн ойлгов. Тэд хэнийг сэжиглэхээ хэдийн мэдэж байжээ. Туранхай ламыг урьсан нь чөтгөр олохын тулд биш.
Чөтгөр алах гэж.
“Тэр хаана байна?”
Чэнь Жи зөнгөөрөө асуулаа.
“Энд байна.”
Хаалганы дэргэдээс залхуутай дуу сонсогдов. Хар дээлтэй залуу хаалганы хүрээ налан эвшээлгэж байлаа. Уруул нь улаан.
Шүд нь цагаан. Нүүрэнд нь инээмсэглэл тодорно. Инээх үед хоёр хурц соёо нь цухуйж, төрхөд нь үл ялиг өдөөн хатгасан өнгө нэмнэ.
Тэр хөмсгөө өргөв.
“Чи Шень И юу?”
“Яагаад одоо л ирж байгаа юм?”
Хоолой нь дээрэнгүй. Шень И рүү яг л өөрийн зарц руу харж байгаа мэт ширтэж байлаа.