Үнэгэн чөтгөрийн бараа гялсхийн хөдөлж, орны толгой налан зогслоо. Нэг гараараа шархалсан гараа атгаж, нүдэнд нь саяын айдас бүрэн арилаагүй байв. Гэвч удалгүй ичгүүр, уур хоёрыг хольсон ёжтой инээмсэглэл гаргалаа.
“Сайн байна, сайн байна. Линь овгийнхон намайг хуурч байна гэж бодсон чинь Инь долоодугаар ноёныг үнэхээр чи алсан юм байна.”
Үгээ хэлэхтэйгээ зэрэг үнэгэн чөтгөр хөнжлийг огцом сөхөв. Доор нь Линь Байвэй нимгэн дотуур хувцастай хэвтэж байлаа. Цайвар нарийхан мөр нь ил гарч, үзэсгэлэнтэй нүүрэн дээр нь хөх няцын мөр тогтжээ. Уруулын буланд хатсан цус наалдсан бөгөөд харц нь бүрэлзэн, ухаан санаагаа арайхийн тогтоож байв. Үнэгэн чөтгөр түүний хүзүүнээс шүүрэн авч, хурц хумсаа арьсанд нь шигтгэлээ.
“Би чамд энэ хүүхнийг өгсөн! Өвөртөл, тарчилга, эцэст нь ал гэж өгсөн! Гэтэл чи одоо бүр түүнээс тулааны эрдэм сураад сууж байдаг!”
Түүний нарийхан хоолой улам шовхров.
“Линь дэд жанжин аа, үнэхээр сайн багш юм аа! Миний тэжээсэн нохойг хэдхэн хоногийн дотор өөрийн талд оруулчихлаа. Эсвэл чи өөрөө ч бас түүнд ашиглуулчихсан юм уу?”
Хоёр эмэгтэйн нүүр яг адилхан. Гэвч үнэгэн чөтгөрийн нүдэнд атаархал дүрэлзэж, царай нь бага зэрэг гажсан байлаа.
“Дэд жанжин” гэх үгийг сонсоход Линь Байвэйн бүрэлзсэн харцанд өчүүхэн сандрал гялсхийв.
Гэхдээ хэсэг хугацааны дараа тэр сул дорой ч гэсэн инээмсэглэл хүчээр гаргалаа.
“Чи дэндүү их ярих юм. Одоо боль доо, би өлсөж байна.”
Тэгээд нүдээ анив. Үүнийг хараад үнэгэн чөтгөрийн харц аажмаар мөстөв.
“Ар талтай хүн аргагүй өөр юм. Ийм байдалд орчихоод хүртэл тайван дүр эсгэж чаддаг.”
Тэр ёжтой инээснээ үргэлжлүүлэв.
“Юундаа ингэж жүжиглээд байгаа юм? Би чамайг алж чадахгүй байж болно. Харин тэр чамайг алж чадна шүү дээ.”
Энэ үгийг сонсоод Линь Байвэй эцэст нь хөдөлгөөн үзүүлэв. Уруулаа жимийж, юу ч хэлсэнгүй. Үнэгэн чөтгөр хажуу тийш жигшсэн харцаар харав.
“Жаахан тус хүргээд л чамайг худалдаж авчихсан юм уу? Тэр үнэхээр сайн санаатай гэж итгээ юу, тэнэг ээ? Багш нь ямар хүн болохыг мэдэх үү? Тэр өдөр түүнийг хүлсэн ганц хэрэг чинь л чамайг мянган зүсэлтээр цаазлуулахад хангалттай!”
Шень И харин өмнөх хүрэл хонхнуудыг чимээгүй ажиглаж байлаа. Эхнээс нь дуустал үнэгэн чөтгөр тэдэн рүү огт анхаараагүй. Гэсэн ч салхигүй байхад хонх өөрөө хөдөлсөн.
Өөрийнх нь Цусан хөнөөлийн сэлмийн аргын бүтэн хүчийг гаргасан ч хар сэлэм өчүүхэн ч урагшилж чадсангүй. Энэ нь зүгээр нэг зэвсэг биш. Шень Игийн төсөөлж байсан хамгаалах шидэт хэрэгсэлтэй илүү төстэй.
Энэ ертөнцийн чөтгөрийн шид үнэхээр ийм гайхамшигтай байдаг юм байна. Аргагүй л нэртэй чөтгөрийн сүрэг. Хоёр дахь үеийн нэг жижиг үнэг л гэхэд өөрийнх нь харааг нээчихлээ.
“Чи миний яриаг ер нь сонсож байна уу?”
Үнэгэн чөтгөр ууртайгаар гараа хөдөлгөхөд хүрэл хонхнууд жингэнэн нисэж, хурууных нь завсар буцаж ирэв.
“…”
Линь Байвэй дотроо түгшсэн хэвээр байсан ч уруулын булан нь өөрийн эрхгүй татлаа. Энэ хүний хайхрамжгүй байдал зөвхөн надад зориулагдаагүй юм байна. Шень И сэлмээ хуйлаад хоёр эмэгтэйн зүг алхлаа.
“Зогс! Битгий хөдөл!”
Саяын цохилт хэтэрхий догшин байсан болохоор үнэгэн чөтгөрийн сэтгэлд айдас үлдээсэн бололтой. Шень И ойртохыг хараад тэр өөрийн эрхгүй Линь Байвэйн хүзүүг улам чанга атгав. Шинэ цус хүзүүгээр нь доош урслаа.
Линь Байвэй өвдсөндөө хөмсгөө зангидав. Гэтэл Шень И сонсоогүй мэт алхсаар, эцэст нь яг өмнө нь ирж зогсов. Үнэгэн чөтгөр түүний хүйтэн царайг ширтсээр байгаад гэнэт ямар нэг зүйл буруу болохыг мэдэрлээ.
Шень И, Линь Байвэй хоёрын харилцаа өөрийнх нь төсөөлсөн шиг ойр биш юм байна. Бие биедээ сэтгэлтэй хосууд бүү хэл, түр зуурын багш шавийн холбоо ч тогтоогүй бололтой.
“Чи түүнд үнэхээр санаа тавьдаггүй юм бол гараа цэвэрхэн хөдөлгөж, бүр мөсөн устгачих. Тэгвэл би чамайг Хойд Хадан Цохиод очиж түр нуугдахыг зөвшөөрнө. Инь долоодугаар ноёны хэргийг ч ингээд дуусгасан гэж үзье.”
Үнэгэн чөтгөр хэсэг эргэлзсэний эцэст Шень И татгалзаж чадахгүй гэж бодсон энэ нөхцөлийг санал болгожээ.
Шень И Чөтгөр дарах албыг аль хэдийн дайсан болгосон. Одоо түүнд ухрах зам байхгүй гэж үнэгэн чөтгөр боджээ. Тэд одоо нэг хэрэгт орооцолдсон хүмүүс.
Тэр хараал идсэн Чөтгөр дарах албаны түшмэд ч хошуунд нууцаар орж ирчихсэн. Линь овгийн гэрт удаан тоглож ханалаа. Энэ жүжгийг дуусгах цаг болсон.
Үүнийг сонсоод Линь Байвэй чимээгүйхэн нүдээ нээж, Шень И рүү харав. Улаан уруул нь үл ялиг хөдөллөө. Тайлбарлахыг хүссэн ч бие нь дэндүү сул байв.
Уг нь хоорондоо арай илүү дассан хойно боломж олж жинхэнэ хэн болохоо хэлэхээр төлөвлөж байсан. Гэтэл одоо үнэгэн чөтгөр бүгдийг илчилчихлээ. Шень И шиг болгоомжтой хүн өөрийнх нь ямар ч баталгаанд итгэхгүй биз.
Ингэж бодож байтал Шень И гэнэт гараа өргөв. Пах! Урт, хүчирхэг хуруунууд бэлтгэлгүй байсан үнэгэн чөтгөрийн хацар дээр хүчтэй буулаа.
Анхны зэрэглэлийн хязгаараас хол давсан хүч гарын үзүүрээс дэлбэрч, эмзэгхэн харагдах үнэгэн чөтгөрийг шууд хийсгэн шидэв. Шень И дараагийн мөчид араас нь очиж, хүзүүний арьснаас нь шүүрэн аваад хаалга руу хүчтэй савлаа. НҮР!
“Алах зүрхгүй байж сүр үзүүлээд хэрэггүй.”
Шень И бугуйгаа илээд газар хэвтэх үнэгэн чөтгөр рүү эргэн харав. Үнэгэн чөтгөрийн нүүрэнд итгэж ядсан төрх тодорчээ. Биеэс нь урт үс урган, нүүр нь аажмаар үнэгний төрх рүү хувирлаа.
Амнаасаа хэдэн хугарсан шүд цустайгаа нулимав. Саяын хайхрамжгүй мэт шидэлт хэд хэдэн хавиргыг нь хугалчихжээ. Дахин толгой өргөхөд үнэгний нүүр нь хорсол, үзэн ядалтаар дүүрсэн байлаа.
“Чи одоо үхсэн хүн… Би Гуравдугаар Авгад энэ тухай хэлээд, дараа нь өөрийн гараар арьсыг чинь амьдаар нь өвчинө…”
Чөтгөр дарах алба болон Хойд Хадан Цохионы үнэгэн чөтгөрүүдийг зэрэг дайсан болгосон Шень Ид Цинжоуд амьд үлдэх газар байхгүй! Линь Байвэй урдах өндөр барааг мэл гайхан ширтэв. Уг нь…
Шень И ядаж өөрийнх нь гарал үүслийг асууна гэж бодсон. Тэр энэ бүхнийг ийм удаан нуусан шалтгаан нь ч энэ. Шень И үнэнийг мэдээд өөрийгөө аврахын тулд гэнэт эрсдэлтэй шийдвэр гарган, амыг нь хааж магадгүй гэж айж байжээ.
Гэтэл одоо бүх үнэн ил болсон ч Шень Игийн үйлдэл түүний төсөөллөөс тэс өөр байв.
“…”
Линь Байвэйн чангарсан мэдрэл эцэст нь бага зэрэг сулрав. Хүчээр барьж байсан тайван инээмсэглэл ч аажмаар алга болов. Уруул нь хагарчихсан болохоор инээх үнэхээр өвдөж байлаа.
Тэр гүн амьсгаа аваад сөөнгө хоолойгоор хэлэв.
“Түүнийг тоох хэрэггүй. Толгой нь жаахан эрүүл биш.”
Өөрөө Байюнь хошуунд байгаа цагт үнэгэн чөтгөрийн Гуравдугаар Авга энд хөл тавихгүй. Үгүй байсан бол түүний эрчмийн сүвүүдийг битүүмжилж, хошуу руу буцаах төдий орхихгүй байсан. Түүнийг алах гэсэн санаа ч магадгүй энэ жижиг үнэгний өөрийн шийдвэр.
Гэхдээ Линь Байвэй Шень Иг үнэгэн чөтгөртэй хэт их зууралдуулахыг хүссэнгүй. Ахмадаас нь өгсөн хамгаалах хонх байхад онцгой аргагүй жирийн Хаш шингэний зэрэглэлийн тулаанч ч энэ үнэгийг тогтоож дийлэхгүй. Саяын цохилт амь насанд нь шууд аюул учруулаагүй, дээрээс нь үнэгэн чөтгөр бэлтгэлгүй байсан тул хамгаалах хонх идэвхжиж амжаагүй.
Харин үнэхээр амь тавин тулалдахад хүрвэл… Чөтгөрийн жинхэнэ догшин чанар гарч ирнэ. Яг тэр үед Линь Байвэй Шень И дахин урагш алхахыг харав.
Тэр өвдөлтөө тэвчин шүдээ зуугаад, ханцуйнаас нь татлаа.
“Би үнэхээр зүгээр. Хэрэггүй…”
Шень И эргэн харж, түүн рүү бага зэрэг хачин харцаар харав. Тэр харцанд Линь Байвэй уруулаа жимийж, гэнэт өөрийгөө эвгүй байдалд орсноо мэдэрлээ. Үнэгэн чөтгөртэй адилхан өөрөө ч ямар нэг зүйлийг буруу ойлгосон бололтой.
“Би тэр утгаар хэлээгүй… Чи… чи түүнийг дийлэхгүй…”
Ярих тусам үг нь улам орооцолдов. Урьдын сэргэлэн, тайван байдал нь хаачсан юм гэмээр.
“…”
Үнэгэн чөтгөр аажмаар газраас өндийлөө. Хүйтэн харц нь хоёр хүнийг ширтэнэ. Тэгээд гар дахь хонхоо өргөв.
Жингэн! Тунгалаг хонхны дуу өрөөгөөр тархахад агаар хүртэл царцсан мэт болов. Өмнөхөөсөө ялгаатай нь энэ удаагийн хонхны хүч бараг арав дахин ихэсчээ.
Үнэгэн чөтгөрийн сүр хурдан суларч байсан ч хонхны дарамт асар хүчтэй болов. Гэсэн ч тэр нэг л зүйлийг ойлгохгүй байлаа. Хоёул ижил нүүр, ижил хувцастай атал энэ эмэгтэй яагаад дандаа ийм азтай байдаг юм? Гуравдугаар Авгатай таараад ч амьд гарсан. Тэр муу харуул түшмэлийн гарт орчихоод ч бүтэн, бүр зураас ч үгүй үлджээ. Одоо хүзүү нь хугарах гэж байхад хүртэл өнөөх дургүй хүрэм инээмсэглэлээ гаргаж чадна. Үнэгэн чөтгөрийн нүдэн дэх атаархал улам өтгөрсөөр эцэст нь цэвэр хорсол болон хувирав.
“Муу нохой чи хүртэл энэ хүүхний талд орж байгаа юм уу! Түүнийг алж чадахгүй юм бол эхлээд чамайг алъя!”
Хоёр гартаа богино хутга атгасан үнэгэн чөтгөр хонхны жингэнээтэй хамт Шень И рүү огцом дайрав. Бүх бие нь хөшсөнийг мэдэрсэн Линь Байвэйн царай хувирлаа. Өмнө нь Цөм бүрэлдэхүйн хүчирхэг чөтгөртэй таарахдаа хүртэл тайван байсан түүний нүүрэнд энэ удаа ховорхон сандрал тодров.
Гэнэт Шень И түүний гараас зөөлөн мултарлаа. Линь Байвэйн нүд үл ялиг томров. Энэ намаг шиг царцсан орон зайд хөдөлж чадаж байна гэж үү? Дараагийн мөчид өрөөн дотор үл үзэгдэх жинхэнэ эрчим олон талаас хуран цугларч, нүдэнд харагдахуйц хурдаар нягтарлаа.
Тоо томшгүй нисдэг илд агаарт хөвөх мэт. Хүйтэн, сүрдэм дарамт өрөөг бүхэлд нь бүрхэж, орчин тойрон хүний ертөнцөөс тасарсан мэт нам гүм болов.
Үнэгэн чөтгөр хоёр богино хутгаа атгасан чигээрээ хөшиж, гараа сул унжуулан тайван зогсох залуу руу итгэж ядан ширтэв. Шень Игийн царай цонхийжээ. Гэвч нүд нь эртний худгийн ус мэт тайван хэвээр.
Шень И бодлоо үл ялиг хөдөлгөх төдийд үнэгэн чөтгөр үл үзэгдэх хүч хүзүүнээс нь базсан мэт болж, амьсгалахад хүртэл хэцүү болов. Дараагийн агшинд тоо томшгүй жинхэнэ эрчим дээрээс нь бороо мэт буулаа!