— Би чамд боож өгье.
Чү Яо Лун Чэний гараас даавууг авч, гарыг нь зөөлөн боолоо. Тэр аяархан бувтнав:
— Уучлаарай...
Лун Чэнь Чү Яогийн урьд өмнө уулзаж байсан хүн бүрээс огт өөр байлаа. Түүний бодлоор бол өөрөөс нь дор зиндааны атлаа түүнтэй сөргөлдөн тэмцэх зоригтой цорын ганц хүн нь Лун Чэнь байв.
Лун Чэний зэрлэг, ширүүн харцаас түүнийг тэнгэр газар ч үл ажрах эр хүн гэдгийг мэдэж болохоор байлаа. Тэр Чү Яог гэмтээхийн оронд өөрөө өвдөхийг илүүд үзсэн нь Чү Яогийн зөөлөн сэтгэлд хүрчээ.
Сайтар бодож үзвэл, Лун Чэнь үнэхээр буруу зүйл хийгээгүй ч байж болох юм. Эсвэл тэр бүх түүхийг зүгээр л мэдэхгүй байсан ч байж мэднэ. Олон жилд анх удаа Чү Яод өчүүхэн төдий гэмшил төрж эхлэв.
— Би... гэж Лун Чэнь хэлэх гэж байлаа.
— Уучлалт гуйх хэрэггүй. Бид... өнөөдөр ингээд тооцоо тэнцсэнд тооцъё. Би чамайг хазсан, харин чи... гэж хэлээд нүүр нь улайв. Цээж нь өмнөхөөсөө өөрөөр мэдрэгдсээр, саяын мэдрэмжийг мартаагүй мэт байлаа.
— Үгүй ээ, би хэлэх гэсэн юм... гэж Лун Чэнь толгой сэгсрэв.
— Хэлэх ёстой бүх зүйл хэлэгдсэн. Энэ хэрэг ингээд дууссан. Чи өөр юу хэлэх гээд байгаа юм бэ? гэж Чү Яо бага зэрэг ууртай хэлэв.
— Хөөе, хөөрхөн бүсгүй минь, би зүүн гараа хазуулсан шүү дээ. Чи яагаад баруун гарыг минь боож байгаа юм?
Чү Яо сая л анхааралгүйтэж байгаад буруу гарыг нь боосноо мэдэв. Нүүр нь тэр чигтээ улайгаад зогсохгүй, Лун Чэний аргагүйдсэн царайг хараад аяархан зандарлаа:
— Муу амьтан минь, яагаад өмнө нь хэлээгүй юм бэ?
Тэр Лун Чэний гарыг дахин боолоо. Энэ нь ердөө махны өнгөц шарх байсан тул бага зэрэг өвдсөнөөс өөрөөр ноцтой зүйл биш байв.
Лун Чэнь дотроо инээж байлаа. Энэ үзэсгэлэнтэй бүсгүй ядаж бага ч гэсэн мөс чанартай юм байна. Өөрийгөө шархдуулж, түүний итгэлийг олж авах гэсэн арга нь төгс ажиллажээ.
Үнэндээ Лун Чэний орон зайн бөгжид гаднах болон доторх шархыг эмчлэх эм аль аль нь байв. Гэвч жүжгээ сайн үзүүлэхийн тулд тэр тэдгээрийг гаргаж ирсэнгүй.
Уг нь Лун Чэнь ийм их үр дүн хүлээгээгүй байв. Хэрэв зөөлөн арга нь бүтэлгүйтвэл илүү хатуу хариу барихад бүрэн бэлэн байсан юм. Аз болоход Чү Яо түүний урхинд гарцаагүй орчихов. Энэ нь түүний анхны төсөөллөөс хавьгүй давсан байлаа.
Мөн энэ нь Лун Чэнь хааны гэр бүлийн талаар өчүүхэн ч гэсэн таатай сэтгэгдэл төрүүлсэн анхны тохиолдол байлаа. Тэр аяархан хэлэв:
— Чиний дүүг ашигласан байна. Жоу Яоян түүнийг ашиглан надад дарамт үзүүлэхийг хүссэн юм.
Дараа нь тэр өөрт нь тохиолдсон явдлыг Жоу Яоянтай холбон товчхон ярьж өгөв. Энэ удаа Чү Яогийн сэтгэл хөдлөлийг өдөөх шаардлага түүнд байсангүй. Тэр зүгээр л туулсан зүйлийнхээ талаар тайван, хөндий өнгөөр бага зэрэг тайлбарлав.
— Лун Чэнь, уучлаарай. Чамд буруу хандсан нь би гэж Чү Яо гэмшин хэлэв. Тэр өөрийгөө түүнд хэтэрхий хатуу хандчихсан мэт санаж байлаа.
— Санаа зоволтгүй. Би ийм зүйлд хэдийн дассан гэж Лун Чэнь хөндий хэлэв.
Түүний ярианы өнгө тун хөндий байсан ч барайсан царайтай нь нийлээд хэний ч сэтгэлийг хөдөлгөхөөр байлаа.
Лун Чэний царай Чү Яогийн гэмшлийг улам гүнзгийрүүлэв. Тэр аль хэдийн шархаар бүрхэгдсэн хүний шархан дээр давс цацчихсан мэт санагджээ.
— Ха ха, битгий ингэж хүлээж аваад бай. Би зүгээр л өрөвдүүлэх гэж чамайг хуурч байгаа юм гэж Лун Чэнь инээлээ.
Чү Яо яагаад гэдгийг нь өөрөө ч мэдсэнгүй. Гэвч Лун Чэний инээмсэглэлийг харах тусам түүнийг улам их өрөвдөх сэтгэл төрж байлаа. Тэр бүү хэл нүднээс нь нулимс урсаж эхлэв.
— Өө, битгий уйл. Би энэ тухай дахиж ярихгүй.
Лун Чэнь тэнгэр газар ч үл ажрах эр боловч эмэгтэй хүн уйлахад айдаг байлаа. Тэр даруй сандарч, яахаа мэдэхээ болив.
— Намайг уучилж чадах уу? гэж Чү Яо шаналсан дуугаар асуув. Тэр өөрийгөө дэлхийн хамгийн муу хүн мэт санаж байлаа.
— Зүгээр ээ, энэ чиний буруу биш. Бүх зүйл өөр нэг муу хүнээс болсон юм. Тиймээс өөрийгөө буруутгах хэрэггүй гэж Лун Чэнь тайтгаруулав.
— Гэхдээ...
— “Гэхдээ” гэж байхгүй. Өнгөрснийг өнгөрсөнд нь үлдээ. Баяртай өдрүүдээ хадгалж, гунигтай өдрүүдээ март. Би санаж эхэлсэн цагаасаа хойш ингэж ирсэн гэж Лун Чэнь хэлэв.
— Баярлалаа, Лун Чэнь гэж Чү Яо нулимсаа арчин хэлэхэд үзэсгэлэнтэй царайн дээр нь инээмсэглэл тодров.
Чү Яог харах үед Лун Чэний зүрх бага зэрэг чичирлээ. Тэр Мэн Чи-гээс өчүүхэн дутуу үзэсгэлэнтэй ч хот суурин нураахаар гоо үзэсгэлэнтэй байв. Ялангуяа инээх үед нь ямар ч эр хүн сэтгэл хөдөлгөөнгүй байж чадахгүй.
Лун Чэнь гэнэт тэнэг мэт ширтэж эхлэхэд Чү Яо гайхан асуув:
— Лун Чэнь, чи яагаад над руу ингэж хараад байгаа юм бэ?
— Ха ха, чи дэндүү үзэсгэлэнтэй юм. Битгий гомдоорой гэж Лун Чэнь нүүр нь улайн, үнэнээ хэлэв.
— Би үнэхээр үзэсгэлэнтэй гэж үү? гэж Чү Яо нухацтай асуухдаа гоёмсог үсээ чихнийхээ ард хийв.
Лун Чэнь гайхан асуулаа:
— Мэдээж үзэсгэлэнтэй. Чи өөрөө мэддэггүй юм уу? Өөр хэн чамд хэлж байгаагүй гэж үү?
Чү Яо толгой сэгсрэн хэлэв:
— Хүмүүс өдөр бүр надад хэлдэг. Гэхдээ би тэдэнд итгэдэггүй. Өдөр бүр надтай дүр эсгэдэг хүмүүст би дургүй.
Үүнийг хэлэхдээ тэр аргагүйдсэн мэт харагдав. Өрөвдөлтэй төрх нь Лун Чэний сэтгэлийг өвтгөжээ. Түүн рүү дайрч байсан өмнөх Чү Яотой харьцуулахад яг л хоёр өөр хүн мэт байлаа. Лун Чэнь Чү Яод ийм тал бас байдаг гэж огт төсөөлөөгүй байв.
— Нэг газар олж суугаад ярилцъя. Ингэж зогсоод байх эвгүй юм.
Лун Чэнь цэвэрхэн том хад олж суугаад, Чү Яо толгой дохив. Гэвч тэр суунгуутаа гэнэт уулга алдан буцаж бослоо.
— Яасан бэ?
Чү Яогийн нүүр тэр чигтээ улайжээ. Тэр ууртайгаар хариулав:
— Чамаас болсон юм!
Лун Чэнь юу болсныг даруй ойлгож, гэмшив. Гэвч нурууныхаа ард баруун гараа хоёр гурав илж, өмнөх тэр гайхалтай мэдрэмжийг дахин санаж байлаа.
Чү Яо орон зайн бөгжнөөсөө урт бүтээлэг гарган хадны дээр дэвсээд зөөлөн суулаа. Гэвч гадаргууд хүрэх үед бага зэрэг өвдсөн хэвээр байсан тул хөмсгөө үл ялиг зангиджээ.
— Тэр явдалд... аан, уучлаарай гэж Лун Чэнь ичингүйрэн уучлалт гуйв. Түүний хийсэн үйлдэл эрхэмсэг ноёнтны дүртэй яг нийцэхгүй байлаа. Гэхдээ тэр үед Лун Чэнь өөрийгөө тийм хүн шиг авч явах шаардлагатай болно гэж огт төсөөлөөгүй юм.
Түүнээс гадна хазуулж байхдаа тэр ихэд сандарч, аргагүйдсэн байв. Түүний тэр зөнгөөрөө хийсэн үйлдэл Чү Яог далимдуулах гэсэн санаатай байгаагүй.
— Би чам шиг муухай хүнтэй хэзээ ч уулзаж байгаагүй. Намайг өмнө нь хэн ч алгадаж байгаагүй гэж Чү Яо гомдолтой хэлэхэд нүд нь улайв.
Түүнийг дахиад уйлах гэж байгааг харсан Лун Чэнь яаран тоглоом хийв:
— Хөөе, битгий уйл. Хүсвэл би чамд өгзгөө ч алгадуулж болно шүү.
— Хэн чамайг тэнд алгадахыг хүсэх юм бэ? Чи үнэхээр муу хүн юм! гэж Чү Яо хэлээд шууд инээлээ. Түүний сэтгэл хөдлөл бүрэн эсрэгээрээ эргэв.
Чү Яо уйлах гэж байхаа больсонд Лун Чэнь бага зэрэг тайвширлаа. Гүнжийг алгадсан нь өөрийнх нь хувьд ч гэсэн үнэхээр зоригтой хэрэг байв.
— Лун Чэнь, чи муу хүн ч гэсэн надад зусардах гэж худал хэлдэг хуурмаг хүн биш юм шиг санагдаж байна. Бид найзууд байж болох уу? гэж Чү Яо нухацтай асуув.
— Мэдээж болно. Гагцхүү дараагийн удаа намайг дахиад тор тавьж урхидахгүй бол шүү. Үнэндээ чи тавьж орхиод намайг унагаачих вий гэж үнэхээр айж байсан гэж Лун Чэнь инээлээ.
Лун Чэнь унаж байхдаа ямар өрөвдөлтэй харагдаж байсныг санасан Чү Яо ч бас инээлээ.
Хамтдаа инээлсний дараа тэдний хоорондох зай мэдэгдэхүйц ойртжээ. Чү Яо өөртөө болон дүүдээ тохиолдсон зүйлсийн талаар ярьж эхлэв.
Магадгүй энэ нь хүссэн бүхнээ чөлөөтэй ярьж чадах анхны удаа байсан болохоор тэр Лун Чэнд олон зүйлийг ярьж өглөө.
— Чү Яо, чи Эзэн хаантай уулзалгүй хэр удаж байна?
Тэр толгой сэгсрэв.
— Би гурван настайгаасаа хойш түүнтэй уулзаагүй. Миний дүү түүнтэй нэг ч удаа уулзаж байгаагүй.
Лун Чэнь толгой дохив. Тэр бага зэрэг тээнэгэлзсэн ч эцэст нь зарим асуултыг асуухгүй байхаар шийдлээ. Чү Яотой нөхөрлөж эхлээд удаагүй байсан тул гэнэт эмзэг сэдвээр асууж болохгүй байв.
Гэхдээ тэр хааны ордонд чухам юу болж байгааг үнэхээр мэдэхийг хүсэж байлаа. Лунгийн гэр бүлийг хэн онилоод байсан юм бэ?
Эзэн хаан таван жилийн турш тусгаарлан бясалгасны дараа Лун Тяньсяог буцаж ирэхийг шаардсан зарлиг гарсан юм. Гэвч яг тэр үед Лун Тяньсяо хааны зарлигийг биелүүлэхээс татгалзаж эхэлжээ.
Тэр хугацаанд чухам юу болсон юм бол? Тэгээд аав нь арван жил гаруй хугацаанд нэг ч мэдээ явуулаагүй. Яагаад? Тэр үнэхээр эхнэр, хүү хоёроо орхисон юм гэж үү?
Хэдийгээр дурсамж нь бүдэг бадаг байсан ч Лун Тяньсяогийн тууштай дүр төрх Лун Чэний зүрхэнд гүн хоногшсон байлаа. Тэр лав тийм хүн биш.
Гэхдээ тэгвэл чухам юу болоод байв? Лун Чэнь асар том оньсогонд гацсан мэт байсан ч үүнийг яаран тайлж чадахгүй байлаа.
Учир нь үнэнд ойртох тусам аюул улам нэмэгдэх болно. Зохих хүч чадалтай болохоосоо өмнө Лун Чэнь олны анхаарлыг таталгүй, хүчээ нуун байх хэрэгтэй байв.
Лун Чэнь тойруу замаар хэд хэдэн асуулт үргэлжлүүлэн асуув. Бусад хунтайж нарын тухай гэх мэт зүйлийг ч асууж байлаа. Чү Яо Лун Чэний санаа зорилгыг таагаагүй бөгөөд түүнийг өөрийг нь сонирхож байна гэж бодсон тул асуулт бүрд нь хариулсаар байв.
Ийм эмэгтэйг хуурч байгаадаа тэр бага зэрэг ичсэн тул Чү Яогийн гэмшлийг улам нэмэхгүйн тулд асуултаа зогсоов.
Үнэнд улам ойртож байгаа энэ үед түүний хувьд хамгийн чухал зүйл нь хүч чадлаа хурдан нэмэгдүүлэх байлаа. Фэнфү одны анхны нягтралт бүрэн дуусаж, сүнслэг эрчим нь нэмэгдсэн тул тэр үрэл боловсруулах хурдаа нэмэн, Фэнфү одоо үргэлжлүүлэн тэтгэж чадах байв.
Фэнфү од төгс төлөвтөө хүрмэгц Цус Нягтруулахад нэвтэрч чадна. Цус Нягтруулах шатанд хүрсний дараа л жинхэнэ тулаанч болох байлаа. Одоогоор тэр дэндүү сул хэвээр байв.
Түүнийг бас таатайгаар гайхшруулсан зүйл нь Фэнфү од томрох тусам бие махбод нь даган өөрчлөгдөж, улам хүчирхэг болж байсан явдал байв.
Фэнфү од бүх биеийг нь тэтгэдэг булаг мэт байлаа. Одоогийн өөрчлөлт нь түүнийг урьдынхаасаа асар их өөр болгожээ.
Түүний хамгийн том түшиг нь Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг байв. Гэвч энэ урлаг дэндүү нууцлаг. Түүний дурсамжид үүнийг хэрхэн бясалгах арга л байсан бөгөөд үүнээс өөр юу ч байгаагүй.
Чү Яо бүтэн дөрвөн цаг шулганасны эцэст өөрөө ч эвгүйцэж, Лун Чэнээс асуулт асууж эхлэв.
Лун Чэнь инээж, сонирхолтой хэдэн явдлын талаар ярив. Тэр өөрийн туулсан зовлон шаналлын талаар юу ч хэлсэнгүй. Лун Чэнь үг ярианы онцгой авьяастай бололтой байв. Чү Яогийн цангинасан инээд хааяа сонсогдож байлаа.
Тэр ширүүн ааштай, дураараа гүнж одоо сэтгэл тэмүүлсэн бүсгүй болон хувирчээ.
Нар жаргаж эхлэхэд л тэд цаг хугацаа хэрхэн өнгөрснийг анзаарлаа. Чү Яо асуув:
— Лун Чэнь, би цаашдаа чамайг эрж ирээд хамт байж болох уу?
Лун Чэнь хааны гэр бүлийн хэн нэгэнтэй хэт ойртохоос эмээж, бага зэрэг тээнэгэлзэв. Гэвч итгэл найдвараар дүүрэн Чү Яогийн нүдийг хараад зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй болжээ.
— Мэдээж болно. Гэхдээ энэ нь бид хоёрын нууц байх ёстой.
Чү Яогийн нүүр улайж, үзэсгэлэнтэй нүд нь өөр тийшээ буруулав. Тэр яаран шивнэв:
— Тэгвэл би явъя.
— Чи түрүүлээд буц. Би гэртээ алхаж харья. Хүмүүс гүнжийг эрэгтэй хүнтэй хамт хүлэг унаж явааг анзаарвал заавал их төвөг тарина.
Чү Яо ч бас үүнийг ойлгосон бололтой Лун Чэньтэй шивнэж салах ёс гүйцэтгээд харцага-бүргэд дээрээ нисэн одов.
Түүний дүр алсран бүдгэрэхийг харсаар Лун Чэний сэтгэлд тавгүй мэдрэмж төрлөө. Нэлээд удсаны дараа тэр санаа алдан, буцах замдаа алхаж эхлэв.
Гэвч гэрийнхээ үүдэнд дөнгөж хүрмэгц Хилийг амаржуулагч гүний өргөөг тоо томшгүй олон элит цэрэг бүрэн бүсэлснийг харав. Түүний царай барайж, хүйтэн алах санаархал тэр даруй төрлөө.
— Үхлээ эрж ирсэн юм бол би ч бас өршөөхгүй.
Зүрхэнд нь хурсан хилэн цаашид дарагдахаа больж, тэр гэрийг нь бүслэн хүрээлсэн элит цэргүүд рүү шууд дайран давхилаа.