Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

23-р анги

23-р бүлэг — Хэр зоригтой юм бэ

Сонсох

— Ямар дорд боол замыг минь хааж зүрхэлдэг байна аа? Үхэхээ хүсэж байна уу?

Энэ хүйтэн хашхираан цуурахтай зэрэгцэн урт ташуур агаарыг исгэрүүлэн Лун Чэнь рүү ороолгон ирэв.

Тэр ташуур асар хурдан бөгөөд овжин хөдөлж байлаа. Хачирхалтай нь, Лун Чэнь рүү дайрсан хүн ташуурын мастер байв. Лун Чэнь уг нь бултаж чадах байсан ч бяцхан охиныг тэвэрсэн тул улам хэцүү байлаа.

Түүний дотор уур буцлав. Бултахад аль хэдийн оройтсон байлаа. Лун Чэнь охиныг хамгаалан, сүнслэг эрчмээрээ биеэ хамгаалж, ташуурын цохилтыг нэг гараараа хүчээр тосохоор зэхэв.

Яг энэ мөчид аварга том дүр Лун Чэний өмнө хүрч ирлээ.

Пад!

Вайлд Лун Чэнь рүү шүд гарган инээмсэглэв. Тэр Лун Чэнийг хамгаалан ташуурын цохилтыг нуруундаа хүлээж авсан байлаа.

Лун Чэний нүд барайв. Хэн өөр рүү нь дайрсныг сайтар харахыг хүссэн ч тэр сүйх тэрэг аль хэдийн хурдлан холдож байлаа.

Сүйх тэрэгнээс гайхсан дуу гарлаа. Вайлд гэнэт гарч ирсэнд тэр хүн илт цочсон байв. Гэвч сүйх тэрэг зогссонгүй.

— Вайлд, зүгээр үү? — хэмээн Лун Чэнь уураа дарж асуув.

— Лун ах аа, би зүгээр. Багаасаа хойш иймэрхүүгээр зөндөө цохиулсан болохоор одоо бүр дасчихсан, — гэж Вайлд инээмсэглэв.

Гэвч нуруун дээрх хувцас нь урагдаж, арьс нь ил гарсан байлаа. Тэндээс нарийхан цусны мөр аажмаар урсаж байв.

Нэгэн эмэгтэй гэнэт хүрч ирээд охиныг шүүрэн авчээ. Тэр уй гашуугаа барьж дийлэлгүй уйлан, Лун Чэнь, Вайлд хоёрт талархав.

Вайлд маанагдуу инээмсэглэж, Лун Чэнь эмэгтэйг хэдхэн үгээр тайвшруулаад Вайлдыг дагуулан цааш явлаа.

Гэвч Лун Чэнь дотроо уураар дүүрэн байв. Ийм хөл хөдөлгөөн ихтэй замаар хамаа намаагүй давхиж ирээд, хүнийг ташуураар ороолгочихдог байна шүү. Лун Чэнь ийм зориг гаргасан этгээдийг сайтар шалгаж учрыг нь олохоор шийджээ.

Вайлдын шархнаас цус дусалж, сүртэй харагдаж байсан ч үнэндээ арьс махны өнгөц шарх төдий байлаа.

Энэ нь Лун Чэнийг гайхшруулав. Вайлдын бие махбод яг ямар хүчтэй юм бэ? Түүн рүү хэрцгийгээр дайрсан хүн үнэхээр хүчирхэг байсан ч цохилт нь Вайлдын арьсыг л цоолж чаджээ.

Тэднийг алхаж явтал Вайлдын гэдэс гэнэт аянга ниргэх мэт чангаар хоржигнов. Лун Чэнь бодлоосоо сая гарсан мэт зогтусахдаа, яг хажууханд нь махны үнэр ханхалсан мантууны мухлаг байгааг анзаарав.

— Лун ах аа, би өлсөөгүй, — гэж Вайлд ичингүйрэн хэлэв.

— Санаа зоволтгүй. Би өлсөж байна, хоёулаа жаахан юм идье.

Лун Чэнь Вайлдыг мантууны мухлагт дагуулан орж, хоёул суух ширээ олов. Тэр эзэнд нь шууд нэг алтан зоос өгөөд: — Дэлгүүрт байгаа бүх мантууг гаргаж ир, — гэв.

— Лун ах аа, би үнэхээр өлсөөгүй. Зүгээр л бага зэрэг будаа байхад болно, — гэж Вайлд яаран хэлэв.

Учир нь хүмүүс түүнийг идэж байхыг хараад шууд харилцаагаа тасалсан тохиолдол түүнд тоолж баршгүй олон байлаа. Вайлд энэ гай дахин давтагдахаас айж байв.

— Вайлд, чи надтай дөнгөж танилцаад миний өмнөөс ташуур тослоо. Чи миний ах дүү шиг хүн, би, Лун Чэнь, чиний өмнөөс ташуур тосохоос ч буцахгүй. Тиймээс ах дүүдээ хэлэхээс санаа зовох зүйлээ надад нуух хэрэггүй, ойлгов уу? — гэж Лун Чэнь нухацтай хэлэв.

Дөнгөж танилцсаныхаа дараа өөрийнх нь өмнөөс ташуур тоссон ийм хүнийг Лун Чэнь ах дүү гэж дуудахад зохистой гэж үзжээ.

— Лун ах аа... би...

Вайлд гэнэт чангаар уйлж эхлэв. Олон жил гэр оронгүй тэнүүчилсэн амьдралдаа тэр ийм халуун дулаан сэтгэлийг анх удаа мэдэрч, хэн нэгэн өөрт нь ингэж сайхан хандахыг мөн л анх удаа үзэж байлаа.

— За, сайн дүү минь, уйлах хэрэггүй. Ах дүүсийн дунд уйлдаггүй, хөлсөө урсгадаг юм. Нулимс бол хулчгаруудынх, — гэж Лун Чэнь Вайлдын мөрөн дээр зөөлөн товшив.

— За, Лун ах аа. Би таныг сонсоно. Та надаар юу хийлгэнэ, би бүгдийг хийнэ, — гэж Вайлд нулимсаа арчив.

Лун Чэнь түүнд өөртөө арай итгэлтэй бай гэж хэлэхээр бодсон ч, өөрөө худаг гаргахын оронд андуураад яндан барьчихсанаа санан, энэ бодлоо орхив.

Энэ үед мантууны мухлагийн эзэн нэг сагс авчирч тавилаа. Лун Чэнь инээмсэглэн: — Вайлд, хүссэнээрээ ид. Лун ах нь мөнгөөр дутахгүй, надад санаа зовж өөрийгөө бүү хязгаарла, — гэв.

Вайлд толгой дохин, цаашид ёсорхохоо больжээ. Нударганы дайтай мантуунуудыг тэр нэг нэгээр нь амандаа бүтнээр нь хийж залгив.

Лун Чэнь урьдчилан сэтгэлээ бэлдсэн байсан ч Вайлдын хоолны дуршилд бас л цочирдов. Гурван зуу гаруй махтай мантуу идчихсэн байхад ч Вайлд цааш идэхийг хүссэн хэвээр байлаа.

Харин мухлагийн эзэн туйлын сандарч байв. Бүх мантуу нь дууссан бөгөөд дахин хийх цаг түүнд байсангүй.

Гурван зуун мантуу ердөө зургаан мөнгөн зоосны үнэтэй байлаа. Гэвч эзэн нь Лун Чэнь хоёрт хариулт мөнгө өгөхөөр очиход тэд аль хэдийн явчихсан байв.

Хоёул Лун Чэний гэрт буцаж ирмэгц Лун Чэнь эхлээд Вайлдыг ээжтэйгээ уулзуулав. Лун хатагтай эхэндээ Вайлд ямар том биетэйг хараад ихэд айжээ.

Гэвч Вайлд тайван, хүүхэд шиг байгааг хараад тэр даруй тайвшрав. Лун Чэнь Вайлдын туулсан бүхнийг ярьж өгөхөд Лун хатагтай түүнийг гэртээ байлгахыг шууд зөвшөөрөв.

Вайлдыг байрлуулсны дараа Лун Чэнь үрэл боловсруулахаар явлаа. Гэртээ үрэл боловсруулж байхдаа нэг их болгоомжлох шаардлагагүй байсан тул тэр хүчирхэг сүнсний хүчээ бүрэн дайчилж, үрэл боловсруулах хурдаа тун удалгүй дээд хэмжээнд хүргэлээ.

Бүтэн гурван өдөр өнгөрсний дараа Лун Чэнь өрөөнөөсөө дахин гарч ирэв. Тэр гурван өдөр, гурван шөнө тасралтгүй үрэл боловсруулжээ. Одоо түүнд бараг зуун Фэнфүгийн үрэл байсан бөгөөд бүгд дунд зэргийн чанартай байв.

Фэнфүгийн үрлээс гадна Лун Чэнь олны дунд маш алдартай Цус Нягтруулах үрэл, Хий Хураах үрэл, Хор тайлах үрэл болон бусад үрлийг аль хэдийн боловсруулжээ. Тэр бүгдийг Үрэлчдийн холбоонд зарж, зээлээр авсан өрөө төлөхөөр бэлдсэн байв.

Лун Чэнь өөрийн эрхгүй: — Бао-эр, юу болсон бэ? — гэж асуув.

— Залуу ноён оо... өө...

— Юу ч болсон шууд хэл дээ, — гэж Лун Чэнь инээлээ.

— Тэгэхдээ... гэрт... идэх хоол... үлдсэнгүй, — гэж тэр түгдэрсээр хэлэв.

Вайлдын хоолны дуршил үнэхээр дэндүү их байлаа. Түүний амьдрал ямар өрөвдөлтэй байсныг мэддэг Лун хатагтай гал тогоонд зориуд илүү их хоол хийхийг тушаажээ.

Гэвч үр дүнд нь гуравхан өдрийн дараа Лун гэр бүлийн бүтэн сарын хүнснээс ч илүүг идэж дуусгав. Лун хатагтай Бао-эрт зарж мөнгө болгохоор нэг үнэт эдлэл нууцаар гаргаж өгсөн байлаа.

Бао-эр ийм асуудлыг эхлээд Лун Чэньтэй зөвлөх ёстой гэж бодсон тул түүнийг хайж иржээ.

Лун Чэнь инээгээд түүний толгойг илэв. — Бяцхан охин минь, чи үнэхээр ухаан сууж байна. Энэ асуудлыг би зохицуулъя.

Бао-эр Лун Чэний хувийн шивэгчин байлаа. Лун гэр бүл ядуу байсан ч Бао-эр тэднийг орхин явахыг хүсээгүй юм. Лун Чэнь ч түүнийг аль эрт төрсөн дүү шигээ үзэх болжээ.

— Залуу ноён оо, өнөө оройн хоолонд ч хүрэлцэх хүнс үлдээгүй байна, — гэж тэр сануулав. Эцсийн эцэст тэр одоо бүх гэр орныг хариуцсан хүн байлаа. Нярав нь Лун гэр бүлд дэвших боломж алга гэж үзээд аль эрт явчихсан байв.

— За, би яг одоо зохицуулъя.

Лун Чэний биед хэдэн алтан зоос байсан ч тэр нь өчүүхэн мөнгө байлаа. Тэр Вайлдыг дуудаж аваад хоёул Үрэлчдийн холбоо руу явжээ.

Тэр Вайлдыг дагуулж явсан нь үнэндээ онцын шалтгаантай биш байв. Лун Чэнь зүгээр л түүний сэтгэлгээний хүрээг тэлэхийг хүссэн юм. Эцсийн эцэст мэргэн ухаан гэдэг туршлагатай холбоотой билээ.

Холбоонд хүрмэгц Лун Чэнь шууд эмийн танхимд орж, хариуцсан залууд хэдэн арван бөөрөнхий үрэл гардуулан өглөө.

Тэр залуу айсандаа ухаан алдах шахав. Лун Чэнь эдгээр эмийн түүхий эдийг гуравхан хоногийн өмнө авсныг тэр тод санаж байлаа. Гэтэл гуравхан хоногийн дотор яаж ийм олон эмийн үрэлтэй болчихов? Хүмүүс ихэвчлэн зээлээр авсан өрөө төлөх үрлээ авчрахаасаа өмнө бүтэн хагас жил зарцуулдаг байлаа.

Гэвч цочирсон ч гэсэн тэр залуу үрлүүдийг үүргийн дагуу хүлээн авч, нэг бүрийг нь мэргэжлийн түвшинд шалгав.

Дунд зэргийн чанартай арван долоо, доод зэргийн чанартай гучин зургаан эмийн үрэл байлаа. Шалгах хэрэгсэлдээ хэчнээн туйлын итгэлтэй байсан ч тэр залуу үүнд итгэж чадахгүй байв.

Ямар ч алдаа байхгүйг баталгаажуулсныхаа дараа тэр Лун Чэний зээлээр авсан өрийг суутгав. Эцэст нь цөөн хэдэн үрэл үлджээ.

— Лун Чэнь мастер аа, үлдсэн үрлүүдийг эмийн түүхий эдээр солих уу, эсвэл алтан зоос болгох уу? — гэж залуу хүндэтгэлтэй асуув.

— Бүгдийг нь алтан зоос болго.

— За, түр хүлээнэ үү.

Тэр залуу эмийн үрлийн хамгийн сүүлийн зах зээлийн үнийг бичсэн номыг яаран эргүүлэв. Тэр номд заасан үнээр тооцоо хийх ёстой байлаа.

— Лун мастер аа, нийт үнэ нь 8,170,000 алтан зоос болж байна.

Лун Чэнь толгой дохив. Үрэлчдийн холбоо ашиг хөөдөггүй тул энэ үнэ тун шударга байлаа. Зах зээлийн үнээс дөнгөж аравны нэгээр хямд бөгөөд үүний оронд ийм олон онцгой нөхцөл эдлэх боломж олдсон нь үнэхээр үнэ цэнтэй байв.

— Үүнийг хоёр болор картанд хий. Нэг картанд хоёр саяыг, үлдсэнийг нь нөгөө картанд, — гэж Лун Чэнь хэлэв.

Түүнийг гэртээ буцаж ирэхэд Бао-эр аль хэдийн үүдэнд хүлээж байлаа.

— Залуу ноён оо, залуу ноён Ши Фэн танд урилга явуулжээ, — гэж хэлээд тэр Лун Чэнь рүү улаан урилгын карт сунгав.

Лун Чэнь картыг нээгээд инээмсэглэв. Ши Фэн Цус Нягтруулах шатанд нэвтэрснийхээ дараа бясалгалаасаа гарчээ. Тэр Баатруудын цуглааны өргөөнд найр бэлдээд, баяраа өөртэй нь хамт тэмдэглэхээр хүн бүрийг урьсан байв. Өнгөрсөн хугацааг тооцоход энэ нь яг таарч байлаа.

— Бао-эр, нааш ир. Гэр орны ажлыг сайн хариуц. Энэ залуу ноён чинь хожим чамд хангалттай их инж бэлдэж, сүр дуулиантай гэрлүүлнэ, — гэж Лун Чэнь инээгээд Бао-эрт болор карт өглөө.

Бао-эрийн нүүр час улайсан ч картан дээрх тоог хараад итгэж ядан гайхсан байдалтай болов.

— Бяцхан баян охин минь, цаашдаа Лун гэр бүлийн бүх ажлыг чамд даатгана. Өө тийм, ээжийн бүх үнэт эдлэлийг буцааж худалдаж аваарай. Арав дахин өндөр үнээр авсан ч хамаагүй, — гэж Лун Чэнь хэлэв.

— Тийм ээ, санаа зоволтгүй, залуу ноён оо. Бао-эр үүнийг зохих ёсоор зохицуулна, — гэж хэлээд Бао-эр цээжээ хэдэнтээ товшиж, өөртөө итгэлтэйгээр цэх зогсов.

Лун Чэнь толгой дохиод Вайлдыг дагуулан Баатруудын цуглааны өргөө рүү явлаа.

Баатруудын цуглааны өргөө нь нийслэлд алдартай зоогийн газар байв. Тэнд зооглодог хүмүүс нь туйлын баян. Хамгийн гол татах зүйл нь мэдээж сүрлэг нэр нь бөгөөд сайхан хоолтойгоо хослоод хааны угсаатан, язгууртнуудын найрлаж цэнгэдэг дуртай газар болжээ.

Хамгийн дээд давхарт том дугуй ширээ байлаа. Тэр ширээн дээр төрөл бүрийн тансаг зоог дүүрэн өрөөстэй байв. Гэвч одоогоор хүн бүр зүгээр л ярилцаж, хэн нь ч савхаа хөдөлгөөгүй байлаа.

Нэгэн хүн орж ирэхийг хараад бүгд яаран босов.

— Лун ах аа!

— Лун ах аа!

— Лун ноён оо!

Ши Фэн, Бүдүүн Юй болон бусад бүх хүн түүнтэй мэндэлсэн ч Лун Чэний ард яваа Вайлдыг хараад бүгд цочин үсэрлээ.

Ши Фэн өөрөө аль хэдийн нэлээд том биетэйд тооцогддог байсан ч Вайлдын дэргэд жижигхэн харагдаж байв.

— Та нарт миний ах дүү Вайлдыг танилцуулъя.

Түүний танилцуулгыг сонсоод бүгд Вайлдтай яаран мэндэлсэн боловч Вайлд толгой дохиж, маанагдуу инээмсэглэхээс өөр зүйл хийсэнгүй.

Лун Чэнь ирсний дараа л бүгд сууж хооллож эхлэв. Ши Фэн хундагаа өргөөд: — Лун ах аа, илүү дутуу үг хэлэхгүй. Би, Ши Фэн, танд хундага өргөе! — гэв.

Ши Фэн Лун Чэний ач тусыг зүрх сэтгэлдээ гүн сийлэн хадгалжээ. Тэр Цус Нягтруулах шатанд хүрэхийн тулд хэдэн жил шаардагдах байсан ч одоо ийм эрт энэ шатанд хүрсэн нь ирээдүйд өөрт нь асар их тус болж, цааш улам өндөрт гарах боломж олгох нь гарцаагүй.

— Бид бүгд Лун ахын төлөө хундага өргөе!

Бүдүүн Юй түрүүлэн босож, бүгд даган өндийв. Лун Чэний өгсөн эмийн шингэний тусламжтайгаар тэд тэнгэр газрын сүнслэг хийг мэдэрч эхлээд байлаа. Тяньминий язгууртны хүрээний Бүдүүн Юй, Шоу Хоу хоёр аль хэдийн Хий Хураах шатны нэгдүгээр тэнгэрийн шатанд хүрчээ.

Энэ бүхэнд Лун Чэний дэмжлэг л тус болсон юм. Тиймээс бүгд түүнд талархлаар дүүрэн байлаа.

— Тулгая!

Лун Чэнь инээлээ. Ямар ч байсан энэ хүмүүс хүнд хэцүү үед бие биедээ тусалдаг байв. Тэр тэднийг найз нөхөд гэж үздэг байлаа.

Хэдэн хундага уусны дараа бүгд ярилцаж эхлэв. Харин Вайлд л хоол идэхдээ бүрэн анхаарлаа төвлөрүүлжээ.

Лун Чэнь Ши Фэнд зориуд нэмэлт хоол захиалахыг хэлсэн байв. Аз болж Вайлд энд ирэхээсээ өмнө нэлээд их идсэн байлаа. Тэгээгүй бол Бүдүүн Юй болон бусдыг айсандаа үхэх шахуулах байсан биз.

Бүгд өөрсдийн одоогийн байдлын талаар ярилцав. Тэд эрч хүчээр дүүрээд зогсохгүй, одоо бясалгаж чаддаг болсон тул гэр бүл дэх байр суурь нь ч дагаад дээшилжээ.

Хамгийн чухал нь Лун Чэнь Үрэлчийн дагалдан болсон тухай мэдээ эзэнт улсын нийслэлийн бараг өнцөг булан бүрд тархсан байлаа. Лун Чэнь Бүдүүн Юй болон бусадтай ямар харилцаатайг бүгд мэддэг болсон байв.

Тиймээс тэдний гэр бүл бүр тэдэнд Лун Чэньтэй сайхан харилцаа тогтоохыг нууцаар захижээ. Ингэснээр тэд өөрсдөд нь байнга ирдэг байсан дарамтаас бага зэрэг ангижрав.

Бүгд ярилцаж байтал доороос гэнэт хөлийн чимээ сонсогдов. Ши Фэн хөмсгөө зангидан: — Би эзэнд нь сайтар анхаарч бай гэж тодорхой хэлсэн. Энэ зоогийн газрыг бүхэлд нь захиалсан байхад яагаад одоо хүртэл хүн дээш гарч ирдэг билээ? — гэж хэлэв.

— Яах вэ дээ, хүн олон байх тусмаа хөгжилтэй, — гэж Бүдүүн Юй хэлэв. Тэр аль хэдийн бага зэрэг согтож, хэл нь задран тавьж байлаа.

Тэр мөчид нэгэн дуу цуурайтав. — Энд байгаа бүгд гарцгаа. Би ийм дорд шаарнуудтай хамт хооллохыг хүсэхгүй байна.

Лун Чэний царай тэр даруй хүйтэн болж, уурссанаас гарынх нь судас товойв.

23-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг23-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах