Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг

30-р анги

30-р бүлэг — Үхтэлээ зөрүүд

Сонсох

Түүний өмнө зогсож буй хүн бол Лун Чэньд бараг бяц цохиулчихсан Жоу Яоян байлаа. Тулаанчид үнэхээр амийн хүч сайтай байдаг юм байна.

Өнгөрсөн удаа тэр бараг л бяцхан махан бөөгнөрөл болтлоо няцлуулсан ч одоо огт гэмтээгүй мэт харагдана. Жоугийн гэр бүл хүүгийнхээ төлөө мөнгө харамладаггүй бололтой.

Түүний биеийн бүх яс хугарсан байв. Маш их хэмжээний алтан зоос зарцуулсны ачаар л түүнийг Тамын хаалганаас буцаан татаж чаджээ.

Гэвч Жоугийн гэр бүлийн хөрөнгө чинээ их байсан ч түүний шарх гэмтэл туйлын хүнд байлаа. Тиймээс тэр өнөөдөр хүчтэй эдгээх эмийн үрэл гуйхаар Үрэлчдийн холбоонд ирсэн юм.

Одоогийн Жоу Яоян туйлын сул дорой байв. Зодуулснаас нь хойш ямар ч учир шалтгаангүйгээр шөнө дунд үргэлж хий юм хардаг болжээ. Тоолж барамгүй олон чөтгөр түүнийг зовоох тул одоо тэр гэрлээ унтраагаад унтаж ч чадахаа больсон байв.

Түүгээр ч барахгүй өглөө бүр сүнс нь зүүний дэвсгэрт хатгуулж байгаа мэт өвдөн, өвдөлт нь тэсэхийн аргагүй болохоор газар өнхрөхөөс өөр аргагүй болдог байлаа.

Гэвч холбооны үрэлчид түүнийг хэдэнтээ үзэж шинжилсэн ч үүний шалтгааныг олж чадсангүй. Тэд зөвхөн түүний биед хий дутагдсан гэж дүгнэж, эхлээд хийг нь нөхөн сэргээхээс өөр аргагүй болжээ.

Гэвч хагас сар өнгөрсөн ч энэ тал дээр тэр өчүүхэн ч сайжирсангүй. Харин шинж тэмдэг нь улам дордож, унтаагүй байсан ч амийг нь нэхсэн тоолж барамгүй олон чөтгөрийг хардаг болов.

Өглөө бүр сүнс нь зүүгээр хатгуулж байгаа мэт өвддөг байсан бол одоо дүрэлзсэн галд шарагдах мэт болжээ. Өвдөлт нь тэсэхийн аргагүй тул үхчихмээр санагдана. Одоогийн Жоу Яоян туйлын эцэж турсан бөгөөд царай нь шарлаж, урьдын өөртөө итгэлтэй, тайван төрхөөсөө эрс ялгаатай болжээ.

—Жоу Яоян, уулзалгүй уджээ. Сүүлийн үед сайн уу?— гэж Лун Чэнь түүнд ерөөл өргөж буй мэт инээмсэглэн, гараа хавсран мэндлэв.

Уг нь Жоу Яоян бага зэрэг л түгшиж байсан ч Лун Чэнийг харангуутаа яг л сүнс үзсэн мэт болж, царай нь үхсэн хүнийх шиг цонхийв.

—Лун Чэнь… чи… чи яаж байна?

—Чи нэг л царай муутай харагдаж байна. Чиний энэ байдал намайг үнэхээр түгшээж байна. Би чамд л санаа зовж байна. Шөнө чөтгөрүүдэд зовоогдож, өглөө сүнсээ шараалгах ямар байна даа?— гэж Лун Чэнь асуув.

—Чи… чи… энэ талаар яаж мэдсэн юм бэ? Тэгэхээр… энэ чиний хийсэн хэрэг үү?— гэж Жоу Яоян түгшсэн нүдээр асуулаа.

Тэр Лун Чэнь түүнийг зодсоныхоо дараа уулгасан Яованыг гэнэт санав.

Үрэлчдийн холбооны хэлснээр тэр нь дотор эрхтнийг хамгаалах эмийн үрэл бөгөөд дотор эрхтний ажиллагаа алдагдсан ч хэсэг хугацаанд үхэхгүй байлгах үйлчилгээтэй байжээ.

Гэвч Жоу Яоян тэр эмийн үрэлд дандаа ямар нэгэн буруу зүйл байна гэж мэдэрдэг байв. Өнөөдөр Лун Чэний үгийг сонсоод тэр даруй тэр Яованыг сэжиглэв.

—Лун Чэнь, тэр сүнснүүд чинь гарцаагүй чиний хийсэн зүйл! Чи муухай новш!— гэж Жоу Яоян хорсол дүүрэн хашхирлаа.

Энэ өдрүүдэд туулсан зовлонгоо бодоод тэр ууртайгаар хашхирч, Лун Чэнь рүү дайрав.

Энгийн нэг алгадалт нүүрэнд нь буув. Цохилтын хүч тийм ч их биш байсан ч Жоу Яоянг нисгэн одуулав.

—Намайг муухай гэж дууддаг нь юу вэ? Чи ингэж хэлж зүрхэлж байна уу? Би хэчнээн муухай байсан ч чиний хийсэн муу явдлын зууны нэгтэй ч тэнцэхгүй! Энэ олон жилийн турш чи надад хэчнээн өөдгүй арга хэрэглэснээ өөрөө хэл дээ!

Лун Чэнь гараа хөнгөхөн сэгсрээд хайхрамжгүй хэлэв. —Чи өөрөө хүртэл хэдийг хийснээ санахаа больсон биз. Харгислал хэзээд хариугаа авдаг. Одоо би чамаас хүчтэй болсон юм чинь жаахан өшөө авахгүй байх ёстой гэж үү?

Нүүрэнд нь буусан алгадалт Жоу Яоянг бүрэн ухаарууллаа. Тэр шархаа эдгээж байх энэ өдрүүдэд ч Лун Чэний тухай мэдээлэл цуглуулахаа зогсоогоогүй байв.

Лун Чэнь Их Сягийн хунтайжид харьяалагддаг эзэн хааны бие хамгаалагчийг зодсон явдал нийслэлийг бүхэлд нь донсолгожээ. Тэр бол Цус Нягтруулах шатны жинхэнэ хүчтэн байлаа!

Тулааны хүчний хувьд Жоу Яоян Лун Чэньтэй аль хэдийн өрсөлдөхөө больсон байв. Нэр хүнд, байр суурийн хувьд Лун Чэнь өндөр зиндааны Үрэлчийн дагалдан тул Жоу Яоян түүнтэй бүр ч эн зэрэгцэхгүй байлаа.

Жоу Яоян холбооны үрэлчид түүнд хэлсэн зүйлд эргэлзэхээс өөр аргагүй болов. Үрэлчдийн холбоо Лун Чэний бүх аргыг сайн мэддэг байх ёстой, тэгэхээр түүнийг эмчилж чадах байсан. Гэтэл тэд өөрийг нь эцэс төгсгөлгүй тарчлаалгаж орхижээ.

Гэвч тэр холбоог буруу дүгнэсэн байв. Лун Чэнь эмийн үрлийн гадаргуу дээр бага зэрэг Сүнс хайгч шингэн түрхсэн бөгөөд Их мастер Юнь Чиг эс тооцвол өөр хэн ч үүнийг олж мэдэх боломжгүй байлаа.

Мэдээж Манхуан Хоу Юнь Чи шиг агуу хүнийг урьж чадахгүй. Түүнийг байтугай, хунтайж хүртэл ийм чадваргүй байв.

—Лун Чэнь, намайг суллахын тулд чи юу хүсэж байна вэ?— гэж Жоу Яоян шүдээ зуун асуулаа.

—Жоу Яоян, чиний тэр хэзээ ч бууж өгдөггүй зориг хаачив? Чи намайг тийм олон жил тарчлаасан ч би чамд хэзээ ч бууж өгөөгүй. Одоо юм бүхэн миний талд эргээд удаагүй байна. Хэрэв одоо зогсоё гэвэл аль хэдийн оройтсон. Тоглоомын дүрмээ дагах л хэрэгтэй,— гэж Лун Чэнь хайхрамжгүй хэлээд явахаар эргэв.

—Чи үнэхээр намайг зүгээр өнгөрөөхгүй гэж үү?

—Зовлонгийн ёроолоос гарахыг хүсэж байвал маш амархан. Сэлмээ аваад хоолой дээрээ татчих. Нэгхэн хором өвдөнө, тэгээд л чөлөөлөгдөнө. Надаас тусламж бүү гуй.

Жоу Яоян уурласандаа бүх бие нь чичирч байлаа. Сүнснүүдэд мөшгүүлж, сүнс нь түлэгдэж байх үедээ тэр үнэхээр үхлээр энэ зовлонгоос ангижрахыг хүсдэг байв.

Гэвч тэр мөч өнгөрмөгц жирийн хүн шиг болж, амьдралыг улам их хүснэ. Тэр зүгээр л амиа хорлож чадахгүй байлаа.

Амьд үлдвэл зовлон. Үхэхийг сонговол бас зориглож чадахгүй. Жоу Яоян нуран унахын даваан дээр иржээ. Тэр өөрийгөө хөнөөх зориггүй байсан ч энэ байдал үргэлжилбэл галзуурах нь гарцаагүй.

Жоу Яоян шүдээ зуун, газар өвдөг сөгдөн суув.

—Лун Чэнь, би чамаас гуйя. Би ялагдсанаа хүлээн зөвшөөрье.

Лун Чэний үзэн ядалт урьдынх шигээ хүчтэй дүрэлзэхээ больжээ. Одоогийн Лун Чэнь Жоу Яоянаас хол дээгүүр гарсан бөгөөд тэд нэг түвшний хүмүүс байхаа больсон байв. Тэр өчүүхэн шоргоолжийг нүдэндээ ч тоосонгүй.

Лун Чэнь дайсандаа сайнаар хариу барьдаг санваартан биш. Гэвч Жоу Яоянгийн өрөвдөлтэй байдлыг хараад уурынх нь ихэнх нь замхрав.

Түүгээр ч барахгүй Лун Чэнь түүнээс зарим нууцыг сонсохыг хүсэж байлаа. Лун Чэнь Орон зайн бөгжөө тэмтрэхээр гараа сунгах мөчид Сүнсний хүчээрээ Жоу Яоян нууцаар нударгаа зангидан, гашуун хорслоор дүүрч байгааг гэнэт мэдрэв.

Лун Чэнь хэсэгхэн зуур өөртөө аяархан үглэсний эцэст хүйтнээр инээмсэглэв. Тэр Орон зайн бөгжнөөсөө нэгэн Яован гарган авч, Жоу Яоян руу шууд шидэв.

—Энэ Яован чамд. Цаашид надтай дайсагнахгүй байгаасай. Эс тэгвээс насан туршдаа харамсана шүү,— гэж хэлээд Лун Чэнь явлаа.

Жоу Яоян Лун Чэнь хол явсны дараа л босов. Түүний алсран одох дүрийг хараад нүдээ нарийсгав.

—Лун Чэнь, чамайг зовлонтой үхлээр үхүүлэхгүй бол би Жоу Яоян биш!

Тэр Лун Чэнь өөрийг нь хордуулсан байх вий гэж айсангүй. Учир нь болсон явдлыг харсан хэд хэдэн хүн холгүйхэн зогсож байв. Хэрэв энэ Яовангаас болж үнэхээр үхвэл Лун Чэнь шийтгэлээс мултарч чадахгүй. Тиймээс тэр итгэл төгсөөр Яованыг залгив.

Маргааш өглөө нь Жоу Яоян шөнийн хар дарсан үзэгдлүүд арилж, өглөө бүр сүнс нь шатаж буй мэт зовохоо больсноо мэдээд баярласандаа хөөрөв.

Тэр дотроо хүйтнээр ёжлов. —Лун Чэнь, хүлээж бай. Дараагийн удаа би хөдөлбөл чиний амийг нэг цохилтоор авна. Тэр үед харамсах хүн нь чи байх болно!

Жоу Яоян Яованыг залгихыг харсан Лун Чэнь ч бас ёжтой инээв. Чи үнэхээр амьд явах ёсгүй муу этгээд юм. Би чамайг амьд үлдээхийг хүссэн ч харамсалтай нь чи өөрөө сүйрэл эрээд байна.

—Лун ах аа?

Лун Чэнь замаар алхаж явтал гэнэт хэн нэгэн түүнийг дуудав.

Эргэж харвал Бүдүүн Юй байлаа. Тэр аль хэдийн Хий Хураах шатны гурав дахь тэнгэрийн шатанд хүрснийг хараад Лун Чэнь ихэд гайхав. Бясалгалынх нь түвшин нэмэгдсэнээр урьдын тарган бие нь одоо чийрэг, бат бөх харагджээ.

—Бүдүүн Юй, муугүй байна шүү. Чи аль хэдийн Хий Хураах шатны гурав дахь тэнгэрийн шатанд хүрчихэж,— гэж Лун Чэнь инээмсэглэн хэлэв.

—Хэхэ, энэ бүхэн Лун ахын ач,— гэж тэр бага зэрэг ичингүйрэн хэлээд, —Лун ах аа, би чам дээр очиж уулзъя гэж бодож явлаа.

—Юу хэрэгтэй юм?

—Үгүй ээ, зүгээр. Би гурав дахь тэнгэрийн шатанд дэвшчихсэн юм чинь тэмдэглэх хэрэгтэй санагдлаа. Ши Фэнийг хар даа. Түүний өмнө дэндүү ичгэвтэр харагдаж болохгүй биз дээ?— гэж Бүдүүн Юй хэлэв.

—Тэр Цус Нягтруулах шатанд хүрчихсэн, харин чи дөнгөж Хий Хураах шатны гурав дахь тэнгэрийн шатанд байна. Яах гэж сүртэй тэмдэглэх хэрэгтэй юм?— гэж Лун Чэнь инээв.

—Хаха, тэр хоёр чинь адилхан биш. Би урьд нь бүр бясалгаж ч чаддаггүй байсан шүү дээ. Тийм болохоор энэ удаагийн баяр Ши Фэнийхтэй адилхан хэмжээнд байх ёстой!— гэж Бүдүүн Юй нухацтай хэлэв.

—Хэн нэгэн намайг архинд урьсан байхад би ах дүү нараасаа татгалздаггүй. Явцгаая.

—Тийм ээ, яг тохирлоо! Би аль хэдийн найр захиалчихсан, одоо чамайг л хүлээж байна.

Бүдүүн Юй түүнийг хотын өмнөд хэсэгт орших нэгэн ресторанд дагуулж очив. Ши Фэний дагуулж очсон ресторанаас нэр хүндээрээ дутуу ч тийм ч их дор байсангүй.

Лун Чэнь дотогш ороод Бүдүүн Юй үнэн хэлснийг мэдэв. Ши Фэн, Шоу Хоу болон бусад нь аль хэдийн тэнд ирчихсэн байлаа.

—Хаха, Лун ах эцэст нь ирлээ.

Лун Чэнь ч бас инээлээ. Тэр бүгдтэй мэндлээд суухтай зэрэгцэн хоол, ундаа зөөгдөв.

—Өнөөдөр миний Хий Хураах шатны гурав дахь тэнгэрийн шатанд дэвшсэнийг тэмдэглэж байна! Ингэж би бясалгалын замын анхны алхамд хөл тавьж, өмнө минь гэрэлт ирээдүй нээгдлээ! Энэ хундагыг Лун Чэньд өргөе!

Бүгд чангаар магтан сайшаав. Тэд бүгд Лун Чэний ачаар л хувь заяагаа өөрчилсөн хүмүүс байлаа.

Лун Чэнь ч ёслол төдий юм хийлгүй, том хундага архийг нэг амьсгаагаар хөнтөрөв.

Бүгд найзууд тул биеэ барих шаардлага байсангүй, бүгд ханатлаа уулаа. Ши Фэн, Бүдүүн Юй хоёрыг эс тооцвол бусад нь Хий Хураах шатны анхны тэнгэрийн шатнаас цааш дэвшээгүй байв. Тэдэнд баатарлаг зориг байсан ч архи даах чадвар огт байсангүй.

Хэдхэн хундаганы дараа олон хүний ам задрав.

—Лун ах аа, чи тэнгэрээс буусан дайны бурхан шиг, хүн төрөлхтний дундах хосгүй авьяастан юм. Чамд яг ямар эмэгтэй тохирох бол гэж бид бүгд гайхдаг шүү,— гэж нэг нь архинд халамцан асуулаа.

Лун Чэнь хариулахаас өмнө Шоу Хоу үргэлжлүүлэн хэлэв. —Хэхэ, ядаж л гүнж байх ёстой. Царай зүсийн тухайд сар хиртээж, цэцгийг ичээж, шувуу араатныг хүртэл татахуйц гоо үзэсгэлэнтэй байх хэрэгтэй. Харин бясалгалын түвшин нь хамаагүй. Ямартай ч Лун ахыг хэн ч дээрэлхэж чадахгүй. Их Сягийн хунтайж хүртэл түүний айх хүн биш! Тиймээс ирээдүйн эхнэр нь тийм ч хүчтэй байх албагүй, хаха.

—Тийм ээ! Манай Галт Шувууны Дуут эзэнт улсад энэ бүх шалгуурт хамгийн сайн нийцэх хүн нь гурав дахь гүнж л байна!— гэж Бүдүүн Юй нүд нь гэрэлтэн хэлэв.

—Би гурав дахь гүнжийг өмнө нь харж байсан. Үзэсгэлэнтэй нь үнэн, гэхдээ тэр ааш зан нь аймшигтай. Энгийн хүн түүнийг тэсэж чадахгүй байх,— гэж өөр нэг нь санаа алдав.

—Цс, тэр чинь Лун ахтай хараахан уулзаагүй болохоор тэр! Бар ч Лун ахын өмнө муужгай болно!

Лун Чэнь хэсэг зуур үггүй болов. Тэд гурав дахь гүнжийн тухай ярихад түүний оюун санаанд Чү Яогийн үзэсгэлэнт дүр төрх тодрон гарч иржээ.

Тэр өөрийн эрхгүй өрөвдөв. Чү Яо үнэндээ зөөлөн сэтгэлтэй эмэгтэй. Гэвч өөрийгөө хамгаалахын тулд хорвоо ертөнцийн өмнө бардам, бүдүүлэг дүр эсгэхээс өөр аргагүй болсон байлаа.

Хамт өнгөрүүлсэн цаг мөчүүдээ бодохоор түүний сэтгэл дулаацав. Үүний зэрэгцээ дотроо эвгүйцэв. Ийм зүйлийн тухай ингэж ярилцах нь Чү Яод зохисгүй хэрэг биш үү?

Лун Чэнь энэ тухай бодож байтал эмэгтэй хүний хүйтэн инээд цангинав.

—Та нарын энэ увайгүй тариачид үнэхээр хамгийн солиотой зүйлсийг бодож олдог юм байна. Гурав дахь гүнжийн тухай ярилцах эрх та нарт бий гэж үү?

30-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Есөн Одот Ноёрхогч Биеийн урлаг30-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах