—Вэй Цан бид хоёр яагаад гал ус шиг огт нийцдэггүйг мэдмээр байна уу?
Лун Чэнь цочив. Тэр үнэндээ үүнийг мэдэхийг хүсэж байсан ч ийм зүйлийг асуухад дэндүү эвгүй байлаа. Харин одоо Юнь Чи өөрөө хөндсөн тул сониуч зан нь аяндаа хөдөлжээ.
Юнь Чи түүнд нэгэн түүх ярьж эхлэв. Лун Чэнь Юнь Чи, Вэй Цан хоёр үнэндээ нэг багшийн шавь нар байсныг мэдэж авлаа. Тэдний багш амьдралынхаа туршид гурван шавь авчээ.
Юнь Чи, Вэй Цан хоёроос гадна гурав дахь шавь нь эмэгтэй байв. Тэр эмэгтэй Юнь Чигийн эхнэр байсан бөгөөд Лун Чэнд үзүүлсэн зураг дээр Ся Байчитэй яг адилхан харагдаж байлаа.
Тэдний багш нь олноос зайдуу амьдардаг нэгэн мэргэжилтэн байсан бөгөөд насныхаа эцсийн жилүүдэд л гурван шавь авч, үрэл боловсруулах арга ухаанаа тэдэнд дамжуулжээ.
Тэр гурван шавь үрэл боловсруулах талдаа туйлын авьяастай байв. Ялангуяа Юнь Чи тэдний дундаас хамгийн шилдэг нь байсан тул багш нь түүнийг сургахад хамаг хүчээ зориулдаг байлаа.
Гэвч атаархал гэдэг хүний мөн чанарын салшгүй хэсэг. Ялангуяа эгэл гаралтай Вэй Цан үүнд маш их хорсож, гомдол тээдэг байжээ.
Тэр мэдрэмжээ үргэлж дарж, хэзээ ч ил гаргадаггүй байв. Гэтэл нэгэн өдөр тэдний багш маш өндөр насалж, амьдралынх нь төгсгөл ойртоход Юнь Чиг дэргэдээ дуудаад нэгэн хавтан өгчээ.
—Ха ха, Вэй Цантай дайсагналцсан минь энэ хавтангаас л үүдэлтэй юм.
Их мастер Юнь Чи санаа алдахад гар дээр нь хүрэл хавтан гарч ирэв. Тэр хавтан яг халуун төмөр мэт үзэгдсэн даруйд өрөө тэр чигтээ дулаарлаа.
Хавтангийн нэг талд нарийн хийцтэй үрлийн тогоо сийлсэн байх бөгөөд түүнээс мянга мянган гэрлийн цацраг цацарч, үнэхээр амьд мэт харагдана.
Нөгөө талд нь байгаль дүрсэлсэн зураг байв. Уул усны дунд нэгэн хөндий оршиж, эргэн тойронд нь мөнхийн хий манан мэт үл мэдэг ороолдон хөвнө. Түүнийг харахад Лун Чэний оюун санаа хүртэл гэнэт саруулсав.
—Үүнийг багш минь надад үлдээсэн юм. Үүнээс болж бид нэг багшийн шавь нар хоорондоо муудалцаж, хайрт эхнэр минь ч хэрэгт татагдан амь үрэгдсэн.
Юнь Чи ээдрээ дүүрэн царайлан хавтанг илбэв. Түүний харцанд харамсал ч, гашуудал ч зэрэгцэн үзэгдэнэ.
Лун Чэнь юу хэлэхээ мэдсэнгүй. Эцэст нь Юнь Чи тэр мэдрэмжүүдээ хойш тавиад яриагаа үргэлжлүүлэв.
Уг нь тэдний багш хавтанг Юнь Чид нууцаар өгсөн бөгөөд энэ тухай зөвхөн тэр хоёр л мэддэг байжээ. Гэвч Вэй Цан яаж ийгээд оршин байдлыг нь олж мэдээд, Юнь Чигээс нэхэж эхлэв.
Вэй Цан хэчнээн гуйж шалсан ч Юнь Чи татгалзсаар байлаа. Ингээд ямар ч үр дүнд хүрэхгүй, бас Юнь Чид дийлдэхгүйгээ ойлгосон Вэй Цан эцэст нь тэдний эмэгтэй дүү шавь руу хорон санаагаа чиглүүлжээ.
Тэр эмэгтэй дүү шавь Юнь Чид сэтгэлтэйгээ аль хэдийн нууцаар илэрхийлсэн байв. Вэй Цан түүнийг онилон хуйвалдаж, амийг нь барьцаалан Юнь Чиг сүрдүүлэхээр болжээ.
Гэвч хэн ч төсөөлөөгүй зүйл нь, ердийн үедээ дөлгөөн байсан тэр эмэгтэй дүү шавь дотроо туйлын шийдэмгий, шулуун шударга хүн байлаа. Тэр бүр амиа хорложээ.
Үүнд Вэй Цан сандарч орхив. Юнь Чигийн алах санаархал тэнгэр доргитол бадарч, тэр эмэгтэй дүү шавийнхаа өшөөг авахаар Вэй Цанг мянган хэсэг тасдан хаяхыг хүсжээ.
Гэвч үрэл боловсруулах талдаа Вэй Цан Юнь Чигээс хавьгүй сул байсан ч тулааны чадварын хувьд ердөө бага зэрэг дутуу байв.
Юнь Чид дийлж чадахгүйгээ мэдээд Вэй Цан зугтав. Юнь Чи түүнийг мянга мянган бээр хөөн явсан ч эцэст нь Вэй Цан мултарч чаджээ. Дараагийн гучин жилийн турш Юнь Чи Вэй Цаны тухай мэдээ сураг тасралтгүй эрж, эмэгтэй дүү шавийнхаа өшөөг авахыг ямагт хүсэж байв.
Гэвч Вэй Цан туйлын зальтай нэгэн байсан тул хэзээ ч өөрийгөө ил гаргасангүй. Тэр бүр хааяа хүчирхэг хүмүүсээс Юнь Чиг алахыг хүсдэг байв. Тэр хугацаанд Юнь Чи хэд хэдэн удаа дайралтад өртөж, үхэх шахжээ.
Эцэст нь Юнь Чи үзэн ядалтад автахаа больж ухаарчээ. Ингэсээр байвал өшөөгөө авч чадахгүйгээр барахгүй, өөрөө ч амиа алдах байлаа.
Тэр үрэл боловсруулах хүчирхэг ур чадвартаа түшиглэн Үрэлчдийн холбоонд орж, холбооны тэргүүн болов. Ингээд өшөө авалтаа түр хойш тавьжээ.
Гэвч ердөө хоёр жилийн өмнө Вэй Цан дахин гарч ирээд, Үрэлчдийн холбоонд мөн л холбооны тэргүүн болсон байв.
Гуч гаруй жил өнгөрсөн ч тэр хоёрын үзэн ядалт өчүүхэн ч багасаагүй тул олонтаа тулалджээ.
Вэй Цан тэр он жилүүдэд Инь чөтгөрийн хорын алгыг бясалгажээ. Тэдний тулаанд Юнь Чи арай илүү байсан ч түүнийг бүр мөсөн даран устгаж чаддаггүй байв. Тиймээс Вэй Цан үргэлж зугтаж амждаг байжээ.
Сүүлийн хоёр жилд тэдний тулаан цөөрсөн юм. Учир нь хоёулаа нөгөө талынхаа бүрээ хөзрийг ойлгочихсон тул хүчээ дэмий үрэх шаардлагагүй болсон байв. Нөгөөгөө нэг цохилтоор бүр мөсөн дарах арга олохгүй л бол аль аль нь дахин тулалдахыг хүсэхгүй байлаа.
Энд хүрээд их мастер Юнь Чи гэнэт асуув. —Сонин байгаа биз? Яг үнэндээ тэр хавтан чинь юу юм бол? Үүнээс болж бид хоёр ингэтлээ тэмцэлдэх хэрэг байсан гэж үү?
Лун Чэнь толгой дохив. Үнэхээр сонин байлаа. Вэй Цанг ингэтлээ галзруулахын тулд энэ хавтан ямар учиртай эд байв?
Их мастер Юнь Чигийн царайд ёжтой инээмсэглэл тодров. —Вэй Цан үүнийг чухам юу болохыг огт мэддэггүй юм. Тэр анхандаа багш маань тал засаж, надад нууц арга өгсөн гэж бодсон. Гэвч үнэндээ энэ бол ердөө л энгийн хавтан.
—Энгийн хавтан гэж үү? —гэж Лун Чэнь цочирдон асуулаа. —Ердөө нэг хавтангаас болж хайртай хүнээ үхэлд хүргэсэн хэрэг үү?
—Тийм ээ, ердөө л энгийн хавтан. Ямар ч хэрэггүй. Гэхдээ тэр үед багш надад үүнийг хадгалж хамгаалахыг тушаасан учраас татгалзаж чадаагүй. Уг нь би Вэй Цангийн аргадан гуйсныг цаашид үл тоож чадахгүй нь гэж бодоод түүнд өгч хадгалуулахаар зэхэж байтал тэр эмэгтэй дүү шавь руу минь хорон гараа сунгасан юм... —гэхэд нь Юнь Чигийн уур хилэн, алах санаархал тэнгэрт тултал бадарлаа.
Үүний зэрэгцээ Лун Чэнь түүний царайнаас гэмшил, өөрийгөө буруутгасан төрхийг олж харжээ. Ямар ч хэрэггүй хогноос болж тэр хайртай хүнээ хэрэгт татан оруулсан байв. Хэрэв ийм явдал Лун Чэнд тохиолдсон бол тэр ч бас галзуурах байсан биз.
—Энэ хавтан бол үнэндээ суралцсаны батламж юм гэж Юнь Чи хэлээд, гүнзгий амьсгаа авч тайвшрав.
—Батламж гэж үү? —гэж Лун Чэнь будилсан янзтай асуув.
—Тийм ээ. Энэ бол Үрэл бясалгалын ариун газар болох Үрлийн хөндийд суралцсаны батламж. Харин Үрлийн хөндийн тухай ярихад арай эрт байна. Чи ердөө үүнийг үрэлчдийн нүдэнд хамгийн дээд ариун оршихуйд тооцогддог гэдгийг мэдэж байхад болно. Ийм бөглүү газар үүнийг хэн ч мэддэггүй юм. Би энэ хавтанг хэдэн арван жил авч явлаа. Одоо чамд өгье гэж хэлээд, Их мастер Юнь Чи хавтанг Лун Чэнд сунгав.
—Их мастер аа, энэ яавч болохгүй! Үүнийг таны багш танд өгсөн шүү дээ. Би үүнийг огт авч болохгүй гэж хэлээд, Лун Чэнь яаран гараа даллав.
—Үүнийг багш надад үлдээсэн юм биш. Надад дамжуулах хүн ол гэж өгсөн зүйл. Би чамд өгч байна. Гэхдээ тэглээ ч энэ чамд ямар ч хэрэг болохгүй байж мэднэ гэж Юнь Чи үл ялиг инээмсэглэв.
—Юу?
—Энэ хавтанг аз завшаан өөд хийх нэг алхам гэж хэлж болно. Гэвч хүч чадалгүй бол тэр алхмыг хийж чадахгүй, аз завшааныг хүртэх байтугай. Би сая чамд Үрлийн хөндий үрэлчдийн нүдэнд ариун газар гэж хэлсэн. Тэнд орох амархан гэж үү? Энэ хавтан байсан ч түүнийг ашиглахын тулд зохих хүч чадал хэрэгтэй. Эс бөгөөс ямар ч хэрэггүй хэвээр үлдэнэ гэж Юнь Чи гашуунаар инээмсэглэв.
—Ямар хэмжээний хүч чадал хэрэгтэй вэ? —гэж Лун Чэнь асуув.
—Хорин нас хүрэхээсээ өмнө Үрлийн хаан болж чадвал энэ хавтангаар бүртгүүлж болно гэж Их мастер Юнь Чи санаа алдлаа.
Лун Чэний ам ангайв. Үрлийн хаан гэж үү? Хорин нас хүрэхээсээ өмнө гэж үү? Тэр тоглоод байна уу?
Их мастер Юнь Чи шиг хүн бараг зуун жил бясалгаж байж үрлийн мастерын оргилд хүрсэн. Хорин настай Үрлийн хаан гэдэг чинь солиотой онигоо биш гэж үү?
Их мастер Юнь Чи яагаад тийм хачин царай гаргасныг Лун Чэнь одоо ойлголоо. Ийм зүйлээс болж эхнэрийнх нь амь хохирсон байхад хэн ч галзуурах нь аргагүй.
Лун Чэнь гэнэт ойлгожээ. Юнь Чи эмэгтэй дүү шавь нь нас барснаас хойш энэ нууцыг ийм удаан хадгалсан нь бүхэлдээ Вэй Цанаас өшөө авахын тулд байв.
Тэр “эрдэнэ”-гээ хадгалж, Вэй Цаны анхаарлыг байнга татаж байжээ. Вэй Цан үнэнийг мэддэггүй учраас түүнд туйлын их шунаж, бүр тайван унтаж ч чадахгүйд хүрсэн байв.
Ся Байчи ч бас үүнийг олж авахын тулд л гарч ирсэн бололтой. Дараа нь Лун Чэнь гарч ирэхэд Юнь Чи түүнд хандсан нь тэднийг сандаргасан байв.
Тиймээс л тэд Лун Чэнийг үхүүлэхийг хүсжээ. Ингэснээр Юнь Чи дахиж залгамжлагчгүй болох байв. Вэй Цан өөрөө тэр зүйлийг авч чадахгүй бол тэр зүйл Юнь Чигийн гарт мөхөг гэж бодсон хэрэг.
Лун Чэнь инээхээ ч, уйлахаа ч мэдсэнгүй. Энэ бүхний төлөө юу байв? Тэнгэр хүнээр үнэхээр даажигнадаг ажээ.
—Чи туйлын авьяастай ч харамсалтай нь ийм бөглүү газар төрсөн. Энд чамд хүчирхэг сургуулиудын өв уламжлал байхгүй тул энэ хавтанг ашиглаж чадах магадлал бага. Гэхдээ өчүүхэн ч гэсэн боломж байвал тэр нь боломж мөн. Багш маань үүнийг надад өгөхдөө дамжуулах хүн ол гэж хэлсэн. Түүний өвөг дээдсийн нэг нь Үрлийн хөндийд нэвтэрч чадсан бөгөөд энэ хавтан тэдний нэр төрийн тэмдэг байжээ. Тиймээс хэзээ нэгэн цагт энэ хавтанг авч, Үрлийн хөндийд дахин нэвтэрч чадах гоц авьяастан гарч ирээсэй гэж би хүссэн юм. Багшийнхаа өвийг хадгалах гэж би ийм их цаг зарцуулжээ. Одоо үүнийг чамд дамжуулснаар мөрөн дээрх ачаа минь хөнгөрлөө гэж хэлэхэд Юнь Чигийн царайд туйлын ээдрээтэй илэрхийлэл тодров.
Энэ хавтан түүний бүхэл амьдралын замыг өөрчилсөн гэж хэлж болно. Гэвч тэр өөрчлөлт нь бүхэлдээ эмгэнэл байлаа.
Гэхдээ энэ үзэн ядалтаа тэр хааш нь чиглүүлэхээ мэдэхгүй байв. Багш руугаа юу? Вэй Цан руу юу? Өөр рүүгээ юу? Эсвэл бүр тэнгэрт үү?
Хувь тавилан уйдаад, түүнийг асар ихээр даажигнахаар шийдсэн мэт байлаа. Гэвч тэр үүнд инээж чадахгүй байв.
Лун Чэнь гараа сунган хавтанг авлаа. Хорин нас хүрэхээсээ өмнө Үрлийн хаан болох... Бусдад найдвар огт байхгүй байж болох ч, Лун Чэнд тийм биш.
—Их мастер аа, баярлалаа гэж Лун Чэнь хүндэтгэлтэй хэлэв.
—Хэрэв хэн нэгэн нь нөгөөдөө талархах ёстой гэвэл тэр нь би байна. Энэ хавтанг чамд өгснөөр би багшийнхаа даалгаврыг биелүүлж, эцэст нь хэдэн зүйл хийх эрх чөлөөтэй боллоо гэж Юнь Чи үл ялиг инээмсэглэв.
Лун Чэнь цочирлоо. —Их мастер аа... та...
Лун Чэнь юу бодож байгааг нь нэвт харсан мэт Юнь Чи инээгээд хэлэв. —Санаа зоволтгүй. Би муу зүйл хийх гэж байгаа юм биш. Вэй Цанг унагахын тулд өөрийгөө золиослохгүй. Тэгвэл би ялагдсан хэрэг болох биш үү?
Үүнийг сонсоод Лун Чэнь тайвшрав. Хэрэв Юнь Чи түүнд хавтангаа өгснийхөө дараа Вэй Цантай хоёулаа сүйрэхээр тулалдвал Лун Чэнь үүнд өөрийгөө буруутган, сэтгэл нь үнэхээр хүндэрнэ.
Юнь Чи шиг агуу хүн тэр хөгшин бузар амьтантай хамт үхэх нь шаазан ваараар харх цохихтой адил үнэхээр харамсалтай хэрэг болох байв.
—Хүү минь, би чамд зааж чадах зүйл олон биш. Гэхдээ энэ олон жилд хамгийн их найдвар хүлээлгэсэн хүн минь чи. Чи хичээх ёстой. Юнь Чи олон үг нуршихыг хүсээгүй ч ахин хэдэн үг захилгүй тэссэнгүй.
Хэрэв Лун Чэнь Үрлийн хөндийд орж чадвал Үрэл бясалгалын хувьд мөнхрөхөд хүрэхтэй адил байлаа.
—Санаа зоволтгүй, их мастер аа. Энэ шавь нь бүх хүчээрээ хичээсээр байх болно.
Их мастер Юнь Чи Лун Чэнийг шавиа болгон аваагүй байсан нь Вэй Цан олзоо отож буй бар шиг түүнийг ажиглаж байхад Лун Чэнд гай чирэхийг хүсээгүйтэй холбоотой байв.
Лун Чэнь, Вэй Цан хоёрын хоорондын одоогийн байдлыг хүн бүр мэддэг байлаа. Лун Чэнь Вэй Цаны шавийг зодож, тэр хүний тухай бодлоо ч ил тод хэлчихсэн.
Явахаасаа өмнө их мастер Юнь Чи Лун Чэнд дахин болгоомжтой байхыг сануулав. Хэрэв дайснаа хэтэрхий их шахвал цөхрөнгөө барсан алхам хийж мэднэ. Лун Чэнь зөвшөөрснөө илэрхийлэн толгой дохив.
Тэр шууд гэр лүүгээ харив. Хүч чадал нь ихээхэн нэмэгдсэн тул одоо аюулгүй харьж чадах байлаа.
Булан тойрч, гэрийнхээ үүдийг харах мөчид нүд нь томров.
—Энд юу болоод байна?