Өглөө нэлээд өнгөрч байхад И Юнь сургуулилалтын талбайд хүрч ирэв. Жао Тежу болон Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхан догдлон эрт ирчихсэн байлаа. Тэд том чулуун бул, тээрмийн чулууг энд зөөж авчирчээ.
Эдгээр бүдүүлэг эрчүүд хүчээ бэхжүүлэхдээ ийм зүйлсэд найддаг байв. Энэ бол тэдний хамгийн сайн хийдэг зүйл бөгөөд тэд үүгээрээ туйлын их бахархдаг байлаа.
Тиймээс Жан Юйсянь хараахан ирээгүй байсан ч Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхан чулуун бул өргөж эхэлжээ.
Ойр хавьд олон тосгоныхон байв. Тэд ийм хөл хөдөлгөөнтэй дүр зургийг харахгүй байж чадсангүй.
—Өө, манай тулааны урлагийн суутан ирж байна уу! Яаж байна, нэг үзүүлэх үү? —гэж Жао Тежу хэлээд, олны завсраас чихэлдэн гарч ирсэн И Юньд өөрөө өргөж үзүүлэв.
—Пүн!
Жао Тежу 500 фунтын чулуун булыг И Юний өмнө пүнхийн шидчихэв.
—Чи үүнийг өргөж үзэх зүрхтэй юу? —гэж Жао Тежу И Юнийг басамжилсан харцаар харан хэлэв.
Жао Тежу энэ бүх хүний өмнө И Юнийг тулааны урлагийн гоц авьяастан гэж үзсэн нь ердөө шал аз таарсных гэдгийг батлахыг хүсэж байлаа.
—Жао ах аа, та түүнд арай хатуу хандаж байна. Тэр 500 фунтын чулуун булыг яаж өргөх вэ дээ? Дүү минь, наад жижиг чулуун жинг өргөөд үз л дээ.
Өөр нэг эр И Юний өмнө 200 фунтын чулуун жин шидэв. Тэр Жао Тежугийн И Юнийг доромжлохыг дэмжиж байлаа.
Тэдний бодлоор И Юньд 50 фунт ч хүнддэх байв, 200 фунтыг бүр дурдах ч хэрэггүй. Тэгээд тэр яаж тулааны урлагийн гоц авьяастан байх билээ?
И Юнь тэднийг тэнэгүүд мэт харсан ч цааш нь тоосонгүй.
Тэр тулааны урлагийн авьяастай гэдгээ аль хэдийн баталсан. Тэд итгэх эсэх нь түүнд хамаагүй байв. Тэдний толгойд энэ ойлголтын үрийг суулгах зорилгоо тэр биелүүлчихсэн.
Одоо зохих ёсоор бясалгах л үлдлээ. Хаант улсын шалгаруулалтын үеэр ер бусын хүчээ харуулбал, энэ нь хэнд ч ойлгомжтой санагдана.
И Юнь Лянь Чэнъюйтэй шууд сөргөлдөх бодолгүй байв. Лянь Чэнъюйгийн бясалгалын шат түүнээс нэгээр ах бөгөөд тулааны арвин туршлагатай. Түүнээс гадна Лянь Чэнъюй ганцаараа биш. Яо Юань, Овгийн Тэргүүн төдийгүй, түүнийг дэмждэг дээд хүрээний тоо томшгүй олон хүн байлаа.
Хэрэв үнэхээр тулсан нөхцөлд орвол, одоогийн хүч нь дэндүү сул гэж И Юнь үзэж байв. Түүнээс гадна түүнд нэг сул тал бий—Жянь Сяожоу.
—Жан ноён ирлээ! —гэж нэг хүн гэнэт нам дуугаар хашхирахад Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхан тахиа шиг үймэлдэн тарж, чулуун бул өргөж эхлэв.
—Хөө! Ха! Хөө! Ха!
Эдгээр хүмүүс олон жил чулуун бул өргөсөн тул уухай нь хүртэл нэгэн хэмтэй, эвсэлтэй сонсогддог болжээ.
Талбай бүхэлдээ ёстой л ид бужигнаж байлаа.
Лянь Чэнъюйг дагуулан Жан Юйсянь талбайн голд алхаж ирэв. Эрчүүдийн нүүр хөөрлөөр улайжээ. Тэд Жан Юйсяньд хүч чадлаа харуулах гэж хичээн, сайшаал хүртэнэ хэмээн найдаж байлаа.
Тэднээс хамгийн их хичээж байгаа нь Жао Тежу байв. Түүний царай “Харж байна уу? Энэ бол миний жинхэнэ хүч. Би 500 фунтын чулуун булаар тоглоод байж чадна. Жаахан хүүхэдтэй яаж эн зэрэгцэхгүй байх билээ. Жан ноён, сайн хар даа. Та сая андуурсан юм биш үү?” хэмээн хэлэх шиг.
Энэ дүр зургийг хараад Жан Юйсянь хөмсгөө зангидав. Түүний тэвчээрийн өчүүхэн үлдэгдэл ч барагдаж байлаа. Хаант улсын дээд хүрээнийхэн юуг ч ойлголгүй, ийм хөдөө зэлүүд газарт Хаант улсын шалгаруулалт явуулахыг хүссэн. Харин тэр энэ даалгаврыг үүрэх болжээ. Овоолсон хог зааж байна гэж бодохоор түүнд дургүй нь хүрэв.
—Та нарын энэ хогнууд, зөв зогс! —гэж Жан Юйсянь гэнэт архирав. Түүний дууны долгион бөмбөг мэт урагш дэлбэрч, Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхныг цочоов. Тэд бүгд чулуун булаас атгасан гараа суллав.
—Пүн! Пүн! Пүн!
Олон хүн чулуун булаа газарт унагаахдаа нуруугаа хугалах шахав.
Жао Тежу болон бусад нь хэсэг зуур мэл гайхав. Угаасаа сүрлэг атлаа найрсаг байсан Жан Юйсянь ингэж огцом өөрчлөгдөнө гэж тэд огт төсөөлөөгүй байлаа.
Үнэн хэрэгтээ Алтан Лууны Харуул бол арми байв. Нэгжийн сургагчийн хувьд хүнийг зодож үхүүлэх нь ердийн үзэгдэл. Жан Юйсянь ийм зөөлөн хандаж байсан нь хог новшнуудын түвшинд өөрийгөө буулгаж, тэдэнтэй ноцолдохыг хүсээгүйтэй холбоотой байлаа. Ухаан муутай эдгээр хогийг зодох нь Алтан Лууны Харуулын нэр хүндийг гутаасан хэрэг болно.
—Та нар, тэнэгүүд! Би энэ удаа Лянь овогт ирсэн гурван хоногтоо та нарт ердөө ур чадвар заана! Анх би та нарт нударганы техник юм уу хөдөлгөөний техник заая гэж бодож байсан. Гэвч та нарын үйлдэл, мунхаглалыг харахад нэг техник ч зааж дуусгаж чадах эсэхдээ эргэлзэж байна.
Жан Юйсянь олныг хурц харцаараа нэг бүрчлэн шүүрдлээ. Түүний харц нүүрийг нь хутгаар шүргэх мэт өнгөрөхөд нүүрний арьс нь арзайн загатнав!
Жан Юйсянь биеэ эргүүлээд талбайн нэг булан руу алхав. Тэнд өндөр, бүдүүн мод ургаж байлаа.
Энэ бол Жао Тежу И Юнийг шоолохдоо иднэ гэж амласан “суварган мод” байв.
Жан Юйсянь суварган модны өмнө зогсоод дээш харан, гэнэт мод руу гарын ирээрээ цавчив.
—Чах!
Тасхийх цэвэрхэн чимээ гарч, Жан Юйсяний гарын цавчилтаар том суварган мод тас цавчигдан унав!
—Ваа—
Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн эрчүүд энэ дүр зургийг хараад амьсгаа татав. Эргэн тойрны тосгоныхон цочирдон, гайхсандаа инээмсэглэхээ байж чадсангүй. Тэд өмнө нь ийм гайхалтай ур чадварын үзүүлбэр огт харж байгаагүй.
Лянь Чэнъюйгийн хөмсөг татав. Хэрэв өшиглөсөн бол тэр ч мөн адил хийж чадах байлаа. Гэвч өвс тайрах мэт хайхрамжгүй гарын цавчилтаар суварган модыг унагаасан нь үнэхээр сүрдэм хүчний илэрхийлэл байв.
Жан Юйсянь хэдэн мянган фунт жинтэй том суварган модыг модон саваа мэт чирээд, Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийнхны өмнө шидэв.
Хүмүүс модыг ширтэх зуураа Жан Юйсяний хэлсэн үгийг саналаа. Жан Юйсянь тэдэнд нэг ур чадвар заана гэсэн. Тэр нь энэ гарын цавчилт байсан юм болов уу?
Үүнийг бодоод олон хүн тэсэн ядан хүлээж эхлэв. Энэ хөдөлгөөн үнэхээр сүртэй байлаа. Жан Юйсяньтай дүйцэхгүй байсан ч хүчнийх нь ердөө аравны нэгийг гаргаж чадвал хүртэл үнэхээр гайхалтай байх нь тэр!
—Өнөөдөр та нарт заах техник бол энгийн техник ч биш, байлдааны ур чадвар ч биш. Энэ бол нууц техник! Энэ бол Алтан Лууны Харуулын тулгуур ур чадвар бөгөөд үнэлж баршгүй! Үүнийг сайн сурч чадвал тулааны урлагийн зам чинь илүү дардан болж, биеийн хүч чинь асар их нэмэгдэнэ. Мөн амьд үлдэх чадварыг чинь дээшлүүлнэ!
Жан Юйсяний үг хүмүүсийн сониуч занг хөдөлгөв. Энэ нь тулааны урлагт нь туслаад зогсохгүй хүчийг нь нэмэгдүүлж, бүр амьд үлдэх чадварыг нь дээшлүүлэх аж. Тэгээд энэ нь Алтан Лууны Харуулын тулгуур ур чадвар гэнэ!
Энэ нууц техник үнэхээр гайхалтай сонсогдож байлаа. Ямар техник байсан юм бол?
—Чи! —гэж Жан Юйсянь Жао Тежуг заав. —Урагш гар!
Жао Тежу ухаалгаар Жан Юйсяний өмнө урагш алхав. Тэр нэг талаар сандарч, нөгөө талаар догдолж байлаа.
—Энэ нууц техникийг чи үзүүлнэ. —Эдгээр үгийг сонсоод Жао Тежу баярлав. Сайн хэрэг өөрөө өвөр дээр нь унаад ирсэн мэт байлаа.
—Ха ха ха.
Жао Тежу дотроо гурвантаа инээлээ. Жан Юйсянь нууц техникийг өөрт нь биечлэн заах гэж байна. Тэгэхэд тэр үүнийг сайн сурахгүй яах вэ?
“Жан ноён юу ч хэлээгүй ч эцсийн эцэст намайг үнэлжээ. Тэгэх нь ч аргагүй. Би Тулаанчийн бэлтгэлийн хуарангийн хамгийн хүчтэй хүмүүсийн нэг шүү дээ” гэж тэр бодов.
“Өнөөдрийн бэлтгэлийн бай нь тэр том суварган мод юм чинь, би ядаж ганц цавчилтаар холтосных нь том хэсгийг тас цавчиж чадна!”
Жао Тежу туршиж үзэхээр тэсэн ядан зогсож байтал Жан Юйсянь том суварган модыг хоёр цавчилтаар хуваачихав!
Үүний дараа Жан Юйсянь том суварган модыг заагаад Жао Тежуд —Чи! Энэ суварган модыг ид! —гэж хэлэв.
Энэ үгийг сонсоод догдолсон Жао Тежу хөл алдран, толгойгоороо газар шаах шахав.
“Юу гэнэ ээ? Ямар новш вэ?”
“Энэ суварган модыг ид.”
“Суварган модыг ид.”
“Модыг ид.”
“Ид…”
Эдгээр үг Жао Тежугийн толгойд цуурайтсаар байлаа. Тэр Жан Юйсяний хэлсэнд итгэж ч чадсангүй.
“Би буруу сонсоогүй байлгүй дээ!”