Шөнө. Дугуй сар тэнгэрийн өндөрт өлгөөтэй, одод огторгуйг дүүргэжээ.
Гэвч оддын мөрөн дунд Есөн өнгийн гэрэл анивчин оршиж, онцгой хурц гялалзаж байв.
—Тэнгэрт ер бусын шинж тэмдэг үзэгдлээ. Энэ нь Тэнгэрлэг Бие мэндлэх гэж буйг илтгэнэ.
Есөн Мужийн Эзэн Хааны Хотын оройд алтан хувцастай нэгэн өвгөн гараа ардаа авч, шөнийн тэнгэрийг ширтэн зогсоно.
Түүний ард Эзэн Хааны Хотын хэдэн арван мянган мэргэжилтэн байлаа. Тэд бүгд ямар нэгэн тушаал хүлээж буй мэт хагас сөхөрсөн байв.
Бззз—
Гэнэт гэрлүүд нягтарч, Есөн өнгийн аянга болон хувирлаа. Тэрээр оддын мөрөн болон тэнгэрийн дээрээс бууж ирэн, доош цахилан тусав.
Тэр агшинд хар шөнө цагаан өдөр болон хувирав. Аянга бууж амжаагүй байхад л газар нижигнэн, аймшигтайгаар чичирч эхэлсэн байлаа.
Гэвч Есөн өнгийн аянга газар мөргөсөн мөчдөө ямар ч аймшигтай сүйрэл учруулсангүй. Харин бүрэн алга болов.
Үүний зэрэгцээ ертөнц дахин шөнөөр бүрхэгдлээ. Анх гэрэлтэй байсан шөнийн тэнгэр нэлээд харанхуйлсан нь ямар нэгэн чухал мөн чанар нь суга татагдсан мэт байв. Өмнөх нам гүм төрх ийнхүү сэргэжээ.
Өвгөний нүд ер бусын хурц гэрэлтэж, догдолсон бие нь хүртэл чичирч байлаа. Тэрээр аянга буусан зүгийг заагаад:
—Хөх Мужийн нутаг дэвсгэрт өнөө шөнө төрсөн бүх нярайг Эзэн Хааны Хотод авчир! гэж тушаав.
—Тийм ээ, ноёнтон!
Аянга мэт хариу тэнгэрийн хаяаг даван цуурайтлаа. Эзэн Хааны Хотын хэдэн арван мянган мэргэжилтэн Хөх Мужийг чиглэн хөдөлжээ. Тэд Тэнгэрлэг Биеийг олж, эзэн хааны ордонд ашиглуулахын тулд авчирна хэмээн тангарагласан байв.
Цаг хугацаа өнгөрч, нүд ирмэхийн зуур таван жил улирлаа. Тэр жилийн аймшигт явдлыг хүмүүс одоо ч санаж байсан ч эзэн хааны ордон яг ямар арга хэмжээ авсныг хэн ч мэдсэнгүй.
Есөн Мужийн Хөх Мужийн нутаг дэвсгэрт орших тоо томшгүй олон сургуулийн нэг нь Хөх Лууны Сургууль байв.
Өнөөдөр Хөх Лууны Сургуульд дахин жил бүрийн шавь элсүүлэлт явагдаж байлаа. Сургуулийн гадна хүмүүсийн далай мэт үй олон хүн цугларчээ.
Ийм үед хамгийн завгүй байдаг хүмүүс нь үргэлж гадаад хүрээний шавь нар байв. Сургуульд шавь элсүүлэхтэй холбоотой бүх үүргийг тэдний нуруун дээр тохдог байлаа.
Гадаад хүрээний шавь нар бол хүнд хүчир, талархалгүй ажлыг хийдэг хүмүүс. Тэдний сургуулийн доторх байр суурь хамгийн доогуур төдийгүй, гаднын хүмүүс хүртэл тэднийг басамжилдаг байв.
Шалтгаан нь маш энгийн. Хэрэв хүн гадаад хүрээний шавь болсон бол түүний авьяас чадвар тун муу гэсэн үг. Тиймээс амьдралынхаа туршид ямар нэгэн том амжилтад хүрэхэд маш хэцүү бөгөөд тэднийг басамжлах нь аргагүй байлаа.
—Хөөе, энэ ямар харьцаа вэ? Чи намайг хэн гэдгийг мэдэж байна уу? гэж гоёмсог хувцас өмссөн нэгэн эмэгтэй хажуу дахь хүүгээ дагуулан ирээд, залуу руу хуруугаараа заан чангаар хашхирлаа.
—Үнэхээр уучлаарай. Одоо аль хэдийн орой болсон бөгөөд сургууль удахгүй хаагдана. Маргааш дахин ирнэ үү, гэж залуу хэлэв.
Залуугийн нарийхан царай нь залуухан, зөөлөн төрхтэй боловч хөмсөгнийх нь завсар эрэмгий шинж тодорч байлаа.
Түүнийг Чү Фэн гэдэг. Тэр энэ жил арван таван настай бөгөөд Хөх Лууны Сургуулийн хэдэн арван мянган гадаад хүрээний шавийн нэг байв.
Хэдийгээр тэр гадаад хүрээний шавь байсан ч Чү Фэн бусдаас өөр байлаа. Тэр бусдын өмнө өөрийгөө дорд үздэггүй, өөрийгөө гутаадаггүй байв. Хүмүүстэй харилцахдаа айж эмээлгүй, үргэлж тайван байдаг байлаа.
—Маргааш дахин ирэх үү? Чи намайг тэнэг гэж бодоо юу? Энэ чинь уулс байна! Биднийг хаана унтуулах гээд байгаа юм бэ?
—Надад заавал байрлах газар зохицуулж өг. Тэгэхгүй бол би танай Настангуудыг олоод учрыг нь нэхнэ шүү! гэж эмэгтэй түүний үгийг сонсолгүй, огт тоолгүй хэлэв. Тэр бүр Чү Фэнгийн хувцаснаас зуурав.
—Чү Фэн, асуудал гарсан уу?
Яг тэр үед уянгалаг хоолой сонсогдов.
Тэр зүг рүү харвал нил ягаан хувцас өмссөн залуу эмэгтэй алхаж ирж байлаа. Уруул дээр нь үл ялиг инээмсэглэл байсан ч нүд нь хурц бөгөөд өнөөх эмэгтэйг ширтэн тогтжээ.
Залуу эмэгтэйг харсан даруйд өнөөх эмэгтэйн царай хувирч, илт айсан байдал царайд нь тодров.
Өөр ямар нэгэн шалтгаан байсангүй. Залуу эмэгтэй нил ягаан хувцас өмссөн байлаа. Энэ нь түүнийг дотоод шавь гэдгийг илтгэх тэмдэг байв.
Эмэгтэй дотроо хараав. Анх тэр өөрийн байр суурийг ашиглан өмнө зогсож буй залууг зориуд хүндрүүлэхээр бодсон байлаа.
Гэвч хэний ч анхаарлыг татахааргүй энэ залуу дотоод шавийн ар талтай байна гэж хэн санах билээ? Дотоод шавь нар бол түүний гомдоож зүрхлэхгүй оршихуй байв.
—Юу ч болоогүй ээ, юу ч болоогүй. Би зүгээр л түүнээс зарим зүйл асууж байсан юм, гэж эмэгтэй инээмсэглэн тайлбарлав.
Залуу эмэгтэй түүн рүү муухай хараад, ганцхан үг хэлэв.
—Зайл.
Тэр агшинд эмэгтэйн бие өөрийн эрхгүй чичирч, царай нь үнсэн саарал болов.
Гэвч тэр огт тээнэгэлзсэнгүй. Хүүг дагуулан бушуухан холдов. Сандарсандаа бүр бүдэрсэн нь түүнийг ихэд эв хавгүй харагдуулж байлаа.
Үүнийг харсан Чү Фэн арчаагүйхэн толгой сэгсрээд, хажуудаа зогсож буй залуу эмэгтэйд эелдгээр хэлэв.
—Маш их баярлалаа, Чү Юэ.
—Ингэж их эелдэг байх хэрэггүй. Бид чинь нэг гэр бүлийнхэн биз дээ? гэж Чү Юэ бага зэрэг дургүйцэн хэлэв.
Түүний хэлсэн үнэн байлаа. Тэд үнэхээр нэг гэр бүлээс гаралтай, Чү овгийнхон байв.
Чү Юэ бол Чү Фэнгийн үеэл эгч бөгөөд Чү Фэнгийн эцгийн ахын удамд багтдаг байлаа. Тэр Чү Фэнгээс ердөө нэг насаар эгч.
Гэвч Чү Юэ гурван жилийн өмнө дотоод шавийн шалгалтыг аль хэдийн давж, дотоод шавь болсон байв. Одоо тэр Сүнсний шатны 4-р түвшинд байлаа.
—Бид сургуулийн дүрэм журмыг дагах хэрэгтэй, гэж Чү Фэн цоглог инээмсэглэн хэлэв.
Чү Фэн ийм байгааг харсан Чү Юэгийн сэтгэл өвдөв.
—Чү Фэн, чи энэ жилийн дотоод шавийн шалгалтад оролцохгүй хэвээрээ юм уу? Эсвэл чи Сүнсний шатны 3-р түвшинд хараахан хүрээгүй байгаа юм уу?
Чү Фэн хариулсангүй. Уруул дээр нь үл ялиг инээмсэглэл хэвээр байлаа. Тэр юу бодож байгааг хэн ч мэдэхгүй.
Үүнийг харсан Чү Юэ бүснээсээ нэгэн уут салган авч, Чү Фэнгийн гарт тавив.
—Үүнийг боловсруулж хэрэглэ. Магадгүй Сүнсний шатны 3-р түвшинд ахихад чинь тусална.
Чү Фэн уутыг нээхэд дотроос нь хүчтэй сүнсний эрчим цацарлаа. Хурууны хэмжээтэй, тунгалаг, гялалзсан Ариун Сүнсний Өвс дотор нь байв.
—Чү Юэ, энэ дэндүү үнэтэй зүйл байна. Би авч болохгүй, гэж Чү Фэн яаран хэлээд өвсийг Чү Юэд буцааж өгөв.
Ариун Сүнсний Өвс нь тулааны бясалгалд нэн тустай эм мэт зүйл бөгөөд туйлын үнэтэй байлаа. Сүнсний шатанд байгаа хүмүүст энэ нь хязгааргүй их ашиг тустай.
Бясалгалын хурдыг нь нэмэгдүүлэхийн тулд Чү овог жил бүр өөрийн гишүүн бүрд нэг ширхэг Ариун Сүнсний Өвс өгдөг байв.
Чү Юэ ч мөн овгоосоо энэ өвсийг авсан боловч өөрөө хэрэглэлгүй Чү Фэнд өгсөн байлаа. Энэ нь Чү Фэнгийн сэтгэлийг үнэхээр хөдөлгөсөн тул тэр яаж ч байсан хүлээж авч чадахгүй байв.
—Би чамд өгч байна гэж хэлсэн бол ав. Эцсийн эцэст чи миний дүү шүү дээ, гэж Чү Юэ бага зэрэг уурсан хэлэв.
—Өө? Чи хэзээнээс ийм өгөөмөр болчихов? Бүр Ариун Сүнсний Өвсөө бусдад өгдөг болжээ.
—Хар даа, би ч бас чиний дүү. Тэгээд ч би удахгүй Сүнсний шатны 4-р түвшинд ахих гэж байгаа. Тэр Ариун Сүнсний Өвсийг надад өгчихвөл яасан юм бэ?
Чү Фэнгийн насны орчимтой нэгэн залуу алхаж ирэв. Тэр бас дотоод шавийн хувцас өмссөн байлаа.
Түүнийг Чү Жэнь гэдэг бөгөөд тэр ч мөн Чү овгийн хүн байв. Таван жилийн өмнө Чү Фэнтэй нэгэн зэрэг Хөх Лууны Сургуульд элсэн орсон ч хоёр жилийн өмнө дотоод шавь болжээ.
—Чү Жэнь, чи Сүнсний шатны 3-р түвшнийг аль хэдийн давж, сүнсний эрчмийг амжилттай нягтруулсан. Энэ Ариун Сүнсний Өвсгүй байсан ч түвшнээ хурдан ахиулж чадна.
—Харин Чү Фэн сүнсний эрчмийг хараахан нягтруулаагүй байгаа. Тиймээс энэ Ариун Сүнсний Өвс түүнд илүү хэрэгтэй, гэж Чү Юэ Ариун Сүнсний Өвсийг хүчээр Чү Фэнгийн гарт атгуулав.
—Тийм ээ, чи зөв хэллээ. Харамсалтай нь тэр өөрөө авахыг хүсэхгүй байна, гэж Чү Жэнь гараа дэлгэн ёжтой инээв.
—Намайг авахыг хүсэхгүй байна гэж хэн хэлсэн юм? гэж Чү Фэн үл ялиг инээмсэглэв.
Тэрээр Ариун Сүнсний Өвсийг огтхон ч тээнэгэлзэлгүй халааслаад:
—Чү Юэ, би энэ Ариун Сүнсний Өвсийг түр зээлж авъя. Дараа нь хоёр дахин ихээр буцааж өгнө, гэж хэлэв.
—Мм, за, гэж Чү Юэ Чү Фэнг хүлээж авсанд баяртай байсан тул зүгээр л хариулаад, Чү Фэн буцааж өгөх эсэхийг огт тоосонгүй.
—Авч байгаа юм бол яах гэж буцаах юм? Чамд энэ Ариун Сүнсний Өвсийг өгч хэрэглүүлэх нь дэмий зүйл, гэж Чү Жэний царай тун муухай болов.
Чү Фэн зүгээр л инээмсэглэн түүнийг үл тоов. Дараа нь Чү Юэд:
—Чү Юэ, би энэ жилийн дотоод шавийн шалгалтад оролцоно, гэв.
—Хмф, чи юу? Хэрэв чи дотоод шавийн шалгалтыг давж чадвал энэ жил надад олгох Ариун Сүнсний Өвсийг чамд өгье, гэж Чү Жэнь Чү Фэнг басамжлан ширтэв.
—Үнэн гэж үү? гэж Чү Фэн нэг их итгэсэнгүй.
—Чү Юэ гэрч болно. Харин чи шалгалтыг давж чадахгүй бол яах вэ?
—Тэгвэл энэ жил надад олгох Ариун Сүнсний Өвс чинийх болно.
Энэ үгээ үлдээгээд Чү Фэн гадаад хүрээний шавийн ажилдаа дахин шамдан оров.
—Чү Жэнь, бид нэг гэр бүлийнхэн. Чи яагаад үргэлж Чү Фэнд ингэж хэцүү ханддаг юм бэ? гэж Чү Юэ дургүйцэн хэлэв.
—Нэг гэр бүлийнхэн гэнэ ээ? Чү Юэ, тэр Чү Фэн манай Чү овгийн хүн биш гэдгийг чи мэдэх ёстой.
—Сургуульд орсноосоо хойш таван жил болсон ч дотоод шавийн шалгалтыг одоо хүртэл давж чадаагүй. Тэр бол манай Чү овгийн яахын аргагүй гутамшиг.
—Чү овгийнхон дундаас хэн түүнд сайн байдаг юм бэ? Зөвхөн чи л түүнтэй сайхан харилцаж, бүр өөрийн Ариун Сүнсний Өвсийг хүртэл хэрэглүүлэхээр өгдөг, гэж Чү Жэнь үнэхээр ойлгосонгүй.
—Чи үнэхээр тэнэг юм, гэж Чү Юэ уурлан хэлэв.
Тэр Чү Жэнь рүү хэсэг ширүүн харсныхаа дараа эргэж алхав.
Нөгөө талаар Чү Жэнь инээмсэглэж байлаа. Тэр үнэхээр баяртай байв. Чү Юэгийн Ариун Сүнсний Өвсийг авч чадаагүй ч энэ жил Чү Фэнд олгох Ариун Сүнсний Өвс гарцаагүй өөрийнх нь болно гэдгийг тэр мэдэж байлаа.
Шөнө болоод хэсэг хугацааны дараа гадаад хүрээний шавь нарын амрах хэсэг бүрэн харанхуй болжээ.
Бүтэн өдрийн турш завгүй ажилласны эцэст бүгд ихэд ядарсан тул маш эрт унтсан байв. Гагцхүү Чү Фэнгийн өрөөний гэрэл л асаастай байлаа.
Тэр орны ирмэг дээр сууж, Чү Юэгийн өгсөн Ариун Сүнсний Өвсийг гарган авч, аяархан бувтнав.
—Энэ Ариун Сүнсний Өвс чамайг цатгалан болгож чадна гэж найдаж байна.
Ингэж хэлснийхээ дараа Чү Фэн хоёр нүдээ аниад, Ариун Сүнсний Өвсийг хоёр алгандаа хавчуулан, хачирхалтай гарын тамга үүсгэв.
Тэр агшинд Ариун Сүнсний Өвсөн доторх сүнсний эрчим алгаар нь дамжин Чү Фэнгийн биед орж, даньтянь руу нь цугларч эхлэв.
Үүний зэрэгцээ Чү Фэнгийн даньтянь дотроос ямар нэгэн зүйл хооллож буй мэт зажлах чимээ сонсогдлоо.
Хэрэв түүний арьсыг нэвтлэн харж чадсан бол Чү Фэнгийн даньтяний гүн хэсэгт нэгэн аянгын бөөгнөрөл байрлаж байгааг олж харах байв.
Тэр аянгын бөөгнөрөл Есөн өнгөтэй бөгөөд өнгө тус бүр нь аварга Аянган Араатан мэт байлаа. Түүнээс энэ ертөнцөд харьяалагддаггүй мэт аймшигт аура цацарч байв.