— Юу байх бол? — хэмээн хэн нэгэн сониучирхан асуув.
— Су Рөү Настан биеэ өгөх гэж байгаа юм биш үү? — Зарим нь бүр ичгүүр сонжуургүй болж, ёс бус бодол хүртэл тээж байлаа.
Су Рөү хэдийгээр Настан боловч дөнгөж хорин настай байв. Хөгшин өвгөдтэй харьцуулахад тэр нэлээд чөлөөтэй зантай байлаа. Тиймээс хүмүүс ингэж ярьсандаа огт санаа зовдоггүй байв.
Су Рөү олны таамагт хариу болгон зөвхөн дур булаам инээмсэглэл тодруулаад, нарийхан таван хуруугаа өргөн:
— Таван Гэгээн Сүнсний Өвс, — гэж хэлэв.
— Юу гэнэ ээ? Таван Гэгээн Сүнсний Өвс үү?
— Би буруу сонсоогүй биз дээ? Шагнал нь Гэгээн Сүнсний Өвс байтугай, бүр тав байна гэж үү?
Эдгээр үг гармагц гол танхим тэр чигтээ үймж, хэн ч тайван байж чадсангүй.
Гэгээн Сүнсний Өвс туйлын үнэт эрдэнэ байв. Бүр Чү овог хүртэл хүн бүрд жилд ганцхан ширхэг өгч чаддаг байлаа.
Энгийн хүмүүсийн хувьд Гэгээн Сүнсний Өвс бол үнэлж баршгүй эрдэнэ байсан бөгөөд зарим нь бүр өмнө нь харж ч байгаагүй.
Хөх Лууны Сургууль таван ширхэгийг гаргаж чадсан нь гадна хүрээний шавь нарт асар их хүсэл төрүүлэв.
Гэвч ихэнх хүмүүс тэдгээр Гэгээн Сүнсний Өвсийг авах ямар ч боломжгүй гэдгээ мэдэж байсан тул зөвхөн мөрөөдөж л чадна.
Харин тэргүүн байр эзлэхийг зорьж байсан шавь нарын хувьд бүгд туршиж үзэхийг хүсэж, улам ихээр догдолж байлаа.
Шавь нарын урам зориг бадарсныг харсан Су Рөү сэтгэл хангалуун толгой дохив. Дараа нь гараа даллав.
Түүний ард нижигнэсэн чимээ гарав. Хэдэн арван тохой өндөртэй хаалга аажмаар нээгдлээ.
— Та нар юу хүлээгээд байгаа юм бэ? Шалгалтыг давахыг хүсэхгүй байна уу? — хэмээн Су Рөү хоосон ширтэн зогсож буй шавь нарыг хараад үзэсгэлэнтэй инээмсэглэв.
— Явцгаая~~~~
Тэр агшинд эцэс төгсгөлгүй уухай цуурайтаж, хэдэн арван мянган гадна хүрээний шавь нар хүлээснээсээ мултарсан зэрлэг адуу мэт асар том хаалга руу бүгд дайран орлоо.
Чү Фэн хүмүүсийн урсгалыг даган урагшилсаар, эцэст нь тэд гүн агуйд орж ирэв.
Агуй маш уудам боловч дотор нь туйлын харанхуй байлаа. Харах орчин маш хязгаарлагдмал бөгөөд хэзээ ч идэвхжиж болох механизмын хавхны аюултайг бүгд мэдэж байв.
— Явцгаа! 4-р зэрэглэлийн Тулааны Ур Чадварын төлөө, таван Гэгээн Сүнсний Өвсний төлөө явцгаа~~~
Гэхдээ шагналыг л бодож, амь насаа үл хайхрах хүмүүс ч байлаа. Аюултайг мэдсээр байж ганцаараа урагшилж, бүр эргэж ч харахгүй байв. Ийм хүмүүс цөөнгүй байлаа.
Шүүг, шүүг, шүүг!
Гэвч тэд зуу гаруй метр урагшилсны дараа урдаас исгэрэх чимээ сонсогдов. Хананаас тоо томшгүй олон мөнгөн зүү харван гарч, бороо мэт олны зүг нисэн ирлээ.
— Аа~~~~~~
— Ва~~~~
Агшин зуур элдэв янзын орилолт цуурайтав. Урд эгнээнд гүйж явсан шавь нар гэнэдэж, тэдний талаас илүү нь унажээ.
Гэсэн ч хүмүүс урагшилсаар, ухрах өчүүхэн ч шинж үзүүлсэнгүй. Тэд агуйн гүн рүү галзуурсан мэт гүйлээ.
Мөнгөн зүү хүчтэй боловч хүний аминд хүрэхгүй гэдгийг тэд мэдэж байв. Эцсийн эцэст энэ нь ердөө л механизм байсан бөгөөд Сүнсний шатны 3-р түвшинд хүрсэн хүмүүс болгоомжтой байхад тэдгээрээс зайлж чадна.
Тэд улам гүн рүү орох тусам мөнгөн зүүнүүд улам нягтарч байлаа. Тэдгээрт оногдсон хүмүүсийн ихэнх нь гэнэдсэн байв.
Ийм нөхцөлд хүмүүс хоорондоо хурдан зай авч эхлэв. Урд талд гүйж байсан хүмүүс нь үймээнийг ашиглан шалгалтыг давна гэж найдаж байсан хүмүүс байхаа больжээ. Тэнд Ян Тянь Юй, Дуань Юйсюань зэрэг хүчирхэг хүмүүс байлаа.
Тэд үнэхээр жирийн хүмүүс биш гэдгийг дурдах хэрэгтэй.
Шуурга мэт мөнгөн зүүнүүдийн дундуур явахдаа тэд туйлын болгоомжтой байх шаардлагатай байв.
Гэвч тэдний хувьд гутлаараа газрыг тэгшлэн яваа мэт амархан байлаа. Механизмуудын дундуур гүйж буй шинж огт харагдсангүй. Тэд ердөө л гүйлтийн тэмцээнд оролцож буй хүмүүс шиг байв.
Чү Фэн Сүнсний шатны 3-р түвшний хүмүүсээс бүрдсэн эгнээнд тэдний ард үргэлж явж байлаа. Тэр ингэж байсны хоёр шалтгаан байв.
Нэгдүгээрт, тэр бусдаас онцгойрохыг хүсээгүй.
Хоёрдугаарт, түүний нөхцөл байдал маш онцгой байсан тул жинхэнэ хүчээ хэт эрт харуулахыг хүсээгүй.
Тиймээс хэний ч анхааралд өртөлгүйгээр бүгдийг давж гарах боломжийг хүлээж байв.
— Дуань Юйсюань, чи хэдийнэ ийм хөгшин болсон атлаа над шиг хүүхдийг гүйлтээр ч ялж чадахгүй байна. Чамд ичмээр санагдахгүй байна уу?
— Хмф. Жаал минь, тулааны бясалгалын замд нас чухал биш. Зөвхөн хүч л чухал. Хэрэв онгирмоор байвал намайг ялсныхаа дараа онгир.
Хэсэг хугацааны дараа урд талд ердөө хоёрхон сүүдэр үлджээ. Тэд Дуань Юйсюань, Ян Тянь Юй хоёр байлаа.
Хоёулаа Сүнсний шатны 4-р түвшинд хүрсэн байв. Нэг нь онцгой авьяастай, нөгөө нь арвин туршлагатай. Тэдний хүч нэлээд ойролцоо байсан тул хоорондын хурцадмал байдал улам нэмэгдэв.
Учир нь тэд өөрсдийн хамгийн том өрсөлдөгч нь нөгөөхөө гэдгийг мэдэж байлаа. Өрсөлдөгчөө ялж чадвал тэргүүн байрны шагнал өөрсдийнх нь болох байв.
— Хүүү~
Гэнэт урдаас сэвшээ салхи үлээв.
Хоёул гайхан, анхааралтай ажигласнаа алхаагаа өөрийн эрхгүй сааруулав. Тэдний өмнө өтгөн манан гарч ирсэн байлаа.
Агуй аль хэдийн харанхуй байсан. Манан нэмэгдсэнээр харагдах орчин бүр ч муудав. Үүний улмаас механизмуудаас зайлж өнгөрөх нь улам хэцүү болжээ. Тэд хүртэл үүнийг маш болгоомжтой туулах хэрэгтэй байв.
— Сайхан боломж байна.
Бүгд хурдаа сааруулж байх тэр мөчид Чү Фэн дотроо баярлав. Тэр том алхлан урагшилж, бүх бие нь нумнаас харвасан сум мэт шүүгхийн урагш харвав.
Шүүг!
Тэр үед Дуань Юйсюань мөнгөн зүүнүүдээс зайлж гарахад бүх анхаарлаа төвлөрүүлж байлаа. Гэнэт түүний хажуугаар хар сүүдэр харван өнгөрөв. Түүнд хариу үйлдэл хийх ямар ч зав өгөлгүй тэр хүн дахиад л алга болов.
— Би хий юм харсан юм биш биз?
Энэ явдал Дуань Юйсюанийг багагүй цочирдуулав. Эхэндээ тэр Ян Тянь Юй гэж бодсон ч Ян Тянь Юй өөрийнх нь араас холгүй явж байгааг анзаарав. Тэгээд тэр энэ тухай бодолд автан, анхаарал нь сарнив.
Бүгдийг амжилттай ардаа орхисон Чү Фэн тэднийг төдийлөн тоосонгүй. Тэр хурдаа хамгийн дээд хэмжээнд хүртэл нэмэв.
Ийм удаан гүйсэн ч тэр огт ядарсангүй. Бие доторх сүнсний эрчим нь шавхагдашгүй мэт байж, даньтянь-аас нь тасралтгүй оргилж байлаа.
Түүгээр ч зогсохгүй түүний хурд, хүч, сонсгол болон харааны чадвар нь өөртэй нь ижил түвшний хүмүүсийнхээс бүгдээс нь давж байв. Ялангуяа Дуань Юйсюань, Ян Тянь Юй хоёрыг хол давсан байлаа.
Чү Фэн ийм байдалд огтхон ч гайхсангүй. Учир нь энэ бол түүний онцгой чанарын нэг хэсэг байв.
Тэр энэ онцгой байдлаа аль хэдийн таван жилийн өмнө олж харсан. Харин одоо тэр онцгой чанар нь дахин сэргэж, түүнд хэмжээлшгүй өөртөө итгэх итгэл өгч байлаа. Учир нь түүний өмнө өөрийгөө суут ухаантан хэмээн нэрлэх хүн байхаа больжээ.
Чү Фэн нисэх мэт хурдтай гүйсээр эцэст нь механизмын хэсгийг туулж, харанхуй агуйгаас гарч, уудам танхимын голд ирэв.
Танхимын цаад үзүүрт чулуугаар хийсэн өндөр тавцан байлаа. Тавцан дээр хэд хэдэн зүйл байв. Тэдгээр нь 4-р зэрэглэлийн Тулааны Ур Чадварын ном болон таван Гэгээн Сүнсний Өвс байлаа.
Тэдгээрийг харсан Чү Фэний сэтгэл бага зэрэг хөдөлсөн боловч тэр яаран урагшилсангүй. Харин танхимын хажуу талд байх чулуун хаалгуудыг ажиглав.
— Тэгэхээр эдгээрийн цаана домогт Догшин араатнууд байгаа юм байна, тийм үү?
Чү Фэний амны үзүүр хүлээлттэйгээр дээш мурийв.
Тэр энэ шалгалт дөнгөж эхэлж байгааг мэдэж байлаа. Түүнтэй тулгарах гэж буй амьтад нь аймшигт, цусанд шунасан, хэрцгий амьтад болох Догшин араатнууд байв.
— Су Рөү Настан, хар даа. Энэ үнэхээр дэндүү гайхалтай байна.
— Би энд олон жил хамгаалж ирсэн ч ийм хурдтайгаар туулж гарсан шавийг анх удаа харж байна.
Газар доорх ордны нууцлаг чулуун өрөөнд нэгэн өтөл Настан эмх замбараагүй болсон чулууг ширтэж байлаа. Түүний харц гайхлаар дүүрсэн байв.
Тэр жирийн чулуу биш байлаа. Энэ нь газар доорх ордны доторх нэгэн механизм байсан юм. Механизмын хавх идэвхжсэний дараа л уг чулуу эмх замбараагүй болдог байв.
Түүнийг харахад чулуу бүхэлдээ эмх замбараагүй болсон байлаа. Энэ нь ганцхан зүйлийг илтгэнэ. Хэн нэгэн механизмын хэсгийг аль хэдийн туулж гарчээ.
Өмнөх шалгалтуудад механизмын хэсгийг хамгийн хурдан туулсан хүн хүртэл хоёр цаг зарцуулж байсан. Харин одоогоор ердөө нэг цаг л өнгөрөөд байлаа.
Энэ өөрчлөлт хүн бүрийн анхаарлыг татав. Чулуун өрөөнд байсан арав гаруй Настан бүгд цугларан, ихэд цочирдов.
— Энэ жил гадна хүрээний шавь нарын дунд сонирхолтой нэгэн байгаа бололтой.
Су Рөү ч мөн тэдэн дээр ирж, эмх замбараагүй болсон чулууг харан сэтгэл хангалуун толгой дохив.
— Нөхцөл байдал ийм байгаа юм чинь түүнийг ингэж амархан давуулж болохгүй. Үүнийг арай сонирхолтой болгоё.
Ингэж хэлснийхээ дараа тэр чулууны дээр байрлах ханыг ажиглав. Хананд гурван дугуй чулуу шигтгээтэй байлаа.
Гэнэт Су Рөү хачин жигтэй инээмсэглээд, гурван чулууг дараалан тас хийтэл дарлаа.
— Бүү хүр!
Үүнийг харсан тэнд байсан бүх Настан сандарлаа.
Гэвч хэтэрхий оройтсон байв. Тэр үед гурван чулууг Су Рөү аль хэдийн дарсан байлаа.
— Юу? Эдгээр чулуу Догшин араатнуудыг сулладаг гэж та нар надад хэлээгүй бил үү?
Сандарсан Настнуудыг харсан Су Рөү ч мөн ямар нэг зүйл буруу болсныг мэдэрлээ.
— Тэр гурван чулуу үнэхээр Догшин араатнуудыг сулладаг. Гэхдээ тэдгээрийг нэгэн зэрэг дарж болохгүй.
— Хэрэв нэгэн зэрэг дарвал хоригдож байсан бүх Догшин араатныг мөн нэгэн зэрэг суллана.
— Тэгвэл 2-р зэрэглэлийн гучин, 3-р зэрэглэлийн есөн, 4-р зэрэглэлийн нэг Догшин араатан суллагдана.
Ингэж хэлэхэд Ли Настны царай аль хэдийн цонхийж, хоолой нь үл ялиг чичирч байлаа.
Тэнд хамгаалалт хийдэг Настнууд Догшин араатнуудыг маш сайн мэддэг байв.
Тэд хэрцгий, аймшигтай амьтад бөгөөд өөрсөдтэй нь ижил түвшний хүмүүсээс хэд дахин хүчтэй байлаа.
Ийм олон Догшин араатан нэгэн зэрэг суллагдвал их хядлага гарах нь гарцаагүй.
Газар доорх ордонд байсан хэдэн арван мянган шавь Догшин араатнуудад хядуулна гэж бодох ч таатай зүйл биш байв.
— Та нар яагаад надад эртхэн сануулаагүй юм бэ?
Тэр агшинд Су Рөүгийн царай ч мөн ихэд хувирав. Түүний бие хөөрч, салхи болон хувирлаа. Чулуун хаалганууд нээгдэх үед тэр аль хэдийн алга болсон байв.
— Ли Настан, бид одоо яах вэ?
Бүгдийнх нь харц өтөл Настан Ли дээр тусав.
— Өөр яах юм бэ? Яараад очиж тусал!
Ли Настан ууртайгаар архираад, гадагш ухасхийн гарлаа.