Чү Фэн болон бусад нь газрын зурагт заасан замыг даган цааш алхсаар байв. Эцэст нь тэнгэр харанхуй болохоос өмнө тэрхүү гэж нэрлэгддэг булшинд хүрч ирлээ.
Тэр үед булш аль хэдийн нээгдсэн байв. Дотогш яаран орж буй хүмүүс олон байсан ч Эх Үүслийн шатны хүчтэнүүдийн барааг олж харсангүй. Энэ нь хамгийн хүчтэй хүмүүс аль хэдийн дотогш орсныг илтгэж байлаа.
—Тэгэхээр бид зөвхөн үлдэгдлийг нь л авч чадах нь ээ? —хэмээн тэр дүр зургийг харсан олон хүн урам хугаран хэлэв.
Нөгөө талаар Чү Фэн үл тоомсорлосон инээмсэглэл тодруулаад:
—Хэрэв хурдан орохгүй бол ганц ширхэг будаа ч олж харахгүй байх вий, —гэв.
Ингээд тэр хамгийн түрүүнд дотогш яаран орлоо.
Булш цөлийн доор байгуулагдсан бөгөөд хэмжээ нь хүн бүрийн төсөөлснөөс давсан байв. Өргөн хонгилын хоёр талд гэрэлт чулуу өлгөөтэй байлаа. Тэдгээр чулуугаар гэрэлтүүлсэн зам өдөр мэт гэгээтэй харагдана.
Тэд зам даган явсаар тавин метр ч хүрэлгүй байтал дугуй танхим гарч ирэв. Танхим дэнлүүнүүдээр гэрэлтэж, нүд гялбам үзэсгэлэнтэй харагдана. Чү Фэн ийм тансаг дотоод засал чимэглэлийг анх удаа харж байлаа.
Гэвч дугуй танхим замын төгсгөл байсангүй. Харин тэнд хэдэн арван хонгил салаалж байв. Хонгил бүр маш гүн үргэлжилсэн тул үзүүр нь харагдсангүй.
—Чү Фэн, бид аль хонгилоор орох вэ? —гэж Су Мэй болон бусад нь лабиринт мэт хонгилуудыг хараад Чү Фэн рүү харлаа.
Тэр үед сүнсний хүчтэй болсон Чү Фэн тэдний бүлгийн гол түшиг тулгуур болсон байв.
—Хонгилууд хэтэрхий гүн байна. Би бүр үзүүрийг нь шалгаж ч чадахгүй. Бид азандаа л найдахаас өөр аргагүй.
Чү Фэн арга мухардсан мэт толгой сэгсэрсэн ч огтхон ч эргэлзсэнгүй. Тэр нэгэн хонгилыг сонгон дотогш орж, Су Мэй болон бусад нь араас нь нягт дагалаа.
Хонгилд орсноос хойш удалгүй тэд хоёр талд нь олон хаалга гарч ирснийг олж харлаа. Зарим хаалга аль хэдийн онгойсон байж, дотор нь асар их хэмжээний сүнслэг эмийн ургамал харагдана. Мөн олон өрөөнд хүмүүс сүнслэг эмийн ургамлуудыг булаацалдан хоорондоо тулалдаж байв.
—За, би үүнийг онгойлгоё.
Чү Фэн сүнсний хүчээ тэлэн хамгийн бат бөх төмөр хаалгыг олжээ. Тэр хаалганы өмнө очоод юу ч хэлэлгүй Гурван Аянгын Хэлбэрийн хоёр дахь хэлбэрийг ашиглав. Аянгын гялбаа өнгөрөхөд бат бөх төмөр хаалга Чү Фэний хүчээр онгойв.
Пад!
Хаалга онгойх мөчид сүнсний эрчим тэдний нүүр өөд хүчтэй түрэн ирлээ. Газрын Сүнсний Өвс, Тэнгэрийн Сүнсний Өвс, Ариун Сүнсний Өвс… байх ёстой бүхэн тэнд байв. Өрөөнд хэдэн мянган ширхэг эмийн ургамал өрөөстэй байсан бөгөөд бүгд нүд гялбам харагдана.
—Энэ чинь ямар булш байдаг юм бэ? Яг л эрдэнэсийн агуулах байна шүү дээ!
Үүнийг харсан хүн бүр туйлын их баярлав. Хонгилд үүнтэй адил дор хаяж хэдэн арван өрөө байгааг тэд мэдэж байлаа. Тиймээс ихийг олж авах нь тодорхой байв.
—Бай Лун, Бай Ху, Е Таоци, Жан Тинцзы. Та дөрөв хаалгыг сахи. Бай Тун, Су Мэй бид гурав орж сүнслэг эмийн ургамлуудыг авъя.
Ингэж хэлээд Чү Фэн, Су Мэй, Бай Тун гурав дотогш орлоо. Тэд Огторгуйн Уутнуудаа гарган сүнслэг эмийн ургамлуудыг хайр найргүй хурааж эхлэв. Бага чанартай ч бай, өндөр чанартай ч бай, сүнслэг эмийн ургамал л байвал нэгийг нь ч үлдээсэнгүй.
—Хөдөл! Хэрэв хөдөлж чадахгүй бол та нарыг хядна.
—Энэ өрөөг бид онгойлгосон. Тиймээс доторх сүнслэг эмийн ургамлууд биднийх.
—Ха! Энд байгаа зүйлс эзэнгүй. Та нарынх гэж хэллээ гээд өөрсдийнх болчихдог юм уу?
Гэтэл яг тэр үед үүдний зүгээс хашхирах дуу сонсогдов. Эргэж харвал ах дүүс болон бусад нь нэгэн бүлэг хүмүүстэй тулалдаж эхэлсэн байлаа.
Тэр бүлэг ямар хүчний харьяалалтай болохыг хэн ч мэдэхгүй байсан ч хүч нь сул биш байв. Тэдний тав нь Сүнсний шатны 7-р түвшинд хүрсэн бөгөөд ах дүүс болон бусдыг дарамталж байлаа.
—Новшнууд! Бусдын хийсэн ажлыг завших гэж байна! —гэж Су Мэй, Бай Тун хоёр үүнийг хараад тун ихэд хилэгнэв.
Тэд хаалгыг онгойлгохоосоо өмнө тэр бүлгийн хүмүүсийг аль хэдийн харсан байлаа. Тэдгээр хүмүүс нэг ч хаалга онгойлголгүй, хонгилд зүгээр л зогсон нөхцөл байдлыг чимээгүй ажиглаж байсан юм. Үнэхээр ч Чү Фэн болон бусад нь хаалгыг онгойлгомогц тэд яаран хүрч иржээ.
—Та нар цуглуулсаар бай. Би тэднийг хаая.
Чү Фэн өөрийн Огторгуйн Уутыг Су Мэй рүү шидээд, тэр бүлгийн зүг том алхмаар урагшлав.
Тэр үед нэгэн хүн Луу, Бар ах дүүстэй ширүүн тулалдаж байлаа. Гэвч Чү Фэн чөтгөр мэт хядахаар дайран орж ирэв. Тэд зөвхөн аянга мэт гялсхийх хөдөлгөөн, цацрах цусыг л олж харсан юм. Нүд ирмэхийн зуур таван орилох дуу дараалан цуурайтав. Сүнсний шатны 6-р түвшний гурван хүн, 7-р түвшний хоёр хүн цусан дунд унаж, амьсгал хураалаа.
Тэр дүр зураг нөгөө бүлгийнхнийг айлгаж орхив. Тэд тэр даруй зэвсгүүдээ хураан ухарч, Чү Фэн рүү заагаад:
—Хүү минь, чи хүн алахыг зүрхэлж байна уу? Бид хэн болохыг мэдэж байна уу? —гэв.
Шуух!
Тэр хүн үгээ хэлж дууссан агшинд Чү Фэн сүнс мэт түүний өмнө гарч ирэв. Түүний алга хутга мэт болж, хүйтэн гэрэл гялсхийлээ. Тэр хүний толгой нисэн, биеэс нь тасрав.
Тэдгээр хүмүүсийг цэвэрхэн хөнөөсний дараа Чү Фэний бие бүхэлдээ цусанд будагдсан байв. Тэр хаалганы өмнө зогсож, хоёр нүднээс нь хүйтэн туяа цацарч байлаа. Тэр ердөө тавхан үг хэлэв.
—Ойртохыг зүрхэлсэн хэн боловч үхнэ!
Биет бус хар салхи мэт асар их алах санаархал нөгөө бүлгийн хүмүүсийг айлган ухраав. Тэд амиа алдсан зургаан гишүүнээ хараад уурлаж байсан ч хэн нь ч ойртохоор зүрхэлсэнгүй.
Тэд Чү Фэний хүчнээс айсан байлаа. Чү Фэн нэлээд залуу харагдаж байсан ч тэр залуу хэрцгий нэгэн гэдгийг бүгд ойлгож байв. Түүнийг “нүд ирмэх ч үгүй алдаг” гэж хэлж болохоор байлаа.
—Явцгаа.
Шүдээ хавиран, удирдагч нь бололтой хүн архирлаа. Нөгөө бүлгийнхэн Чү Фэн рүү гүнзгий харснаа өөр өрөөнүүдийн зүг яаран одов.
Тэр агшинд Луу, Бар ах дүүс, Е Таоци, Жан Тинцзы дөрвийн Чү Фэн рүү чиглэсэн харц туйлын ярвигтай болжээ. Эцсийн эцэст тэд бүгд залуу хүмүүс байсан. Хэдийгээр их зүйл туулсан ч тэд хэзээ ч өөрсдийн гараар хүн алж байгаагүй.
Харин Чү Фэн өөр байв. Түүний биеэс ялгарч буй алах санаархал жинхэнэ байлаа. Тэр үнэхээр ална, бас аль хэдийн алсан байв. Түүгээр ч зогсохгүй алах үедээ огт өршөөл үзүүлсэнгүй. Ийм хүмүүсийн биеэс л яс нэвт хөргөм хүйтэн алах санаархал ялгарч, хүмүүсийн зүрхний гүнээс айдас төрүүлдэг байлаа.
Тэр агшинд дөрвүүлээ сэтгэлдээ баярлаж байв. Чү Фэн тэдний дайсан бус, харин хамтрагч нь байсанд тэд баярлаж байлаа. Эс бөгөөс ийм дайсантай нүүр тулсан бол ямар аюултай нөхцөлд орох байснаа төсөөлөхийн аргагүй.
—Бодолд автаад хэрэггүй. Та дөрөв бүгдээрээ дотогш орж, сүнслэг эмийн ургамлуудыг цуглуул. Би энд ганцаараа манаж чадна, —гэж Чү Фэн тэр дөрөвт хэлэв.
—Мм.
Дөрвүүлээ эргэлзэлгүй дотогш яаран орлоо. Тэр агшинд тэдний сэтгэл дэх Чү Фэний байр суурь өөрчлөгджээ. Тэр Далавчит Эвсэлд дөнгөж нэгдсэн хүн төдий байхаа больж, энэ ажиллагааны удирдагч болсон байлаа.
Түүнээс хойш Чү Фэн болон бусад нь дахиад хэд хэдэн хаалгыг дараалан онгойлгов. Өрөө бүр дэх сүнслэг эмийн ургамлын хэмжээ өмнөх өрөөнөөсөө улам их байлаа.
Мөн тэр үед аюулыг олж хараагүй олон хүн гарч ирэн, Чү Фэн болон бусдын хийсэн ажлыг завшихыг хүсэв. Гэвч тэд бүгд адилхан төгсгөлтэй учирсан юм. Тэр нь үхэл байлаа.
Эцэст нь Чү Фэний биеэс ялгарах алах санаархал улам бүр хүчтэй болов. Хүмүүс түүн рүү зүгээр л харсан төдийдөө замаас нь хурдан зайлдаг байлаа. Тэр яс нэвт хөргөм алах санаархал нь тоглоом биш гэдгийг бүгд мэдэж байсан тул ийм аймшигт хүнтэй зөрчилдөхөөс айв.
Хоёр талд цөөн хэдэн хаалга онгойлгүй үлдсэн байсан ч Чү Фэн бусдын олзыг булаахаар шийдсэнгүй. Тэд цааш гүн рүү үргэлжлүүлэн явлаа. Харин тэдний зорилго нь санаачилгыг гартаа авах явдал байв.
Одоогийн байдлаар тэдний олсон сүнслэг эмийн ургамлын тоо 10 мянгад дөхсөн ч ихэнх нь бага чанартай байлаа. Хамгийн өндөр чанартай нь өндөр чанарын Ариун Сүнсний Өвснөөс дээш гарсангүй.
Харин дээд чанарын “Сүнсний Сувд”-наас тэд одоо хүртэл нэгийг ч олж хараагүй байв. Тиймээс булшны гүнд үүнээс ч илүү сайн эрдэнэс байх ёстой гэж бүгд мэдэрч байлаа. Эцсийн эцэст энэ бол Гүн шатны хүчтэний булш юм.
Гэвч тэд цааш гүн рүү орох тусам өтгөн цусны үнэр хамар цоргив. Өргөн танхимд орж ирэхэд тэдний бараг бүгд нүдний өмнө дэлгэгдсэн дүр зурагт балмагдан зогслоо.