Чулуун хаалга хаагдсаны дараа ч Чү Фэн хонгил доторх аурагуудыг мэдэрсээр байв. Су Мэй болон бусад нь явсныг баталсныхаа дараа тэр ямар ч санаа зоволтгүйгээр хад асганы орой руу очлоо.
Мөлхөө ургамлуудыг даган Чү Фэн манангийн далай руу доош авирч эхлэв. Мананд ойртоод тэр сүнсний хүчээ тараалаа. Гэвч манан дотор сүнсний хүчийг нь үймүүлэн сарниулдаг хачин хий байгааг олж мэдэв. Үүнээс болж сүнсний хүч нь манан дундуур нэвтэрч чадсангүй.
Ялангуяа манан дотор орсны дараа цагаан манан харааг нь бүрэн халхалжээ. Чү Фэний хүч чадлыг бодсон ч түүний харах хүрээ арван метрээс хэтэрсэнгүй.
Гэхдээ аз болж, манан дундуур хэдэн арван метр уруудсаны эцэст тэр ёроолд хүрэв. Манан хэвээр байсан ч хөл доороо хад чулуу мэдэрсэн нь сэтгэл дэх түгшүүрийг нь намжаалаа.
Шуух! Шуух! Шуух!
Чү Фэн Ертөнцийн Сүнсний Луужинг гаргаж ирэв. Тэр даруй хаа сайгүй гэрлийн цацрагууд тархаж, харах хүрээ нь хэд дахин нэмэгдлээ. Энэ зүйлийн гэрэл үнэхээр хачин байв. Мананг нэвт харах чадвартай мэт санагдах бөгөөд эрдэнэс хайхад зориулсан үнэхээр содон эд байлаа.
“Энд аюул хаа сайгүй байдаг бололтой.”
Ертөнцийн Сүнсний Луужингийн заалтыг ажиглан Чү Фэн аль зүг рүү явахаа мэдэж байв. Гэхдээ үүний зэрэгцээ эргэн тойронд нь тоо томшгүй олон далд аюул нуугдаж байгааг ч ойлголоо. Анхаарал болгоомжгүй ганцхан алдаа гаргавал үхнэ.
Аз болж, Ертөнцийн Сүнсний Луужин түүний гарт байлаа. Үгүй бол ийм газар орсон үед түүний хүч чадлаар аз түшиглэх боломж бараг үгүй. Тэр бүр есөн амьтай байсан ч бүгдийг нь барж дуусгах байв.
Ертөнцийн Сүнсний Луужинг атгасан чигээрээ манангаар дүүрсэн газраар алхлаа. Чү Фэн алсаас Харгис Араатнуудын архирахыг бүдэгхэн сонсож байв. Үүнээс гадна өөр олон хачин хашхираан дуулдана. Хүмүүсийн өвдсөндөө ёолох, тусламж дуудах чимээ хүртэл байлаа.
Тэр улам гүн орох тусам эдгээр чимээ улам чангарч байв. Эцэст нь Чү Фэн дөнгөж саяхан идэгдсэн зарим цогцсыг хүртэл олж харлаа.
Тэр асар их дарамт төрүүлэх аураг мэдэрч, ойр хавьд Харгис Араатнууд архирахыг сонсов. Тэдгээр нь Сүнсний шатны 9-р түвшний хүчтэнүүдээс ч илүү хүчтэй, 9-р зэрэглэлийн Харгис Араатнууд байлаа.
Цуу яриагаар бол 9-р зэрэглэлийн Харгис Араатнууд нь Харгис Араатнуудын хүрч болох хамгийн дээд зэрэглэл байв. Харгис Араатнуудаас ч хүчтэй нь оюун билигтэй Мангаслаг Араатнууд байлаа.
Мангаслаг Араатнууд дураараа аллага үйлддэггүй ч тэдний бясалгалын хүч Харгис Араатнуудаас хавьгүй илүү байв. Тэдний оюун ухаан хүн төрөлхтнөөс дутахгүй, бүр хүнээс ч илүү байх тохиолдол бий. Хамгийн чухал нь Мангаслаг Араатнууд үнэхээр хүчирхэг. Тэд төрөлхийн хүчтэй бөгөөд араатны төрлийн хамгийн эрхэм дээд цусыг тээдэг. Дөнгөж төрсөн Мангаслаг Араатнууд хүртэл Эх Үүслийн шатны хүч чадалтай байдаг гэж ярьдаг байв.
Хүчирхэг Мангаслаг Араатнууд хэлээр ярьж, бүр хүний дүрд хувирч чадна. Зарим Мангаслаг Араатан гүн уул, зэрлэг ойд дургүй байдаг тул хүний дүрд хувиран хүний нийгэмд орж, хүмүүстэй хамт амьдардаг байв. Тэд үнэхээр “Мангаслаг” гэх нэрэндээ тохирно.
Энд аюул хаа сайгүй байлаа. Тэнгэр Захирах мэргэний хүч чадлыг бодоод үзэхэд тэр хэд хэдэн Мангаслаг Араатныг барьж аваад, булшин дотор шидэн хязгаарлан хорьсон байх гэдэгт Чү Фэн огтхон ч эргэлзсэнгүй.
Гэхдээ аз болж, бүтэн хоёр цагийн турш болгоомжтой алхсаны эцэст өмнөх манан аажмаар сарниж эхлэв. Эцэст нь Чү Фэн манан дундаас гарч, “үүлсийг сарниулж, нарыг харсан” мэт болов.
“Хаа... Эцэст нь гарлаа.”
Тэр агшинд Чү Фэн хүртэл өөрийн эрхгүй гүнзгий амьсгаа гаргав. Өмнө нь байсан манант газар яг л там шиг санагдаж байлаа. Тэнд орсон хэн боловч ер бусын хүчтэй дарамтыг мэдрэх байв.
“Чөтгөр гэж. Энэ Тэнгэр Захирах мэргэний булш чухам ямар том юм бэ?”
Чү Фэн толгойгоо өргөн харснаа өөрийн эрхгүй бага зэрэг арга мухардсан мэт болов. Түүний нүдний өмнө хүлээж байсан эрдэнэс байсангүй. Харин өөр нэгэн гүн хонгил байлаа.
Гэхдээ уг хонгил маш өргөн бөгөөд гэрэлтэй байв. Хязгааргүй уудам орон зай мэт санагдах бөгөөд хонгилоор цааш явах тусам цусны үнэрийн өөр нэгэн давалгаа Чү Фэний хамрыг цоргилоо.
Тэр үнэр туйлын хүчтэй байв. Чү Фэний сүнсний хүч юу ч илрүүлж амжаагүй байхад үнэр нь аль хэдийн хамар луу нь хүрч байлаа. Чү Фэн Ертөнцийн Сүнсний Луужинг атгасан хэвээр байв. Луужин ямар ч аюул заагаагүй тул тэр санаа зоволгүй цааш алхав.
Тэр улам холдох тусам цусны үнэр улам хүчтэй болов. Эцэст нь хүмүүсийг бөөлжис хүргэмээр хэмжээнд хүрчээ. Чү Фэн танхимд ормогцоо нүднийхээ өмнөх дүр зурагт цочирдон хөшив.
Танхимд хэд хэдэн хонгил байлаа. Тэдний тоо нь үүдэнд байсан хонгилуудын тоотой яг адилхан байв. Өөрөөр хэлбэл, эхэндээ аль ч хонгилоор явсан бай, манангийн далайг нэвтэрч чадсан л бол эцэст нь хүрэх газар нь энэ байжээ.
Гэхдээ хонгилуудаас гадна танхимын голд шат байв. Шат дээшээ үргэлжилсээр, төгсгөл нь харагдахгүй байлаа. Мэдээж, энэ нь цааш үргэлжлүүлэн явах зам байв.
Гэвч тэр агшинд хамгийн чухал нь танхимын дүр зураг байлаа. Танхим янз бүрийн хүчнүүдэд харьяалагдах хүмүүсийн цогцсоор дүүрсэн байв. Тэд бүгд хүчирхэг хүмүүс байсан нь илт. Тэдний дунд Эх Үүслийн шатны хүчтэнүүд хүртэл байлаа. Цогцсуудын хамгийн олон нь Мянган Салхины Сургуулийн хүмүүсийнх байсан бөгөөд энэ булшинд тэд нэлээд их хүч зарцуулсан нь тодорхой байв.
Гэхдээ хамгийн хачирхалтай нь энэ олон цогцосны дунд Хөх Лууны Сургуулийн ганц ч хүн байсангүй. Үхэгсдийн төрх тун өрөвдөлтэй байсан бөгөөд тэд энгийн тулаанд амиа алдсан мэт огт харагдахгүй байлаа.
Өмнө нь харагдсан дүр зураг нэлээд сэжигтэй байсан ч Чү Фэн энэ талаар хэт их бодохыг хүссэнгүй. Эцсийн эцэст Ертөнцийн Сүнсний Луужин түүний гарт байсан. Луужин аюулгүй гэж зааж байгаа цагт энд ямар нэгэн аюул байх магадлал маш бага байлаа. Тиймээс Чү Фэн цогцосны далай дээгүүр алхлан, өндөр шатаар өгсөж эхлэв.
Гэвч оройд нь хүрэхээсээ өмнө Чү Фэн хоёр хүний дууг сонслоо. Тэдний яриаг бүдэгхэн сонсоход хоёр хөгшин хүн ярилцаж байгаа нь мэдэгдэж байв. Харин ярьж буй зүйл нь Чү Фэнийг өөрийн эрхгүй баярлууллаа.
Өндөр шатны төгсгөлд хачин өрөө байв. Өрөөний бүтэц маш онцгой байсан тул хачин гэж хэлэхэд буруудахгүй байлаа. Өрөө даяар нүдэнд үзэгдэхүйц бүдэгхэн хий хөвж байв.
Өрөөний голд хоёр хүн зогсоно. Тэдний нэг нь цагаан үстэй ч хүүхэд мэт цовоо царайтай хөгшин эр байв. Түүний биеэс аймшигтай дарамт ялгарч байлаа. Тэр Гүн шатны хүчтэн байв.
Нөгөө хүн цагаан урт нөмрөг өмссөн байлаа. Нөмрөг дээр нь шигүү тэмдэгтүүд хэвлэгдсэн бөгөөд нүүрийг нь бүхэлд нь халхалжээ. Зөвхөн бүргэдийнх шиг хурц хоёр нүд нь харагдана. Тэр бол Хөх Лууны Сургуулийн Ертөнцийн Сүнсний Мастер, Жугэ Настан байв.
Гэвч тэр агшинд тэр хоёр хөдөлгөөнгүй зогсож байлаа. Хоёулаа гараа дээш өргөсөн бөгөөд нүүр царайнд нь түгшүүртэй төрх тодорно. Учир нь тэдний дээрх өрөөний тааз яг одоо доошлон унаж байв.
Тааз нь нэгэн төрлийн алтлаг металл байсан ч хүйтэн агаар ялгаруулж байлаа. Мөн асар хүнд байв. Хэрэв тэр хоёр түүнийг тулж зогсоогүй бол гарцаагүй махан бяц болох байлаа.
“Чи үнэхээр Мянган Салхины Сургуулийн тэргүүн байхуйц хүн юм. Чи энд байгаагүй бол энэ Хүйтэн Ганыг тогтоон барих ямар ч арга надад үнэхээр байхгүй байлаа” хэмээн Жугэ Настан инээмсэглэн хэлэв.
“Бузар этгээд! Чи чухам хэн юм бэ? Чи үнэхээр харгис байна. Мянган Салхины Сургуулийн Настнуудын амийг ашиглан бүрдлийг эвдсэн!” Мянган Салхины Сургуулийн тэргүүн уур хилэнгээр дүүрэн байлаа. Дөнгөж сая болсон явдлыг бодох төдийд түүний уур хилэн барсангүй.
“Намайг хэн байх нь хамаагүй. Гол нь чи бид хоёр хамтран ажиллаж, энэ Хүйтэн Ганыг эвдэх арга олох ёстой. Эс бөгөөс энэ газар бидний булш болно” хэмээн Жугэ инээмсэглэн хэлэв.
“Надтай хамтран ажиллахыг хүсэж байна уу? Тэгнэ гэж бодоод ч хэрэггүй!” Мянган Салхины Сургуулийн тэргүүн хүйтнээр хурхирлаа. Тэр өмнө нь байсан жигшүүрт, нууцлаг этгээдэд итгэсэнгүй.
“Энд ирсэн шалтгаан чинь эрдэнэсийн төлөө гэж би бодож байна. Урьдын зөрчлийн төлөө хоёулаа амиа алдах хэрэггүй биз дээ? Одоо Тэнгэр Захирах Арга яг бидний нүдний өмнө байна. Чи үүнийг олж авахыг хүсэхгүй байна гэж үү?”
Жугэ ийн хэлээд өрөөний нэгэн булан руу харцаа шилжүүлэв. Тэнд нарийн хийцтэй хаш тавцан байлаа. Хаш тавцангийн дээр талст мэт нэгэн зүйл агаарт хөвж байв.
Тэр зүйл хагас тунгалаг байсан ч бүдэгхэн гэрэл цацруулна. Түүн дээр сийлэгдсэн үгсээр энэ зүйл юу болох нь аль хэдийн тодорхой байлаа. Энэ бол Тэнгэр Захирах мэргэний арга, Тэнгэр Захирах Арга байлаа!