Линь Мин голын уснаас авч, нөгөө чулууг сайтар угаав. Тэгээд хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст газар тавьсан сүхийг авч, мохоо үзүүрээр нь шоо хэлбэртэй чулууг аяархан цохилоо.
Гэвч чулуу огт хөдлөхгүй байв.
Ганц ч зураас гарсангүй.
Үнэндээ энэ бол гайхмаар зүйл биш байлаа. Алтан нуруут хуягт гүрвэлийн гэдсэнд орчихоод ч бүрэн бүтэн үлдсэн чулуу шүү дээ. Ийм зүйл энгийн байх ёсгүй.
Линь Мин цохилтынхоо хүчийг аажмаар нэмэв. Эцэст нь бүх хүчээрээ буулган цохиход сүхний ирмэг хонхойж, доор нь байсан төмөр дөш хүртэл мөр гарсан байлаа. Харин тэр шоо хэлбэртэй чулуун дээр өчүүхэн ч хэлбэрийн өөрчлөлт гарсангүй.
Юу вэ энэ чинь?!
Линь Мин мэл гайхав.
Тэр чулууг хатуу байх болов уу гэж бодож байсан. Гэхдээ ийм хэмжээнд хүрнэ гэж огт төсөөлсөнгүй. Энэ зүйлийг ер нь яаж бүтээсэн юм бол?
Линь Мин хариулт олж чадсангүй.
Энэ чулуу ч тэр, хэлбэр нь ч тэр дэндүү хачин байлаа. Магадгүй ямар нэгэн боловсруулах их мастер онцгой бат бөх материалаар хийсэн ч байж болох юм. Ийм боломжийг бодоод Линь Мин чулууг халааслав. Юу болохыг нь мэдэхгүй байлаа ч гэсэн, гоёл чимэглэл болгож ашиглаж болох байв.
Багаж хэрэгслээ янзлаад тэр Их Тунгалаг Асраас өөрт нь бэлдэж өгсөн өрөө рүүгээ явж амрахаар болов.
Өмнө нь нударгын дасгалаа хийсэн дээрээс нь дөрвөн цаг яс салгах ажил хийсэн тул Линь Мин ихэд ядарсан байлаа.
Тэр хэсэг бясалгаж, амьсгалаа тохируулсны дараа хувцсаа ч тайлалгүй орон дээрээ уналаа. Их Тунгалаг Асрын ажилчдадаа бэлдсэн ор тун тухтай байв. Дээр нь цэргийн ноёны хоёрдугаар хүү энд түүнд ямар нэгэн асуудал үүсгэж чадахгүй.
Ингэж бодоход Линь Мин тайвширч, гүн нойронд автав.
Унтаж байхдаа тэр нэгэн хачин зүүд зүүдлэв.
Тэр зүүдэндээ хаш чулуугаар бүтсэн, нүд гялбам сүрлэг ордон харав. Ордны асар бүр хаш чулуугаар урласан мэт бөгөөд ур хийц нь санаанд багтамгүй нарийн ажээ.
Гоёмсог даашинз өмссөн, үзэсгэлэнтэй бөгөөд дөлгөөн төрхтэй бүсгүйчүүд ордноор нааш цааш хөвөх мэт явна. Тэнгэрт ариун араатнууд нисэлдэж, бүхэл ертөнц нь үхэшгүй мөнхийн орон мэт санагдана.
Линь Мин ийм үзэсгэлэнтэй ордон урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй. Зураг дээр ч үзээгүй.
Гэтэл тэр агшинд орчны дүр зураг гэнэт өөрчлөгдөв.
Нүд гялбам ордон нурж эхлэв.
Тэнгэрийн дээр тоолж баршгүй олон дүрс гарч ирлээ. Тэдний дундаас гэрлийн урсгалууд харван нисэв. Тэдгээр гэрэл үнэхээр үзэсгэлэнтэй харагдавч газар дээр буухдаа уул нуруу, газар дэлхийг сүйрүүлж байлаа.
Газрууд ан цав гарч хагаран, тэнгэр чөтгөрлөг дөлөөр бүрхэгдэв. Хэдэн зуун ли газрын хэмжээг хамарсан аварга шидэт хүрээ агаараас гэнэт гарч ирж, тоо томшгүй нууцлаг тэмдэг тэнгэрийг бүхэлд нь бүрхлээ.
Ийм хэмжээний дайн байдаг гэж Линь Мин төсөөлж ч байгаагүй!
Мастерууд!
Эд бол төсөөлшгүй Түвшний хүчтэй мастерууд!
Ийм хүчийг Биеийн бэлтгэлийн шат, эсвэл Анхдагч нэгдлийн шатанд байгаа хүмүүс хэзээ ч эсэргүүцэж чадахгүй!
Энэ дүр зураг дотор байгаа хүн бүр Линь Минд насан туршдаа ганц удаа ч барааг нь харах боломж олдохгүй тийм оршихуй байлаа. Гэтэл яагаад ийм олон бурхан мэт оршихуй энд цугласан юм бол?
Дараагийн мөчид дүр зураг ахин өөрчлөгдөж, мөс цасны ертөнц болон хувирав.
Айдаст автсан төрхтэй нэгэн эмэгтэй цүн хэмжээтэй шоо барьчихсан, тэнгэрт зогсох арван мянган дүртэй нүүр тулан зогсоно.
Тэр эмэгтэй Линь Минээс ердөө гурав хүрэхгүй чи зайд байлаа. Энэ бүхэн хий үзэгдэл гэдгийг мэдэж байсан ч Линь Мин тэр эмэгтэйн биеэс ялгарах асар хүчтэй хэрнээ зөөлөн, ариун аураг тод мэдэрч байв.
Гэхдээ Линь Минг хамгийн их цочирдуулсан зүйл нь эмэгтэйн гарт байсан шоо байлаа.
Тэр бол Алтан нуруут хуягт гүрвэлийн гэдсэн дотроос Линь Мин олсон нөгөө чулуу мөн байв!
Эмэгтэй хэдэн үг хэлсэн ч дуу нь бүдэг бадаг сонсогдов. Линь Мин зөвхөн хоёрхон үгийг л ялгаж сонслоо.
Шидэт Шоо!
Шидэт Шоо?
Яагаад ч юм, тэр үгийг сонсмогц Линь Мин нөгөө чулуугаа бодов.
Тэгэхээр тэр чулууны нэр Шидэт Шоо гэж үү?
“Хон!”
Дэлбэрэлт болов!
Орон зай өөрөө урагдан тасрав. Тэнгэр мушгиран эргэлдэх догшин хар шуурга болон хувирч, төгсгөлгүй хүчээр тэнгэр газар бүхнийг хаман залгиж эхэллээ.
Тэр хүрсэн газар бүрд уулс нуран, тэнгэр хагарч байлаа. Мөсөн их гол агшин зуур үгүй болж, арван мянган дүрс тоос болон бутрав. Тэдний сүнс хэсэг хэсгээрээ хагарч, бүгд Шидэт Шоонд сорогдон орлоо.
Харин Линь Мин тэр хар шуурганы яг голд зогсож байв.
Тэр бүх зүйл хар шуурганд сорогдон орж байгааг өөрийн нүдээр харлаа. Эргэн тойрон дахь бүх зүйл үнс болон хувирч байсан ч Линь Мин өөрөө огт гэмтсэнгүй.
Тэр мэдрэмжийг үгээр илэрхийлэхийн аргагүй байлаа. Линь Мин үүнийг насан туршдаа мартаж чадахгүй байх.
Линь Мин хүйтэн хөлсөндөө нэвт норсон мэт санагдав.
Гэтэл тэр гэнэт өөрийгөө асар том, харанхуй орон зайд ирчихсэн байгааг мэдлээ. Тэнд янз бүрийн гэрлийн өчүүхэн хэлтэрхийнүүд агаарт хөвж байв. Хагарсан тольны хэлтэрхий шиг харагдах тэдгээр гэрэл том жижиг янз бүр. Том нь алганы чинээ, жижиг нь будааны ширхэг төдий байлаа.
Тэр бүх гэрлийн дунд нэгэн гэрэлт бөмбөлөг оршино. Тэр бөмбөлөгөөс зөөлөн, дөлгөөн, ариун гэрэл цацарч байв.
Яагаад ч юм, Линь Мин тэр гэрэлт бөмбөлгийн агаар орчныг өмнө нь харсан эмэгтэйтэй тун төстэй гэж мэдэрлээ.
Үгүй.
Төстэй биш.
Яг адилхан!
Тэгэхээр энэ гэрэлт бөмбөлөг тэр эмэгтэйгээс үлдсэн зүйл юм болов уу?
Линь Мин дэлбэрэлт болсны дараа тэр эмэгтэй цагаан гэрлийн урсгал болон хувирч, Шидэт Шоонд сорогдон орсныг санав.
Цагаан гэрлийн урсгал...
Тэгээд энэ гэрэлт бөмбөлөг болсон гэж үү?
Хэрэв тийм бол энэ орон зай Шидэт Шоон доторх ертөнц байх ёстой.
Тэгвэл эдгээр гэрлийн хэлтэрхийнүүд...
Линь Мин амьсгаа даран цочив.
Магадгүй эд бүгд, орон зайн шуурганд бутран сүйдээд Шидэт Шоонд сорогдсон тоо томшгүй олон дүрсийн сүнсний хэлтэрхий юм биш биз?
Линь Мин үнэхээр цочирдлоо.
Одоо тэр дөнгөж сая харсан тод дүр зураг үнэн гэдгийг ойлгож байв. Тэр өөртөө энэ бол зүүд гэж хэлж байсан ч зүгээр нэг зүүд гэдэгт итгэж чадсангүй. Зүүдэндээ харсан бүхэн дэндүү бодитой байсан. Ялангуяа орон зайн хар шуурга ертөнцийг хэсэглэн буталж байсан дүр зураг Линь Миний оюунд гүн сийлэгдсэн байлаа.
Судас нягтруулах шатанд ч хүрээгүй, ертөнцийн талаар юу ч мэдэхгүй жирийн өсвөр насны хөвгүүн тийм аймшигт хүчийг багтаасан зүүд яаж зүүдлэх билээ?
Тэгэхээр тэр бүх үзэгдэл үнэн байсан гэж үү?
Энэ ганцхан шоо чулуу, Линь Мин насан туршдаа барааг нь ч олж харах боломжгүй тийм түвшний тоо томшгүй олон мастерыг залгисан хэрэг үү?
Линь Мин ийм олон аймшигт хүчтэй мастер нэг дор олноороо орших ямар хаант улс байдаг юм бол гэж төсөөлж ч чадсангүй.
Тэр нүдээ төвлөрүүлэн, тоо томшгүй гэрлийн хэлтэрхийгээр дүүрсэн харанхуй орон зай руу ширтэв. Удаан тээнэгэлзсэний эцэст өөрт нь хамгийн ойр, хамгийн жижиг гэрлийн хэлтэрхий рүү гараа сунгаж, зөөлөн хүрлээ.
Хүрмэгц тэр гэрлийн хэлтэрхий Линь Миний хурууны үзүүрээр дамжин дотогш урсан орлоо.
Линь Мин юу ч хийж амжсангүй.
Толгой руу нь хүнд алх гэнэт хайр найргүй буусан мэт болов. Тэр орилон шалан дээр унав.
“Ааа!”
Линь Мин толгойгоо хоёр гараараа чанга барилаа. Ямар нэг зүйл түүний оюун санаа руу хүчээр дайран орж байгаа мэт мэдрэгдэв. Тэсэхийн аргагүй хатгуулсан өвдөлт түүнд өөрийн гавлыг хагалаад, энэ өвдөлтийг үүсгэж буй зүйлийг гаргаад хаячихмаар санагдуулж байлаа.
Тэр эсэргүүцэж чадсангүй!
Линь Мин өөрийгөө залгиулах гэж байгаа мэт мэдрэв.
Залгиулах?
Тийм байна!
Энэ бол сүнсний хэлтэрхийн ухамсар. Энэ миний ухамсрын тэнгисийг залгих гэж байна!
“Новш гэж!”
Үүнийг ойлгомогц Линь Мин хэсэгхэн агшинд сандрав. Гэвч тэр даруй өөрийгөө хүчлэн тайвшрууллаа.
Түүнийг заналхийлж буй зүйл ердөө л өчүүхэн сүнсний хэлтэрхий. Дээр нь эзэн нь аль хэдийн үхсэн. Эзэнгүй үлдсэн өчүүхэн ухамсарт тэр яаж ялагдаж болох билээ?
Линь Мин гэнэт хашхирлаа.
Тэр нударгаа чангалж, хумс нь алганы мах, цусаа гүн сийчив.
Зүрх сэтгэл, оюун санаагаа хамгаал!
Тулааны Замын төлөө цохилох энэ зүрхээ хамгаал!
Би Тулааны Замын оргилд хүрнэ гэж тангарагласан. Зам минь энд дуусахыг би яаж зөвшөөрөх юм бэ?
Линь Мин эзэнгүй болсон тэр сүнсний хэлтэрхий ухамсраас яаж ангижрахаа мэдэхгүй байлаа. Түүний хийж чадах ганц зүйл бол шүдээ зууж, бүх хүчээрээ тэсэх.
Замбараагүй олон дүр зураг түүний ухамсрын тэнгис рүү урсан орж ирэв. Тэр хүн тэсэхийн аргагүй өвдөлтөд автаж, ухаан алдах шахлаа. Гэсэн ч тэр шүдээ тас зуун, үлдсэн өчүүхэн ухамсраа атган барьж, ганхашгүй Тулааны зүрхээ хамгаалсаар байв.
Хэр хугацаа өнгөрснийг мэдэхгүй.
Хүн тэсвэрлэхийн аргагүй тэр тарчлал эцэстээ аажмаар намжив.
Эцэст нь Линь Мин зүүднээсээ сэрлээ.
Тэр нүдээ нээхэд аль хэдийн үүр цайсан байв. Бие нь хүйтэн хөлсөндөө нэвт норжээ. Орны даавуу хүртэл чийгтсэн байсан бөгөөд алгаа хэт чанга атгаснаас цус дусалж байлаа.
Энэ бүхнийг хараад Линь Мин сая болсон явдал зүүд биш гэдэгт бүрэн итгэлтэй болов.
Ямар ч хар дарсан зүүд ийм ул мөр үлдээж чадахгүй.
Тэр тайвнаар бодож эхэлтэл өөрийн эрхгүй айдас төрөв.
Хүний сүнс хоёр хэсгээс бүрдэнэ. Нэг нь тамгалсан ухамсар, нөгөө нь дурсамж. Тамгалсан ухамсар нь арилбал сүнс эзэнгүй болно. Эзэнгүй сүнс зөвхөн төрөлхийн зөнгөөрөө хөдөлдөг.
Сая түүний хүрсэн сүнсний хэлтэрхий будааны ширхэгийн тал ч хүрэхгүй жижиг, гэрэл нь бүдэг байсан. Гэтэл түүнийг бараг залгичих шахлаа.
Ямар аймшигтай юм бэ!
Хэрэв илүү том гэрлийн хэлтэрхийд хүрсэн бол тэр одоо ухаан санаагаа алдсан хоосон хүн болох байлаа!
Энэ шоо дэндүү аюултай!
Линь Мин ингэж бодож байтал царай нь гэнэт өөрчлөгдөв.
Хм... миний ухамсрын тэнгис...
Дотор нь илүү олон зүйл байна!
Хүрээнүүд...
Бичээсүүд...
Сийлбэрүүд...
Янз бүрийн хачин тэмдэг, нууцлаг үсэг, энгийн харагдавч догшин хүчтэй зэвсгийн техникүүд...
Энэ бүхэн юу вэ?
Эзэнгүй сүнсний авч явсан дурсамжууд юм болов уу?
Ингэж бодмогц Линь Мин цочирдов. Тэр эдгээр дурсамж өөрийнх нь төсөөлж ч чадахгүй их баялаг байж мэднэ гэдгийг бүдэг бадаг ойлгож байлаа.
Хэдийгээр тэд Линь Миний ухамсрын тэнгист орж ирсэн ч дурсамжууд тун нарийн төвөгтэй, эмх замбараагүй байв. Линь Мин хүссэн үедээ дуртай зүйлээ шууд санаж чадахгүй. Эдгээр дурсамжийг эхлээд нэгтгэж, цэгцлэх шаардлагатай байлаа.
Тэгж байхдаа Линь Мин хүрээ, бичээсийн тухай дурсамжуудыг түр үл тоов. Тэд жаахан тасархай, замбараагүй байлаа. Харваас зэвсгэн дээр бичээс сийлдэг ямар нэгэн мэргэжлийн тухай дурсамж бололтой.
Линь Минд тэр мэргэжил одоохондоо сонирхолгүй байв.
Түүнд хэрэгтэй, хүсэн хүлээсэн өөр зүйл бий.
Тэр ухамсрынхаа тэнгист үргэлжлүүлэн хайсаар, эцэст нь амьсгаагаа дарлаа.
Оллоо.
Биеийн бэлтгэлийн шатны арга.
Хаосын Дээд Меридианы Арга!
Өвийн техник!