— Ах Линь! Ах Линь! Хурдан хаалгаа нээ!
Энэ дууг сонсоод Линь Мин инээмсэглэв.
Линь Шяодун байлаа.
— Тэнгэр минь! Ах Линь бол миний насан туршийн шүтээн! Нэгдүгээр байр шүү дээ! Чи үнэхээр дэндүү гайхалтай юм!
Линь Шяодун хоёр дахь сорил руу орж чадаагүй тул Линь Мин ямар нөхцөлд байсан тухай огт мэдээгүй. Сайн мэдээг дөнгөж сая л сонссон байв.
— Мм. Өчигдөр би боломжийн үр дүн үзүүлж чадсан. Сүүлийн үед ахиц ч сайн байсан болохоор нэгдүгээр байр авч чадлаа.
— Явъя, ах дүү хоёр өнөөдөр ууна!
— Мм, сайхан санаа байна. Гэхдээ одоо хоол идэх цаг алга. Эхлээд хэдэн зүйл худалдаж авах хэрэгтэй.
Линь Мин нэг цаас гаргаж, эмийн бичээсийн тэмдэг хийхэд хэрэгтэй материалуудаа бичиж эхлэв.
Бичээсийн тэмдэг олон янз, төрөл зүйл нь асар их.
Гэхдээ Линь Мин хамгийн энгийнийг нь сонгосон байлаа.
Түүний нэр нь Доод Сүнсний Эдгээх Тэмдэг.
Энэ төрлийн эмийн бичээсийн тэмдгийг зөвхөн доод зэрэглэлийн үрэл дээр ашиглаж болно.
Эртний настны нүдээр бол бүх Тэнгэрийн Аз Хаант Улсаар хайгаад ч худалдаж авч боломгүй үнэтэй Улаан Алтан Лууны Чөмөгний Үрэл, Алтан Могойн Улаан Үрэл хоёр ч ердөө доод зэрэглэлийн үрэлд тооцогдоно.
Линь Миний одоогийн чадвараар энэ Доод Сүнсний Эдгээх Тэмдэг-ийг зурах нь аль хэдийн түүний хязгаар байлаа.
Үүнээс дээших чанартай эмийн бичээсийн тэмдэгт хэрэгтэй олон материалыг Линь Мин урьд өмнө нь сонсож ч байгаагүй.
Гэхдээ энэ Доод Сүнсний Эдгээх Тэмдэг-т хүртэл тун ховор материал олон шаардлагатай байв.
Линь Шяодун бичээсийн техникийн талаар тийм ч их мэдэхгүй.
Гэвч Линь Мин бүтэн хуудас дүүрэн материал бичиж байгааг хараад заримыг нь танилаа.
Жишээ нь, дөрөвдүгээр түвшний Хэрцгий араатны цус.
— Ах Линь, чи дөрөвдүгээр түвшний Хэрцгий араатны цус авах гэж байгаа юм уу? Боломжгүй байлгүй дээ!
Улаан Алтан Луу өөрөө ч дөрөвдүгээр түвшний Хэрцгий араатан гэдгийг мэдэх хэрэгтэй.
Дөрөвдүгээр түвшний Хэрцгий араатан дор хаяж Хоутянь мастертай тэнцэнэ.
Хэдийгээр ийм ховор Хэрцгий араатны цусыг Тэнгэрийн Аз Хаант Улсад худалдаж авах боломж огт байхгүй гэж хэлэхгүй ч үнэ нь тэнгэрт тулна.
Ийм зүйлийг гадаадаас л авчирдаг.
Ганц хоёр жижиг сав нь мянган алтан лян хүрнэ.
Линь Мин үргэлжлүүлэн бичсээр байлаа.
Материалын тоо нэмэгдэх тусам Линь Шяодуны зүрх улам түгшиж эхлэв.
Эцэст нь тэр тэсэлгүй асуулаа.
— Ах Линь, чамд тийм их мөнгө байгаа юм уу?
Линь Мин толгой дохив.
— Му И гуай хэд хоногийн өмнө надад арван таван мянган алтан ляны дэвсгэрт өгсөн. Ирээдүйд хийх Дарангуйлагч тэмдэг-ийн урьдчилгаа төлбөр гэсэн үг. Дараа нь тэдгээрийг л түүнд хүргэж өгнө.
— А... арван таван мянга... тэнгэр минь!
Линь Шяодун шүлсээ залгив.
Өмнөх удаа есөн мянган алтан лян байсан.
Энэ удаа арван таван мянга.
Тэр гэнэт мэдрэмжгүй болсон мэт санагдав.
Алт гэдэг зүгээр нэг тоо болоод хувирчихсан юм шиг.
________________________________________
Тэнгэрийн Аз хотод бичээсийн материал хамгийн их зардаг нэг газар бий.
Тэр нь Зуун Эрдэнийн Танхим ч биш.
Дуудлага худалдааны ордон ч биш.
Харин Тэнгэрийн Аз хотын Бичээсийн холбоо байлаа.
Тэнд өөр хаанаас ч олдохгүй ховор, үнэт материал олон байдаг.
Дээрээс нь үнэ нь зах зээлийн үнээс арай хямд.
— Юу? Тийм сайхан газар байдаг гэж үү?
Линь Шяодун Линь Миний амнаас шууд сонссон ч итгэж чадахгүй байлаа.
— Боломжгүй. Бичээсийн холбооны худалдааг хариуцдаг хүн галзуурчихсан биш л бол. Хэрэв би байсан бол үнийг нь заавал өсгөх байсан.
Линь Мин мөрөө хавчив.
— Би сонссоноо л хэлж байна.
Тэд хэд хэдэн өндөр зэрэглэлийн дэлгүүр болон албан ёсны дуудлага худалдааны ордноор орж үзсэн ч хэрэгтэй ховор материалуудаа олж чадсангүй.
— Тэгвэл Бичээсийн холбоо руу явахаас өөр аргагүй юм байна.
— Мм... өөр арга байхгүй бололтой.
Линь Мин Бичээсийн холбооноос худалдан авалт хийхэд Бичээсийн мастерын өндөр байр суурь шаардагдаж магадгүй гэж таамаглаж байлаа.
Түүний хүч, бясалгал бичээсийн техникийн түвшиндээ хүрэхээс өмнө Линь Мин өөрийн бичээсийн ур чадварыг ил гаргахыг хүсээгүй.
Энэ нь түүнд олон асуудал авчирч, бүр аюултай нөхцөлд оруулж ч мэднэ.
Хэдийгээр Му И түүнийг хамгаалж байгаа ч Линь Мин түүнд хэт их төвөг удахыг хүссэнгүй.
________________________________________
— Зөвхөн Бичээсийн мастерын гэрчилгээ хэрэгтэйгээс гадна бараа худалдаж авахын тулд хувь нэмрийн оноо ч шаардлагатай гэж үү?
Линь Мин Бичээсийн холбоонд ирснийхээ дараа ховор материал худалдаж авах талаар хүлээн авах ширээний нэг эгчээс асуусан.
Тэгээд ийм хариу сонсов.
— Би мэдэж байсан юм аа! Ийм сайхан боломж зүгээр байх учиргүй!
Линь Шяодун гараа зөрүүлэн, сэтгэл хангалуун хэлэв.
Энэ л хэвийн.
Линь Мин асуув.
— Хувь нэмрийн оноо гэж юу вэ?
Хүлээн авах ширээний эгч Линь Мин мастертайгаа холбоотой материал авах гэж ирсэн байх гэж бодожээ.
Тэр хэлэв.
— Мм... Танай багш Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын Бичээсийн мастер биш бололтой. Хувь нэмрийн оноо гэдэг нь Бичээсийн мастерууд манай холбоонд оруулсан хувь нэмрээрээ бүртгүүлэн авдаг оноо юм. Жишээлбэл, холбооноос гаргасан даалгавар, үүрэг, захиалгыг биелүүлбэл хувь нэмрийн оноо авна. Эсвэл холбооны ерөнхийлөгч зэрэг албан тушаал хашвал оноо авдаг. Мэдээж бусад Бичээсийн мастеруудтай хувь нэмрийн оноогоо солилцож, шилжүүлж болно. Оноо авах өөр аргууд ч бас бий. Бичээсийн холбооны дүрмийг үзвэл бүгдийг харж болно. Хэрэв танай багш Бичээсийн холбоонд элсэх сонирхолтой бол бид баяртайгаар хүлээн авна.
Бичээсийн холбоо бол сул бүтэцтэй байгууллага.
Олон Бичээсийн мастер хөгшин хүмүүс бөгөөд зөвхөн мэдлэг, судалгааг сонирхдог.
Тэд ихэвчлэн даяанч маягаар амьдарч, гадаад ертөнцтэй бага харилцана.
Хэрэв хувь нэмрийн онооны тогтолцоо байхгүй байсан бол Бичээсийн холбоо тун уйтгартай газар болж, элсэх Бичээсийн мастер ч цөөрөх байсан биз.
Элссэн ч худалдааны зах руу ирэх нь тун ховор байх байлаа.
Линь Мин Бичээсийн холбооны дүрмийг гүйлгэн харлаа.
Бичээсийн холбоонд элсэхэд шууд зуун хувь нэмрийн оноо авдаг ажээ.
Мөн оноо авах олон арга бичигдсэн байв.
Жишээ нь ховор, үнэт материал Бичээсийн холбоонд худалдах.
— Пф. Ховор материал байвал өөрөө хэрэглэнэ биз дээ. Юунд Бичээсийн холбоонд зарах юм?
Линь Шяодун үл тоомсорлон хамраараа дуугарав.
Линь Мин хэлэв.
— Заримдаа нэг төрлийн материал хэт олон байдаг, бүгдийг нь ашиглаж чаддаггүй. Тэгээд хэрэггүй хэвтэж байхаар хэрэгтэй зүйлээр сольсон нь дээр. Гэхдээ хувь нэмрийн оноо авах энэ арга надад тохирохгүй. Боломжтой цорын ганц зам нь ямар нэг даалгавар биелүүлэх бололтой.
Линь Мин хүлээн авах ширээний эгч рүү хараад асуув.
— Эгч ээ, даалгавар биелүүлэхийн тулд хаашаа очих вэ?
— Даалгавар хайх бол даалгаврын танхим руу очно. Гэхдээ даалгаврын танхимд зөвхөн Бичээсийн мастерын гэрчилгээтэй хүн орж болно. Хэрэв танай багш сонирхож байвал өөрөө ирж үзэж болно. Бичээсийн холбоонд элсвэл олон давуу тал бий.
Хүлээн авах ширээний эгч маш халуун дулаан инээмсэглэлтэй хэлэв.
Линь Мин хэсэг бодсоноо асуув.
— Бичээсийн холбоо гишүүдийнхээ хувийн мэдээллийг нууцалдаг уу?
— Мэдээж боломжтой. Хэрэв танай багш нууцлал хүсвэл бид түүнтэй холбоотой бүх мэдээллийг нууц байлгах баталгаа өгч чадна.
— Мм. Тэгвэл сайн байна. Шалгалт яаж өгдөг вэ? Та намайг оролцуулж болох уу?
— Мм?
Хүлээн авах ширээний эгч нүдээ томруулан түүн рүү ширтэв.
Линь Мин мөрөө хавчин хэллээ.
— Би өөрөө Бичээсийн мастер.
— ...
Хүлээн авах ширээний эгч нэг алхам ухарч, Линь Минийг толгойноос нь хөл хүртэл шинжив.
Тэр удаанаар ам нээн асуув.
— Би... асууж болох уу... чи хэдэн настай вэ?
— Арван тав.
— Арван тавтай...?
Эгч үүнийг сонсоод хэлэх үггүй болов.
Тэр өмнө нь энэ хүүг ямар нэг хүчирхэг Бичээсийн мастерын шавь, тодорхой авьяастай, магадгүй багагүй амжилттай залуу байх гэж таамагласан.
Гэвч арван тавтай Бичээсийн мастер гэдэг арай хэтэрхий дэндүү хэрэг.
Тэнгэрийн Аз Хаант Улсын сүүлийн наян жилийн бүртгэлд хамгийн залуу Бичээсийн мастер арван наймтай байсан.
Энэ амжилтыг эвдэх найдлага тавьж болох цорын ганц хүмүүс нь Маршалын өргөөний Цинь Шинсюань болон Бичээсийн холбооны Ван Юйхан хоёр байлаа.
— Дүү минь, хэрэв чи Бичээсийн мастерын шалгалтад оролцох гэж байгаа бол шидэт эрдэнэс, материалаа өөрөө бэлдэх хэрэгтэй.
Хүлээн авах ширээний эгч сайн санаагаар эелдгээр сануулав.
Бичээсийн тэмдгийг бүтээсний дараа л чанар, үр нөлөөг нь харах боломжтой.
Ерөнхийдөө шинэ Бичээсийн мастерын бичээсийн тэмдгийн нөлөө тун сул байдаг.
Түүнийг ховор эрдэнэс дээр тавина гэдэг нөөцийн дэмий үрэлгэн байдал болно.
Бичээсийн холбоо баян ч ийм байдлаар хамаагүй материал, эрдэнэс үрээд байх боломжгүй.
Тиймээс шалгалтад оролцогчид өөрийн эрдэнэс, материалаа авчрах ёстой.
Энэ нь хагас дутуу Бичээсийн шавь нар азаа үзэх гэж ирэхээс сэргийлдэг юм.
Эцсийн эцэст бичээсийн тэмдгийн материалууд маш үнэтэй.
— Мм. Би мэдэж байна. Боломжтой бол энэ шалгалтад хэрэглэх сайн ховор эрдэнэс худалдаж авмаар байна. Худалдан авах зардлыг би өөрөө төлнө.
Ингэж хэлээд Линь Мин хувцаснаасаа хэд хэдэн гялалзсан алтан дэвсгэрт гаргаж ирэв.
Бүгд нэг бүр нь мянган алтан лянгийн үнэтэй байлаа.
Линь Мин ийм олон алтан дэвсгэртийг энгийн мэт гаргаж ирэхийг хараад хүлээн авах ширээний эгч цочирдов.
Ийм хэмжээний алтыг язгууртан гэр бүлийн залуус ч биедээ аваад явдаггүй.
Тэр Линь Мин рүү харлаа.
Энэ хүү огт тоглож байгаа дүргүй байв.
Эгч хэлэв.
— Хэрэв чи заавал оролцоно гэж байгаа бол намайг дагаарай.
Линь Мин тэр эгчийг даган Бичээсийн холбооны дотоод хэсэг рүү орлоо.
Линь Шяодун ч араас нь дагав.
Тэд танхимуудын дундуур өнгөрөхдөө ханан дээр гэрэлтэх, нарийн төвөгтэй янз бүрийн бичээс, тэмдгүүдийг харлаа.
Линь Шяодун харсан бүхнээсээ ихэд догдолж байв.
Бичээсийн холбооны дотоод засал тансаг биш.
Гэхдээ маш уужим, эрхэмсэг уур амьсгалтай.
Ханан дээр зураг, чимэглэл бараг байсангүй.
Харин энд тэнд нарийн төвөгтэй, өвөрмөц бичээсийн тэмдгүүд байрлажээ.
Тэмдэг бүр төмөр баримал мэт бүтэцтэй, амьд мэт харагдана.
Тэдгээрээс эртний, нууцлаг мэдрэмж цацарна.
— Ирлээ.
Хүлээн авах ширээний эгч нэг хаалга нээж, тэднийг дотогш орохыг дохиод хэлэв.
Энэ бол Бичээсийн холбооны бичээсийн өрөө.
Мөн шалгалт авах газар байлаа.
— Мм, баярлалаа, эгч ээ.
Линь Мин дотогш алхав.
Тэр харахад бичээсийн өрөө ойролцоогоор зуун тохой урт, өргөн байлаа.
Өрөөн дотор хэд хэдэн чулуун тавцан хөвж байв.
Голын чулуун тавцан дээр олон төрлийн материал өрсөн байлаа.
Тэр тавцангийн дээр арван тав, арван зургаа орчим настай нэгэн охин агаарт тэмдэг дараалан зурж байв.
Охины нарийн, хаш мэт хуруунууд агаарт үсэрч, уян налархай хөдөлнө.
Түүний ус шиг тунгалаг нүд зурж буй тэмдэг бүр дээр бүрэн төвлөрсөн байлаа.
Бүх анхаарлаа ажилдаа зориулсан тул Линь Мин, Линь Шяодун хоёр ирснийг огт анзаарсангүй.
Түүний бичээсийн тэмдэг зурах арга маш чадварлаг.
Яг л гайхамшигтай хөгжимчин агаарт аялгуу эгшиглүүлж буй мэт.
Түүний зурж буй тэмдэг бүр агаарт нэгэн хэмнэл болж, тэр хэмнэлийг уран чадварлаг удирдаж байв.
Охины ойролцоо нэгэн өвгөн ч байлаа.
Тэр том дугуй түшлэгтэй модон сандал дээр сууж, нүдээ анин бясалгаж байгаа мэт харагдана.
Гэвч Линь Мин бодит байдлыг харж чадлаа.
Өвгөний сүнсний хүч охины биед төвлөрч, түүнд тусалж байв.
Охины зурж буй бичээсийн тэмдэг бүр өвгөний хяналт, мэдрэмж дотор байсан юм.