Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг

24-р анги

24-р анги — Шүүлтийн цаг (2)

Намайг ам нээх гэж байтал Чон Инхогийн дуу сонсогдов.

—Өө, Дугжа гуай! Яг цагтаа ирлээ.

Чон Инхо биднийг олж хараад инээмсэглэв. Тэр чанга дуугаар ярих зуур надад муу ёр төрөв.

—Дугжа гуай зоос ихтэй! Хэд вэ? Бидний дундаас хамгийн баян нь та байх, тийм үү?

[«Чон Инхо» дүр «Өдөөн хатгалга 2-р түвшин» чадварыг идэвхжүүллээ.]

Олны анхаарал над руу шилжив.

—З-Зоос уу?

—Хэн зоос ихтэй юм?

Удалгүй бүх харц над руу чиглэв. Чон Инхо гэдэг ёстой гаргууд нөхөр байлаа.

—Т-та Дугжа гуай юу?

—Намайг авраач!

Хүмүүс амьсгаадан ойртож ирэв. Цугларсан хүмүүсийн тоо дор хаяж 20 гэж тооцогдож байлаа. Энэ бүх хүнд зоос өгвөл би 2,000 зоосоо алдана. Харин зоос өгөхгүй бол Гымхо өртөөний хамгийн том муу санаатан болно.

[«Чон Инхо» дүрийн талаарх таны ойлголт нэмэгдлээ.]

—Ха ха, Дугжа гуай. Энэ бүх хөөрхий хүмүүсийг аврах зоос надад байхгүй ч… Дугжа гуай арай өөр биз дээ? Зүгээр л хараад суух уу?

Би аяархан санаа алдав. Би ийм мэхийг ганц хоёр удаа харж байлаа.

[Үнэмлэхүй сайн системийн од эрхэс Чон Инхог «муу этгээд» хэмээн тогтоолоо.]

Би түүнийг тэвчсээр залхаж гүйцлээ.

—Намайг авраач!

—Намайг авраач!

Хүмүүс хорвоогийн хамгийн өрөвдөлтэй царай гарган нулимс асгаруулж эхлэв.

[Ха ха ха! Энэ Түүх улам сонирхолтой болж байна. Дашрамд хэлэхэд, 10 минут үлдлээ!]

Бихён баяр хөөрөөр дүүрэн хоолойгоор ярьж, бүлгийнхэн над руу хачин харцаар ширтэв. Би богинохон санаа алдаад нүдээ аажуухан анин, дараа нь дахин нээлээ.

—Аан. Зоос хэрэгтэй юу?

Тэгээд би инээв.

—Би яах гэж?

Би хүмүүсийг тойруулан харлаа. Анхны даалгавар нь анхны нүгэл байсан. Тиймээс энд байгаа хүмүүсийн хэн нь ч гэмгүй байгаагүй.

Энэ нь бүр ч жигшмээр санагдав. Амьд үлдэхийн тулд бусдыг дэвсэлж, амьдралынхаа хариуцлагыг ч үүрч чадаагүй хүмүүс.

—Я-яагаад?

—Та зоос ихтэй шүү дээ! Бидэнд хэдхэн зоос өгч болохгүй юу?

Будлиан дунд Чон Инхо тасхийтэл инээлээ.

—Үүнийг Дугжа гуайгаас л хүлээж байлаа.

“…”

—Дугжа гуай энд анх гарч ирсэн мөчөөсөө л эхлээд хоолыг зоосоор зарсан биз дээ? Тэр үед хүмүүсийг хоол худалдаж авахыг албадаагүй бол одоо хэчнээн хүн амьд үлдэх байсныг мэдэж байна уу?

—Тийм ээ! Түүний зөв!

—Новш гэж! Зоосоо буцааж өг!

Гэнэт уур амьсгал миний эсрэг эргэв. Магадгүй Чон Инхо яг үүнийг л хүсэж байсан байх.

—Бүгдээрээ түр хүлээгээрэй! Та нарын одоо хийж байгаа зүйл…!

—Дугжа гуай тийм хүн биш!

Ю Санъа, И Хёнсон хоёр олныг намжаах гэж оролдсон ч хүмүүс нэгэнт эрүүл ухаанаа алдчихсан байлаа. Тэгтэл Чон Инхо эцсийн шаантаг зоов.

—Дугжа гуай. Би танд сүүлчийн нэг боломж өгье. Зоосоо хүмүүст буцааж өг.

—Би өгөхийг хүсэхгүй байвал яах вэ?

—Тэгвэл хамгийн муу зүйл болно.

Хорин хүнээс бүрдсэн бөөгнөрөл алхам алхмаар ойртож эхлэв.

—Э-Энэ… нааш ир! Зоосоо өг!

Гэсэн ч хэн ч түрүүлж дайрсангүй. Эцэст нь Чольдү бүлгэмийн нэг гишүүн урагш алхав.

—Та нар, шаарнууд! Юугаа хийгээд байгаа юм бэ? Ал! Түүнийг алчихвал зоосыг нь булааж болох байхад яагаад эргэлзээд байгаа юм?

Хашхирсан эр маш бадриун биетэй байлаа. Би «Дүрүүдийн жагсаалт» чадварыг идэвхжүүлээд мэдээллийг нь шалгав.

+

[Дүрийн хураангуй]

Нэр: Хан Минсон

Хувийн онцлог: Танхай этгээд (Ерөнхий зэрэг)

Нийт үзүүлэлтүүд: Тэсвэрийн түвшин 8, Хүчний түвшин 8, Авхаалж самбааны түвшин 8, Ид шидийн хүчний түвшин 2.

+

Тэр «танхай этгээд» гэх нэрэндээ тохирох чадваруудын эзэн байлаа. Анхнаасаа ийм түвшинд байгаагүй… энэ нөхөр «тэрийг» хийчихэж. Тийм ээ, тэр үзүүлэлтүүддээ итгэсэн учраас бодлогогүй авирласан.

—Тэр новшийг ал!

Түүний гар дахь төмөр хоолой хөдөллөө. Хүчний 8-р түвшин шингэсэн ган хоолой. Өмнөх «Ким Дугжа» ийм сүрдүүлгээс айж болох байсан ч… одоогийн миний хувьд энэ бүхэн зүгээр л инээдтэй байв.

Сүкак!

Түүний гар тасарч, төмөр хоолойтойгоо хамт газраар өнхрөв.

—Куаааак!

Цусаар бүрхэгдсэн Нугаршгүй итгэл цагаан гэрэл цацруулж байлаа. Би чимээгүй болсон хүмүүсийг хяламхийн харлаа.

—Ө-Өө…

Чольдү бүлгэмийн нэг гишүүн ганц цохилтоор дарагдсаныг хараад бүгдийн царай цонхийв. Би бага зэрэг сүр үзүүлчихсэн тул одоо эхлэх цаг байлаа.

—Өрөвдөлтэй юм… энэ байдал миний буруу гэж та нар үнэхээр бодож байна уу?

Би олны дундах хүн бүрийн царайг зүүнээс баруун тийш ээлжлэн харлаа. Нөгөө талд Чон Инхо будилсан янзтай зогсоно.

—Үнэндээ, энэ миний буруу биш гэдгийг та нар маш сайн мэдэж байгаа.

Өвчтэй алтан загаснууд шиг тэдний ам ангайв. Би тэдний аманд хоол хийж өгч байгаа мэт үг бүрийг нь хэлж байлаа.

—Та нар айсандаа л ингэж байгаа. Үнэндээ юу буруу болсныг мэдэж, хүнд байдалд орчихоод байгаа хэр нь тэднээс айсандаа чичирч байна.

—Ха ха, үүнийг хар даа, Дугжа гуай! Та юу яриад байгаа юм бэ…?

—Тэд та нараас хүчтэй учраас тэр! Тэдний нийт үзүүлэлтүүд та нарынхаас өндөр, бас зоос ихтэй! Гэхдээ бүгдээрээ, та нар юу мэдэх вэ?

Би олны зүг нэг алхам дөхөөд асуулаа. Цочсон алтан загас шиг бүх хүн ухарлаа. Гэвч тэд аль хэдийн миний загасны саванд орчихсон байв.

—Тэд яагаад та нараас хүчтэй юм бэ?

Би дахиад нэг алхам хийв.

—Хамгийн гол нь, тэд яагаад та нараас илүү зоостой юм бэ? Тэд дээрэмчид учраас уу? Магадгүй.

[Таны эргэн тойрны дүрүүд цочирдон ганхав.]

Айдастай байсан ч тодорхой илэрдэг сэтгэл хөдлөл гэж бий. Тэдний царай дээр асуулт тодрон үзэгдэв.

—Чон Инхо гуай, та хэдэн зоостой вэ…?

—Ха ха, мэдэхгүй гэж үү? Би хэдийг нь зарсан л даа, тэгээд—

—Зөвхөн тэгээд л ийм олон үзүүлэлт авах боломжтой гэж та бодож байна уу? Үнэхээр үү?

Чон Инхо амаа хамхив. Би зүүнээс баруун тийш эргэн, олны царайг нэг бүрчлэн ажиглалаа.

—Намайг хэд хоногийн өмнө Гымхо өртөөнд ирэхэд энд 87 хүн байсан.

“…”

—Харин одоо хэд нь үлдсэн бэ? 50-иас олонгүй хүн үлдсэн гэж бодож байна. Яагаад гэдгийг мэдэх үү?

—Т-Тэд хайгуул хийхээр гарсан, тэгээд мангасууд…

—Мангасууд уу? Та нар одоо ч үүнд итгэсээр байгаа юм уу?

—Т-тэгвэл…

—Тэнэгүүд ээ. Толгойгоо ажиллуулаад бод. Тэр хүмүүс үнэхээр мангасуудаас болж үхсэн гэж үү? Тэгсэн юм бол Чольдү бүлгэмийн тэр новшнуудаас яагаад хэн ч үхээгүй юм?

Талбай тэр даруй нам гүм болов.

—Тэд яагаад буцаж ирэх бүрдээ хүчирхэг болдог юм бэ?

[«Нууц хуйвалдагч» од эрхэс таны учирлан бодсоныг сайшаан толгой дохив.]

—Ү-Үгүй байлгүй дээ…

Хүмүүс Чон Инхо руу эргэн харав. Чольдү бүлгэмийн гишүүд тээнэгэлзэв. Одоо шаантаг зоох ээлж минийх байлаа.

—Тэд түрүүн хэлсэн шүү дээ. Намайг алчихвал зоос авна гэж.

[«Алтан бүслүүрт хоригдол» од эрхэс догдолсондоо үсээ зулгаав.]

—Харин хүнийг албал зоос авна гэдгийг тэд яаж мэдсэн юм бэ?

—Та… Инхо гуай! Тэгэхээр…?

—Дуугүй бай! Намайг гүтгэж байна!

Чон Инхо ухрахад Чольдү бүлгэмийн залуус зэвсгээ сугалав. Айсан хүмүүс уйлж байлаа.

[Ха ха ха! Долоон минут үлдлээ!]

Би хүмүүсийн зүг урагш алхав.

—Үлдсэн жаахан нэр төр чинь байгаа бол өөрсдийн гараар тулалд.

Итгэлийн ир догшин дуугарч, хүмүүсийн нүдэнд уур хилэн дүүрэв.

—Ядаж булаалгасан зүйлээ буцааж ав.

Би хүлээж байтал Чольдү бүлгэмийн хүмүүс нэгэн зэрэг над руу дайран ирэв. Би ч бас тэдэн рүү гүйлээ.

—Одоо энэ хорвоо ийм л газар болсон.

Цагаан гэрэл хөдөлж, хүмүүс хашхиралдав. Тэгтэл хэн нэгэн орилов.

—Тийм ээ, новш гэж!

—Гичийнүүд!

Хүмүүс хөдөлж эхлэв. Ерөнхийдөө тэд өмнө нь аль хэдийн хүн алж үзсэн хүмүүс байлаа.

—Э-Ээж ээ!

—Даён, нааш ир! Үүнийг хий! Метронд ээжтэйгээ хийсэн шигээ!

Хүүхдүүд болон ээжүүд.

—Эдгээр новшнууд!

Тэнд дунд эргэм насны энэтхэг эр байлаа.

—Эдгээр шаарнууд!

Гэвч тэд Чольдү бүлгэмийнхэнд эн зэрэгцэхгүй байв.

Чольдү бүлгэмийн үлдсэн хүмүүс олон байсан бөгөөд хүн агнаж олсон зоосных нь ачаар байлдах хүч нь дэндүү давуу байлаа.

Хэрэв би байгаагүй бол тийм байх байлаа.

Сүкаккак!

Над руу дайран ирсэн Чольдү бүлгэмийн гишүүдийн гар, хөл тасран нисэв. Хүний мөч тасдах тэр жихүүдэс хүргэм мэдрэмж хоёр гарт минь шингэв. Чадваргүй болсон Чольдү бүлгэмийн гишүүд над руу дээш харлаа.

—Н-Намайг өршөөгөөч…

Яг тэр мөчид хэн нэгэн надаас түрүүлж гарч, унасан Чольдү бүлгэмийн гишүүд рүү ирээ зоов.

—Би түүнийг ална гэж хэлсэн.

[«Бөхийсөн дүр» шинжийн бүх хувьслын нөхцөл биеллээ.]

[«Жон Хивон» дүрийн шинж дэлгэрч байна.]

Түүний биеэс нүд гялбам гэрэл оргилон гарч байлаа. Би толгой дохив. Одоо цаг нь болжээ.

[«Жон Хивон» дүрийн шинж «Сүйрлийн шүүгч (Баатар)» болж дэлгэрлээ.]

Мууг арчин устгах шүүгч. «Шүүгч» гэсэн гурван шинжийн хамгийн шилдэг нь бөхийсөн дүрээс сэрлээ.

[Та «Бөхийсөн дүр» шинжид асар их хувь нэмэр орууллаа!]

[«Жон Хивон» дүр ирээдүйд таны төлөө илд болохоос огтхон ч тээнэгэлзэхгүй.]

—Одооноос амар.

Жон Хивон тун цайвар цэнхэр нүдээрээ ийн тунхаглав.

—Энэ нөхдүүд миний хувь.

[«Жон Хивон» дүр «Шүүлтийн цаг» онцгой чадварыг идэвхжүүллээ.]

[Үнэмлэхүй сайн од эрхэс энэ чадварыг ашиглахыг зөвшөөрлөө.]

[«Шүүлтийн цаг» идэвхжлээ.]

Жон Хивоны биеийг цуст улаан аура бүрхэж, илд нь жихүүдэс хүргэм мөр татан өнгөрч байлаа. Чольдү бүлгэмийн гишүүдийн дундуур хөнгөн, нарийн кэндо урсав. Цус хаа сайгүй цацарлаа.

—Куаааак!

Бүхэл бүтэн хядлага болж байлаа. Мэдээж, Жон Хивон ганцаараа тулалдаагүй. Ю Санъа, И Хёнсон, бүр И Гилён хүртэл тус тусын байрлалаа хамгаалж байв. Гэвч хэн нь ч Жон Хивон шиг идэвхтэй байсангүй.

Хүн алахын төлөө төрсөн хүн шиг Жон Хивон алж, алсаар байлаа. Би нэг хүний гарыг тасалбал, Жон Хивон зүрхийг нь сүлбэнэ. Хөлийг нь тасалбал хоолойг нь огтолж байв.

Жон Хивон миний ард үлдээсэн бүхнийг цэвэрлэж байлаа. Тэр энэ мөчийг удаан хүлээж байсан хүн шиг огтхон ч эргэлзэлгүй хөдөлнө.

“…”

Эргэн тойрон цусаар дүүрчээ.

Чольдү бүлгэмээс үлдсэн цорын ганц хүн нь Чон Инхо байв. Гэвч иргэдийн гарт биеийнх нь олон хэсэг шархадсан байлаа. Жон Хивон над руу харахад би толгой дохив. Чон Инхо над руу харан инээлээ.

—Хү, хуху... ч-чи...

Тэр ярьсаар л байв. Жон Хивон Чон Инхогийн ард гарч ирээд дээрээс доош нь зүсэж хаяв.

[Суваг дахь бүх од эрхэс асар их баяр хөөрийг мэдэрч байна.]

Эцэст нь бүгд хөдөлгөөнгүй болов. Тулаан дууссан байлаа. Гэвч тэд үүнийг мэдэрч ч чадсангүй.

Шарсан мах идэж, амьдралын утгыг мэдэрч, алхах зуураа наргиж, амар амгалан мөчүүдийг эдэлдэг байсан тэр үе бүхэн худал мэт санагдав.

Энэ хараал идсэн даалгавар.

Ю Санъа уйлж байлаа. И Гилён нүдээ анилаа. И Хёнсон уруулаа цус гартал хазжээ. Жон Хивон биеийн хүчээ шавхсан тул цусан дунд сууж байв.

Тийм ээ, энэ бол дэлхий ертөнцийн үнэн байлаа.

[Амьд үлдэх үнэ цэнийг тооцно.]

Эргэн тойронд тас няс хийх чимээ гарч байлаа. Зоостой хүмүүс амьд үлджээ. Зоос авч чадаагүй хүмүүс одоо үхсэн байв. Бас хэн нь ч бие биеэ аварч чадсангүй.

Би хүмүүст хандан хэлэв.

—Бүгдээрээ, сэрцгээ.

Толгойгоо хэчнээн өргөсөн ч тэнгэр харагдсангүй. Би үл үзэгдэх тэнгэрийг хэсэг ширтэн, ямар нэгэн агуу хувь тавиланг эсэргүүцэж байлаа.

Дуу шуу ихтэй од эрхэс энэ удаа хариу өгсөнгүй.

—Энэ даалгавар дөнгөж эхэлж байна.

Бүгд гүн бодолд автсан байхад би дараагийн даалгаврын талаар ганцаараа бодож байлаа. Номын хуудсууд нэг нэгээрээ эргэх мэт оюун санаа минь тайван байв.

Би Гымхо өртөөнөөс хэрэгтэй бүхнээ олж авсан. Дараагийн шат нь Чүнмүро байлаа.

24-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Бүхнийг мэдэгч уншигчийн өнцөг24-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах