Доккэби алга болсны дараа 3-р шугамын тавцан дээр олон арван хүн хохирч үлдэв.
Одоогоор 3-р шугамын тавцан дээр ганцхан өрөө байлаа.
Энд хүчтэй хүн байсангүй. Тиймээс сул доройчууд ухралгүй, хоорондоо дайралдав.
—Үх! Үх!
[Гурав дахь даалгавар эхлэхэд 30 минут үлдлээ.]
Намайг тойрсон газар үймээн самуун дэгдэж байхад би чимээгүйхэн «Амьд үлдэх арга зам»-ыг уншиж байлаа. Өнөөдрийн даалгавар миний бодсоноор өрнөх ч юм билүү. Амьд үлдэхийн тулд ганц ч үг алгасаж болохгүй.
[Одоо юу хийгээд байгаа юм бэ?]
Бихёны үгтэй зэрэгцэн од эрхсийн мэдэгдлүүд ч сонсогдов.
[«Алтан бүслүүрт хоригдол» од эрхэс чамайг юу хийж байгааг гайхаж байна.]
Би рефлексээрээ ухаалаг утсаа унтраалаа. Өдий хүртэл огт бодож үзээгүй нэг зүйл байв. Би «Амьд үлдэх арга зам»-ыг уншихад од эрхэс яагаад хариу үйлдэл үзүүлдэггүй юм бол?
«Амьд үлдэх арга зам» зохиолын эх хувилбарт од эрхэс Ю Жүнхёк буцагч болохыг мэдээд шударга ёсны талаар эргэлзэж эхэлсэн. Тиймээс миний уншиж буй зохиолын талаар тэд ямар нэг зүйл хэлэх нь зүйн хэрэг байлаа.
[Одоо хоосон тэмдэглэлийн дэвтэр бариад юу хийгээд байгаа юм бэ? Чамаас болж бүх од эрхэс бухимдсандаа галзуурах шахаж байна!]
…Хоосон тэмдэглэлийн дэвтэр гэж үү?
Би ухаалаг утсаа дахин асаалаа. Дэлгэцэн дээр «Сүйтгэлийн арга зам» гарч ирэв.
—Та үүнийг хэлж байна уу?
[Тийм ээ! Тэр тэмдэглэлийн дэвтрийг яах гэж байгаа юм бэ? Зүгээр суусаар байвал үхнэ шүү! Ха, ийм нөхөрт итгээд гэрээ байгуулчихсандаа санаа алдаж байна…]
Би арзасхийв.
Доккэби энэ «текстийг» уншиж чадахгүй байлаа. Системийг удирддаг доккэбинууд хүртэл уншиж чадахгүй байгаа юм бол од эрхэс ч мөн адил байв.
Тэгвэл надад энэ текстийг өгсөн зохиолч… ямар оршихуй байсан юм бол?
—Куаак!
Сүүлчийн орилох дуу цуурайтав. Эцэст нь 3-р шугамын тавцан дээрх өрөөний эзэн тодорхой боллоо.
[Ногоон бүс 1/1]
—…Нааш битгий ир.
Нэг хүү над руу хутга чиглүүлж байв. Гайхмаар нь, биднийг өмнө нь замчилсан хүү ялагч болжээ. Би нэрийг нь одоо ч мэдэхгүй байлаа.
—Санаа зоволтгүй, би чиний өрөөг авахгүй.
Би хүүг тайвшруулахын тулд ингэж хэлэв. Тэгтэл яг тэр мөчид нэг бодол төрлөө.
—Нээрэн үү? Та их тайван байна, ах аа. Үхмээр байна уу?
Хэн ярьж байгааг мэдэхийн тулд эргэж харах ч шаардлага байсангүй.
—Нэлээн завтай байгаа бололтой.
—Миний өрөөнд хэн ч гар хүрч болохгүй. Гар хүрсэн бүхнийг там руу илгээнэ.
И Жихе гүн хөх иртэй сэлмээ тойруулан эргүүлж байлаа. Хүч чадлын үзүүлэлтээрээ И Жихетэй Ю Жүнхёк болон Байр эзэмшигчдийн холбооныхноос өөр хэн ч дүйцэхгүй. И Жихе намайг анхааралтай ажиглаад ам нээлээ.
—Би ахыг үхээсэй гэж хүсэхгүй байна. Түрүүн мастерын эсрэг нэлээн сүрхий байсан шүү.
—Санаа зоволтгүй, би үхэхгүй. Өрөө олж чадахгүй байсан ч үхэхгүй.
Энэ үнэн байлаа. Өрөө олж чадахгүй байсан ч би заавал үхэх албагүй. Үүнийг баталсан байж боломгүй нэгэн энэ өртөөнд байсан. Гуравхан хоногийн өмнө.
И Жихегийн нүд нарийсав.
—Ах аа, та яг одоо юу ярьж байгаагаа мэдэж байна уу?
—Тийм.
—Ах аа, та хүчтэй юу? Мастертай дүйцэхээр?
Тэгтэл И Жихегийн ард Ю Жүнхёк гарч ирэв.
—Больж үзээд өрөө рүүгээ буц.
—Аан… за, мастер аа.
И Жихе дуулгавартайгаар явж, Ю Жүнхёк над руу эргэв.
—Мангасуудтай байлдах гэж байна уу?
Би мөрөө хавчив.
—Чи үхнэ. Дөрвөн хамтрагч чинь ч бас.
—Тэрийг харж л байя.
Ю Жүнхёк над руу нэг харснаа явахад нүдэнд нь үл таних сэтгэл хөдлөл үзэгдэв. Би «Бүхнийг мэдэгч уншигчийн харах өнцөг»-ийг ашиглаагүй. Сэтгэл хөдлөлийг дандаа үгээр илэрхийлэх боломжгүй.
[Гурав дахь даалгавар эхлэхэд 20 минут үлдлээ.]
Шатаар уруудан ирэх хүмүүсийн чимээ сонсогдов. И Хёнсон, И Гилён, Ю Санъа нар байлаа… Царай нь барайсан байгаагаас харахад үр дүн миний таамагласнаар болжээ. Ю Санъа гунигтайгаар ам нээлээ.
—Өрөө… байгаагүй.
—Зүгээр. Харин Хивон хаана байна?
—Дээд давхарт хэлэлцээр хийх гэж байгаа.
Энэ үгийг сонсмогц Жон Хивон аймшигтай орилсоор үсрэн бууж ирэв.
—Нэг шөнө 2,000 зоос уу? Тэд тоглоод байгаа юм уу? Би үнэхээр цохино шүү.
Уур нь хүрсэн Жон Хивон хамраараа пыр пыр хийснээ хэлэв.
—Дугжа аа. Дээд давхарт юу болсныг мэдэж байна уу? Үгүй ээ—
—Тэд гэнэт түрээсээ нэмчихсэн биз?
—Өө… та аль хэдийн мэдчихсэн юм уу?
Үүнийг таахад хэцүү биш байлаа. Түрээслэгчид 20 минутын дотор өрөө олж чадахгүй бол үхнэ. Тиймээс өрөөний эзэд түрээсээ түрүүлж нэмэх нь аргагүй байв.
—Дугжа аа, та ямар нэг юм олсон уу?
—Үгүй.
—Аан…
Би тэдний царайг нэг бүрчлэн ажиглав. Эцэст нь сонголт хийх цаг иржээ.
—Хоёр арга байна.
Энэ үгийг сонсоод багийнхны нүд гялалзав. Гэхдээ миний аргууд тэдний хүлээлтийг талаар болгох нь гарцаагүй.
—Эхний арга нь бид бүгд амьд үлдэхэд амархан.
Жон Хивон нүдээ үл ялиг онийлгов.
—Ер нь бол хоёр дахь аргыг сонгох байлаа… Нөгөө арга нь юу вэ?
—Хоёр дахь арга нь маш хэцүү. Бидний зарим нь үхэх магадлалтай.
—Өө… тэгж болохгүй. Тэгвэл би эхний аргыг сонгоё.
—Бусад нь юу гэж бодож байна?
И Хёнсон хамгийн түрүүнд хариулав.
—Хүн бүр амьд үлдэж чадвал эхний арга нь сайн байна.
И Гилён толгой дохив. Харин Ю Санъа л тээнэгэлзэв.
…Ямар арга болохыг сонсож болох уу?
Би толгой дохиод тэднийг шатаар дагуулан 4-р шугам руу гарлаа.
—Эхний арга нь энэ.
Багийнхан миний заасан зүг рүү харав. Тэнд айсандаа чичирч буй эрэгтэй, эмэгтэй холилдсон таван хүн байлаа.
[Ногоон бүс 5/5]
—Тэдний эзэлж буй өрөөнд яг таван хүний зай байна. Гэхдээ тус бүрийнх нь чадвар тийм ч өндөр биш. Үнэнийг хэлэхэд, бид тав…
—Түр хүлээ, Дугжа аа—
—Тийм ээ, тэднийг алж өрөөг нь авна.
Миний тайван хоолойг сонсоод тэд улам их чичирлээ. Жон Хивон гүн шархалсан царай гаргав.
…Энэ аргыг мэдэхгүй хүн гэж байх уу?
—Ах аа, та тэгж хэлж байгаа бол би чадна.
И Гилён хамгийн түрүүнд дуугарав.
—Би айхгүй. Би чадна.
—Үгүй, Гилён!
Ю Санъа И Гилёны мөрнөөс татав. Би зориуд хайхрамжгүй царай гаргалаа.
—Тэд ч бас энэ өрөөг авахын тулд хэн нэгнийг алсан байх байсан. Үнэнийг хэлэхэд, бид ингэж чадахгүй бол цаашдын даалгавруудыг давж чадахгүй.
—Дугжа аа, —гэж Жон Хивон таслав. —Би Гымхо өртөөнд хүн алсан. Би хүссэн учраас алсан, харамсдаггүй. Гэхдээ…
Жон Хивоны царай зовнилоор дүүрэв.
—Би алуурчин болсон гээд цаашдаа үргэлж хүн алахыг хүсдэг гэсэн үг биш. Би мангас болмооргүй байна.
“…”
…Дугжа аа, би хоёр дахь аргын талаар сонсмоор байна.
И Хёнсоны үгийг сонсоод би хэсэг зуур нүдээ анив.
—Та нарын бодлыг ойлголоо.
Тийм ээ, энэ хангалттай байлаа.
—Хоёр дахь аргыг сонгоё.
Багийнхны царай сэргэх шиг болов. Үнэндээ би анхнаасаа хоёр дахь аргыг хэрэгжүүлэхээр төлөвлөж байсан юм.
Хүн алах нь амьд үлдэх амархан арга байлаа. Гэхдээ амархан аргыг сонговол од эрхсийн анхаарлыг хэзээ ч татаж чадахгүй.
Гэвч хоёр дахь арга нь асар их шийдэмгий байдлыг шаардсан. Зөвхөн надаас биш, бүгдээс. Тиймээс би тэдний шийдэмгий байдлыг шалгах хэрэгтэй байлаа. Энэ хүмүүс чухам юу бодож байгааг мэдэх ёстой байв.
Жон Хивон инээлээ.
…Тэгнэ гэж бодсон юм. Хоёр дахь аргыг сонгох гэж байсан юм бол яах гэж ингэж яриад байгаа юм бэ?
—Та нарыг шалгах гэсэнгүй. Та нар ямар ч сонголт хийсэн, би хүндэтгэх байсан.
Түгшсэн харцаар өөдөөс харж байсан И Гилёны толгойг иллээ. Ю Санъа санаа алдаад ам нээлээ.
—Дугжа ах чинь үнэхээр өширхүү юм.
—Би сайн хүн биш байгаад уучлаарай.
—Хоёр дахь арга нь юу вэ?
—Энэ аргаар хэнийг ч алах шаардлагагүй. Гэхдээ маш хэцүү.
Миний ноцтой өнгийг сонсоод багийнхны царай шийдэмгий болов.
—Хэрэв хоёр дахь аргыг сонговол миний зааврыг ямар ч нөхцөлгүйгээр дагаарай. Утгагүй санагдсан ч надад итгээрэй. Хэрэв ганц хүн л надад итгэхгүй бол—
“…”
—Бүгдээрээ үхнэ.
Хэн нэг нь шүлсээ залгив. Багийнхан бараг нэгэн зэрэг толгой дохилоо. И Хёнсон хэлэв.
—Би Дугжа ахад итгэж байна. Би өдий хүртэл Дугжа ахын ачаар амьд үлдсэн.
[Гурав дахь даалгавар эхлэхэд 5 минут үлдлээ.]
—Тэгвэл намайг дага.
Би багийнхантайгаа 3-р шугамын дагуу хөдөллөө. Эвдэрсэн торон хаалгаар нэвтэрч, Ыльжиро-3 руу чиглэсэн хонгилын аман дээр зогсов.
Харанхуй хонгилын гүнд гэрэлтэж буй «Улаан бүс» харагдав. Магадгүй мангасууд тэнд бий болох байх. Тэд 3-р шугамыг бүхэлд нь хамран, давхар бүрээр дээшилсээр газрын гадарга руу гарна.
И Хёнсон сандарсан янзтай асуув.
…Тэгэхээр бид энд мангасуудтай байлдах юм уу?
—Үгүй, бид байлдахгүй. Энд байлдвал үхнэ.
Ногоон бүсгүйгээр аймшигт мангасуудын эсрэг тулалдаад үүр цайтал амьд үлдэх боломжгүй байлаа.
Энэ удаа Жон Хивон асуув.
…Тэгэхээр бид Дундэг орчим руу гүйх юм уу?
—Тэр бүтэхгүй. Даалгавар эхэлмэгц Чүнмүро өртөөнөөс гарвал бид шууд үхнэ.
—Тэгвэл…
—Энэ ажиллагааг хувааж хийх хэрэгтэй. И Хёнсон оо, Ю Санъа аа, Жон Хивон оо. Мангасууд гарч ирмэгц тэдний ирж буй зүг рүү чигээрээ гүй.
…Юу?
—Ойлгов уу? Тэдний зүг шууд гүй. Тэдэнтэй тулгарахын яг өмнө зүүн ханаг заавал хар. Тэгвэл миний юу хэлснийг ойлгоно.
Хүмүүс миний үгийг ойлгосонгүй. Гэхдээ тайлбарлах цаг байсангүй.
—Надад итгэ, үгүй бол үхнэ. Зүүн ханаг харахаа битгий мартаарай.
—Ойлголоо, Дугжа аа. Ю Санъа миний юу хэлснийг ойлгосон бололтой, хамгийн түрүүнд хариулав.
—Би та нарт шууд хэлж байна. Мангас гарч ирсний дараа заавал гүйх хэрэгтэй.
Би нэг чулуу авч хонгилын зүг шидэв. Чулуу ямар нэгэн зүйлтэй мөргөлдөн оч үсрүүлээд унаж байлаа. И Хёнсон, Жон Хивон хоёр ойлгосон бололтой толгой дохив.
—Дугжа, та яах вэ?
—Би Гилёнтой өөр арга олно.
Намайг дагалдагсад надад итгэсэн цагт л энэ аргыг ашиглаж болох байв. Эрүүл ухаантай зөрчилдөн, мангасуудын зүг ухасхийн амиа хорлосон дайралт хийх хүн гэж хэн байх билээ?
Тэдний шийдэмгий байдал л үлдсэн байлаа.
[Гурав дахь үндсэн даалгавар идэвхжлээ.]
Ыльжиро-3 руу хүрэх хонгилыг хааж байсан хаалт алга болов.
—Гүй!
Намайг хашхирмагц гурвуулаа гүйж эхлэв.
—Гррр!
Улаан бүсэд мангасууд үүсэж эхлэв. Голдуу 9-р зэрэглэлийн газрын хархнууд байлаа. Дараа нь дунд эгнээг 9-р зэрэглэлийн дунд түвшний газар доорх төрөл зүйл болох «гролл»-ууд дүүргэлээ.
—Куоооо!
Баавгай шиг хэлбэртэй, хар дэлтэй нэгэн мангас байв. Духан дээрх хурц эвэр нь сүрдмээр харагдана.
Тэдний нэгийг бол харьцангуй амархан дийлж болох байв. Асуудал нь тоо толгой нь байлаа. Нягтарсан цувааг аль хэдийн «бүлэг» гэж нэрлэхэд тохирохооргүй болжээ. Тэр давалгаатай мөргөлдвөл бид үхнэ.
И Хёнсон анхны гроллтой таарсан мөчид би хашхирлаа.
—Одоо!
Ю Санъа хамгийн түрүүнд олж харлаа. Ханан дээр гялалзах ногоон хавтангууд.
—Аа—!
Ухаарал агшин зуур төрөв. Ю Санъагийн гар хананд хүрмэгц хана хурц гэрэл цацруулав.
[Ногоон бүс 1/3]
Шалмаг Жон Хивон тэр даруй өөрийнхөө ард байсан хананд хүрлээ.
[Ногоон бүс 2/3]
Гэвч И Хёнсон цагийг нь олж чадсангүй. Учир нь газрын хархнууд И Хёнсоны бамбайд зууралджээ.
—Хёнсон гуай! Барь!
И Хёнсон Ю Санъагийн түүн рүү шидсэн «утас»-ыг шүүрэн авав. Хоёр эмэгтэйн хүчээр И Хёнсон агаарт дүүлэн хананд хүрлээ.
[Ногоон бүс 3/3]
Сайн байна.
—Грррррр!
Мангасууд тэднийг ширтэж байсан ч ногоон бүсэд ормогцоо довтолж чадахгүй байв.
—Дугжа!
Ю Санъа намайг дуудсан ч эргэж харах зав байсангүй. Би аль хэдийн И Гилёныг нуруундаа үүрээд гүйж байлаа.
「…Гурав дахь үндсэн даалгаварт хэд хэдэн нуугдмал ногоон бүс бий. Эдгээр нь тодорхой нэг ханан дээр идэвхжинэ. Даалгавар эхлэхээс өмнө ханан дээрх ногоон бүсүүд харагддаггүй… Бодоод үзвэл, «өрөө» гэсэн ойлголтыг бий болгосон нь хүн төрөлхтөн өөрсдөө юм.」
Амьд үлдэх арга зам зохиолд Ю Жүнхёк олон удаа буцаж, Чүнмүро дахь хэд хэдэн нууц ногоон бүсийг олж илрүүлсэн байдаг.
3-р шугамын тавцан дээр ийм хоёр ногоон бүс байлаа.
—Кииииит!
Намайг хөөж байсан хэдэн газрын харх гуянаас хазав. Өндөр хүч чадлынхаа ачаар энэ дайралт сүртэй биш байсан ч ийм жижиг шархнууд хуримтлагдаж болно.
—Квак!
И Гилён нуруун дээрээс минь мохоо зэвсгээр хэдэн газрын хархыг цохив. Гэвч тэд дэндүү олон байлаа. Дээрээс нь гроллууд хурдан байв.
Арав гаруй метрийн цаана нэгэн хүү айдаст автсан нүдээр над руу харж байлаа.
[Ногоон бүс 1/1]
Хулчгар хэрэг байсан ч, би хоромхон зуур амар замыг сонгомоор санагдав.
[Хахаха! Энэ байдал хөгжилтэй байна. Тэгвэл өчигдрийнх шиг шийтгэл байх ёстой юу?]
Доккэби ярьж, араас нь системийн мэдэгдлүүд гарч ирэв.
[Даалгаврын шийтгэл нэмэгдлээ!]
[Зарим одоо байгаа ногоон бүс хүчингүй болно.]
—Ү-Үгүй! Уааа, ааааа!
Чүнмүро өртөөгөөр орилох дуу цуурайтлаа. Хамгийн ойрын орилолт тэр хүүгийнх байв.
—Шажиг-жижигжик!
—Ааааа!
Ногоон бүс алга болмогц хүүгийн жижигхэн биеийг газрын хархнууд тасчин хаялаа.
Хүүгийн бие надад цаг авч өгсний ачаар би хонгил руу гүйж орж чадсан. Гэвч эвдэрсэн торон хаалганы цаанаас гарч ирсэн мангасууд замыг хаав.
Би И Гилёныг ардаа нууж, Нугаршгүй итгэлийг сугалж гаргав. Цагаан ариун одны энергиэр бүтсэн ир дайран ирсэн мангасуудыг хурдан түлхэн зайлууллаа.
Гэвч тоо нь огт цөөрсөнгүй. Эдгээр мангасуудтай нар мандтал тулалдсан Ю Жүнхёк гэдэг хүн өөрөө л мангас байжээ. Бүх зоосоо үзүүлэлтүүд болгон хувиргасан ч би дийлж чадах эсэхдээ итгэлгүй байлаа.
Тэр мөчид И Гилён ам нээв.
—Ах аа, та мэдэж байгаа.
—Одоо битгий ярь. Би завгүй байна.
—Та намайг энд орхиод явж болно.
—…Юу?
—Би үнэхээр ойлгохгүй байна. Та, Хёнсон ах, эгч нар яагаад надад туслаад байгаа юм бэ? Та ганцаараа байсан бол… илүү амархан амьд үлдэх байсан.
Тэр үхэхийнхээ өмнө ийм үгсийг тайвнаар хэлж чадлаа. Магадгүй энэ хүүхдийн сэтгэл аль хэдийн үхчихсэн байсан байх.
—Тийм ээ, чиний зөв. Толгойг нь тас цавчсан өөр нэг газрын харх газарт ойчив. Ганцаараа амьдарч, ганцаараа идэж, ганцаараа амьд үлдэх нь амар. Гэхдээ…
Яагаад би ингэж байснаа өөрөө ч мэдэхгүй. Хэн нэгэн надаас асуувал би яг таг тайлбарлаж чадахгүй. Гэхдээ нэг зүйлийг итгэлтэй хэлж чадна.
—Ингэж өрнөсөөр сүйрсэн нэг зохиолыг би мэднэ.
—Аан?
Би үүнийг үргэлж боддог байсан. Гэхдээ би гол дүр байгаагүй. Би баатар ч, аврагч ч болохгүй. Гэхдээ…
И Гилёны нүд чичирч байлаа. Би түүнийг дахин нуруундаа үүрээд хэллээ.
—Сайн зуур.
Би И Гилёныг үхүүлэхгүй. Ядаж өнөөдөр лав биш.