Хэсэг хугацааны дараа бид газар доорх нэгдүгээр давхарт байрлах «нууц гяндан»-гийн орц руу явлаа. Би ухаалаг утсаа харсан хэвээр И Жихе, И Гилён, Жон Хивон гуравын араас алхаж байв.
«…Толгой нь хагарах шахам өвдөж байсан ч Ю Жүнхёк ухаан орлоо.
«Энэ амьдралаа орхи.»
Энэ бол Ю Жүнхёкийн найм дахь амьдралын төгсгөл байлаа.»
Байж боломгүй зүйл. Энэ хараахан болоогүй байсан.
…Новш гэж, энэ нөхөр яагаад дөнгөж гурав дахь амьдрал дээрээ ингэж байгаа юм бэ? Хоёр дахь амьдралынхаа адилаар болгоомжтой хөдөлсөн бол дунд үеэс сүүл үеийн даалгавруудыг даваад гарчих байлаа.
Би нүдээ өргөн хартал Жон Хивон над руу харж байлаа.
—Дугжа гуай, та юу хараад байгаа юм?
—…Аан, календарь… Энэ байдал огноо өдрийг мэдрэх мэдрэмжийг минь алдагдуулчихжээ.
Үнэндээ календарь харах нь илүү сонирхолтой юм болов уу гэж бодсон. Заримдаа би энэ романыг яаж дуустал уншчихсанаа гайхдаг байлаа.
Жон Хивон намайг сэжиглэн харснаа толгойгоо И Жихе рүү эргүүлэв.
—Тэгвэл… чамайг Жихе гэдэг юм уу? Чи бас сэлэм хэрэглэдэг үү?
—Тийм ээ. Би сэлэмд дуртай.
—Тийм биз дээ? Сэлэм л хамгийн шилдэг нь. Гоё мэдрэмж төрүүлдэг.
—…Эгч ээ, та ч бас тэр мэдрэмжийг мэддэг юм уу?
Жон Хивон И Жихегийн сэлмийг харж инээмсэглэв. Тансаг хийцтэй тэр сэлэмний хөдөлгөөн нь илт уян байлаа. Магадгүй Ю Жүнхёк түүнд өгсөн байх.
—Чиний сэлэм их дажгүй юм.
—Аан, мастер надад өгсөн юм. Эгч ээ, таны…?
—Минийх үү… Б-Би ч бас өөрийнхөө сэлэмд дуртай.
Жон Хивон гроллын эврээр хийсэн ир рүү харснаа, нөгөө хүний бүсэлхийд зүүсэн сэлмийг сэмхэн ажиглав.
Би ямар ч буруу зүйл хийгээгүй атлаа өөрийн эрхгүй өрөвдөв. И Жихег ямар нэг байдлаар ярианд татан оруулахаас өөр аргагүй байлаа.
—Хөөе, чи яагаад Хивон гуайтай яриад намайг тоохгүй байгаа юм?
—Өө… тэр чинь, би надаас ахмад эмэгтэйчүүдэд жаахан талтай юм.
И Жихе чичирхийлсэн хоолойгоор хариулахад Жон Хивон түүнийг өхөөрдсөн мэтээр хүзүүгээр нь тэвэрч хавчив. «Чөтгөрийн ангуучид»-ын хооронд ямар нэг холбоо үүссэн бололтой. И Жихе арай гэж тэр тэврэлтээс мултраад асуулаа.
—Дашрамд хэлэхэд, та яагаад мастерыг аварч байгаа юм?
—Бид хамтрагчид.
—Дэмий юм бүү яриад бай.
—Тэр хэрэгтэй хүн.
—…Та яг мастер шиг ярьдаг юм.
[«Нууц хуйвалдагч» од эрхэс таны сэтгэл доторхыг сонирхож байна.]
Бодоод үзэхэд миний үйлдлийг зөвхөн И Жихе биш, од эрхэс ч бас гайхаж байгаа нь лавтай. Боломж гарвал намайг алах хүн шүү дээ. Гэтэл би түүнийг аврахаар гүйж очсон нь хачин байлаа.
[«Чөтгөр мэт галын шүүгч» од эрхэс зам алдсан найзыгаа зөв замд нь оруулах гэсэн таны хүслийг таашааж байна.]
[100 зоос ивээн тэтгэгдлээ.]
Энэ од эрхэс намайг буруу ойлгожээ. Гэхдээ «Чөтгөр мэт галын шүүгч»… Архангел Уриэлийн бодсоноос ялгаатай нь, би Ю Жүнхёкийг аврах тун хувийн шалтгаантай байсан юм.
Түүнийг нас барсныхаа дараа «буцаж» ирэхээс сэргийлэхийн тулд.
Үхсэний дараах буцалт. Сонсоход сайхан байлаа. Үхэх бүрд идэвхждэг «буцалтын тамга». Гол дүрд луйвар шиг хүч заяажээ.
Асуудал нь энэ чадвар эргэн тойрны дүрүүдэд төвөгтэй бодол төрүүлдэг байв.
«Дашрамд хэлэхэд, чи буцсаны дараа дэлхий яадаг вэ?»
Ю Жүнхёкийн амьдралын тоо хоёр оронтой болоход нэгэн туслах дүр түүнээс ингэж асуусан юм. Нэрийг нь мартчихжээ, гэхдээ тэр үед Ю Жүнхёкийн өгсөн хариу тод санагдана.
«…Би ч бас мэдэхгүй. Би үргэлж илүү олон хүн амьд үлдэх боломжтой ертөнцийг сонгодог.»
Үнэмшилтэй сонсогдож болох ч үнэн хэрэгтээ Ю Жүнхёк орхисон ертөнцдөө юу тохиолдсоныг мэддэггүй байв. Түүгээр ч барахгүй, «Амьд үлдэх арга зам» зохиолд дэлхийд юу тохиолдсон тухай тодорхой онол огт байгаагүй.
Шинжлэх ухаан ч бай, ид шид ч бай, юу ч байж болно.
Тиймээс л би түгшиж байлаа. Буцагч алга болсны дараа дэлхийд юу тохиолддог вэ?
Буцалттай хамт бүх зүйл дахин эхлэх үү? Эсвэл зэрэгцээ ертөнц салаалж үүсэх үү? Сүүлчийнх нь бол азтай хэрэг. Харин эхнийх нь байсан бол…
—Ах аа?
—Аан, тийм үү?
Хувцасны минь хормойноос зуурсан И Гилён түгшсэн харцаар над руу дээш харав.
—Бид ирчихсэн юм шиг байна?
[Та гаднах бүсэд ойртож байна. Даалгаврын талбайгаас гарахаас болгоомжилно уу.]
Энэ мэдэгдэл гарч ирэв. Гэхдээ хамаагүй байлаа. Чүнмүрогийн нууц гянданг «дотор» бүс гэж тооцдог байв.
Бид булан тойроход Нэгдүгээр гарц харагдав. Муу ёрын өнгө аястай гяндангийн орц биднийг угтлаа.
[Та нууц гяндан оллоо!]
[Энэ гянданг хэн нэгэн аль хэдийн олсон байна. Та анхны нээлтийн амжилтыг авч чадахгүй.]
[Шинэ нууц даалгавар ирлээ!]
+
[Нууц даалгавар – Театрын гяндан]
Ангилал: Нууц
Хүндрэлийн зэрэг: A-
Биелүүлэх нөхцөл: Театрын мастерийг ял.
Хугацааны хязгаар: Байхгүй
Шагнал: 4,000 зоос
Бүтэлгүйтвэл: ―
+
Цочирдсон И Жихе тээнэгэлзэн ухарлаа.
—…Энэ чинь юу вэ? Театрын гяндан гэж үү?
И Гилён цочсон байдалтай харав. Тэдний хувьд нууц даалгавартай анх удаа таарч байгаа нь энэ байлаа. Жон Хивон ч бас хэлэв.
—Кино театр гяндан байх нь… романтик сонсогдож байна.
Романтик. Кино театр ямар аймшигтай газар байж болохыг мэддэггүй болохоор л тэр ингэж хэлж байв. Бид театрын дотор орлоо. Кино цогцолборын танил лобби биднийг угтав.
[Та Театрын гянданд орлоо.]
Бүүдгэр гяндан руу орохдоо бид түгшиж байв. Энэ бол B1-ээс наймдугаар давхар хүртэл үргэлжлэх, нийт есөн давхартай кино цогцолбор байлаа.
—Ах аа, постерууд урагдчихсан байна. Хэн ингэдэг байна аа?
—Мэдэхгүй ээ.
Би ингэж хэлсэн ч үнэн хэрэгтээ үнэнийг мэдэж байлаа.
Энэ «Театрын гяндан»-гийн цөм нь ханан дээрх «постерууд» байв. Ю Жүнхёк дээш явахдаа постер бүрийг ялсан бололтой. Тэр бүх шагналыг хамж авахыг зорьжээ.
Урагдсан постеруудаас өөр хачин зүйл B1 дээр байсангүй. Ямар ч эд зүйл, мангас байсангүй. Цорын ганц онцгой зүйл нь буланд байх, хаалга нь гажиж цөмөрсөн эвдэрхий цахилгаан шат байлаа.
И Жихе асуулаа.
—Энэ чинь гяндан биз дээ? Яагаад юу ч байхгүй байгаа юм?
—Юм гарч ирнэ.
—…Та ямар нэг юм мэдэж байгаа юм уу?
—Жаахан.
—Яаж? Ах аа, танд нэг л сэжигтэй юм байна. Энэ чинь таны хоёр дахь амьдрал уу?
Түүний мастер тийм хүн байсан. Харин тэр гурван амьдрал туулсан байлаа.
Тэгэхэд Жон Хивон хэлэв. —Дугжа гуайн цаадах ивээн тэтгэгчээс болсон хэрэг.
—…Үнэхээр үү?
Би хоёр эмэгтэйг үл тоон нэгдүгээр давхар луу буух гэж байтал И Гилёнд баригдчихав. Түүний толгой дээрх жоом зэрлэгээр хөдөлж байлаа. Би И Жихегийн амыг гараараа дарсантай бараг зэрэгцэн тэр сэлмээ сугалав.
—Чшш, биднээс өөр хүн байна.
Жижигхэн чимээнүүд сонсогдож эхлэхэд би амьсгалаа аажуухан гаргав. Яг дээд давхраас. Тэгээд… лоббигоос уу? Эхлээд Ю Жүнхёк гэж бодсон ч энэ нь Ю Жүнхёкийн дуу биш байлаа.
—…Чи итгэлтэй байна уу? Энд… олон юм байна.
—Тийм ээ. Би мэдээллийг 1,000 зоосоор худалдаж авсан.
—Зөнчид үү?
—Тийм. Тэд жигшмээр ч мэдээлэл нь тодорхой.
Хүмүүсийн ярилцах чимээ сонсогдов. Бид урсдаг шатаар өгсөж, тэдэн рүү дөхөв. Нэгдүгээр давхрын лоббид дөрвөн хүн цугласан бололтой.
И Жихе шивнэв. —Тэд хэн юм бэ? Би Чүнмүро дээр тэдний царайг нэг ч удаа хараагүй.
—Газрын түвшний хажуугийн орцоор орж ирсэн байж магадгүй.
—Газрын талынх уу? Тэнд чинь хорт манан дүүрэн байгаа биз дээ? Түүгээр ч барахгүй, даалгавар—
—Өөр өөр буудалд даалгавар нь өөр хурдаар өрнөдөг. Манай буудлаас даалгавраа хурдан дуусгасан хүмүүс ч бий. Хордлого нь сул байвал газар доорх амьтдын мах идэж чадна.
Би ингэж хэлсэн ч өөрөө будилж байлаа.
«Зөнчид?»
Ю Жүнхёкийн амьдралд ийм хүмүүсийн тухай мэдээлэл байгаагүй. Энэ мөчид нууц гянданг мэддэг хүмүүс нь Ю Жүнхёк бид хоёр л байх ёстой байв.
Хувьсагчдыг юу үүсгэсэн юм бол? Ямар ч байсан би үүнийг олж мэдэх хэрэгтэй байв.
—Тэгвэл дотогшоо оръё.
Ярилцаж байсан эрчүүдийн дээгүүр цэнхэр прожектор хөвж байлаа. Гэрэл тэднийг бүхэлд нь хүрээлээд, дараа нь тэд алга болов.
—…Тэдэнд юу тохиолдчихов?
Жон Хивон надаас асуусан ч би хариулсангүй. Харин ханан дээрх постеруудыг шалгаж эхлэв. Энэ урагдсан, тэр нь ч бас… Ханын төгсгөлд хүрэхэд ганцхан постер л урагдаагүй байлаа. Би түүн дээр бичсэн үгсийг уншив.
Стивен Спилберг, Сэмюэл Л. Жексон, Жефф Голдблум…
Тэр новш Ю Жүнхёк… үүнийг л ганцааранг нь үлдээчихсэн гэж үү? Гурав дахь буцалт дээрээ ингэх нь аргагүй дээ.
Тэр мөчид гэрэл дахин аслаа. Энэ удаа прожектор бидэн рүү чиглэв. И Жихе, И Гилён хоёр цочин ухарсан ч үүнээс зайлсхийх арга байсангүй. Үүнийг «цацраг» гэж нэрлэхэд яг тохирно.
Би Жон Хивоноос асуув. —Хивон гуай кинонд дуртай юу?
—Мэдээж. Та ер нь кинонд дуртай юу?
—Үүний дараа дургүй болно доо.
—Юу гэнэ ээ—
[Та проекцийн гэрэлд өртлөө.]
[Кино үзүүлж эхэлнэ.]
Эргэн тойрны дүр зураг аажмаар өөрчлөгдөж эхлэв. Энэ нь энгийн хуурмаг зүйл биш байсан тул Дөрөв дэх хана өмнөх шигээ идэвхжсэнгүй. Хуучин линолеум шал ногоон бут сөөгөөр бүрхэгдэж, хүлээн авах ширээ болон попкорны мухлаг өтгөн ширэнгэн ой болон хувирав. Тааз нь хязгаар нь харагдахгүй, үүлгүй цэнхэр тэнгэр болжээ. И Жихе аяархан бувтнав.
—Энэ чинь ямар новшийн газар вэ?
И Жихе хашхираад эргэн тойрны мод, бутыг сэлмээрээ цавчсан ч юу ч өөрчлөгдсөнгүй. И Гилён тайван царайгаар шавж хорхой хайж эхлэв.
Би ойролцоох модонд хүрч үзлээ. Хатуу бөгөөд чийглэг бүтэцтэй байв. Энэ бол Мезозойн эриний жинхэнэ ширэнгэн ой байлаа. Эндхийн бодит мэт байдал нь Спектрийн «Тавтай морил, шорон»-оос өөр байв. Энэ бол гяндангийн наймдугаар давхрын Театрын мастерын хүч байлаа.
—Энэ бол кино.
—…Үнэхээр солиотой зүйлс болж байна.
Роман бодит болсон. Кино ч бас бодит болж болохгүй гэсэн хууль байхгүй.
Жон Хивон аливаад хурдан дасан зохицдог нэгэн байлаа. Тэр дорхноо ойлгов.
—Ах аа, энэ ямар кино вэ?
—Удалгүй мэднэ.
—...Зүгээр л хэлээд өгч болохгүй юу? Түр хүлээ, энэ хүүхэд чинь юу хийгээд байна аа...?
Тэр агшинд бут сөөг хөдөлж, И Гилёны өмнө ямар нэгэн зүйл үсрэн гарч ирэв. Аварга махчин мантистай төстэй шавж байлаа. Хэмжээ нь ойролцоогоор 40 см. И Жихе айсандаа орилов.
—Хөөе, хүү минь! Холдоорой!
Гэвч И Гилён үүссэн үймээн шуугианд тайвнаар хариулав.
—Энэ махчин мантис биш. Триасын үеийн Титаноптера байна.
—Юу?
И Гилён Титано руу гараа сунгав. Шавж хүрэхийг нь эсэргүүцсэнгүй. Хэсэг хугацааны дараа И Гилён, шавж хоёрын биеийг хөх гэрэл бүрхэв.
И Жихе тэнэг царай гарган харж байлаа.
—Энэ... юу вэ?
—Фабр.
И Гилёныг авч ирсэн нь үнэхээр зөв байжээ. Энэ хүүгийн чадвар биднийг гарцаар илүү амархан нэвтрэхэд тус болж магадгүй.
Аварга махчин мантис том амаа хөдөлгөхөд И Гилён толгой дохив. Юуны тухай ярилцаж байгааг нь би мэдэхгүй ч тэр хоёр үнэхээр ярилцаж байлаа. Хэсэг хугацааны дараа И Гилён мантистай ярилцсаар байхдаа царай нь цонхийв.
...Юу байсан юм бол?
И Гилён сандран над руу эргэв.
—Ах аа!
Түүнийг ингэж хэлмэгц газар доргих чимээ дуулдав. Ямар нэгэн зүйл аварга далдуу моддыг хуга цохин, асар хурдтай наашилж байгаа бололтой.
Куооооо!
Ширэнгэн ой дундуур гарч ирсэн аварга мөлхөгчийн хоншоор улаавтар цусаар будагдсан байв. Түүний өмнө цус нөж болсон хэдэн хүн гүйж байлаа. Биднээс түрүүлж орсон хүмүүс байв.
Куааак!
—А-Авраач!
И Жихе нэг алхам ухраад Жон Хивонд хэлэв.
—Энэ ямар кино болохыг мэдлээ.
—...Тийм ээ, би ч бас.
Арван хэдэн метр өндөр, хатуу арьсаар бүрхэгдсэн бие нь хүчирхэг булчингаар дүүрчээ. Мезозойн эриний хамгийн хүчирхэг махчин амьтан бидний өмнө зогсож байв.
Өнгөц харахад 7 дугаар зэрэглэлийн мангас шиг байлаа. Энэ нь гяндангийн нэгдүгээр давхар гэдгийг бодвол хүндрэл нь дэндүү аймшигтай байв. Гэвч зүрх минь догдлон цохилов. Нууц гяндан хэцүү байх тусам шагнал нь сайн.
Би ирт зэвсгээ сугалан хэлэв. —Тулалдахад бэлд.
Магадгүй Ю Жүнхёк агуулгыг нь бодоод зөвхөн энэ киног алгассан байх. Театрын гяндангийн гол шагнал нь киноны агуулгатай холбоотой байв. Үлэг гүрвэл гардаг кинонд олигтой шагнал байхгүй гэж Ю Жүнхёк бодсон бололтой. Гэхдээ тэр мэдээгүй.
Энэ кинонд үнэхээр чухал шагнал нуугдсан байлаа.
—...Нээрээ юу? Бид тэрэнтэй тулалдах юм уу?
—Гарахын тулд үүнийг ялах хэрэгтэй.
—Гарц?
—Кино урт шүү дээ. Мартчихсан уу?
Ти-рекс хурдтай ойртож байв. Түүний цаана арлын төв лаборатори харагдаж байлаа. Лабораторийн дээвэр дээр зугтан гарах нисдэг тэрэг байв.
Энэ бол кино байлаа. Театрын мастерын бодит болгосон кино.
Тиймээс эндээс зугтах цорын ганц арга байв.
—Гайхалтай төгсгөл бүтээцгээе.