«Аюул таны бодож байгаагаас тийм ч их биш, Пайн гуай. Аюултай бүхэн боломжийг ч заавал дагуулдаг.» Дөрөвдүгээр ханхүү туслах түшмэлийнхээ цуглуулсан бүх мэдээллийг дотроо дахин нэг нягтлаад, «Таныг эцгээсээ цол хэргэмээ өвлөж авсан гэж сонссон юм? Тэр дайнд байгуулсан гавьяагаараа хүлэг баатар болж, барон цолоор шагнуулан, өөрийн эзэмшил нутагтай болсон гэсэн үг үү?» гэв.
«Тийм ээ» гэж Пайн гуай батлав.
«Энэ явдал Чөтгөрийн саруудын үеэр болсон юм. Шишүй голын ойролцоо цөөн хэдэн чөтгөрийн араатан бэхлэлтийн хамгаалалтыг санаандгүй сэтлэн гарч, эргэн тойрноо сүйдэлж байжээ. Нанагийн аав эргүүлд гарч явахдаа тэдгээр догшин араатантай таарсан байна. Ихэнх хүн шиг тэднээс зайлж холдохын оронд бэхлэлтэд мэдэгдэн, нэмэлт хүч хүсээд, ойролцоох хотыг аврахаар араатнуудыг бүслэн дайрч эхэлжээ—тэр хоттой ямар ч холбоогүй байсан ч тэр шүү дээ.» Ийн ярьж байхдаа Роланд бусдын царайны хувирлыг ажиглав. «Гэхдээ Пайн гуай, тэр үед юу болсныг та надаас илүү сайн мэдэх учиртай. Таны аав хотын цэргийн хүчийг дуудсан. Дараа нь дагалдагчид болон хотын цэрэгтэйгээ хамт чөтгөрийн араатнуудтай тулалдаж, ялсан юм. Тэр том тулаан гэмгүй хүмүүсийг хамгаалахын төлөө хийсэн тулалдаан байжээ.»
«Тийм ээ» гэж Пайн гуай бага зэрэг догдолсон өнгөөр хэлэв. Гэр бүлийнхээ түүхийг дурсах хүсэл нь илт байлаа. «Ер бусын том нэг араатан ч байсан. Зарим хэсэг нь бугатай, зарим нь бухтай адилхан байв. Хоёулангийнх нь нийлмэл мэт амьтан байсан юм. Хөл нь миний эцгийн их биеэс бүдүүн, гүйхэд нь газар доргидог байжээ. Хэрэв би түүний оронд байсан бол тэр араатныг яаж дийлэхээ үнэхээр мэдэхгүй байх байсан.»
«Гэвч миний аав дийлсэн юм. Тэр гүехэн шуудууны дэргэд зогсож, догширсон араатныг өөр рүүгээ урхидан дууджээ. Араатан хурдаа нэмэн давхиж, мөргөлдөх мөчид хурдаа ашиглахыг оролдсон байна. Харин аав минь гүехэн шуудуунд хэвтээд, хоёр чулууны завсар сэлмээ хавчуулж, зөвхөн сэлмийн үзүүрийг ил гаргасан. Дийлдэшгүй мэт харагдсан тэнэг араатан зогсож чадалгүй, гэдсээрээ сэлмийн үзүүрт тулжээ. Гэдэс нь тэр чигээрээ ярагдан, хар цус, гэдэс дотор нь цувран урссан байна. Гарсан зүйл нь тийм их байсан тул аав минь шуудуунд живэх шахсан гэдэг. Өнөөдөр ч тэр тулалдааны олз болсон чөтгөрийн араатны асар том эвэр манай гэрийн галын зуухны дээгүүр өлгөөтэй байдаг.»
Цайгаа тайван шимэн суусан Роланд, «Үнэхээр хүндэтгэл төрөм тулалдаан болжээ. Тэр хүлэг баатрын итгэл, энэрэл, эр зоригийн зарчмыг дагасан байна. Дараа нь хүлэг баатрын цол хүртэж, тухайн үед Урт дууны бэхлэлтийн эзэн байсан Жо Коулын эзэмшил нутагт эдлэн газар авсан юм. Хорин таван жилийн өмнө эрхэм дээд Уимблдон III Жо Коулыг гүн цолоор өргөмжилж, Өмнөд хилийн түр хамгаалагчаар томилсон. Ингэснээр өмнөд хилийн бүх нутаг дэвсгэр түүний захиргаанд оржээ. Харамсалтай нь, Жо Коул цол дэвшсэнийхээ дараа өөрийг нь урьд нь дэмжиж байсан гүн Райаны нүдэнд орсон өргөс болсон байна» гэв.
«Эрхэм ханхүү, та үүнийг сайн мэдэж байгаа байх» гэж Пайн гуайн дуу бага зэрэг бухимдсан өнгөтэй сонсогдов. «Гүн Райан, Жо Коул хоёрын цол хэргэм өөр байсан ч эрх мэдлийн түвшин нь нэгэнт эн тэнцүү болсон байлаа. Коулын угсаа хааны гэр бүлийн нэг салаанаас улбаатай учраас угсаа гарал нь гүн Райаныхаас дутахааргүй байсан юм.»
Энэ бол улс төрийн тооцоо байжээ. Уимблдон III тэдний эрх мэдлийг үнэхээр харилцан хазаарлаж, тэнцвэржүүлэхийг оролдсон аж гэж Роланд санаа алдав.
Энэ ээдрээтэй харилцааг ойлгохын тулд Роланд туслах түшмэлээ дуудаж, тайлбар авах хэрэг гарсан байв.
Язгууртны зэрэг дэв, феодалын харьяаллын тогтолцоо үнэхээр будлиантай байлаа. Онолын хувьд дээд зиндааны язгууртан доод зиндааныхаа нутаг дэвсгэрт тушаал өгөх эрхтэй. Гэвч бодит байдал хавьгүй ээдрээтэй байв. Гүн Райан, Жо Коул хоёр үүний жишээ юм. Жо Коул гүн Райаны захиргаанд байсан баруун хилийн нутагт байрлаж байсан ч хааны шууд өргөмжилсөн графын хувьд нэр хүнд, эрх мэдлээрээ гүн Райанаас дутахааргүй байв.
Жо Коул Өмнөд нутгийн гүн болсноор хуучин эзэмшил нутаг дахь эрх мэдэл нь бүр ч хүчирхэгжсэн юм. Энэ нь Саарал цайзын хааны гэр бүлийн эрх мэдлийг тогтвортой хадгалахын тулд хэрэглэсэн арга байлаа.
«Гэвч та эцгийнхээ эзэмшил нутгийг өвлөж авснаас хойш худалдаа, хөдөө аж ахуйн үйлдвэрлэл аажмаар доройтсон» гэж Роланд удаанаар хэлэв. «Гэхдээ одоо таны өмнө шинэ боломж байна.»
«Ямар шинэ боломж…?»
«Та хоёр жилийн өмнөх өлсгөлөнгийн талаар сонссон нь лавтай. Хилийн суурингийн оршин суугчдын олборлосон хүдрийн хэмжээ хэт бага байна гэсэн шалтгаанаар Урт дууны бэхлэлт ирэх саруудын хүнсийг нөөцөлж, гаргахгүй барьж байсан юм. Энэ жил бид мөн л адилхан бэрхшээлтэй тулгарлаа. Хойд энгэрийн уурхай санаандгүй нурсан нь Хилийн суурингийнханд ухрах зам үлдээсэнгүй. Бид шинэ хотын хэрэм дээр чөтгөрийн араатнуудыг тогтоон барих ёстой. Тулалдаан амархан өрнөхгүй байж магадгүй. Гэхдээ өмнө хэлсэнчлэн, ийм аюултай даалгавартай нүүр тулах нь бидэнд шинэ боломж ч авчирна.»
«……» Пайн гуай ханхүүгийн үгийн утгыг эхлээд ойлгох хэрэгтэй байсан тул хөмсгөө зангидан, тэр даруй хариу өгсөнгүй.
«Үнэнийг хэлэхэд, та ердийн язгууртан шиг харагддаггүй юм» гэж Роланд зөөлөн инээмсэглэв. «Тантай адил хувцаслаад гадагш гарах язгууртан байхгүй. Бас гар чинь тав тогтож, эвэршсэн байна. Пайн гуай, та эцгийнхээ өвийг гутаагаагүй, тийм үү? Та бол гарамгай байлдах чадвартай хүлэг баатар юм.»
Тэр лав эцгийнхээ өвийг гутаагаагүй гэдэгт Роланд бүрэн итгэлтэй байв. Үгүйсэн бол Пайн гуай бүтэн өдрийн турш ой дундуур гүйж, бэлтгэл хийхгүй байсан. Баровоос авсан мэдээллээр, Пайн гуай сүүлийн долоо хоногт дор хаяж гурван өдөр ойд бэлтгэл хийжээ. Тэр очих бүрдээ үргэлж бүрэн зэвсэглэж, тоноглосон байдаг байв. Хэрэв дагалдагчдадаа мөн адил тоног хэрэгсэл авч өгөх зардал нь хүрэлцэхгүй бол Орион хотоос туслах хүн шууд хөлсөлдөг байжээ. Зарим хүн угаасаа л тулалдахын төлөө төрсөн байдаг. Пайн гуай тийм хүмүүсийн нэг байсан нь илт.
«Хэрэв та Хилийн сууринд үлдвэл эцгийнхээ алдрыг сэргээх боломжийг танд олгоно. Та ч бас эцгийнхээ адил зөвхөн сэлэм, эр зоригоороо нэр төр, гарамгай гавьяа олох боломжтой болно. Мөн Хилийн суурингийн зүүн талд газар эзэмшүүлж, таныг миний өргөмжилсөн виконт болгоно.» Ийм явдал ховор тохиолддог ч Роландын амлалт хүчин төгөлдөр байлаа. Насанд хүрсэн ханхүүгийн хувьд тэр виконт, барон, хүлэг баатрын цолыг хууль ёсоор олгох эрхтэй. Гэвч бусдад ийм цолыг тун ховорхон олгодог байв. Нэгдүгээрт, энэ нь тухайн бүс нутгийн язгууртны тогтолцоог сулруулна. Хоёрдугаарт, нөгөө тал нь саналаас татгалзвал бүр ч эвгүй байдалд орно. Роланд орон нутгийн язгууртнуудын бодлыг огт тоосонгүй. Тэр зөвхөн Нанаг Хилийн сууринд үлдээхийг хүсэж байв. Пайн гуай татгалзах вий гэхэд ч Роланд нэг их санаа зовсонгүй. Жо Коул Өмнөд хилийн хамгаалагч болсноос хойш Пайн гуайн эцэгтэй харилцах харилцаа нь үргэлжлээгүй байв. Тэр Пайны гэр бүлийг бүрмөсөн орхисон юм.
Үүнийг сонсоод Пайн гуай эцэст нь дахин ам нээв. «Тэгвэл… Эрхэм ханхүү, би үлдвэл Нанаг Урт дууны бэхлэлт рүү буцааж явуулж болох уу? Өнөөг хүртэл энд хэн ч чөтгөрийн араатнуудыг эсэргүүцэн тулалдаж байгаагүй. Хэрэв бид бүтэлгүйтвэл охиноо энд оршуулуулахыг хүсэхгүй байна.»
«Эхэнд хэлсэнчлэн, Пайн гуай, энд үлдэх нь харьцангуй аюул багатай. Нана Урт дууны бэхлэлтэд шидтэн бүсгүй гэдгээрээ илэрвэл юу болох талаар та бодож үзсэн үү? Тэнд байдал Хилийн суурингаас огт өөр. Бэхлэлт тэр чигээрээ Сүмийн байгууллагын мэдэлд байдаг. Тэд хотод аль хэдийн олон жилийн турш үндсээ гүнзгий суулгасан. Итгэгчид болон сүмийн хянагчид нь хот даяар бий. Түүнийг илэрсэн даруйд би хүртэл аварч чадахгүй.»
Роланд түр азнаад, дараа нь нэмж хэлэв. «Хилийн суурин лав унахгүй! Чөтгөрийн сарууд ирж, чөтгөрийн араатнууд гарч ирэхэд би ард иргэдээ удирдан, тэдэнтэй мөр зэрэгцэн тулалдахаар хэрэм дээр зогсоно. Бидний дайсан ердөө л хувирсан араатнуудын сүрэг. Тэд ялагдашгүй биш. Таны аав ямар ч халхавчгүй, ил задгай газар тэднийг ялж чадсан. Харин бидэнд шинэ хотын хэрэм бий. Хэрэв… үгүй ээ, би зүгээр л—хэрэв ямар нэг осол гарвал Нанаг тэр даруй хотоос гаргах арга хэмжээ авна.» Тэр хэсэг азнаснаа, «Мэдээж Анна ч бас хамт явна. Би тэдэнд зориулж усан зогсоол дээр урьдчилан завь бэлдэнэ. Тиймээс тэднийг аюулгүй байна гэж амлаж чадна» гэв.
«Тэгвэл… Эрхэм ханхүүд би итгэе» гэж хэлээд Пайн гуай босож, ханхүүд хүлэг баатрын ёсоор мэндчилгээ үзүүлэхээр шууд нэг өвдөг сөхрөв. «Би таны төлөө тулалдахад бэлэн байна.»
Нана аавтайгаа явсны дараа Анна Роланд руу нүдээ эргэлдүүлэв.
«Юу яриад байгаа юм бэ?» гэж тэр эрс хэлэв. «Би хаашаа ч явахгүй.»