«Одоо арай дээрдэв үү?»
Анна Нанаг тайвшруулахаар нурууг нь зөөлөн илэв. Аннагийн дотор ч мөн эвгүйрхэж байсан ч эцэст нь бөөлжихөө барьж чадлаа.
Шархадсан хүнийг авчрахад тэр ухаантай хэвээр байж, «Надад туслаач, надад туслаач...» хэмээн давтан байлаа. Нүдэнд нь тодрох цөхрөл, гуйлтыг харах нь эргэн тойрныхны зүрхийг шимшрүүлэв. Гэдэс дотроос нь гэдэс дүүжлэгдэн гарсан байхыг хараад Нана тэсэлгүй бөөлжлөө.
Гэсэн ч тэр хүнийг эмчлэхээр зүтгэсээр байв. Өвчтөний гэдсийг буцаан дотор нь хийсний дараа Нана шархны дээгүүр гараа тавьж, нүдээ анин шархыг нь эдгээж эхлэв.
«Аа...» Эдгээж дууссан Нана ядарсан санаа алдаад, Аннагийн мөрөнд налан шивнэв. «Өнөөдөр бүрээ анх удаа дуугарлаа. Эрхэм ханхүү зүгээр байгаа болов уу?»
«Мэдэхгүй.» Анна толгой сэгсрэв. Тэр хэрэм дээрх байдлыг өөрийн нүдээр очиж харахыг хүсэж байлаа. Роланд асуудалд орсон байж магадгүй гэж айжээ. Мөн анзаарагдалгүй үйлдэж чаддаг Шөнийн гургалдайд бага зэрэг атаархав. Түүний чадвар үнэхээр их хэрэгтэй ажээ.
Тэр мөчид хэрмийн зүгээс нүргэсэн чимээ сонсогдож, хүн бүр газар үл ялиг чичирч байгааг мэдрэв.
Брайан сууж байсан орноосоо үсрэн бууж, өрөөгөөр түгшин нааш цааш алхаж эхлэв.
«Залуу минь, тайвшир.» Сэр Пайн илдээ тайван арчиж байхдаа хэлэв. «Хүлэг баатар тулалдаанд орохоосоо өмнө сандарч болохгүй. Тэгвэл байдал улам дордоно. Түүнээс гадна одоохондоо байдал тийм ч муу биш байна.»
«Уучлаарай, сэр.» Брайан ичингүйрэн хариулав. «Хэрэм дээр ширүүн тулалдаан болж байгаа байх гэж бодсон юм. Гэтэл би энд цагаа дэмий өнгөрөөж байгаа болохоор сэтгэл амар байж чадахгүй байна. Эцсийн эцэст хотыг хамгаалах нь миний үүрэг шүү дээ.»
«Тийм ч байж болох юм.» Сэр Пайн мөрөө хавчив. «Гэхдээ хотыг манах нь чиний үүрэг биш. Эрхэм ханхүү өвөл өнгөрсний дараа чамайг хүлэг баатраар өргөмжилнө гэж сонссон биз дээ? Тэгвэл хүлэг баатрын хамгийн эхний зарчим нь үнэнч байх явдал гэдгийг чи эхлээд ойлгох хэрэгтэй. Одоо тэр чамайг Аннаг хамгаалаасай гэж хүсэж байна. Тиймээс чиний үүрэг энд байна.»
«Та... ингэж хэлэхээр чинь...» Брайан хэсэг тээнэгэлзсэн ч дараа нь орон дээрээ буцаад суув.
Гэвч удалгүй тэд бүрээ хоёр дахь удаагаа дуугарахыг сонсов. Энэ удаа эхнийхээсээ ч хурдан байлаа. Хүн бүрийн зүрхэн дээгүүр аянга нүргэлэх шиг санагдав.
Сэр Пайн хөмсгөө зангидав.
«Анна!» гэж Нана цочирдон уулга алдав.
Сэр Пайн эргэж хараад шидтэн бүсгүй хаалга руу чиглэн гүйж байхыг үзэв. Брайан тэр даруй араас нь гүйцэж очоод өмнө нь зогслоо.
«Чи хэрэм хамгаалмаар байна гэж хэлсэн биз дээ? Одоо чиний цаг.» Анна тайван атлаа тушаасан өнгөөр хэлэв. «Надтай хамт хэрэм рүү явбал Эрхэм ханхүүгийн тушаалыг зөрчсөн болохгүй.»
Үүнийг сонсоод Брайан үнэхээр цочирсон ч толгойгоо өргөн Сэр Пайн руу учир явдлыг лавласан мэт харав.
«Ямар гайхалтай охин бэ» хэмээн Барон бодов. Түүний хэлсэнд буруу зүйл байсангүй. Түүнээс гадна Эрхэм ханхүү Аннаг эмнэлгийн сургуульд заавал үлдэхийг шаардаагүй. Анна гал дуудаж чаддагийг Нанагаас бас сонсож байлаа. Хэрэв одоогийн нөхцөл байдал үнэхээр хүндэрсэн бол шидтэн бүсгүйг тулалдаанд оролцуулах нь байдлыг эргүүлэх шийдвэрлэх хүчин зүйл болж болох юм.
Ингэж дүгнэсэн Барон толгой дохин, «Түүнийг сайн хамгаалаарай!» гэв.
«Тийм ээ, сэр!» гэж Брайан чангаар хашхираад, цус нь буцалж буйг мэдрэв.
Хоёуланг нь явсныг хараад Нана, «Аав аа, та тэдэнтэй хамт явахгүй юм уу?» гэж асуув.
«Миний тулалдаан энд, чиний дэргэд өрнөнө, сайн охин минь.» Барон инээмсэглэн хэлэв. «Чөтгөрийн араатан ч бай, чөтгөр өөрөө ч бай, тэдний хэнийг нь ч чамайг гэмтээхийг би хэзээ ч зөвшөөрөхгүй!»
Эмнэлгийн төвөөс хэрэм хүртэлх зай холгүй тул Анна, Брайан хоёр чулуун замаар зүүн хэрэм рүү хөнгөн гүйлтээр явлаа. Төв харуулын цамхагийн орчмын хэрмийн дүрс харагдахуйц ойртоход байдал аль хэдийн тун хүндэрсэн нь илт болов.
Хэрэмд асар том цоорхой гарчээ. Роландыг хувийн харуулууд нь халхалж байсан ч хэд хэдэн хүн доош бууж байв. Баавгай шиг хэлбэртэй чөтгөрийн араатан хотын цэрэг рүү хурдлан ирлээ. Түүнийг зогсоох аргагүй байсан бөгөөд урд эгнээнд байрласан цэргүүдийг мөргөхөд бүгд агаарт шидэгдэв.
Этгээд хувцастай Анна тэдний зүг гүйж явахыг харсан нэгэн хүн түүн рүү хашхирлаа. «Хөөе, энд аюултай байна! Чи даруй яв!»
Анна түүний үгийг огт тоосонгүй, харин шууд нүх рүү чиглэв. Чөтгөрийн араатан хотын цэргийг нэвт цохин гарсныхаа дараа эргэж, Анна руу дайран ирлээ. Брайан Аннагийн дэргэд очиж, түүнийг хамгаалахад бэлэн болов. Тэр биеэ намсган илдээ савтал галзуу араатан бултахыг огт оролдсонгүй, урд хөлөөрөө илдийн ирийг мөргөв. Илд тэр даруй гарнаас нь мултран хийссэн ч мөргөлтийн хүч тийм их байсан тул араатны урд хөлийн арьс, мах зүсэгдэж, бүр хугарч орхив.
Араатан газар өнхрөн орилж, амьсгалахын тулд тэмцэж буй усгүйдэж хатсан загас шиг харагдана. Цохиулчих вий гэж айсан тул хэн ч түүнд ойртож зүрхэлсэнгүй. Харин Анна чөтгөрийн араатны дэргэд очоод хоёр гараа газарт тавихад араатан гэнэт галд автлаа. Араатан нүүрсэн бөмбөлөг болон хувирав.
Олны дунд гэнэт гал дүрэлзэхэд Роланд Анна өөрөө хүрээд ирснийг харав. Тэр тэр даруй хүйтэн хөлсөнд автлаа.
Чи ингэж өөрийгөө ил гарна гэж би төлөвлөөгүй!
Тэр анх Нанагаар замыг нь засуулахыг зорьж байв. Ихэнх хүн шидтэн бүсгүй оршин байдгийг хүлээн зөвшөөрсний дараа Аннагийн талаар олон нийтэд зарлахаар төлөвлөсөн байлаа.
Гэвч одоо өмнө нь гаргасан бүх төлөвлөгөө нуран унасан тул тэр даруй эргэж хараад, «Миний төлөө санаа зовох хэрэггүй, түүнийг хамгаалахаар яв!» гэж хэлэв.
Аннаг алдаж болохгүй. Тэр Роландын хотын аж үйлдвэрийн хөгжилд чухал хүн байсан тул гэмтэж бэртвэл хэмжээлшгүй их хохирол учрах байв.
«Мэдэж байна.» гэж Шөнийн гургалдай хэлэв. «Гэхдээ та өөрийнхөө аюулгүй байдалд бас анхаараарай.»
Анна цуурч нурсан урд хэрмийн хэсэг рүү очив. Роландын харуулууд этгээд хувцастай охин өөрсдийнх нь зүг ирж байгааг хараад тэр даруй зай тавин нэвтрүүллээ. Анна цэргүүдийн дунд зогсоод, тэднийг халхлах мэт хоёр гараа дэлгэв. Тэр гарнаасаа галын ороонго мэт зүйлс салаалан цацруулж, нурсан хэсгийн дагуу хэрэм өөд авирууллаа.
Энэ дүр зургийг хараад хүн бүрийн ам ангайв. Галын хэрэм босож, хэрмийн цоорхойг аажмаар дүүргэж байхыг хараад тэд нүдэндээ итгэж зүрхэлсэнгүй. Энэ бол хуурмаг зүйл биш байлаа. Өндөр халуунаас болж бүх харуул ухран зайлахад хүрэв. Эргэн тойрны цас хурдан хайлж, цагаан манан үүсгэн дээш суунаглав.
Чөтгөрийн араатнууд ч галаас айж байлаа. Тэд тэр даруй хоёр тийшээ зугтав. Хааяа нэг, хоёр нь галын хэрмийг нэвтлэхээр оролдсон ч нэг ч чөтгөрийн араатан галын хэрмийг нэвтэрч чадсангүй.
«Бүгд хэрэм дээр буцаж гар!» гэж Роланд боломжийг алдахгүйг хичээн чангаар хашхираад, «Эгнээндээ буцаж ор! Анчдын салаа, чөлөөтэй галла!» гэв.
Дараа нь тэр өөрөө Картерын бууг шүүрэн авч, хэрэм дээр тавиад чөтгөрийн араатнуудыг буудаж эхлэв.
Ханхүү өөрөө тулалдаж байгааг харах нь тэнд байсан бүх хүний зоригийг бадраав. Эцсийн эцэст энэ цаг үед язгууртан хүн эсвэл хааны гэр бүлийн гишүүн өөрөө тэргүүлэн, хотын цэрэгтэй мөр зэрэгцэн тулалдах нь тун ховор байлаа. Тиймээс үүнийг харах нь хүмүүсийн урам зоригийг асар их нэмэгдүүлэв.
Олны дундаас «Хилийн сууринг хамгаал! Ханхүүгийн төлөө тулалд!» гэсэн уриа цуурайтаж, тэд хамгаалалтын шугамаа хадгалан, эгнээгээ алдалгүй байв.
Тэнгэр харанхуйлах хүртэл тулалдаан үргэлжиллээ. Хэрмийн өмнө байсан бүх чөтгөрийн араатныг тэр үед л устгаж дуусав.
Галын хэрэм аажмаар сарниж, туйлдан ядарсан Анна духныхаа хөлсийг арчив.
Тэгтэл Роланд итгэмээргүй нэгэн дүр зургийг олж харав.
Роландын хувийн харуулууд нударгаа зүрхэн дээрээ тавиад, Аннагийн зүг бөхийн мэхийв. Дараа нь харуулуудын уур амьсгалд автсан мэт хотын цэргүүд ч мөн адил мэндчилэв. Гайхалтай нь хэн ч түүн рүү хашхирч, муу үгээр хараасангүй. Тэд зөвхөн чимээгүйхэн ширтэж байлаа. Тулалдааны дараа Хилийн суурин тэр чигтээ нам гүм болов.
Урьд өмнө хэзээ ч үзэгдээгүй ийм гайхалтай хүчийг анх удаа харах нь үнэхээр аймшигтай байлаа. Гэвч тэр хүч тэдний талд ашиглагдсан юм. Хамгийн том дайснуудынх нь эсрэг хэрэглэж байгааг харах тусам айдас нь аажмаар алга болж, оронд нь итгэл, талархал төрөв.
Анна руу алхах зуур Роландын зүрх цээжиндээ хүчтэй дэлсэж байсан ч дэргэд нь очоод түүнийг цонхийж цайсан байхыг олж харав. Анна хөл дээрээ тогтож ядан алхаж, унахын даваанд иржээ.
«Чи зүгээр үү?» гэж тэр түгшин асуугаад, мөрнөөс нь барьж авлаа. Анна ханхүүг эсэн мэнд байгааг хараад хүчээр инээмсэглэснээ түүний тэвэрт уначээ.