Дээд зэргийн тулааны хаан

13-р анги

13-р бүлэг. Ли овгийн худалдааны бүлгийн эрх мэдэлтэн

Тэр ингэж итгэл төгс хэлсэн нь өөртөө бүрэн итгэлтэй байгаагийн илрэл байлаа. Фэн Шюэү эхийгээ аврахыг хүсэхгүй л биш бол тохирох сүнслэг эмийг олж, гурван сүнслэг эмийн шимийг буцалган ханд бэлтгэвэл хаш хүний хам шинж аяндаа арилна гэдэгт тэр эргэлзэхгүй байв. Мэдээж, энэ гурван сүнслэг эм гадаад ертөнцөд элбэг боловч Их зэлүүд нутагт тун ховор байлаа.

Гэвч одоо энэ бүхэн түүнд хамаагүй байв. Фэн Шюэү эхийгээ ямар ч төлөөс төлөлгүй аврахыг хүссэн ч энэ нь яавч боломжгүй байлаа.

Ян Чэний үгийг сонсоод Фэн Шюэү тэр даруй санаа амрав. Тэр улаан уруулаа үл ялиг ангайлган, зөөлөн дуугаар хэлэв: «Ян Чэнь дүү ингэж баттай хэлж байгаа болохоор би санаа амарч байна. Эхийн бие үнэхээр дээрдвэл би чамд заавал талархаад, өнөөдөр чамайг хүндлээгүйдээ өөрийн биеэр чин сэтгэлээсээ уучлал гуйна!»

«Фэн авхай, ингэж ёсорхох хэрэггүй. Эхээ хэрхэн энэрдгийг чинь би харсан. Уучлал гуйж буй чинь чин сэтгэлээсээ, халуун дулаан байгааг ч мэдэж байна. Гэвч би үүнийг хүлээн авч чадахгүй нь. Боломжтой бол ард чинь зогсож байгаа хүмүүсийг нэг бүрчлэн надаас уучлал гуйгаасай гэж хүсэж байна. Тэд чамайг үнэхээр хүндэлдэг юм бол ганцхан уучлал гуйчихад хэцүү биш биз дээ?» хэмээн Ян Чэнь тайван хэлээд, Фэн Шюэүгийн ард зогсох хүмүүсийг нүдээрээ нэг бүрчлэн гүйлгэв.

Түүний үг Фэн Шюэүгийн бишрэгчдийг туйлын эвгүй байдалд оруулав.

Хэрэв Фэн Шюэүгийн эх үнэхээр эдгэрээд, тэд Ян Чэнээс уучлал гуйвал нүүрээ бүр мөсөн барсан хэрэг болох биш үү?

Тэд Ян Чэнийг доромжилчихоод одоо бас уучлал гуйх ёстой болох нь тэр. Энэ чинь тоглоом шоглоом болчихов уу?

Харин уучлал гуйхгүй бол Ян Чэний хэлсэнчлэн Фэн Шюэүгийн үгийг үнэндээ хүндэлдэггүй гэдгээ өөрсдөө баталчихна.

Тэд бүгд Фэн Шюэүгийн араас хөөцөлдөгчид байлаа. Тэгэхээр Фэн Шюэү тэднийг өөрийг нь хүндэлдэггүй гэж бодчихвол тэд яаж тэсэх билээ?

Фэн Шюэү Ян Чэнээс дөрөв, таван насаар эгч тул ухаан муутай нэгэн биш. Ян Чэнь өшөөгөө авах гэж байгааг тэр яаж ойлгохгүй байх билээ. Гэвч тэр зүгээр л аяархан инээв. Түүний уянгалаг инээд хүн бүрийн зүрхийг булгилуулж байлаа.

Ян Чэнь Фэн Шюэү үнэхээр үзэсгэлэнтэй эмэгтэй гэдгийг хүлээн зөвшөөрөхөөс аргагүй байв. Гү Минъюэтэй харьцуулахад Фэн Шюэүгийн зан ааш илүү задгай, эрх чөлөөтэй ажээ.

«Ян Чэнь, чиний хэлсэн үнэн байгаасай гэж найдаж байна. Хэрэв манай авга эгчийн бие дээрдэх нь бүү хэл дордвол би чамтай тооцоо бодно» гэж Ван Юнь Кай хүйтнээр хэлэв. Тэр Ян Чэнээс уучлал гуйх бодол огт байсангүй.

«Өө, тэгэхээр чи Фэн хатагтайн бие дээрдэхгүй байгаасай гэж үнэхээр хүсэж байгаа юм байна, тийм үү?» хэмээн Ян Чэнь залхуутай өнгөөр хариулав.

Тэр өмнөх амьдралдаа үгийн тулаанд хангалттай туршлага хуримтлуулсан нэгэн байлаа. Энэ хэдэн залуугаас айх түүнд юу байх билээ?

«Чи… За, сайн байна, Ян Чэнь. Чи хүлээж байгаарай.»

Үүнийг харсан Фэн Шюэү юу хэлэхээ мэдсэнгүй. Эцсийн эцэст тэр зөвхөн Фэн овгийг төлөөлж байсан бол Ван Юнь Кай Ван овгийг төлөөлж байлаа. Өөр овгийн хүмүүсийг тушааж чадахгүй тул тэр арга буюу: «Ян Чэнь дүү, эхийн биеийн байдал хүнд байна. Би түрүүлээд явъя» гэж хэлэв.

«За, Фэн авхай, замдаа болгоомжтой яваарай» хэмээн Ян Чэнь эелдгээр хариулж, Фэн Шюэүгийн аргагүй байдлыг ойлгож байлаа.

«Ян Чэнь, чиний зөв байгаасай гэж үнэхээр хүсэж байна.»

«Болгоомжтой байгаарай!»

Араас нь нэг нэгээрээ заналхийлсэн үгс Ян Чэний чихэнд цувран хүрэв.

Ян Чэнь огт тоосонгүй, мөрөө хавчив. Тэгтэл Гү Минъюэ ард нь зогсон, түүнийг дээрэлхчих вий гэсэн мэт ханцуйнаас нь болгоомжтой зуурсныг сая анзаарав.

Тэднийг явсны дараа л Гү Минъюэ цээжээ алгадан сандарсан байдалтайгаар: «Залуу эзэн, та…» гэж эхлэв.

Үнэнийг хэлэхэд, Ян Чэнь урьдынхаасаа асар их өөрчлөгдсөн мэт түүнд санагдаж байлаа. Өмнө нь ийм олон хүний доог тохууны өмнө Ян Чэнь ам сөрж ч зүрхэлдэггүй байв. Нэг удаа Ван овгийнхонтой ам зөрснийхөө төлөө Ян овгийн Нил ягаан гоёмсог эмийн зуухыг хүртэл алдсан билээ. Харин одоо тэр олуулаа нийлсэн хүмүүсийн өөдөөс зориг төгс, итгэл дүүрэн үг сөрж, урьд өмнө огт үзүүлж байгаагүй эр зоригийг харуулж байв.

Тэр Ян Чэнийг тооны хувьд дийлдсэн тул ганцаардаж яваа мэт санав. Эцсийн эцэст, Ян Чэнь ганцаараа байхад нөгөө талд нь олуулаа хөөцөлдөгчид үгээрээ түүн рүү дайрч байлаа.

Заримдаа тэр Ян Чэньтэй үг сөрөлцөн туслахыг хүсдэг ч үг уран хэлэх эрдэм дутмаг тул юу гэж хэлэхээ мэддэггүй байв.

Одоо түүнд хийж чадах ганц зүйл нь: «Залуу эзэн, бид одоо хаашаа явах вэ?» гэж асуух байлаа.

«Бид Гал улаан жимсийг хараахан аваагүй байна. Фэн Шюэү түүнээс татгалзсан тул буцаж очоод авъя.» Ян Чэнь гараа ардаа үүрэн Худалдааны танхим руу буцан орлоо.

Гал улаан жимс байрнаасаа хөдөлгөөнгүй байгааг хараад Ян Чэнь баяртай инээмсэглэв. Тэр час улаан жимсийг шүүрэн авч, шуудхан: «Дэлгүүрийн эзэн, энэ Гал улаан жимсийг хэдээр зардаг вэ?» гэж асуулаа.

Дэлгүүрийн эзэн Жао Шяовэнь Ян Чэньтэй аль хэдийн өс санасан байв. Фэн Шюэү жимсийг аваагүй, харин Ян Чэнь буцаж ирээд авах гэж байгааг хараад тэр уур нь хүрэхээс аргагүй болов. Ян Чэнь байгаагүй бол өдийд Фэн Шюэтэй холбоо тогтоочихсон байх байсан биш үү?

Гэвч Ян Чэнь байгаагүй бол түүнд холбоо тогтоох ямар ч боломж байгаагүйг тэр мэдсэнгүй. Жао Шяовэнь Ян Чэнь рүү улам бүр дургүйцэв. Дөнгөж сая түүнтэй муудалцчихсан тул одоо байдлыг бүр дордуулах вий гэж айсангүй. Эцсийн эцэст Ян Чэнь бол өчүүхэн нэгэн төдий. Тэр үнэхээр байдлыг эргүүлж чадах юм уу?

«Зарахгүй» гэж Жао Шяовэнь хүйтнээр хэлэв.

«Юу гэсэн үг вэ?» Ян Чэнь нүдээ нарийсгав.

Жао Шяовэнь ёжтой инээгээд: «Ойлгомжтой биш байна уу? Энгийн зүйл. Энэ Гал улаан жимсийг бусдад зарна, харин чамд, Ян Чэнь, би зарахгүй» гэв.

Дахин нэг зөрчилдөөн дэгдэх гэж байгааг харсан Гү Минъюэ дундуур нь орж: «Ли овгийн худалдааны бүлэг ингэж наймаа хийдэг юм уу?» гэж асуулаа.

«Хэ, энэ Ли овгийн худалдааны бүлгийг би хариуцдаг. Наймааг хэрхэн хийхээ би өөрөө мэднэ. Би зармааргүй байна гэвэл зарахгүй. Чи надад яаж ч чадах юм?» гэж Жао Шяовэнь ёжилсон харцаар ширтэн хашхирлаа.

Ян Чэнь Жао Шяовэнь рүү гүн ширтэв. Энэ нь сая болсон явдлын өшөөг авч буй хэрэг гэдгийг тэр ойлгож байлаа. Тэр мушилзан инээгээд: «Зарахгүй гэж үү? Тэгвэл яах вэ дээ. Би уг нь Ли овгийн худалдааны бүлэгтэй цаашид олон наймаа хийх бодолтой байсан юм. Гэвч дэлгүүрийн эзэн ийм байхад больё. Минъюэ, явъя!» гэв.

«Залуу анд минь, түр хүлээгээрэй!» Ян Чэнь эргэж явах гэж байтал Ли овгийн худалдааны бүлгийн дотроос гэнэт өтөл хүний дуу сонсогдов.

Хий мэт цээлхэн тэр дуу Ян Чэний чихэнд нэвт хүрэхэд, гарч явах гэж байсан тэрээр гэнэт зогслоо.

Жао Шяовэнь бүр ч их цочирдов. Учир нь энэ дууны эзэн Ли овгийн худалдааны бүлгийн ахмад байлаа.

«Ахмад аа!» гэж Жао Шяовэнь яаран хүндэтгэлтэйгээр дуудав.

Худалдааны бүлгийн өрөөнөөс цагаан үстэй хоёр ахмад гарч ирэв.

Тэд энгийн хувцасласан, нэг их содон төрхгүй хүмүүс байлаа. Гэвч зүгээр л зогсож байсан атлаа сүр бараа нь нүд гялбам, хүч нь тэнгэрт тулсан мэт байв.

Ян Чэнь ганцхан харцаар энэ хоёрын хэн болохыг барагцаалан тогтоож чадлаа. Тэд Ли овгийн худалдааны бүлгийн жинхэнэ шийдвэр гаргагчид байх магадлалтай. Хэрэв таамаг нь зөв бол энэ хоёр Бие чийрэгжүүлэх шатыг аль хэдийн давж, Сүнслэг тулааны шатанд хүрсэн байв.

Сүнслэг тулааны шат нь Бие чийрэгжүүлэх шатаас давсан шинэ шат байлаа. Энэ шатанд хүрсэн хүн тулааны урлагтайгаа сүнслэгээр холбогдож, хүч чадал нь Бие чийрэгжүүлэх шатныхаас зуу гаруй дахин нэмэгддэг. Их зэлүүд нутгийн зуун овгийн дунд оршин тогтнож чаддаг бараг бүх овогт Сүнслэг тулааны шатны хэдэн өвгөд байдаг. Энэ бол Их зэлүүд нутагт амьд үлдэх тухайн овгийн түшиг тулгуур юм.

Ян овогт ч, Их зэлүүд нутгийн зуун овгийн Арван хоёр их овогт ч, Ли овгийн худалдааны бүлэгт ч Сүнслэг тулааны шатны хүчтэнүүд байх нь гарцаагүй.

Ян Чэнийг гайхшруулсан зүйл нь Ли овгийн худалдааны бүлгийн Сүнслэг тулааны шатны хоёр хүчтэн хоёулаа гарч ирсэн явдал байлаа.

Энэ нь Ян Чэнийг Ли овгийн худалдааны бүлэг чухам ямар санаа өвөрлөж байгааг дотроо таамаглахад хүргэв.

Энэ мөчид Жао Шяовэнь амьсгаа ч авч зүрхэлсэнгүй. Тэр хоёр ахмадыг урьд нь Фэн Шюэүд үзүүлж байснаасаа ч илүү хүндэтгэн, бөхөлзөн ёслож байлаа. Энэ хоёр өөрийнх нь амьдрал, үхлийг үнэхээр шийдэж чадах хүмүүс гэдгийг тэр маш сайн мэдэж байв.

«Хэ, Жао Шяовэнь, муугүй шүү. Манай Ли овгийн худалдааны бүлэг хэзээнээс Жао овогтой нэгнээр манай барааг зарах, зарахгүйгээ шийдүүлдэг болсон юм бэ? Тэгвэл манай Ли овгийн худалдааны бүлгийг Жао овгийн худалдааны бүлэг болгож нэрийг нь сольчих уу? Эсвэл дэлгүүрийн эзэн болсон чинь манай барааны хувь заяаг шийдэхэд хангалттай гэж бодож байна уу?» гэж зүүн талын цагаан үстэй ахмад зэмлэв.

«Ахмад аа, би зүрхлэхгүй… Та, та буруу ойлгож байна. Би зүгээр л Гал улаан жимсний төлөөх өрсөлдөөнийг далимдуулан үнийг нь бага зэрэг өсгөж, худалдааны бүлгийн ашгийг нэмэгдүүлэх гэсэн юм» гэж Жао Шяовэнь дарамтад орон дэмий үг урсгав. Ли овгийн хоёр ахмад өнөөдөр энд байгааг тэр яаж мэдэх билээ?

Энэ хоёр ахмад бол Ли овгийн жинхэнэ дээд өвгөд байлаа. Тэдний хүч чадал асар их бөгөөд Их зэлүүд нутгийн зуун овгийн дунд ч дээд зэрэгт тооцогдохуйц байв.

Ян Чэнь эрүүгээ маажин, энэ дүр зургийг зугаатайяа ажиглав. Сандарсан үедээ ч үлгэр зохиож чаддаг Жао Шяовэний авьяасыг тэр ихэд үнэлэв. Ядаж Гал улаан жимсний тухай энэ тайлбарыг тэр урьдчилан сайтар бодож олсон бололтой.

Ахмад Ли Ююань хэлэв: «Гал улаан жимсний асуудлыг би зохицуулъя. Залуу анд Ян Чэнь, энэ Гал улаан жимсийг чамд бэлэглэе. Гагцхүү бидний урилгыг хүлээн авч, хэсэг саатан суухыг зөвшөөрөх эсэхийг чинь л мэдэхгүй байна?»

Ян Чэнь өөрийн эрхгүй сэрэмжлэв. Эцсийн эцэст, Сүнслэг тулааны шатанд хүрсэн энэ хоёр ахмадын хувьд түүнийг хөнөөх нь шоргоолж гишгэхтэй адил амархан байлаа. Тулааны урлагийн зам нь дөнгөж найдвар төрүүлж эхэлсэн тул энд үхэхийг тэр хүссэнгүй. Хэрэв энэ хоёр үнэхээр түүнийг хөнөөвөл, Ян овог нэгэн «хаягдал»-ын төлөө Ли овгийн худалдааны бүлгийн эсрэг босохгүй гэдгийг тэр баттай мэдэж байв.

Гэвч Ян Чэнь нэг зүйлийг тооцоолж байв. Хэрэв Ли овгийн энэ хоёр ахмад үнэхээр түүнийг хөнөөхийг хүссэн бол, хэнд ч мэдэгдэлгүйгээр үүнийг хийж чадах байлаа. Тэгсэн байхад хэн тэдний өөдөөс ганц үг хэлж зүрхлэх билээ? Ингэж бодоод Ян Чэнь нэлээд тайвшрав.

Тэр гараа хавсран ёслоод хэлэв: «Хоёр ахмадын урилгыг хүлээн авах нь миний хувьд нэр төрийн хэрэг. Минъюэ, чи түр гадаа хүлээж бай. Би дотогш орж, хоёр ахмадтай хэдэн хундага хамт ууя! Хэрэв нэг цагийн дараа ч би гарч ирээгүй бол чи ганцаараа Ян овог руу буцаж болно.»

Гү Минъюэ тэдний үгний цаадах дохиог анзаарсангүй. Тэр хоёр ахмад Ян Чэнь рүү чин сэтгэлээсээ сайшаан харж байгааг л олж хараад, даруй хариулав: «Тийм ээ, залуу эзэн.»

Ян Чэнь санаа алдав. Гү Минъюэ угаас дэндүү гэнэн цайлган, сайхан сэтгэлтэй нэгэн байлаа. Ян Чэний хэлсэн үг үнэндээ өөрт нь өгсөн сануулга байсныг тэр яаж ойлгох билээ? Хэрэв нэг цагийн дараа Ян Чэнь гарч ирээгүй бол тэр аль хэдийн алагдсан гэсэн үг. Тэгсэн байхад тэр яаж эргэж гарч ирэх билээ? Тэгэхэд Гү Минъюэг явуулсан нь амийг нь аварч буй хэрэг биш гэж үү?

13-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дээд зэргийн тулааны хаан13-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах