Зомбигийн сүйрэл дунд амарсаар хүчирхэгжих нь

18-р анги

18-р бүлэг. Жижиг чулуун алх

«Дараа нь намайг арбалетын сум гаргаж ирээд амь тэмцэн тулалдахаар зэхэж байгааг хараад, аюул занал мэдэрсэн бололтой. Тэгээд намайг буцаад ирэхээр явуулчихсан.»

Лю Линь болсон явдлыг тоймлон тайлбарлав.

«Энэ тооцоог мартахгүй. Дараа заавал хариуг нь барина.»

Бараагаа зүгээр байж байгаад дээрэмдүүлсэнд Ляо Буфань дургүй нь хүрсэн ч аргагүй байв. Тэгээд хэдэн сүрдүүлсэн үг хэллээ.

Яах вэ?

Тэдэн рүү үнэхээр дайран очиж, үхтлээ үзэлцэх хэрэг үү?

Өшөө тайлагдах ч дайсныг хохироохын зэрэгцээ өөрсдөө ч багагүй хохирол амсана.

Тийм ч ашигтай алхам биш.

Дийлэнх тоглогч ийм явдалтай тулгарвал азгүйтлээ гэж бодоод л өнгөрөхөөс өөр аргагүй.

Одоохондоо энэ тооцоог санаж л явъя.

Цаг хугацаа байна. Дараа нь аажмаар тооцоо бодох боломж заавал гарна.

Лю Линь ч ийм хэрэгт орооцолдсон нь өөрийнх нь болгоомжгүйгээс болсон гэдгийг ойлгож байлаа. Өөрийгөө л азгүйд тооцохоос өөр аргагүй.

Энэ үед Фан Хэн толгой өргөн, нам дуугаар асуув:

«Тэд хэдүүлээ байсан бэ? Хүч нь ямар санагдсан?»

«Фан Хэн, түр азна. Бодлогогүй юм битгий хийгээрэй.»

Фан Хэний өнгө аяс нэг л биш байгааг Лю Линь анзаарч, ятган хэлэв.

«Одоо тэр хүмүүстэй хүчээр үзэлцэх цаг биш. Дараа нь өшөөгөө аажмаар авч болно.»

Лю Линь түүнийг буруу ойлгожээ.

Фан Хэн дууныхаа өнгийг зөөлрүүлэв.

«Би мэдэж байна. Тэд хэдүүлээ байсан бэ гэж л асууж байна.»

«Миний харснаар 5 хүн байсан. Гэхдээ тэдний хоргодох байр дунд оврынх, дээд тал нь 12 хүн багтаана.»

Фан Хэн толгой дохилоо. Дараа нь дахин дуугүй болов.

Ляо Буфань Фан Хэний царай нэг л таагүй байгааг хараад ятгав:

«Фан Хэн, энэ удаад ингээд орхиё л доо? Яах вэ, цаашдаа тэдэнтэй наймаалцахгүй байхад болно.»

Лю Линь ч уруулаа жимийв.

«Би наймаа хийхдээ маш болгоомжтой байсан. Бараагаа хэд хэдэн хэсэг болгон сольсон болохоор хэдхэн боодол бэлэн гоймон л алдсан. Энэ хэмжээний хохирлыг бид дааж чадна. Дараа нь бүр ч болгоомжтой байна.»

Фан Хэн юу ч хэлсэнгүй. Түүнд нэг л муу ёрын зөн төрөөд, толгой гудайн ямар нэг зүйлийг бодсоор байв.

Ляо Буфань Фан Хэнийг ийм нухацтай байхыг анх удаа харж байлаа.

Орчин нам гүм болсныг мэдээд тэр дахин ятгав:

«Фан Хэн, одоо энэ хүмүүстэй хүч үзэлцэх шаардлагагүй. Хэдхэн боодол бэлэн гоймон л биз дээ. Бид ийм жаахан нөөцөөр дутахгүй, тийм ээ? Яах вэ, би өнөө орой арай бага идчихье…»

Ляо Буфань ярих тусам дуу нь намсаж байв. Энэ үгийг хэлэхдээ өөртөө ч итгэл муутай нь илт.

«Үгүй. Би үүнийг бодоогүй. Энэ хэмжээний хоол алдсан нь бидний хувьд юу ч биш.»

Фан Хэн толгой өргөн, хоёуланд нь тайлбарлав.

«Тэгээд ч энэ хэрэгт би бас буруутай. Ийм үед өндөр үнэ цэнтэй хоолыг бусад тоглогчтой сольж болохгүй байлаа.»

«Юу?»

Ляо Буфань толгойгоо маажин, юу ч ойлгоогүй царай гаргав.

Жимми халуун цайнаас балгаад, тайван өгүүлэв:

«Жирийн хүн гэмгүй ч, үнэт эрдэнэ тээвэл гай дуудна.»

«Тийм ээ. Байр сууриа сольж бодъё. Чи тэдний оронд байсан бол, хоол хүнсээр дутаж байхдаа хөрш чинь илүү гарсан хоолтой, түүнийгээ наймаалцах гэж байгааг мэдвэл яах вэ?»

«Би тэдний оронд байсан бол?»

Ляо Буфань хэсэг бодсоноо өөрийн эрхгүй ам алдав.

«Мэдээж булааж авна шүү дээ!»

Фан Хэн толгойгоо өргөхөд царайд нь түгшүүр түрхэн зуур тодров.

«Яг зөв. Тэд манайхаар ирж, нөөцийг маань булаах вий гэж би санаа зовж байна.»

Ляо Буфань сая учрыг нь ойлгов.

«Энэ… тийм зүйл болохгүй байлгүй дээ?»

Лю Линь ч үүнийг сонсоод сандарч эхлэв.

«Тэд ирэх юм бол өөрсдөө л буруутай.»

Ляо Буфань мөрөө сэгсрэн, сүртэй царай гаргав.

«Миний хоолыг булаах гэж байгаа бол би амь насаараа үзэлцэнэ. Тэр үед нэг нь үхэж, нөгөө нь үлдэнэ.»

«Хэлж мэдэхгүй. Ямартай ч болгоомжтой байцгаая. Одоогоор нөөц хангалттай байна. Энэ хоёр хоногт та нар өдрийн цагаар гадагш гаралгүй, бүгд энд харуулд үлд. Хоёр хоногийн дараа шинэ хоргодох байранд нүүснийхээ дараа л хөдөлцгөөе.»

Жимми гартаа байсан шилэн аягаа тавиад толгой сэгсрэв.

«Фан Хэн, хэтэрхий удаан байна. Амжихгүй ч байж магадгүй.»

Бүгд Жимми рүү эргэлзсэн харцаар харав.

«Лю Линь хоол булаалгасан тухай ярьсны дараа би Жижиг модон байшингийн эргэн тойрныг шалгасан. Сөөг дотор танихгүй хүний мөр шинээр гарсан байлаа. Хэн нэгэн манай байшингийн орчмыг тандаж явсан бололтой.»

«Аан?»

Лю Линий царай үл ялиг хувирч, тэр сандран хэлэв:

«Боломжгүй. Та андуурсан юм биш үү? Би буцахдаа маш болгоомжтой шалгасан. Намайг хэн ч дагаагүй гэдэгт итгэлтэй байна.»

«Андуураагүй. Эргэн тойронд хүний мөрнөөс гадна амьтны мөр ч байсан. Том биетэй нохойн төрлийн амьтан гэж дүгнэсэн.»

Жимми тайлбарлав.

«Энэ чиний буруу биш. Миний бодлоор, тэдний нэг тоглогч анч нохой дуудах төрөлхийн чадвартай бололтой. Тэд чиний үнэрийг мөшгөн энд иржээ.»

Дууслаа! Гол бааз маань илэрчихжээ!

Ляо Буфань духаа алгадлаа.

«За яах вэ, ямар ч дайсан ирсэн сөрөөд зогсоно. Тэдэнтэй эцсээ хүртэл үзэлцье! Өвгөн, арбалетын сум ахиухан бэлдээд өг. Жаахан цаг байгаа дээр нь би модон байшингаа нэмж бэхэлье.»

Лю Линь хэлэв:

«Өвчин намдаах эм, цус тогтоох боолтоос бүрдсэн арван иж бүрдэл аль хэдийн бэлдчихсэн. Түргэн эдгээх эм ердөө хоёр шил бий. Чихэр өвс шаарддаг болохоор олноор нь хийх боломжгүй…»

Ляо Буфань, Лю Линь хоёр дайснаас хэрхэн хамгаалах талаар ярилцаж эхлэв.

Фан Хэн ганц ч үг хэлэлгүй, толгой гудайн бодсоор байлаа.

Идэвхгүй хамгаалалт гэдэг үнэхээр бачимдуухан төдийгүй цаг их үрнэ. Мөн цаашид хоргодох байр байгуулах төлөвлөгөөг нь алдагдуулна.

Тоглоомын эхний үед цаг хугацаа үнэтэй. Фан Хэн үүнийг ингэж дэмий үрмээргүй байв.

Хамгийн гол нь үнэхээр тулалдаан эхэлбэл ийм хамгаалалтын тулаанд зомби хуулбаруудын байлдах чадварыг бүрэн ашиглаж чадахгүй.

Зомби хуулбарууд арай л хөшүүн хөдөлгөөнтэй.

Тэгвэл өөрсдөө түрүүлж дайрах уу?

Хэдхэн минутын дараа Фан Хэний толгойд хорон төлөвлөгөө бүрэлдэв.

Фан Хэн дахин толгой өргөлөө.

«Лю Линь, энэ хүмүүсийн бааз хаана байдаг вэ?»

«Манай хуарангийн баруун хойд зүгт. Тийшээ хамгийн хурдан явсан ч 90 минут зарцуулна.»

Лю Линь гайхаж асуув:

«Үүнийг яах гэж асууж байгаа юм?»

«Пад!»

Ляо Буфань гэнэт алгаа тасхийтэл ташив. Царай нь учрыг нь гэнэт ойлгосон хүн шиг хувирав.

«Өө, тийм байна! Би ойлголоо!»

«Тэднийг сэрэмж алдаж, бэлтгэлгүй байхад нь гэнэдүүлж дайрна!»

Ляо Буфань угаасаа байлдах дуртай нэгэн байв. Тэр Фан Хэний санааг ойлгочихлоо гэж бодоод, догдлон түүний мөрөн дээр алгадаж хэлэв:

«Хамгийн сайн хамгаалалт бол довтолгоо! Фан Хэн ах аа, би чамайг ойлголоо. Явъя! Түрүүлээд очиж, нэг хоёрыг нь гэнэдүүлэн дайраад, бид ямар хүчтэйг харуулъя.»

«Тэгвэл тэд дахиж биднийг оролдож зүрхлэхгүй.»

«Би тэр новшнуудад эртнээс дургүй байсан юм.»

Дайрах ч гэж дээ!

Энэ бодлогогүй амьтан чинь!

Фан Хэн дотроо санаа алдаад, Ляо Буфаний гарыг мөрөн дээрээсээ чимээгүйхэн авч холдуулав.

«Би тэдэнтэй хүчээр үзэлцэнэ гэж хэлээгүй. Ямартай ч төлөвлөгөө гаргасан. Энэ асуудлыг надад даатга. Өнөө орой би харуулд гарна. Та хоёр эхлээд тоглоомоос гараад амар. Маргааш өдөр та хоёрын тусламж хэрэг болно.»

«Юу? Тоглоомоос гараад амрах уу?»

Ляо Буфань нүдээ томруулан, буруу сонссон эсэхдээ эргэлзэв.

Тэр Лю Линь хоёр бие бие рүүгээ гайхан харав. Хоёулангийнх нь толгойд тэр дороо үй түмэн асуулт эргэлдэв.

Фан Хэн юу хийх гээд байна вэ?

Яагаад өнөө шөнө харуул хийхийг өөрөө санал болгов?

Түүний дууддаг зомби нөөц цуглуулахдаа үнэхээр гаргуун ч, тэр хэдэн зомбигоор тоглогчдыг дийлж чадахгүй биз дээ?

Фан Хэн бусдын харцыг тоосонгүй. Тэр галын голомтын өмнө тайван сууж, шөнийн төлөвлөгөөндөө бэлдэхээр гараараа хэрэгцээт зүйлс урлаж эхлэв.

【Мэдэгдэл: Та Жижиг чулуун алх хийж дуусгалаа. Та урлах туршлагын оноо +1 авлаа】

Эд зүйл: Жижиг чулуун алх.

Зэрэглэл: чанар муу.

Учруулах хохирол: 1-2.

Тайлбар: Амьд үлдэхэд зориулсан хамгийн энгийн багаж. Үүгээр юм эвдэж, задлан салгаж болно (задалсны дараа барилгын үндсэн материалын өчүүхэн хэсгийг буцаан авна).

Тодорхойлолт: «Тэнгэр газрыг бүтээгч алх» хэмээн алдаршжээ. Гартаа энэ алхыг атгасан байхад цохиж эвдэж чадахгүй зүйл гэж үгүй.

18-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Зомбигийн сүйрэл дунд амарсаар хүчирхэгжих нь18-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах