«Энэ чинь…»
«Энд чухам юу болсныг хэн хэлээд өгөөч?»
Шоронгийн гаднах шороон довон дээр Лу Юй, Жоу И хоёрын царай хувьсав.
Зомби хаана байна?
Тэд даалгавраа арайхийн гүйцээж, Сүйрлийн худалдаачнаас шороон тэсрэх бөмбөг худалдаж авсан юм.
Тэд буцаж ирээд шоронгийн төмөр торон хашааны нэг хэсгийг дэлбэлж цоолоод, зомбиудыг гаргахаар зэхэж байв. Бүх зүйл бэлэн болжээ.
Гэтэл зомби хаана байна?
Зомбиуд хаачив?
Бүхэл бүтэн шорон хоосорч, ганц ч зомбины бараа харагдсангүй.
Байж болохгүй нь…
Лу Юй хариуг нь аль хэдийн таасан ч хажуудаа зогсох Жоу Игээс лавлаж асуухаас өөр аргагүй байв.
«Энэ шоронгийн бүсийг хэн нэгэн цэвэрлээд, бүр шоронг өөрийн болгочихсон юм биш үү?»
Лу Юй үүнийг үнэнд хамгийн ойр хариулт гэж бодож байлаа.
Жоу И юу ч хэлсэнгүй.
Тэр шороон довон дээр манарсан харцтай зогсоно.
Лу Юй Жоу Игийн мөрийг зөөлөн түлхэв.
«И ээ! Сэрээч! Хурдан сэр!»
«Хэ.»
Жоу И ухаан орж, ам нь гашуун оргосон мэт өөрийгөө шоолон инээмсэглэв.
Одоогийн тоглогчид бүгд ингэтлээ хүчтэй болчихсон юм уу?
Ийм олон зомбийг ч устгаж чаддаг юм уу?
Эсвэл өөрөө дэндүү сул байсан юм болов уу?
Сүүлийн хэдэн өдөр түүнд тохиолдсон цохилт үнэхээр дэндүү олон байлаа!
Одоо бүр өчнөөн удаан төлөвлөсөн шоронгийн даалгаврыг нь хүртэл өөр хүмүүс өрсөөд авчихлаа!
Яасан ичмээр юм бэ!
Жоу И сэтгэл санаагаар хүнд цохилтод оржээ.
Тэр бүр өөртөө ноцтой эргэлзэж эхлэв.
Магадгүй Зомбийн сүйрлийн шинэ серверийг компанийнхаа шинэ зорилго болгосон нь өөрөө буруу сонголт байсан ч юм бил үү гэж бодогдоно.
«Захирал аа, түр тайвшир. Хэн нэгэн шоронгийн талбайг цэвэрлэсэн байлаа ч даалгавар хараахан идэвхжээгүй байж болно.»
Жоу Игийн царай нэг л биш байгааг харсан Лу Юй яаран тайтгаруулав.
«3-р байр дотор мөн л маш аюултай. Хэчнээн хурдан байсан ч шоронгийн талбай, 3-р байрыг хоёуланг нь ингэж богино хугацаанд цэвэрлэж амжихгүй!»
«Тийм ээ, чиний зөв!»
Жоу И өөрийн хацрыг алгадаж, сэтгэлээ чангалав.
Тэр хараахан ялагдаагүй!
Тэр ялагдаж болохгүй!
Одоо компанийнхаа бүх хөрөнгийг энэ тоглоомд тавьсан байлаа.
Бүтэлгүйтвэл олон жилийн хичээл зүтгэл нь талаар болж, гэр бүлийн бизнес түүний гарт сүйрнэ.
Одоо бууж өгөх цаг болоогүй!
Жоу И өөрийгөө хүчээр зоригжуулав.
«Эхлээд хамтдаа 3-р байр руу орж харъя. Дотор нь юу байгааг нягталж…»
Жоу И үгээ дундаас нь таслав.
Тэр 3-р байрны 2-р давхрын нэг цонхыг дотроос нь хүн онгойлгож байхыг харжээ.
Дараа нь цонхоор махлаг толгой цухуйв.
Амьд үлдэгч байлаа!
Тэр уйдсан янзтай цонхоор толгойгоо цухуйлган гадаах байдлыг ажиглаж, зүүн гартаа нэг махан шорлог, баруун гартаа нэг шил шар айраг барьжээ.
Идэж уух юманд санаа зовох зүйлгүй мэт харагдана.
Үүнийг харсан Жоу И дахин таг болов.
Дөнгөж бий болгосон өөртөө итгэх итгэл нь тэр дороо тал хувиасаа илүүг алджээ.
Лу Юй ч нэлээд удтал ганц ч үг хэлж чадсангүй.
Одоо тэд зөвхөн шоронгийн талбайг бус, 3-р байрыг ч бүхэлд нь нэг бүлэг тоглогч цэвэрлэснийг баттай мэдэж байлаа…
Түүгээр ч барахгүй, тэр хүмүүс тун тухтай амьдарч байв.
«Захирал аа, сэтгэлээр бүү уна!»
«Ингэлээ гээд тэд 3-р байрыг л цэвэрлэсэн гэсэн үг.»
«Бидэнд боломж байсаар байна! Тэд шоронгийн харуулын үлдээсэн тэмдэглэлийн дэвтрийг олоогүй байж магадгүй шүү дээ?»
«Тэр зүйлийг маш сайн нуусан. 3-р байр ч том, 2-р давхарт шүүгээ ч олон. Жирийн хүний санаанд шүүгээний далд тасалгааг шалгах бодол ч орохгүй.»
Тийм ээ, найдвар байна.
«Би хараахан ялагдаагүй!»
Жоу И өөрийгөө ятгах гэсэн мэт дахин толгойгоо өргөн, амандаа бувтнав.
«Явцгаая. Доторх хүмүүстэй ярилцъя.»
Тэд довноос уруудан, 2-р давхрын цонхон дээр зогсох Ляо Буфань руу гараа даллав.
Ляо Буфань сэм сэмхэн ажиглаж буй хоёр хүнийг хараад шар айрагны шилээ шидчихээд, 2-р давхрын тавцангаас шууд үсрэн буув.
Тэр болгоомжтой урагшилж, гурван давхар төмөр торон хашааны цаанаас асуув.
«Хөөе, та хоёр тэнд нэлээд удаан харж зогслоо. Юу хийж яваа юм?»
Жоу И сэтгэлээ тогтоогоод, төмөр торон хашааны гадна Ляо Буфаниас аюулгүй зай барин зогсов.
«Сайн байна уу. Бид муу санаагүй. Би Тэнфэй тоглоомын технологийн компанийн захирал байна. Энд санамсаргүй явж байгаад таарлаа, танай захиралтай хамтран ажиллах талаар ярилцах гэсэн юм. Танай захирал одоо дотор байгаа юу?»
Жоу И дотроо тэднийг тоглоомын компани эсвэл тоглогчдын эвсэл гэж аль хэдийн үзсэн байлаа.
Жоу И хөмсгөө зангидлаа.
«Өө? Захирал гэнэ ээ? Та нар Фан Хэнийг хайж ирсэн юм уу?» гэж Ляо Буфань асуув.
Фан Хэн!?
Энэ нэрийг сонсоод Жоу И, Лу Юй хоёрын сэтгэл цочив.
Тэр мөн үү? Нөгөө мундаг тоглогч уу?
Юу вэ! Тоглоомын компани биш, мундаг тоглогч байж!
Тэр бүхэл бүтэн шоронг цэвэрлэчихсэн юм байна!
Гэхдээ бодоод үзэхээр аргагүй ч юм байна.
Түүнээс өөр хэн шоронгийн талбай, 3-р байрны бүх зомбиныг цэвэрлэж чадах билээ?
Жоу Игийн дотор гашуун оргив.
Ингээд бодоод байсан чинь бас л тэр байж.
Лу Юй гэнэт нэг санаа олж, яаран дэмжин хэлэв.
«Тийм ээ, тийм ээ. Бид бүгд Фан Хэний найзууд. Би түүнийг найзын жагсаалтдаа нэмсэн юм. Намайг Лу Юй гэдэг.»
Ляо Буфань нүдээ эргэлдүүлэн, хувийн Амьд үлдэх радиогоо нээгээд Фан Хэнд яаралтай мэдээ илгээв.
Яг азаар Фан Хэн өнөөдөр ч шоронд байлаа.
Ляо Буфань: Фан Хэн, нэг компаниас ирсэн гэх хүмүүс чамтай хамтран ажиллах гэсэн юм байна. Тэдний нэг нь чиний найз, Лу Юй гэдэг гэж байна.
Фан Хэн: Тийм хүн бий. Тэднийг эхлээд харуулын жижиг байр руу дагуулаад оч. Би одоо очлоо.
Фан Хэний баталгаажуулсан хариуг авмагцаа Ляо Буфань Лу Юй, Жоу И хоёр руу толгой дохив.
«Тэгвэл болж. Надтай хамт харуулын жижиг байр руу яв.»
Ингэж хэлээд Ляо Буфань үүргэвчнээсээ гар буу гарган, хажуу дахь жижиг байрыг заав.
«Урьдчилж хэлчихье, элдэв башир арга бүү хэрэглээрэй!»
Ляо Буфань гар буу гаргаж ирэхийг харсан Жоу Игийн зүрх хүчтэй цохилов.
Буу!
Тэр хажуу тийш эргэн Лу Юй руу харав.
Буу байна!
Тэдний мөнгө төлж авсан даалгаврын мэдээлэлд шоронгийн нууц даалгаврын эхний үе шатыг гүйцээсний шагнал нь гар буу гэж тодорхой бичсэн байсан.
Лу Юй Жоу Игийн харцыг анзаарсангүй. Тэр гайхан асуув.
«Чи, чи буутай болчихсон юм уу?»
«Хэ хэ, дажгүй байгаа биз? Шоронгоос хайж байгаад олсон юм.»
Энэ үгийг сонсоод Жоу Игийн царай тэр дороо үнс мэт цонхийж, юу ч хэлж чадсангүй.
Дууслаа!
Бүгд дууслаа!
Шоронгийн харуулын тэмдэглэлийн дэвтэр лав олдсон байна.
Бүр дордсон нь, тэд эхний үе шатны даалгаврыг ч гүйцээж, шоронгийн харуулын үлдээсэн сейфийг хүртэл олчихсон байлаа.
Энэ хэдэн өдрийн бүх хичээл зүтгэл нь талаар болжээ…
Лу Юй эв хавгүй инээмсэглэв.
«Тэгвэл… та нар ч үнэхээр мундаг юм аа.»
«Хэ хэ, тийм шүү.»
Энэ хоёрын гайхсан царайг хараад Ляо Буфань дотроо тун таатай байлаа.
Сүүлийн хоёр өдөр Фан Хэн түүнийг ч бас багагүй сэтгэлээр унагасан юм.
Түүнд сэтгэлээ онгойлгож, сэтгэл санаагаа засах боломж хэрэгтэй байлаа.
Энэ хоёр яг тохирно.
Ляо Буфань өөрийгөө гайхуулсаар байлаа.
«Хөөх, та нар мэдэхгүй л байна даа. Энэ шорон чинь тийм ч энгийн газар биш. Дотор нь зоорь хүртэл бий.»
Лу Юй, Жоу И хоёрын царай зэрэг хувирав.
Зоорь!
Хоёрдугаар үе шатны зоорийн даалгавар маш хүнд. Зоорийн урт хонгилоор нэвтрэх шаардлагатай.
Байж болохгүй нь…
Тэр хоёрдугаар үе шатны даалгаварт аль хэдийн хүрчихсэн юм биш биз?