Газрын зураг дээрх тэмдэглэгээгээр явбал Сүйрлийн худалдаачдын отгоос гарсны дараа Фан Хэн ой модны нэг хэсгийг туулж байж авто замд хүрэх байв.
Эхний зам нь хамгийн бартаатай байлаа.
Замгүй тул том ачааны машин айхтар донсолж байлаа. Фан Хэн тэвшин дэх хайрцгуудад хийсэн хэврэг эд зүйлс гэмтчих вий гэж санаа зовж, хурдаа бууруулахаас өөр аргагүй болов.
«Ингээд донслуулаад байвал шамбарамтай болох нь…»
Фан Хэний өгзөг өвдөж, тэр аяархан гомдоллов.
Энэ удаагийн хөлсний цэрэг элсүүлэх ажил дуусмагц цаг гарган зам тавиад авъя. Тэгвэл ингэж зовохгүй.
Бараг цаг хагасын дараа Фан Хэн жолоогоо эргүүлэн, ачааны машинаа засаж янзалсан авто замын салаа руу оруулав.
Ачааны машин сая нэг аажмаар хурд авч эхэллээ.
Даалгаврын хүндрэл C+ л байсан тул замын турш ямар нэгэн аюул тулгарсангүй.
Зам хаасан зомбитой тааралдвал Фан Хэн ихэнхдээ хажуугаар нь тойрно.
Үнэхээр тойрох аргагүй бол Фан Хэн эрсдэл гаргалгүй, аажуухан зогсоод, бууж очин зомбиныг устгасныхаа дараа цааш явна.
Нийт гурван цаг хагас явсны эцэст Фан Хэн хаягдсан үйлдвэрээс таван зуун метр хүрэхгүй зайд байх дан байшинд хүрч ирэв.
Энэ бол даалгаварт тэмдэглэсэн хүргэлтийн газар байлаа.
Гурван давхар дан байшингийн гадуур янз бүрийн хэмжээтэй модон шовх үзүүртэй хавхны гурван бүслүүр байрлуулжээ.
Фан Хэн үзүүрүүд дээр нь хар хүрэн цусны толбо үлдсэнийг олж харав.
Анхан шатны эдгээр хамгаалалтын байгууламж ухаангүй анхан шатны зомбины эсрэг тун үр дүнтэй байлаа.
«Цю гуай! Та байна уу? Феттель намайг танд хангамж хүргэж өг гэж явуулсан юм!»
Фан Хэн байшингийн гадаа зогсоод, чангаар дуудав.
Дотроос ямар ч хариу байсангүй.
Хачин юм? Энд хүн алга уу?
Фан Хэн дахин чангаар дуудав.
«Цю гуай! Таны хүргэлт байна! Авахгүй бол хүргэлтийн шүүгээнд хийгээд орхичихно шүү!»
Гэвч бас л хариу байсангүй.
Фан Хэн хөмсгөө зангидав. Ойртож очоод жижиг чулуун алхаар цонхыг цохиж хагалаад, байшин доторх байдлыг харсан нь дээр юм биш үү гэж бодлоо.
Тэр зүүн хөлөө дөнгөж өргөсөн ч буцаан татав.
Нэг л хачин. Энэ виллад аюул нуугдаж байгаа мэт санагдана.
Ээ? Өөрийнх нь идэвхгүй чадвар болох «Аюул мэдрэх чадвар» ажиллачихав уу?
Фан Хэн гайхаж байтал хажуугийн бутнаас сулхан чимээ гарахыг соргогоор мэдэрлээ.
Тэр огцом толгойгоо эргүүлэв.
Намхан бутны цаанаас нэг толгой цухуйв.
«Дуугаа жаахан намсга. Ойр хавийн бүх зомбийг нааш нь дуудах гээ юу?»
Чю Яокан Фан Хэн рүү гараа даллав.
«Эхлээд намайг дагаад ир.»
Фан Хэн Чю Яоканыг нэг ажиглаад толгой дохин, хамтдаа намхан бутны дундуур мөлхөн оров.
Бутны цаана төмөр торон хашаанд гаргасан цоорхой байлаа.
Фан Хэн Чю Яоканы араас даган цоорхойгоор шургаж, виллагийн арын хашаанд орлоо.
Арын хашаанд Чю Яокан өвсөн доор нуусан газар доорх хонгилын амны тагийг нэлээд хүч гарган сөхөж, амсрын ган хавтанг тогтоов.
Пөөх!
Фан Хэн сая нэг ойлголоо. Энэ барилгын орц нь арын хашаанд байдаг бөгөөд доошоо буусан газар доорх хонгилоор дамжин ордог байжээ.
Чю Яокан гаднаасаа туранхай, сул дорой, тэжээлийн дутагдалд орсон хүн шиг харагддаг ч газар доогуур хонгил ухахдаа чамгүй гарын уртай юм байна.
Чю Яокан гуч гаруй насны бололтой. Тэр хар хүрээтэй нүдний шил зүүж, цагаан лабораторийн халад өмсөөд, гартаа эмнэлгийн бээлий углажээ.
«Түр хүлээ.»
Чю Яокан ингэж хэлээд хонгил руу орсноо удалгүй жижиг тэргэнцэр түлхэн гарч ирэв.
«Феттель чиний тухай надад ярьсан. Хангамжийг хамтдаа дотогш оруулаад өгөөч. Баярлалаа.»
«Бас бутан дундуур явдаг юм уу? Үндсэн хаалгаар орохгүй юм уу?»
«Үндсэн хаалга гэнэ ээ? Арай л явцуу сэтгэж байна даа.»
Чю Яокан толгой сэгсрэв.
«Үндсэн хаалганы дотор миний байрлуулсан урхи дүүрэн байгаа. Тэр бол халдагчдад зориулж үлдээсэн орц.»
Фан Хэн амьсгаа сорон,
Фан Хэн амьсгаа сорон,
гэж дуу алдав.
Тэгэхээр саяхан аюул мэдэрсэн нь аргагүй байж.
Феттелийн урьдчилан бэлдсэн хайрцгууд том, бас хүнд байлаа. Фан Хэн ганцаараа өргөхөд нэлээд хүч орох тул Чю Яокантай хамтран зөөв.
Ийн хэд хэдэн удаа зөөж, хэд хэдэн ачилтаар оруулсны эцэст хоёул ачааны машин дахь бүх хангамжийг арын хашаан дахь зоорийн хонгилд оруулж дууслаа.
Газар доорх хонгил нь нэлээд том байв.
Фан Хэн зоорийн дотоод зохион байгуулалтыг ажиглав.
Хэд хэдэн тусдаа өрөө байгааг тэр нэг хараад л олж үзэв.
Хонгил нь ч цэв цэвэрхэн байлаа.
Энд байнга цэвэрлэгээ хийдэг нь илт.
Чю Яокан цаасан алчуур гарган духныхаа хөлсийг болгоомжтой арчив.
«Дахиад нэг тус болоод хайрцгуудыг лаборатори руу оруулаад өгөөч. Баярлалаа.»
«Лаборатори? Хаана байгаа юм?»
Фан Хэн ингэж хэлээд хайрцаг өргөхөөр бөхийв.
«Түр хүлээ!»
Чю Яокан гараа өргөн Фан Хэнийг болиулав.
«Аан?»
«Эхлээд тэр хувцас солих өрөө рүү ор. Дотор нь шинэ хамгаалалтын хувцас, малгай байгаа. Бүгдийг нь өмсөөд, гараа бас угаагаарай. Бээлийгээ мартав аа.»
«Өө…»
Фан Хэн Чю Яоканыг дээр доороос нь ажиглав.
«Тэгэх шаардлагатай юм уу?»
«Хурдал. Цаг бүү үр.»
«За.»
Фан Хэн ч цаг үрэхийг хүссэнгүй.
Тэр хувцас солих өрөөнд орж, хамгаалалтын хувцас, малгай, бээлийгээ өмсөөд сая нэг Чю Яоканыг даган лабораторид оров.
Лаборатори нь Фан Хэний төсөөлснөөс арай том байлаа.
Тэр ч бүү хэл, лабораторийн буланд байх задлангийн ширээн дээр задлан хийсэн хэдэн зомбины цогцос хэвтэж байхыг олж харав.
«Надад нэг тус болоод, хонгилд цагаан туузан тэмдэглэгээтэй гурван хайрцаг байгаа. Тэднийг хананд тулгаж тавиарай. Баярлалаа.»
Фан Хэн толгой дохин, хонгилд байсан нэг хайрцгийг ганцаараа хүч гарган өргөж, лаборатори руу оруулаад шалан дээр тасхийтэл тавив.
Чю Яокан өмнө нь хайрцаг зөөхөд тусалж байхдаа аль хэдийн туйлдсан байлаа.
Одоо ч хоёр гар нь үл ялиг чичирсээр байв.
Тэр биеийнхээ дээд хэсгийг лабораторийн хананд налуулан, Фан Хэнийг ажиглав.
«Таны хүч, тэсвэр хоёр чамгүй юм.»
Фан Хэн түүн рүү эргэж харав.
Чам шиг шинжлэх ухаандаа улайрч, гэртээ бүгдэг хүнээс арай дээр байлгүй дээ! гэж тэр дотроо бодов.
Чю Яокан хөмсгөө зангидав.
«Над руу битгий ингэж хар. Би өдөр бүр нэг цагийн турш шинжлэх ухааны үндэслэлтэй аргачлалаар дасгал хийдэг. Сүүлийн үед шөнө дөл болтол суудаг болохоор л биеийн бүх үзүүлэлт маань жирийн хүнийхээс яльгүй дор байгаа юм.»
За за, та ч ёстой мундаг юм аа! гэж Фан Хэн дотроо ёжлов.
Фан Хэн хоёр дахь хайрцгийг ч бас чанга тавив.
Ганцаараа хайрцаг зөөхөд бага зэрэг ядарсан тул Фан Хэн үг солихоос ч залхуурч, даалгавраа хурдан дуусгаад эртхэн буцаад хүргэлтээ хийхийг л хүсэж байлаа.
Чю Яокан нүдний шилнийхээ хүрээг засаж, Фан Хэнийг шинжин харав.
«Хайрцгийг булан руу түлхээд өгөөч. Баярлалаа.»
«Мэдлээ.»
Фан Хэн хариулаад хайрцгийг түлхэхээр эргэв.
Чю Яокан халааснаасаа нэг багц цаасан алчуур аяархан гаргаж ирээд Фан Хэний араас шидлээ.
Фан Хэн ардаа нүдтэй мэт гэнэт гараа өргөн, араас нь нисэж ирсэн цаасан алчуурын багцыг шүүрч авав.
«Хүүе! Та яах нь энэ вэ?»
Фан Хэн бага зэрэг уурлав.
Туслахгүй байж болно. Гэтэл хүн рүү цаасан алчуурын багц шиддэг нь ямар учиртай юм бэ?
Чю Яокан хариу хэлсэнгүй. Тэр Фан Хэнийг гөлрөн ширтсээр байлаа.
Фан Хэний бие зарсхийв.
«Ингээд над руу хараад байгаа чинь юу вэ!»
Чю Яокан түүн рүү ширтсээр байв.
«Чи нэг л биш байна.»
«Та өөрөө л нэг биш байна!»
Чю Яокан шахсан мэт ширүүн харцаа татав.
«Таны биеийн чадавх жирийн хүмүүсийнхээс хавьгүй дээгүүр. Мэдрэх чадвар тань жирийн хүнийхээс дор хаяж хоёр дахин өндөр байна.»
Фан Хэн үүнийг сонсоод уруулынхаа нэг буланг мурийлгав.
Намайг илрүүлчихлээ, жаахан суутан минь! гэж тэр дотроо ёжлов.
Бие бялдар, авхаалж самбаа, хүч гэсэн гурван суурь үзүүлэлтийн чадварыг бүгдийг нь дээд хэмжээнд сурсан. Дээрээс нь B зэрэглэлийн Мэдрэх чадвар ч эзэмшсэн!
Чю Яокан лабораторийн хаалгаар гарахаар эргэв.
«Надтай яв.»
«Одоо бас яах нь вэ? Хайрцаг зөөхөө больсон юм уу?»
«Чамаар дахиж зөөлгөхгүй. Өөр нэг ажилд туслаач. Баярлалаа.»
«Би туслахгүй байж болох уу?»
«Бүгдийнхээ цагийг бүү үр.»
Та ч ёстой мундаг юм аа! гэж Фан Хэн дотроо ёжлов.
Фан Хэн уурласандаа инээх шахав.