Би мөнх настан болно

2-р анги

2-р анги — Зуухны хэсэг

Сонсох

Сүнсний Урсгалын бүлгэм Зүүн Ойн тивд, Тэнгэр Нэвтлэх мөрний доод салааны дагуу оршдог бөгөөд хойд, өмнөд хоёр эрэгт хуваагдан байрладаг байлаа. Түүх нь тоолж баршгүй олон жилийг дамнасан бөгөөд энэ нутагтаа тун алдартай бүлгэм байв.

Үүл мананд ороогдсон найман аварга уул Тэнгэр Нэвтлэх мөрний дээгүүр сүндэрлэнэ. Тэдгээрийн дөрөв нь хойд эрэгт, гурав нь өмнөд эрэгт байрлана. Харин хамгийн сүрлэг нэг уул нь бүр мөрний голоос шууд сүндэрлэн гарч ирсэн байв.

Тэр уулын дээд тал бүхэлдээ гялтганасан цагаан цасаар хучигджээ. Уул тийм өндөр тул орой нь хүртэл харагдахгүй. Харин дунд хэсгийг нь нэвт ухсан мэт хөндий бөгөөд алтан өнгөт мөрний ус уулын дундуур шууд урсан өнгөрнө. Тиймээс уул бүхэлдээ аварга гүүртэй төстэй харагддаг байлаа.

Энэ үед Сүнсний Урсгалын бүлгэмийн өмнөд эргийн ойролцоо нэгэн гэрлийн зурвас асар хурдтай нисэж байв.

Тэр нь Ли Чинхоу, Бай Шяочунь хоёр байлаа.

Тэд гуравдугаар оргилын доорх үйлчлэгчдийн байр руу хурдлан орох үед Бай Шяочуний айсандаа хашхирах дуу бүдэгхэн сонсогдоно.

Ингэж нисэх нь түүнийг үхтэл нь айлгажээ.

Замдаа тоолж баршгүй олон уулын дээгүүр ниссэн бөгөөд тэр бүх хугацаанд Бай Шяочунь Ли Чинхоугийн хөлнөөс атгасан гараа алдах гэж байгаа мэт санагдаж байв.

Удалгүй эргэн тойрны бүх зүйл бүдэгрэн замхрав.

Дахин тодорч харагдах үед Бай Шяочунь нэгэн барилгын гадна газардсанаа ойлголоо.

Тэр хөлөө чичрүүлэн зогсож, эргэн тойрноо харлаа.

Эндхийн бүх зүйл түүний дассан тосгоноос огт өөр байв.

Барилгын өмнө асар том чулуун хөшөө сүндэрлэж, дээр нь уран бийрийн таталтаар гурван үг бичжээ.

Үйлчлэгчдийн хэрэг эрхлэх газар.

Чулууны хажууд нүүрэндээ хонхор сорвитой нэгэн эмэгтэй сууж байлаа.

Ли Чинхоүг олж хармагцаа тэр босож, гараа атган ёслов.

— Энэ хүүг Зуухны хэсэг рүү явуул.

Ли Чинхоу ингэж хэлээд өөр юу ч нэмсэнгүй.

Бай Шяочунь руу дахин анхаарал хандуулалгүй, гэрлийн зурвас болон хувирч алсад харван одов.

Нүүрэндээ хонхор сорвитой эмэгтэй Зуухны хэсэг гэхийг сонсоод гайхан Бай Шяочунийг ширтлээ.

Тэгээд түүнд үйлчлэгчийн хувцас болон бусад зүйлс хийсэн нэгэн уут өглөө.

Царай нь ямар ч хувиралгүй хэвээр.

Тэр Бай Шяочунийг дагуулан барилгаас холдож, ойролцоох замаар алхах зуураа бүлгэмийн үндсэн дүрэм, ёс заншлаас тайлбарлаж өгөв.

Замыг ногоовтор шохойн чулуугаар дэвссэн бөгөөд олон барилга, хашаа хүрээгээр тахиралдан үргэлжилнэ.

Цэцэг, ургамлын анхилуун үнэр агаарт түгж, энэ газар бүхэлдээ тэнгэрийн диваажин мэт санагдана.

Бай Шяочунь эргэн тойрноо харах тусам зүрх нь догдлон цохилж, өмнөх айдас, түгшүүр нь аажмаар арилж эхлэв.

“Энэ газар үнэхээр гайхалтай юм. Манай тосгоноос хамаагүй дээр!”

Түүний нүд хүлээлтээр гялалзаж, эмэгтэйн араас даган алхав.

Цааш явах тусам үзэгдэх орчин улам үзэсгэлэнтэй болж байлаа.

Замдаа хэдэн үзэсгэлэнтэй бүсгүйтэй ч тааралдав.

Тэр даруй Бай Шяочуний сэтгэл бүр ч их хөдөллөө.

Удалгүй тэр бүр илүү догдолж эхлэв.

Учир нь тэдний очих газар бололтой нэгэн барилга харагджээ.

Замын төгсгөлд болор мэт гялтганасан долоон давхар барилга сүндэрлэнэ.

Дээгүүр нь бүр тэнгэрийн тогоруунууд нисэлдэж байв.

— Номын эгч ээ, бид хүрчихэв үү?

гэж Бай Шяочунь догдлон асуулаа.

— Тийм.

Эмэгтэй хүйтнээр хариулж, нүүрэнд нь ямар ч хувирал гарсангүй.

Тэр хажуу тийш салаалсан жижиг зам руу заав.

— Бид тийшээ явна.

Бай Шяочунь түүний заасан зүг рүү асар их хүлээлттэй харав.

Гэтэл дараагийн агшинд бүх бие нь хөшчихлөө.

Тэр нүдээ нухаж байгаад дахин сайтар харав.

Тэнд хайргаар хучсан нарийхан зам байлаа.

Замын хоёр талаар хэзээ мөдгүй нурчихмаар, эмх замбараагүй барьсан сүрлэн дээвэртэй жижиг овоохойнууд эгнэнэ.

Тэр хавиас бас нэгэн хачин үнэр ханхалж байв.

Бай Шяочунь уйлмаар болсон ч нулимс гарсангүй.

Өчүүхэн төдий найдвараа тээсээр нүүрэндээ хонхор сорвитой эмэгтэйгээс дахин асуулаа.

— Номын эгч ээ, та сая буруу зүг рүү заачихсан юм биш биз?

— Үгүй.

Эмэгтэй хүйтнээр хариулаад хайрган зам руу алхав.

Энэ хариуг сонссон Бай Шяочуний нүдэнд саяхан хүртэл үзэсгэлэнтэй харагдаж байсан бүх зүйл нэг мөсөн өнгөө алдах шиг боллоо.

Тэр гашуун царай гарган араас нь дагав.

Удалгүй эвдэрч муудсан замын төгсгөл харагдлаа.

Тэнд хэд хэдэн аварга хар тогоо ийш тийшээ гүйж байгаа мэт харагдав.

Бай Шяочунь хэсэг харсны дараа л үнэн хэрэгтээ тэр тогоонуудыг маш тарган хэдэн залуу нуруундаа үүрч явсныг ойлголоо.

Тэд тийм тарган байсан тул шахчихвал биеэс нь өөх тос нь шууд гоожих юм шиг санагдана.

Тэдний нэг нь бусдаасаа бүр ч тарган.

Махан уул шиг харагдах бөгөөд Бай Шяочунь түүнийг хэт таргалаад дэлбэрчих вий гэж хүртэл санаа зовлоо.

Эргэн тойронд хэдэн зуун аварга тогоо байв.

Тэдгээр тогоонд тарган залуус будаа чанаж байлаа.

Хэн нэгэн ойртож ирснийг мэдэрсэн залуус толгойгоо өргөж, нүүрэндээ хонхор сорвитой эмэгтэйг олж харав.

Тэдний дундаас махан уул шиг хамгийн тарган залуу том халбагаа өргөн барьсаар яаран хүрч ирлээ.

Алхах бүрд нь газар доргиж, биеийнх нь өөх ийш тийшээ савлана.

Бай Шяочунь гайхан ширтэж, өөрийн мэдэлгүй сүхээ тэмтэрч эхлэв.

— Өнөө өглөө шаазгайнууд яагаад тэгтлээ сайхан жиргэснийг одоо л ойлголоо!

Махан уул шиг залуу гүйж ирэнгээ хашхирав.

Нүдэнд нь тачаангуй өнгө гялалзана.

— Том эгч ирэх гэж байсан болохоор л тэр байж! Чи бодлоо өөрчилчихсөн юм биш биз? Эцэст нь миний ямар авьяастайг ойлгоод, энэ өлзийтэй өдрийг ашиглан албан ёсоор миний даогийн хос болохоор ирэв үү?

Нүүрэндээ хонхор сорвитой эмэгтэй махан уул шиг залуу руу зэвүүцэн, ууртай харав.

— Би энэ хүүг Зуухны хэсэгт хүргэж өгөхөөр л ирсэн. Ажлаа дуусгалаа. Одоо явлаа!

Ингэж хэлээд тэр яаран холдов.

Бай Шяочунь гайхсандаа амьсгаа авав.

Наашаа ирэх замдаа тэр эмэгтэйг нэлээд ажигласан бөгөөд үнэхээр үзэмж муутай гэж бодож байжээ.

Тиймээс энэ тарган залуугийн сонирхол ямар хачин юм бэ гэж өөрийн эрхгүй бодов.

Ийм царайтай эмэгтэйг хүртэл хараад сэтгэл нь хөдөлдөг ажээ.

Бай Шяочунь энэ тухай цааш бодож амжаагүй байтал махан уул шиг залуу амьсгаадан өмнө нь хүрч ирэв.

Тэр залуу маш том биетэй тул Бай Шяочунь бүхэлдээ сүүдэрт нь орчихлоо.

Бай Шяочунь толгойгоо өргөж, аварга залуугийн чичирхийлсэн өөхийг хараад шүлсээ залгив.

Тэр амьдралдаа анх удаа ийм тарган хүн харж байлаа.

Махан уул шиг залуу хайрган замаар буцаж яваа нүүрэндээ хонхор сорвитой эмэгтэй рүү гомдсон харцаар нэг харснаа Бай Шяочунь руу эргэв.

— Өө, шинэ хүн иржээ. Бид Шюй Баоцайг оруулах гэж нэг орон тоо сул үлдээсэн юм. Одоо жаахан төвөгтэй болох нь дээ.

Түүний аварга биетэйг харах төдийд Бай Шяочунь сандарч, өөрийн мэдэлгүй хэдэн алхам ухарлаа.

— Номын ах аа, би бол таны даруухан... өө, үйлчлэгч Бай Шяочунь...

— Бай Шяочунь гэнэ ээ? Хмм... цагаан царайтай, нарийхан, цэвэрхэн. Бас их гэмгүй харагдаж байна. Сайн байна, сайн байна. Нэр чинь миний сонирхолд үнэхээр таарч байна шүү.

Махан уул шиг залуу Бай Шяочунийг дээрээс доош ажигласнаа мөрөн дээр нь алгадав.

Тэр нэг алгадахад Бай Шяочунь бараг хажуу тийшээ нисчих шахлаа.

— Номын ах аа, таныг хэн гэдэг вэ?

Бай Шяочунь гүн амьсгаа авч, толгойгоо өргөн бодлогоширсон царай гаргав.

Тэр залуугийн нэрийг сонсоод шоолохоор бэлтгэж байлаа.

Махан уул шиг залуу инээгээд цээжээ алгадав.

Өөх нь хоёр тийшээ долгиолон савлав.

— Намайг Том Бүдүүн Жан гэдэг. Тэр бол Хоёрдугаар Бүдүүн Хуан. Харин тэр бол Гуравдугаар Бүдүүн Хэй...

Энэ сүртэй нэрсийг сонссон Бай Шяочунь тэднийг шоолох гэсэн бодлоо тэр дор нь орхив.

Том Бүдүүн Жан үргэлжлүүлэн,

— Харин чи одооноос Есдүгээр Бүдүүн Бай болно!

гэснээ гэнэт зогсов.

— Өө... түр хүлээ. Номын дүү минь, чи дэндүү туранхай юм байна! Ийм төрхтэй яваад байвал Зуухны хэсгийн нэр нүүрийг унагана шүү! За яах вэ, одоохондоо хамаагүй. Санаа зоволтгүй. Хэдэн жилийн дараа чи ч бас таргална. Тэгээд бид чамайг Есдүгээр Бүдүүн Бай гэж дуудна.

“Есдүгээр Бүдүүн Бай” гэх хочийг сонсоод Бай Шяочунь ярвайв.

— За, чи нэгэнт манай Есдүгээр Номын дүү болсон болохоор гаднын хүн биш. Манай Зуухны хэсэгт тогоогоо нуруундаа үүрч явдаг эртний уламжлал бий. Миний нуруун дээрх тогоог харж байна уу?

Том Бүдүүн Жан тогоогоо алгадаад бардамнан үргэлжлүүлэв.

— Энэ бол тогоонуудын хаан. Хамгийн сайн чанарын төмрөөр хийж, газрын галын шидэт хүрээ сийлсэн. Энэ тогоогоор сүнслэг будаа чанавал бусад ямар ч тогоонд чанаснаас хамаагүй, хамаагүй амттай болдог. Чи ч бас нуруундаа үүрэх тогоогоо сонгох хэрэгтэй. Тэгвэл үнэхээр сүртэй харагдана.

Бай Шяочунь Том Бүдүүн Жаны нуруун дээрх тогоо руу харав.

Зуухны хэсгийн бусад хүмүүс ч бүгд адилхан тогоо үүрч явааг анзаарлаа.

Тэгээд өөрийгөө яг тэдэн шиг тогоо үүрээд алхаж яваагаар төсөөлөв.

— Номын ах аа... тогоо үүрэхгүй байж болох уу?

гэж тэр өөрийн эрхгүй асуулаа.

— Юу яриад байгаа юм бэ? Тогоо үүрэх бол Зуухны хэсгийн чухал уламжлал! Дараа нь бүлгэм дотор явж байхад хүмүүс нуруун дээрх тогоог чинь хараад шууд Зуухны хэсгийн хүн гэдгийг мэднэ. Тэгээд хэн ч чамайг дээрэлхэж зүрхлэхгүй. Манай Зуухны хэсэг энэ хавьд нэлээд нөлөөтэй шүү!

Том Бүдүүн Жан Бай Шяочунь руу нүдээ ирмэв.

Энэ тухай дахиж маргах боломж өгөлгүй, түүнийг сүрлэн дээвэртэй нэгэн овоохой руу дагуулж орлоо.

Дотор нь мянга мянган тогоо давхарлан өржээ.

Ихэнхийг нь зузаан тоос бүрхсэн байв.

Энд удаан хугацаанд хүн орж ирээгүй нь илт.

— Есдүгээр Номын дүү, нэгийг нь сонгоод ав. Дараа нь ирээд будаагаа харж туслаарай. Будаа түлчихвэл гадна шавь нар дахиад л шуугиан тарина.

Ингэж хэлээд Том Бүдүүн Жан эргэж, бусад тарган залуус руугаа гүйв.

Тэд зуу гаруй том тогооны дунд нааш цааш завгүй хөдөлж байлаа.

Бай Шяочунь арга тасарсан янзтай санаа алдав.

Тэр тогоонуудыг нэг нэгээр нь харж, алийг нь сонгохоо шийдэж ядан байтал буланд овоолсон тогоонуудын доороос нэгэн онцгой тогоо нүдэнд нь туслаа.

Тэр тогоо бусад шигээ дугуй биш, зууван хэлбэртэй байв.

Гэхдээ зууван гэхээсээ илүү яст мэлхийн хуягтай төстэй харагдана.

Гадаргуу дээр нь бүдэгхэн хээ ч үзэгдэж байлаа.

— Өө?

Бай Шяочуний нүд гэрэлтэв.

Тэр яаран очиж суун, тогоог ойроос ажиглав.

Овоолгын доороос чирч гаргаад илүү сайн харахад нүд нь сэтгэл ханамжаар гялалзлаа.

Бай Шяочунь багаасаа яст мэлхийд дуртай байв.

Гол шалтгаан нь яст мэлхий урт насыг бэлгэддэгт оршино.

Тэр үхэшгүй мөнхийн бясалгал сурахаар ирсэн нь өөрөө мөнх амьдрахын төлөө.

Тиймээс яст мэлхийн хуяг шиг хэлбэртэй энэ тогоог хармагцаа өлзийтэй шинж, сайн ёр гэж бодлоо.

Тэр тогоогоо барин гарч ирэхэд Том Бүдүүн Жан олж хараад, том халбагаа барьсаар яаран хүрч ирэв.

— Есдүгээр Номын дүү, чи яагаад энийг сонгочихов?

Тэр том гэдсээ илэнгээ чин сэтгэлээсээ асуулаа.

— Энэ тогоо тэнд олон жил болсон. Хэн ч ашиглаж байгаагүй. Гол нь яст мэлхийн хуяг шиг харагддаг болохоор хүмүүс нуруундаа үүрэхийг хүсдэггүй юм. Өө... чи үнэхээр үүнийг сонгох гэж байна уу?

— Тийм.

Бай Шяочунь шийдэмгий хариулаад тогоо руу хайртай янзтай харав.

— Энэ л миний тогоо.

Том Бүдүүн Жан түүнийг дахин хэдэн удаа ятгаж үзлээ.

Гэвч Бай Шяочунь аль хэдийн шийдсэн болохыг ойлгоод эцэст нь хачин харцаар нэг хараад больжээ.

Дараа нь түүнд Зуухны хэсгийн сүрлэн дээвэртэй овоохойнуудын нэгийг байр болгон өгөөд ажилдаа буцав.

Удалгүй бүрэнхий болов.

Бай Шяочунь сүрлэн дээвэртэй овоохойдоо сууж, яст мэлхийн хуяг шиг хэлбэртэй тогоогоо ажиглаж байлаа.

Түүний анхаарлыг хамгийн их татсан зүйл нь тогооны ар тал дээрх хээнүүд байв.

Тэд маш бүдэг тул анхааралтай харахгүй бол огт анзаарагдахгүй.

Бай Шяочунь энэ тогоо жирийн зүйл биш гэдгийг шууд мэдэрлээ.

Тэр тогоог болгоомжтой зуухан дээр тавиад жижигхэн овоохойгоо тойруулан харав.

Дотор нь тун энгийн.

Зуухнаас гадна нэг ор, нэг ширээ, хананд өлгөсөн энгийн зэс толь л байлаа.

Бай Шяочунь толгойгоо эргүүлэн өрөөгөө харж байх зуур ард нь байсан жирийн бус тогоо гэнэт нил ягаан гэрлээр анивчив.

Бай Шяочуний хувьд энэ өдөр асар олон чухал үйл явдлаар дүүрэн өнгөрчээ.

Тэр эцэст нь мөрөөдлийнхөө газар, үхэшгүй мөнхтөнүүдийн ертөнцөд хүрч ирсэн байлаа.

Одоо ч хүртэл болсон бүх зүйл зүүд шиг санагдана.

Хэсэг хугацааны дараа тэр гүн амьсгаа авч, нүдэнд нь дахин хүлээлт тодров.

— Би мөнх амьдарна!

Тэр сууж байсан газраасаа нүүрэндээ хонхор сорвитой эмэгтэйн өгсөн уутыг гаргаж ирэв.

Уутанд нэг эмийн үрэл, нэг модон сэлэм, багахан хүж, үйлчлэгчийн хувцас, нэг эрхийн пайз байлаа.

Хамгийн сүүлд гадар дээрээ хэдэн жижиг үг бичсэн хулсан судар гарч ирэв.

“Нил Чигийн Тогоо Захирах Урлаг. Чи Нягтруулах шатны гарын авлага.”

Орой болж, Зуухны хэсэгт Том Бүдүүн Жан болон бусад хүмүүс завгүй ажилласаар байлаа.

Харин Бай Шяочунь хулсан судрыг ширтэж, нүд нь хүлээлтээр гялалзана.

Тэр мөнх амьдрах аргыг сурахын тулд энд ирсэн.

Одоо тэр зорилгодоо хүрэх түлхүүрийг гартаа атгаж байлаа.

Гүн амьсгаа аваад судрыг нээлээ.

Хэдхэн хормын дараа нүд нь догдлолоор гялалзав.

Хулсан сударт гурван зураг байлаа.

Хажуугийн бичвэрт бясалгалыг Чи Нягтруулах болон Суурь Тавих гэсэн хоёр шатанд хуваадаг гэж тайлбарлажээ.

Харин Нил Чигийн Тогоо Захирах Урлаг арван түвшинтэй.

Түвшин бүр Чи Нягтруулах шатны арван түвшинтэй тус тус таарна.

Тодорхой түвшинд бясалгаж хүрсний дараа биет зүйлсийг удирдах боломжтой болно.

Гуравдугаар түвшинд хүрвэл жижиг тогооны хагасыг удирдаж чадна.

Зургаадугаар түвшинд том тогооны хагасыг удирдана.

Есдүгээр түвшинд бүтэн нэг тогоог удирдах боломжтой.

Харин арван түвшнийг бүрэн дуусгавал бүтэн хоёр тогоог удирдаж чадна.

Харамсалтай нь энэ сударт зөвхөн урлагийн гуравдугаар түвшин хүртэлх мэдээлэл байлаа.

Түүнээс цааших түвшний тухай юу ч бичээгүй байв.

Хамгийн чухал нь бясалгал байлаа.

Тусгай амьсгалын аргыг ашиглан Нил Чигийн Тогоо Захирах Урлагийг хөгжүүлэх ёстой.

Бай Шяочунь бодлоо цэгцэлж, амьсгалаа тохируулж эхлэв.

Дараа нь нүдээ аниад хулсан судрын эхний зурагт дүрсэлсэн байрлалыг дуурайлган суулаа.

Тэр гуравхан амьсгалын хугацаанд тэсэв.

Дараа нь бүх биеийг нь хүчтэй өвдөлт нөмөрлөө.

Эцэст нь дуу алдаад тэсэхээ болив.

Түүний мэдэрснээр энэ амьсгалын арга бие дэх бүх агаарыг сорж аваад, бүр амьсгалах ч боломжгүй болгож байгаа мэт байлаа.

“Энэ дэндүү хэцүү юм.”

Тэр бодлоо.

“Зургийн доорх тайлбарт ингэж бясалгахад бие дотор чи урсаж байгааг мэдэрнэ гэсэн. Гэтэл сая надад мэдрэгдсэн ганц зүйл нь өвдөлт байлаа.”

Түүний урам хугарч эхлэв.

Гэхдээ мөнх амьдрахын төлөө Бай Шяочунь шүдээ зуугаад дахин оролдлоо.

Дахин дахин туршсаар шөнө дунд болов.

Гэвч тэр бүх хугацаанд бие дотроо ямар ч чи мэдэрсэнгүй.

Бай Шяочунь нэг зүйлийг мэдэх боломжгүй байлаа.

Төрөлхийн онцгой авьяастай хүн байсан ч Нил Чигийн Тогоо Захирах Урлагийн эхний түвшинд хүрэхийн тулд гаднын тусламжгүй бол дор хаяж нэг сар шаардлагатай.

Тиймээс хэдхэн цагийн дотор амжилтад хүрэх нь угаасаа боломжгүй зүйл байв.

Бүх бие нь өвдөж байсан Бай Шяочунь эцэст нь суниаж, нүүрээ угаахаар босох гэж байлаа.

Гэтэл яг тэр үед гаднаас шуугиан сонсогдов.

Тэр цонхоор толгойгоо цухуйлган харлаа.

Зуухны хэсгийн гол хашааны хаалган дээр шар царайтай нэгэн залуу ууртай зогсож байв.

— Би Шюй Баоцай байна! Миний байрыг булааж авсан хэн ч байсан хамаагүй, яг одоо наашаа гараад ир!

2-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Би мөнх настан болно2-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах