Бай Шяочунь цонхоор толгойгоо цухуйлгахтай зэрэгцэн шар царайтай залуу түүнийг шууд олж харав.
Тэр уурлан хашхирлаа.
— Тэгэхээр миний байрыг авсан хүн нь чи байх нь ээ!
Бай Шяочунь толгойгоо буцаан татахад аль хэдийн оройтжээ.
Тэр даруй гэмгүй царай гаргаад,
— Үгүй ээ, би биш!
гэв.
— Худалч! Чи ийм туранхай, намхан байгаа нь энд шинээр ирсэн гэдгийг чинь шууд хэлж байна!
Шюй Баоцай хоёр гараа зангидан, Бай Шяочунь руу ууртай ширтэв. Тэр маш их уурласан тул хэзээ мөдгүй дэлбэрчих гэж байгаа мэт харагдана.
Бай Шяочунь өөрийгөө хилсдүүлсэн мэт санан сулхан дуугаар,
— Үнэхээр надад ямар ч хамаагүй шүү дээ...
гэв.
— Надад хамаагүй! Гурав хоногийн дараа бүлгэмийн өмнөд энгэр дээр чи бид хоёр үхтлээ тулалдана! Чи ялбал би яах ч аргагүй хүлээн зөвшөөрнө. Харин чи ялагдвал байраа надад буцааж өгнө.
Шюй Баоцай хувцас руугаа гараа шургуулан, цусан зар гаргаж ирээд Бай Шяочуний цонхны тавцан дээр шидэв.
Тэр зар дээр цусаар бичсэн “ҮХ” гэсэн ханз тоолж баршгүй олон байлаа.
Бай Шяочунь тэр олон “ҮХ” ханз руу доош харахад тэдгээрээс цацрах алах санааг анзаарахгүй байхын аргагүй байв.
Зүрх нь хүйт даалаа.
Тэгээд Шюй Баоцай саяхан “үхтлээ тулалдана” гэж хэлснийг санан огцом амьсгаа авав.
— Номын ах аа, энэ чинь тийм сүртэй хэрэг биш шүү дээ! Та яагаад өөрийнхөө цусаар ийм олон үг бичсэн юм бэ? Өвдөөгүй... юм уу?
— Сүртэй хэрэг биш гэнэ ээ?!
Шюй Баоцай шүдээ хавиран архирлаа.
— Хмф! Би олон жил ариг гамтай амьдарсан. Сүнсний чулуугаа бүтэн долоон жил хадгалсан! Долоон жил шүү, сонсож байна уу?! Тэгж байж л хүндэт харуулынханд хахууль өгч, Зуухны хэсэгт нэг байр авах боломжтой болсон юм! Гэтэл чи гэнэт дундуур орж ирээд байрыг минь авчихлаа! Энэ өшөөг хэзээ ч эвлэрүүлж болохгүй! Гурав хоногийн дараа чи үхнэ!
— Би больё доо.
Бай Шяочунь цусан зарыг эрхий, долоовор хурууныхаа үзүүрээр болгоомжтой чимхэн авч, цонхоор гарган шидэв.
— ЧИ...!
Шюй Баоцай хилэгнэн хашхирлаа.
Гэтэл гэнэт газар чичирч эхлэхийг мэдрэв.
Хажууд нь нэгэн махан уул зогсож байлаа.
Том Бүдүүн Жан тэнд хэзээнээс зогсож байсныг хэлэхэд хэцүү ч тэр хажуугаас Шюй Баоцайг хүйтнээр шинжин харж байв.
— Есдүгээр Бүдүүн.
Тэр Бай Шяочунь руу хандан,
— Чи Хоёрдугаар ахтайгаа хамт аяга таваг угаана.
гэв.
Дараа нь Шюй Баоцай руу эргэн,
— Харин чи ингэж шуугиан тариад байхаа боль! Эндээс зайл!
гэж хэлээд том халбагаа сүрдүүлэн агаарт савчив.
Салхины хүчтэй давалгаа тэр даруй бослоо.
Шюй Баоцайн царай хувирч, хэдэн алхам ухрав.
Тэр үргэлжлүүлэн маргалдахыг хүссэн ч Том Бүдүүн Жаны тэвчээр алдарсан царайг хараад Бай Шяочунь руу хортой харцаар нэг ширтээд эргэн холдов.
Бай Шяочунь энэ талаар бодож үзэв.
Шюй Баоцай сая түүн рүү тийм хорсолтой харсан болохоор эрт орой хэзээ нэгэн цагт дахин гарч ирэх нь гарцаагүй.
Тиймээс одоохондоо хамгийн зөв арга нь Зуухны хэсгээс огт гарахгүй байх байлаа.
Шюй Баоцай энд дахин хүрч ирээд асуудал тарьж зүрхлэхгүй байх.
Өдрүүд өнгөрөв.
Бай Шяочунь өдөр нь Зуухны хэсэгт ажиллаж, шөнө нь Нил Чигийн Тогоо Захирах Урлагийг бясалгах амьдралдаа аажмаар даслаа.
Гэвч ахиц маш удаан байв.
Эцэст нь тэр дөрвөн амьсгалын хугацаанд тэсэж чаддаг болсон ч түүнээс цааш огт ахисангүй.
Энэ нь түүнийг ихэд бухимдуулж байлаа.
Нэгэн шөнө Бай Шяочунь бясалгаж суутал тарган Номын ах нарын дунд гэнэт их шуугиан гарлаа.
— Хаалгаа хаа! Хаалгаа хаа! Хоёрдугаар Бүдүүн Хуан, хурдлаад хаалгаа хаа!
— Гуравдугаар Бүдүүн Хэй, хэн нэгэн биднийг тагнаж байна уу шалга! Хурдан!
Бай Шяочунь гайхан нүдээ анив.
Өмнөх алдаанаасаа сургамж авсан тул энэ удаа цонх руу очсонгүй.
Харин хаалганы завсраар сэм харлаа.
Хашаан дотор тарган залуус бараг нисэж байгаа мэт асар хурдтай нааш цааш гүйлдэж байв.
Удалгүй Зуухны хэсгийн гол хаалгыг чанга гэгч нь хаалаа.
Тэгээд яагаад ч юм мэдэхгүй, нимгэн манан татаж эхэлсэн нь тарган залуусыг бүр ч нууцлаг харагдуулна.
Бай Шяочунь болж буй явдлыг ажиглав.
Тарган залуус нэгэн сүрлэн дээвэртэй овоохой руу яаран цугларч байлаа.
Манан дунд ч Том Бүдүүн Жаны аварга бие тод харагдана.
Тэр бусадтайгаа ямар нэг зүйл ярьж байгаа бололтой.
Энэ бүхэн тун хачин санагдсан тул Бай Шяочунь юу ч хараагүй мэт дүр үзүүлэхийн тулд хаалганаас аажмаар холдох гэж байлаа.
Гэтэл яг тэр мөчид Том Бүдүүн Жаны дуу цуурайтав.
— Есдүгээр Бүдүүн, чамайг харж байгааг мэдэж байна. Наашаа гараад ир!
Тэр чанга хэлээгүй ч хоолой нь Бай Шяочуньд шууд дарамт болж буулаа.
Бай Шяочунь хэдэнтээ нүдээ анивчсанаа ялаа ч гэмтээж чадахгүй хүн шиг гэмгүй царай гарган хаалгаар аажуухан гарч ирэв.
Тарган залуусын ойролцоо очиход Том Бүдүүн Жан түүнийг шүүрэн авч, дунд нь татаж оруулав.
Тэр даруй Бай Шяочунь нэгэн өвөрмөц үнэр үнэртлээ.
Тэр үнэрийг үнэрлэмэгц биеэр нь дулаан мэдрэмж тархав.
Тэр бусдыг тойруулан харлаа.
Бүгдийнх нь царай туйлын жаргалтай харагдана.
Яагаад ч юм Бай Шяочунь өөрөө ч бас сэргэчих шиг болов.
Тэр үед л Том Бүдүүн Жан гартаа нэгэн шидэт мөөг барьж байгааг анзаарав.
Мөөг нь нярай хүүхдийн гарын дайтай хэмжээтэй бөгөөд болор мэт тунгалаг байлаа.
Ганц харахад л жирийн зүйл биш гэдэг нь тодорхой.
Том Бүдүүн Жан Бай Шяочунь руу хараад мөөгөө сунган бүдүүн дуугаар,
— За, Есдүгээр Номын дүү. Нэг хазаад ав.
гэв.
— Өө...
Бай Шяочунь шидэт мөөг рүү ширтлээ.
Дараа нь эргэн тойрон дахь тарган Номын ах нар руу хараад эргэлзэв.
Том Бүдүүн Жан тэр даруй уурлав.
Царайг нь харахад Бай Шяочунь мөөгнөөс идэхгүй бол тэр хоёр дайсан болох гэж байгаа мэт.
Зөвхөн тэр ч биш.
Хоёрдугаар Бүдүүн Хуан, Гуравдугаар Бүдүүн Хэй болон бусад нь бүгд Бай Шяочунь руу ширүүн харж байлаа.
Бай Шяочунь шүлсээ залгив.
Хамгийн зэрлэг зүүдэндээ ч үнэлж баршгүй шидэт мөөгнөөс нэг хазаад идэхгүй бол хүмүүс уурлан хилэгнэх ийм нөхцөлд орно гэж төсөөлж байгаагүй.
Тэдний хувьд тэр мөөг жирийн нэг тахианы гуянаас ялгаагүй мэт байлаа.
Гэвч яг ийм зүйл түүний нүдний өмнө болж байв.
Бай Шяочуний зүрх хүчтэй цохилж эхэллээ.
Тэр шүдээ зуугаад шидэт мөөгийг авав.
Эцэст нь амаа том ангайж, нэг том хазлаа.
Мөөг аманд нь ормогцоо хайлан алга болов.
Тэр даруй биеийг нь гайхалтай мэдрэмж дүүргэлээ.
Зөвхөн үнэрлэхэд мэдэрсэн өмнөх дулаанаас хэд дахин хүчтэй байв.
Бараг тэр дороо Бай Шяочуний нүүр улайж час хийв.
— Сайн байна. Сүн ахлагч энэ зуун жилийн настай шидэт мөөгөөр шөл хийхийг тушаасан юм. Бид бүгд нэг нэг хазчихвал хамтдаа л живнэ, хамтдаа л гарна!
Том Бүдүүн Жан тун сэтгэл хангалуун харагдав.
Тэр амаа ангайж мөөгнөөс багахан хазсанаа дараагийн тарган залуу руу шидлээ.
Удалгүй бүгд мөөгний махнаас хазаж эхлэв.
Одоо бүгд хамтдаа идэж байгаа болохоор Бай Шяочунь руу өөрсдийн нэг болсон мэт инээмсэглэн харцгааж байлаа.
Бай Шяочунь аяархан инээв.
Энэ хэд үнэндээ нэг завины гэмт хэргийн хамсаатнууд гэдгийг тэр ойлголоо.
Тэгээд бүгд ингэж таргалсан болохоор тэдэнтэй нийлсэн ч аюултай биш бололтой.
Шюй Баоцай яагаад “ҮХ” гэсэн үгийг өчнөөн удаа бичсэн сорилтын зар өгснийг одоо гайхах зүйлгүй байлаа...
— Номын ах аа, тэр шидэт мөөг үнэхээр амттай юм! Бүх бие минь шатаж байгаа юм шиг байна!
Бай Шяочунь уруулаа долоогоод Том Бүдүүн Жан руу тэсгэлгүй харлаа.
Үүнийг сонсоод Том Бүдүүн Жаны нүд гялалзав.
Тэр чангаар инээгээд сүртэйхэн хөдөлгөөнөөр нэгэн тамир цэцэг гаргаж Бай Шяочуньд өгөв.
— Одоо Зуухны хэсэг ямар гайхалтайг ойлгов уу, Номын дүү? Би чамд худлаа хэлээгүй шүү! За, ид. Цадталаа ид!
Бай Шяочуний нүд гэрэлтэв.
Тэр томоор нэг хазлаа.
Дараа нь Том Бүдүүн Жан анхилуун үнэр ялгаруулсан алтан эрдэнэ шиг харагдах нэгэн байгалийн ховор материалыг гаргаж ирэв.
Энэ удаа Бай Шяочуньд Том Бүдүүн Жан хэлэх ч шаардлага гарсангүй.
Тэр шууд хазаад залгичихав.
Исгэлэн амт нь түүнд гайхалтай мэдрэмж төрүүллээ.
Дараа нь Том Бүдүүн Жан маш амтлаг улаан сүнсний жимс гаргав.
Дахиад л шинэ зүйлс гарсаар байлаа.
Шидэт мөөг, төрөл бүрийн эмийн орц, сүнсний жимс болон бусад үнэт зүйлс.
Бай Шяочунь бүгдээс нь идэв.
Бусад тарган залуус ч мөн адил.
Тэр маш их идсэн тул удалгүй толгой нь эргэлдэж эхлэв.
Бараг согтчихсон мэт санагдаж, бүх бие нь халуу шатаж, толгой дээрээс нь цагаан уур хүртэл суунаглана.
Өөрийгөө аль хэдийн бөөрөнхий бөмбөг шиг таргалчихсан мэт мэдэрч байлаа.
Түүнийг их идэх тусам Том Бүдүүн Жан болон бусад нь улам дотно харцаар харцгаана.
Эцэст нь бүгд гэдсээ алгадаж, чангаар инээлдэв.
Үнэхээр л нэг завины хамсаатнууд болцгоожээ.
Толгой нь манарсан Бай Шяочунь гар хөлөө сунгав.
Нэг гар нь Том Бүдүүн Жаны аварга гэдсэн дээр бууж, нэг хөл нь хажуу тийш тэнийлээ.
Тэр бусадтайгаа хамт инээж эхлэв.
— Бусад үйлчлэгчдийн хэсэг өөрсдийн хүнээс нэгийг Гадна бүлгэмд оруулахын төлөө үхэхээс буцахгүй. Харин бид тийшээ орохгүйн тулд үхэхээс буцахгүй! Ер нь хэн тийшээ явахыг хүсэх юм? Гадна бүлгэмд юу нь тийм сайхан гэж?
Том Бүдүүн Жан энэ талаар тун бардам байлаа.
Ингэж хэлээд тэр нэгэн хүн орхоодойн үндэс гаргаж ирэв.
Үндсэн дээр нь бүдэгхэн харагдах тоолж баршгүй олон насны цагираг байх бөгөөд үй олон нарийн үндэс салаалжээ.
Энэ хүн орхоодой маш хөгшин гэдэг нь илт.
— Есдүгээр Номын дүү, бидний бясалгалын түвшин аль хэдийн хангалттай өндөр. Бид аль эрт Гадна бүлгэмийн шавь болж болох байсан. Гэхдээ жинхэнэ түвшнээ нууж явахыг илүүд үздэг юм. Хар даа. Гадна бүлгэмийн шавь нар ийм зуун жилийн настай хүн орхоодойн үндсээс ганц хазах боломжийн төлөө үхэхээс ч буцахгүй. Харин бид айсан шинжтэй харагдаж байна уу?
Том Бүдүүн Жан хүн орхоодойн нэг нарийн үндсийг тасалж аваад амандаа хийж, зажлаад залгив.
Дараа нь хүн орхоодойг Бай Шяочуньд өгөв.
Бай Шяочунь хэт цадсан тул нүд ч бараг бүрэлзэж байлаа.
— Номын ах аа, би цадчихлаа... Үнэхээр ахиж ганц ч хазаж чадахгүй...
Түүнийг үгээ дуусгаж амжаагүй байхад Том Бүдүүн Жан нэг нарийн үндэс таслан авч Бай Шяочуний ам руу чихчихэв.
— Есдүгээр Номын дүү, чи дэндүү туранхай. Ийм туранхай байвал бүлгэмийн охид чамд дурлахгүй. Манай бүлгэмийн охид бидэн шиг Номын ах нарын төрлийн, бөх бат, махлаг залууст дуртай! За, ид...
Том Бүдүүн Жан асар чанга хэхрэв.
Дараа нь хоосон аягануудыг давхарлан өргөж аваад ойролцоох сүрлэн дээвэртэй овоохойн хоёр талд өлгөсөн хоёр хуйлмал бичиг рүү заав.
Тэдгээр дээр нэгэн хос мөр бичээстэй байлаа.
— Хар даа. Манайд нэг үг бий. “Гадна бүлгэмийн шат өөд зүтгэснээс, Зуухны хэсэгт өлсөж үхсэн нь дээр.”
Бай Шяочунь хос мөр рүү хараад,
— Тийм шүү, мэдээж! Бид бүгд энд өлсөж үхэхийг хүсэж байна! Өө... тийм ээ, өлсөж үхнэ.
гэв.
Тэгээд гэдсээ алгадаж, чангаар хэхрэв.
Үүнийг сонсоод Том Бүдүүн Жан болон бусад нь бүгд инээлдлээ.
Бай Шяочунь тэдэнд улам бүр таалагдаж байв.
— Өнөөдөр сайхан өдөр байна.
Том Бүдүүн Жан хэллээ.
— Есдүгээр Номын дүү, чамд нэг чухал зүйл хэлэх хэрэгтэй. Манай Зуухны хэсэгт юм хийх өөрийн гэсэн арга бий. Эндхийн хүн болохын тулд нэгэн цээжлэх үгийг тогтоох ёстой. Сайн сонс.
“Шидэт жимс, эмийн өвс таарвал,
Захаас нь мэрж, ишийг нь үлдээ.
Махтай юм нядлах бол,
Нимгэн хэрчиж, ясанд нь мах үлдээ.
Сүнсний зутан бол,
Усаар шингэлж нимгэл.
Сайн дарс бол,
Хагас аяга байхад л хангалттай.”
— Энэ зургаан мөрийг өмнөх үеийнхэн олон жилийн зовлон туулж байж нэгтгэсэн юм. Эдгээр зарчмыг дагаж идээд байвал ямар ч асуудалгүй. За, өнөөдөр ингээд болъё. Бүгд унтахаар яв. Өнөөдрийн шөнийн зууш дууслаа. Гадна бүлгэмийн шавь нар шөлөө хүлээж байгаа.
Ингэж хэлэх зуураа Том Бүдүүн Жан хоосон аягануудад будааны зутан хийж эхлэв.
Бай Шяочуний толгой эргэсээр байсан бөгөөд сая сонссон үнэний зургаан мөр толгойноос нь гарахгүй байлаа.
Тэр аягануудад зутан хийж буй Том Бүдүүн Жан болон бусад руу харав.
Дараа нь чангаар хэхрээд аягануудыг ойроос харахаар суув.
Тэгснээ уруулынх нь булан инээмсэглэл болон өргөгдлөө.
— Номын ах нар аа, энэ аяганууд чинь дэндүү сайн юм.
Том Бүдүүн Жан болон бусад нь хачирхсан царайтай түүн рүү эргэж харав.
Бай Шяочунь урьдын адил өхөөрдөм царай гарган инээгээд,
— Өнгөц харахад тийм ч том биш мөртлөө дотроо их юм багтаадаг юм байна. Яагаад гаднаасаа том харагддаг мөртлөө дотроо бага юм багтдаг болгож болохгүй гэж? Жишээ нь... аяганы ёроолыг илүү зузаан хийчихэж болно шүү дээ!
гэв.
Том Бүдүүн Жан яг аянгад цохиулсан мэт алмайран ширтэв.
Тэгээд биеийнх нь давхар өөх чичирч, нүд нь гялалзаж эхлэв.
Бусад тарган залуусын амьсгаа хүртэл хүндэрч, өөх нь мөн адил чичирхийлэв.
Гэнэт тасхийсэн чимээ гарлаа.
Том Бүдүүн Жан гуяа хүчтэй алгадаад толгойгоо гэдийлгэн тасралтгүй хөхрөв.
— Тийм, тийм, ТИЙМ! Энэ чинь хойч үедээ уламжлуулах санаа байна! Зуухны хэсгийн ирээдүйн бүх үе үүнээс ашиг хүртэнэ! Есдүгээр Номын дүү, чам шиг өхөөрдөм царайтай хүн ийм зальтай байна гэж огт төсөөлсөнгүй! Хахаха! Чи Зуухны хэсгийн хүн болохоор л төрсөн юм байна!