Бай Шяочунь Анхилуун Үүлэн оргил дахь хашаандаа сууж, гартаа атгасан хаш зүүлтийг ширтэж байлаа. Тэр зүүлтэд бага зэрэг сүнсний эрчим шингээн идэвхжүүлэхэд, зөөлөн ногоон гэрэл цацарч, биеийг нь хүрээлэв.
Дараа нь тэр зүүн гараараа тарнийн дохио үзүүлэхэд модон сэлэм нь гарч ирлээ. Сэлэм агаарт эргэлдээд, Бай Шяочунь рүү буцан харвав. Гэвч ногоон гэрэлд хүрмэгц усан дунд гэнэт орсон мэт болж, хурд нь ихэд саарав.
“Ямар эрдэнэ вэ!” хэмээн тэр бувтнаад, модон сэлмээ буцаан хурааж, хаш зүүлтийг атгав. Тэр бага зэрэг ичингүйрч байлаа.
“Яах вэ дээ, хамаагүй. Ли Цинхоу бол Зоу Синьцигийн багш, гэхдээ миний ч бас багш. Үнэндээ бидний харилцааг бодвол би түүнийг авга ах гэж дуудсан ч болох юм.”
Хоолойгоо зассан Бай Шяочунь хаш зүүлтийг хураагаад босож, залхуутайяа сунгалт хийв.
Ли Цинхоугийн тахианы талаас илүүг идсэний дараа түүний Үхэшгүй мөнх амьдрах техник асар хурдан ахиж байлаа. Одоо техник нь далан хувиас илүү гүйцсэн байв. Мэдээж, Сүнсний сүүлт тахианууд түүнд сүнсний эрчим бус, амийн эрч хүч нөхөж өгч байсан. Гэсэн ч түүний бясалгалын суурь Ци Хураах шатны дөрөвдүгээр түвшинд хэвээр байсан ч тодорхой хэмжээнд ахиж, урьдынхаасаа илүү цэвэршсэн байлаа.
Тэр тахианы бүх ясыг сүнсний хөрсөнд булсан бөгөөд хөрс нь одоо хэтэрхий их сүнсний эрчимтэй болж, бараг утгагүй хэмжээнд хүрчээ. Харин Өвлийн Сүнсний хулс нь хоёр метрээс өндөр болсон бөгөөд цэвэр маргад ногоон байхаа больж, ногоон өнгөн дунд нь бараан цэгүүд гарч эхэлсэн байв.
Хамгийн чухал нь гурван өнгийн дөл гаргаж чаддаг Сүнсний сүүлнүүд байлаа. Бай Шяочунь тэдгээрийг цуглуулсаар ирсэн бөгөөд одоо хэдэн зууг нь эзэмшиж байв. Сүнсний сүүлнүүдийн гаргаж чадах гурван өнгийн дөлийг бодох бүрд сэтгэл нь хүлээлтээр дүүрнэ.
“Бясалгалын суурь дээрээ би яарах хэрэггүй. Хангалттай эмийн үрэл олж чадвал тэдэнд гурван давхар сүнсний сайжруулалт хийж, асар хурдтай ахиж чадна. Хамгийн чухал нь Үхэшгүй арьсандаа ахиц гаргах!”
Энэ бодол төрмөгц Бай Шяочуньий гэдэс хоржигнов. Эхлээд тэр Анхилуун Үүлэн оргилын тахианы аж ахуй руу харсан ч дараа нь Нил ягаан Тогоон оргилын зүг эргэв.
“Том ах Нил ягаан Тогоон оргил дээр байгаа. Сүүлийн үед яаж байгаа бол?”
Зуухнуудад болсон бүхнийг бодсон Бай Шяочунь хашаанаасаа гаран, уулыг уруудан Нил ягаан Тогоон оргил руу яарав.
Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн өмнөд эрэгт байдаг гурван уулын хувьд Ногоон Оргил сэлэмд, Анхилуун Үүлэн оргил сүнсний эмд, харин Нил ягаан Тогоон оргил шидийн техник болон сүнсний сайжруулалтад төвлөрдөг байв. Түүнчлэн өмнөд эргийн хамгийн суурь техник болох Нил ягаан Ци Тогоог удирдах урлаг нь үнэндээ Нил ягаан Тогоон оргилоос үүсэлтэй байлаа.
Бай Шяочунь Нил ягаан Тогоон оргил руу хөтөлсөн замаар алхсаар, тэнд хүрэхэд орой болжээ. Үүл мананд ороогдсон уулыг дээш харвал, өндөрт олон өнгийн гэрлийн зурвас дунд нааш цааш жирэлзэх өчүүхэн сүүдрүүдийг арай ядан олж харав. Тэр санаа алдлаа.
“Хэзээ би нисдэг эрдэнэтэй болж, тэдэн шиг нисэж чадах бол? Тэгвэл миний ертөнц үнэхээр тэлж, би мөнх амьдрах замдаа жинхэнээсээ орно доо.”
Нүд нь хүлээлтээр гялалзсан Бай Шяочунь Нил ягаан Тогоон оргил өөд өгсөж эхлэв.
Тэр Нил ягаан Тогоон оргилын шавь биш байсан ч Гадаад бүлгэмийн шавь учраас аль ч ууланд очих эрхтэй байлаа. Зам зуураа тэр Жан Дахай хаана амьдардгийг хүмүүсээс асуув. Найрсаг зангийнхаа ачаар тэр бараг тэр даруй хариулт авч, заасан зүг рүү яаран одлоо.
Том Тарган Жаны сууц Бай Шяочуньий Анхилуун Үүлэн оргил дахь сууцтай харьцуулахад уулын өөр хэсэгт байв. Энэ нь сүнсний эрчим илүү хүчтэй, нар тусдаг талд байрлажээ. Тэнд сууц олон биш бөгөөд шөнийн тэнгэрт цацарсан одод шиг энд тэнд тархсан байв. Тэдгээр нь ямар нэгэн тогтсон зохион байгуулалтын дагуу байрласан бололтой.
Орой болсон тул гэрэл тод биш байсан ч эргэлдэх манан, элбэг ургасан сүнсний ургамлуудыг харах боломжтой байлаа. Энэ бүхэн тэр газарт тэнгэрлэг мэдрэмж төрүүлнэ.
Бай Шяочунь гүнзгий амьсгаа авч, атаархсан харцаар эргэн тойрноо харав. “Том ах бүлгэмд үнэхээр танил талтай юм байна. Ийм газар олж авсан гэж итгэмээргүй юм. Минийхээс хамаагүй дээр байна.”
Тэр бага зэрэг хайгаад л Том Тарган Жаны сууцыг оллоо. Хашаа нь удаан хугацаанд хэн ч арчлаагүй мэт зэрлэг өвсөнд дарагджээ. Бай Шяочунь цочирдон ширтээд, гол хаалгыг тогшив. Гэвч ямар ч хариу сонсогдсонгүй.
“Би буруу газар ирчихсэн юм биш үү?” гэж тэр бодов.
Түүнийг цочирдон зогсож байтал хашаан доторх байшингийн гол хаалга аажуухан шаржигнан нээгдэв. Баруун гартаа нисдэг сэлэм барьсан, туйлын турсан нэгэн дүр гарч ирлээ. Зүүн гарынх нь эргэн тойронд бүдэг мөнгөн гэрэл жирэлзэж байв. Тэр сульдан алхаж гараад, ядрангуй өнгөөр,
“Хэн бэ?!” гэж хэлэв.
Үг амнаас нь гарахтай зэрэгцэн тэр хашааны цаана зогсож буй Бай Шяочуньийг олж хараад, бие нь чичирхийлэв. Царайд нь баяр хөөр тодорч, яг л төрсөн саднаа олж харсан мэт болов. Тэр гэнэт урагш нисэн, гол хаалгыг түлхэн нээгээд Бай Шяочунь рүү харж зогсов. Дараа нь чангаар инээгээд,
“Есдүгээр дүү!” гэж хэлэв.
“Чи хэн бэ?!” хэмээн Бай Шяочунь хариу хэлээд, нүд нь томрон ухарлаа. Энэ хүн яагаад ч юм танил мэт санагдсан ч тэр огтхон ч таньж чадсангүй.
Тэр жирийн царайтай, маш туранхай залуу байв. Яс арьс болтлоо турсан гэж хэлэхээргүй ч тийм болох дөхсөн байлаа. Нүдэнд нь эрч хүч гялалзаж байсан ч хонхойжээ. Бясалгалын суурийнх нь хэлбэлзлээс харахад тэр Ци Хураах шатны дөрөвдүгээр түвшний их төгсгөлд хүрсэн бололтой.
Туранхай залуу Бай Шяочуньий царайг хараад уйлах гэж байгаа мэт болов.
“Есдүгээр тарган аа, би байна, Том Тарган!” хэмээн тэр хэлэв. Царай нь гүн уй гашуугаар дүүрч, цааш нь үргэлжлүүлэн,
“Есдүгээр тарган аа, өнгөрсөн нэг жилийн хугацаанд би хэчнээн их зовсныг чи мэдэхгүй! Миний багш үнэхээр хатуу хүн. Энд ирсэн даруйдаа тарган хүмүүст дургүй гэдгээ хэлээд, намайг хагас жил өлсгөлөн явах ёстой болгосон!
“Хагас жил шүү, Есдүгээр тарган аа! Хагас жилийн дараа би ямар болсныг чи мэдэх үү? Дахиад ингэж жин нэмэхийн тулд надад хэчнээн их хугацаа орсон гэж санана!”
Энэ туранхай залуу бол яг үнэндээ Том Тарган Жан байлаа. Тэр одоо тэнд зогсон мэгшиж байв.
Бай Шяочунь түүнийг анхааралтай ажиглав. Энэ түүхийг сонсож, үнэхээр өөрийнх нь Том ах мөн болохыг баталсны дараа эрүү нь унжлаа. Түүний санаж байсан Том ах болон өмнө нь зогсож буй энэ хүн хоёр огт өөр хүмүүс шиг харагдаж байв.
“Багштайгаа ямар нэгэн өш хонзонтой юм уу?” гэж Бай Шяочунь өрөвдөн асуув.
“Тэр хөгшин хэрүүлч авгай! Би...” гэж Том Тарган Жан хэдхэн үг хэлсэн ч бие нь чичирч, цааш үргэлжлүүлэхээс зүрхэлсэнгүй. Тэр Бай Шяочуньийг хашаа руугаа дагуулан оруулаад,
“Есдүгээр дүү минь, би Зуухнуудыг санаж байна! Ийм газар хэн ч амьд үлдэж чадахгүй. Энд ирснээсээ хойш нэг ч удаа цадаж үзсэнгүй, дээр нь мөнгө олох ямар ч арга алга. Аан, би үнэхээр өлсөж байна!” гэв.
Тэгээд энд ирсэн цагаасаа хойш өөрт нь тохиолдсон бүхнийг Бай Шяочуньд ярьж өгөв.
Бай Шяочунь түүний гашуун түүхийг сонсох зуураа тахиа хулгайлж эхэлсэн шийдвэр нь үнэхээр зөв байсныг гэнэт ойлгов. Тэр Том Тарган Жаны турж эцсэн биеийг хараад санаа алдан, яс болсон мөрөн дээр нь алгадаад,
“Ах аа, чи хэцүүдсэн байгаа юм чинь дүү нь мэдээж тусална. Нэг хүж шатах хугацаанд энд хүлээ. Би удахгүй буцаж ирье” гэв.
Том Тарган Жан Бай Шяочуньийг эргэн гарч явахыг хараад цочирдон амаа ангайж хоцров.
Бай Шяочунь уул өөд өгсөж явахдаа Нил ягаан Тогоон оргилын Сүнсний сүүлт тахианы аж ахуй хаана байдгийг аль хэдийн анзаарсан байлаа. Тэр шөнийн харанхуйг ашиглан гэнэт алга болов.
Том Тарган Жан юу болоод байгааг, Бай Шяочунь юу хийхээр явсныг огт мэдсэнгүй. Тэр гол хаалган дээрээ нэг хүж шатах хугацаанд хүлээсний эцэст Бай Шяочунь гар бүрдээ нэг Сүнсний сүүлт тахиа барьсаар буцаж ирэв.
Том Тарган Жан Сүнсний сүүлт тахиануудыг хараад нүд нь томров. Гэвч түүнийг юу ч хэлж амжаагүй байхад Бай Шяочунь түүнийг хашаа руу чирэн оруулав. Том Тарган Жаныг үл тоон, Бай Шяочунь гаршсан хүний ёсоор тогоо гаргаж ирээд ус буцалгав. Дараа нь тахиануудын өдийг зулгааж, тогоонд хийв.
Тэгээд ханцуйгаа сэгсрэн тоосыг нь унагаж, эрүүгээ өргөн Том Тарган Жан руу харлаа.
Том Тарган Жан амьсгаадан, нүд нь томорсон хэвээр байв. Тэр тогоон дахь тахиануудыг, дараа нь Бай Шяочуньийг заахад царайд нь итгэл үл орох байдал тодров.
“Чи... чи чинь Анхилуун Үүлэн оргилын Тахиа хулгайлагч чөтгөр юм биш биз?!”
Бай Шяочунь инээд алдав. Энэ ажлыг маш сайн мэддэг хүн шиг тогоон дээр гараа тавиад, тахианы махыг яг зөөлөн болгохын тулд сүнсний эрчим илгээв. Удалгүй анхилуун үнэр ханхалж эхлэв. Бай Шяочунь гараа сунган, тахианы нэг мөчийг авч Том Тарган Жанд өгөв.
“Ид!” хэмээн тэр Том Тарган Жан Зуухнуудад анх орсон үедээ түүнд шидэт мөөг өгч байсан шиг нь дуурайн хэлэв.
Том Тарган Жан тахианы мөчийг ширтэн хэд хэд залгилаа. Эцэст нь тэр мөчийг шүүрэн авч, шунаглан идэв. Түүнээс хойш Бай Шяочунь юу ч хэлэх шаардлагагүй болсон юм. Том Тарган Жан тогоо руу нисэн очиж, бараг л нүүрээ дүрэх шахав.
Хоёр тахиаг удалгүй яс болтол нь идэж дуусгав. Гэвч Том Тарган Жан үүгээр зогсож чадсангүй. Тэр ясыг хүртэл тас няс хазлан идэхэд чимээ нь сонсогдож байлаа.
Эцэст нь тэр гэдсээ алгадаад, бараг л сэтгэл ханамждаа согтсон мэт хойш налав. Дараа нь Бай Шяочуньтэй харц тулгарч, хоёул инээлдэж эхлэв.
“Есдүгээр тарган аа, чи үнэхээр гайхалтай юм!” хэмээн Том Тарган Жан бахархсан өнгөөр хэлэв. “Чи Зуухнуудад байхдаа үнэхээр сайн анзаарч явжээ. Анхилуун Үүлэн оргилын алдарт Тахиа хулгайлагч чөтгөр миний ах дүү байж таарна гэж би хэзээ ч бодохгүй байлаа.”
“Бясалгал гэдэг угаасаа Тэнгэрийг сөрсөн хэрэг. Бясалгагчид Тэнгэртэй тэмцэж, хүмүүстэй тулалдах нь жам. Өөртөө л найдах хэрэгтэй! Хэдхэн Сүнсний сүүлт тахиа юу ч биш!” гэж Бай Шяочунь гараа даллав. Гэвч өөрөөрөө хэчнээн их бахархаж байгаагаа нууж чадсангүй.
Тэр өөрийнхөө хэн болохыг дэндүү удаан нууцалсан байлаа. Одоо үүнийг хуваалцаж, Том Тарган Жаны царайд тодорсон тэрхүү илэрхийллийг харах нь түүнд үнэхээр сайхан санагдав.
“Үнэхээр харамсалтай нь, би Анхилуун Үүлэн оргил дээр хэтэрхий олон Сүнсний сүүлт тахиа идчихсэн. Одоо тэнд зөвхөн дэгдээхэйнүүд үлдсэн, амт нь ч нэг их сайнгүй. Тэгээгүйсэн бол чамайг тэнд надтай хамт амьдрахыг урьж, бид хоёр өдөр бүр цадталаа идэх байлаа. Чи лав бүх жингээ буцааж авах байсан даа.”
Бай Шяочунь санаа алдав.
Үүнийг сонссон Том Тарган Жаны нүд гялалзаж, тэр даруй мөлхөн босож ирэв.
“Нил ягаан Тогоон оргилд ч бас бий. Уулын баруун, өмнөд, хойд талуудад бүгд бий. Өдөрт хоёр ээлжээр хамгаалдаг бөгөөд ээлж бүрт долоон шавь байдаг!”
Том Тарган Жан цааш нь бүр дэлгэрэнгүй тайлбарлав. Ярьж дуусаад Бай Шяочунь түүнийг хачин харцаар ширтэж байгааг олж харав. Тэр хоолойгоо засаж,
“Тахиа хулгайлагч чөтгөрийн тухай сонсоод, би ч бас түүн шиг хийхээр шийдсэн юм. Харамсалтай нь, тахиа хулгайлах дэндүү хэцүү. Ойртох төдийд л дуу чимээ гаргаж эхэлдэг. Би тахиа хулгайлах нь бүү хэл, бараг баригдах шахсан” гэв.
Том Тарган Жан энэ явдлаас бага зэрэг ичсэн бололтой байлаа.
Бай Шяочунь инээгээд, Том Тарган Жан руу ойртон ямар нэг зүйл шивнэж эхлэв. Аажмаар Том Тарган Жаны нүд улам тод гэрэлтэж, амьсгаа нь хүртэл түргэсэв. Дараа нь Бай Шяочунь хулсан царцаагаа гаргаж ирэхэд, хэсэг хугацааны дараа хоёулынх нь нүүрэнд өргөн инээмсэглэл тодорч, тэд аяархан инээлдэж эхэллээ.
Удалгүй хашаан дотроос аймшигтай сонсогдох инээд цуурайтав.
Тэр өдрөөс хойш Бай Шяочунь Том Тарган Жан дээр улам олон удаа очдог болов. Аажмаар Нил ягаан Тогоон оргилын Сүнсний сүүлт тахианууд алга болж эхэллээ.
Шөнө бүр тахиа хулгайлагч хоёр сүрхий дээрэмчин ажилдаа гарна. Нэг нь хулгайлж, нөгөө нь харуул хийнэ. Удалгүй Нил ягаан Тогоон оргилын шавь нарын дунд үймээн дэгдэж, бүгд энэ явдлыг хэлэлцэх болов.
“Чи сонссон уу? Анхилуун Үүлэн оргилын Тахиа хулгайлагч чөтгөр Нил ягаан Тогоон оргилыг онилжээ!”
“Би өөрийн нүдээр харсан! Тахиа хулгайлагч чөтгөр ганц хүн биш, хоёр хүний баг байсан!”
Энэ мэдээ Анхилуун Үүлэн оргилд хүрэхэд тэндхийн Гадаад бүлгэмийн шавь нар бүгд гүнзгий амьсгаа авч, Нил ягаан Тогоон оргилын зүг өрөвдсөн харцаар харлаа.
“Тахиа хулгайлагч чөтгөр тэнцвэр барьж сураад, эцэст нь манай Анхилуун Үүлэн оргилоос тахиа хулгайлахаа больжээ....”