Шөнө орой болж, Анхилуун Үүлэн оргил тэр чигээрээ харанхуйд умбажээ. Гараа өмнөө сунгасан ч хуруунуудаа ч харах боломжгүй байв. Шивнэх салхины чимээг эс тооцвол эргэн тойрон амар амгалан, нам гүм. Шувуу, араатан амьтдаас гарах ганц ч чимээ сонсогдсонгүй.
Бай Шяочунь харанхуй дундуур яаран гүйж, Жөү Синьцигийн торгон туузыг шуугаа ороон уяад, Сүнсэн сүүлт тахианы аж ахуйнуудын нэг рүү хүрэх замыг дагалаа. Тэр замдаа хааяа ойролцоох бутан дотор шурган орж, нуугдмал байдлаар цаашилна.
Удалгүй урд нь Сүнсэн сүүлт тахианы аж ахуй харагдав. Тахиануудын ихэнх нь унтаж байсан ч, цөөн хэд нь нааш цааш холхино. Тэр ч бүү хэл, нэг тахиа Бай Шяочуньий зүг чиглэн алхаж байлаа.
Бай Шяочунь бутан дотор суун тонгойж, Сүнсэн сүүлт тахиа хашаанд ойрттол уруулаа долоосоор байв. Түүнийг хулсан царцаагаа гаргаж авах гэж байтал зүрх нь пал хийж, нүдэнд нь сэрэмж тодров.
Яг тэр үед араас нь хашхирах чимээ сонсогдож, олон дүрс шөнийн харанхуйг зүсэн түүн рүү дайран ирлээ. Тэд шөнө дунд хурц гэрэл цацруулсан галан бөмбөлгүүд хүртэл барьжээ.
“Хараал идсэн тахиа хулгайч! Эцэст нь царайгаа харууллаа даа!”
“Бид энд хэд хоног чамайг отож хүлээлээ! Одоо чамайг бүслээд авчихлаа. Харъя, чи яаж зугтахыг!”
Хашхираан цуурайтах зуур найман дүр Бай Шяочуньийг бүслэн, зугтах ямар ч зай үлдээлгүй хүрээлэв.
Эдгээр нь тахиа арчлах ажлыг хариуцдаг шавь нар байлаа. Хэд хоног тэвчээр гарган отсон ч, өнөөдөр хүлээлт нь үр дүнгээ өгөх өдөр болно гэж тэд огт төсөөлөөгүй байлаа. Тэдний зүрх шударга ёсны галаар бадарч, тахиа хулгайчид тэр даруй шударга ёсны шийтгэл оноохоор зэхжээ.
Тэдний үг сонсогдоход Бай Шяочунь эхлээд цочирсон байдалтай болов. Гэвч дараа нь хэсэг зуур бодлогошрон дээш харснаа, хүйтнээр хамраа шуув.
“Та нар дуугүй бай! Дуугаа намсга!” гэж тэр хэлэв. Түүний өнгө аяст өчүүхэн ч болов эелдэг байдал байсангүй. Яг л шударга ёс өөрийнх нь талд байгаа мэт байлаа. Тэр зугтах өчүүхэн ч оролдлого хийсэнгүй. Харин бардам гэгч нь босож, гартаа уясан торгон туузыг бүгдэд тодхон харагдууллаа.
“Харж байна уу?” гэж тэр асуув. “Би тахиа хулгайчийг барих багийн ахлагч байна!”
Тэр хөмсгөө зангидан, найман шавийг тойруулан харахад сэтгэл дундуур байгаа нь илт байв.
Энэ гэнэтийн эргэлтэд найман шавь цочирдон ширтэв. Тэдний зарим нь Бай Шяочуньийг тэр өдөр аль хэдийн харсан байлаа. Түүнийг арай ойроос ажигласны дараа тэд эргэлзэж эхлэв.
Шавь нарын нэг нь энэ явдалд одоо ч эргэлзсэн хэвээр байлаа.
“Өө, Бай дүү байна шүү дээ. Тэгэхээр... ийм орой болсон хойно энд юу хийж яваа юм бэ?”
Түүний үг бусад шавийг ч Бай Шяочунь рүү сэжигтэйгээр харахад хүргэв.
Бай Шяочунь ханцуйгаа сэгсрэн, хөмсгөө зангидсан чигээр ууртай хэлэв: “Жөү эгч өөрөө намайг тахиа хулгайчийг барих багийн ахлагчаар томилсон юм. Тиймээс би тахиа хулгайчийг барихын тулд чадах бүхнээ хийх ёстой. Би бүр шөнө бүр хийдэг бясалгалаа орхиж, энд ирж отлоо. Гэтэл та нар ингэж их шуугиан тарьж байхад тахиа хулгайч аль хэдийн зугтсан гэдэгт би итгэлтэй байна.”
Тэр яг л хулгайч барихаар явж буй хүн шиг харагдаж байлаа.
Тахианы аж ахуй хариуцсан шавь нар бие биеэ сэтгэл гонсойсон янзтай харцгааж, заримынх нь нүүрэнд ичсэн байдал тодров. Харин түүнийг хамгийн их сэжиглэж байсан шавийн царай бага зэрэг зөөлөрсөн ч, бүрэн итгэсэн шинж харагдсангүй.
Тэдний сэжиг бүрэн арилаагүйг харсан Бай Шяочунь хүйтнээр хурхираад, хэн нэгэн дахин асуулт тавихаас өмнө санаачилгыг гартаа авч, бурууг тэдэнд тохов.
“Та нар ийм хайхрамжгүй байж ийм олон Сүнсэн сүүлт тахиа алдсан нь аргагүй! Наад хашаагаа хар! Бүр цоорчихсон байна!”
Тэр үнэхээр хашаанд цоорхой байгаа, гэхдээ тийм ч ил харагдахгүй хэсгийг заалаа. Уг цоорхойг хэсэг хугацааны өмнө Бай Шяочунь хулгайлах гэж байсан тахиа тэмцэлдэхдээ хашааг цөмлөн гаргасан байв.
Тахианы аж ахуйн шавь нар Бай Шяочуньий заасан зүг рүү харахад, цоорхойг олж үзээд царайд нь цочирдсон байдал тодров. Үнэндээ тэд урьд нь ийм жижиг сажиг зүйлд төдийлөн анхаарал хандуулдаггүй байжээ.
“Наашаа хүртэл алхаж ирсэн тэр Сүнсэн сүүлт тахиаг бас хар! Та нар түүнийг яаж хамгаалах санаатай байсан юм бэ?!”
Бай Шяочунь улам бүр уурлаж байгаа мэт харагдан, бүр дуугаа өндөрсгөв. Тахианы аж ахуй хариуцсан шавь нарын нүүр ичгүүрт улайлаа.
“Миний мөрдөн шалгалтаар энэ газар тахианы аж ахуйн хамгийн бөглүү хэсэг байна. Тиймээс энд онцгой анхааралтай харуул тавих ёстой. Гэтэл хар л даа, та нарын хэн нь ч ирэхээс өмнө би энд нэлээд удаан байлаа.”
Бай Шяочунь ярих тусам улам уурлаж байв. Эцэст нь тэр уртаар санаа алдав.
“Ингэж байж та нар яаж хулгайч барих юм бэ? Хулгайч барьж байсан туршлагадаа үндэслээд хэлэхэд, хэрэв миний таамаг зөв бол хамгийн олон тахиа алга болсон газар нь яг энэ байна.”
Түүний үг унамагц тахианы аж ахуйн шавь нар дотроо чичирцгээлээ. Тэд бие биеэ харж, нүдэнд нь тодорсон цочролыг олж харав. Тэдний мэдэж буйгаар үнэхээр хамгийн олон тахиа алдсан газар нь энэ байлаа.
Чухам энэ л шалтгаанаар тэд энд харуулд гарсан юм. Бай Шяочунь яг голыг нь олж хэлсэн тул тэдний бишрэл улам нэмэгдэв.
Түүнийг хамгийн их сэжиглэж байсан шавь хүртэл өөрийгөө буруу байсныг мэдэрч эхлэв. Эхлээд тэр Бай Шяочунь бясалгал хийх цагаа золиослон тахиа хулгайч барихаар ирснийг бодлоо. Дараа нь тэр өдөр Бай Шяочунь ямар их идэвх зүтгэлтэй, үүрэгтээ үнэнч харагдаж байсныг санав. Эцэст нь шавь гүнзгий амьсгаа аваад, гараа зөрүүлэн гүн ёслолоо.
“Бай дүү, түрүүн хэлсэн зүйлд минь битгий хэт гомдоо. Ингэж их зүтгэл гаргаж байгаад чинь баярлалаа. Бид энэ хэсгийг нэн даруй засаж, эндэхийн харуул хамгаалалтыг заавал нэмэгдүүлнэ!”
Бусад нь ч мөн гараа зөрүүлэн ёслов. Бай Шяочунь шиг ийм хичээнгүй хүнийг олох ховор гэдгийг тэд бодож байлаа. Тэр тэдэнд туслах гэж хичээж байгаа нь илт байсан тул өмнө нь ингэж яарсан байсандаа бүр ч их харамсав.
Бай Шяочунь санаа алдаад, явахынхаа өмнө тэдэнд сэтгэлээсээ хэдэн зөвлөгөө нэмж өглөө. Түүнийг холдон явахад найман шавь дахин гараа зөрүүлэн бөхийж, саяхан түүний хийсэн зүйлд сэтгэл нь ихэд хөдөлсөн байв.
“Бай дүү үнэхээр сайн хүн юм.”
Бай Шяочунь нүднээс далд ормогц нурууг нь хүйтэн салхи илбэв. Тэр баригдах дөхсөнөөс болж бүх бие нь хөлсөнд нэвт норсныг сая л анзаарлаа. Гэвч гэдэс нь урьдын адил хоржигносоор байсан тул үлдсэн хоёр тахианы аж ахуй руу очиж, дахин оролдож болох эсэхийг үзэхээр шийдэв.
Тэр уулын жимээр алхах зуураа эргэн тойрноо болгоомжтой ажиглаж, араас нь хүн дагаж байгаа эсэхийг шалгав. Дараагийн тахианы аж ахуйгаас тахиа хэрхэн хулгайлахаа бодсон түүний царай тун нухацтай байлаа. Салхи үлээхэд гарт нь уясан торгон тууз намирав.
Тэр хооронд шөнийн харанхуй агаарт нэгэн эмэгтэй хөх нисдэг торгон туузан дээр зогсож байлаа. Доорх хэн бүхэнд огт мэдэгдэлгүйгээр тэр Анхилуун Үүлэн оргилын энэ хэсгийн байдлыг ажиглаж байв. Гэнэт Бай Шяочуньийг сэрэмжтэйгээр эргэн тойрноо ажиглан алхаж явааг олж хараад, царай нь үл ялиг хувирав. Нүдэнд нь аажмаар сайшаасан өнгө тодров.
“Энэ дүү үүрэгтээ үнэхээр нухацтай хандаж байна.”
Тэр эмэгтэй нь мэдээж хэрэг, энэ газрыг шалгаж явсан Жөү Синьци байлаа. Өмнө нь энд эргүүл хийж явсан олон шавь байсан ч, шөнө гүнзгийрэхэд ихэнх нь бясалгал хийхээр буцжээ. Харин Бай Шяочунь л ганцаараа гадаа гарч, үнэхээр тахиа хулгайч барих гэж хичээж байв.
“Түүнийг байхад тахиа хулгайч яах аргагүй үйлдлээ хязгаарлах болно.”
Жөү Синьци харцаа буруулан, өөрийн үхэшгүй мөнхийн агуй руу буцав. Тэр нөхцөл байдалд сэтгэл нь илүү тайвширсан байлаа.
Хоёр цагийн дараа Бай Шяочунь тойрч явсаар хашаан дахь сууцандаа эргэн ирэв. Дотогш ормогцоо хадгалалтын уутан дээрээ алгадахад, дотроос нь хоёр Сүнсэн сүүлт тахиа гарч ирлээ. Тэр өөртөө инээд алдан, тахиануудын өдийг зулгаагаад тогоонд хийв. Удалгүй анхилуун үнэр агаарт дүүрч, ам нь усджээ. Тэр тахиануудыг хөртөл нь ч хүлээлгүй, ховдоглон идэж орхив.
Эцэст нь тэр хэхрээд, гэдсээ алгадаж, хойш налан хэвтэв. Сэтгэл хангалуун төрх нь түүнийг бараг согтсон мэт харагдуулж байлаа.
Дахиад нэг сар өнгөрөв. Энэ хугацаанд Бай Шяочунь шөнө бүр хичээнгүйлэн гарч, маш нухацтай царайлан, янз бүрийн тахианы аж ахуйнуудад энд тэнд гэнэт гарч ирэн шалгадаг байв.
Гэсэн ч тахианууд алга болсоор л байлаа. Тэд ямар ч ул мөр үлдээлгүй алга болдог нь гүн нууц хэвээр байв. Тахианы аж ахуй хариуцсан шавь нар улам бүр нүүр хийх газаргүй болж, тахиа хулгайчийг баривчлан хорих хүртлээ хэзээ ч бууж өгөхгүй хэмээн халуун сэтгэлээр тангарагласаар байлаа.
Бай Шяочунь энэ бүхнийг тэднээс ч илүү нухацтай авч үзэж байгаа мэт харагдаж байв. Тэр тахианы аж ахуйнуудыг хамгаалахад бүхнээ зориулж, хулгайчийг барьж автал амрах ч хүсэлгүй мэт байлаа. Нэг удаа бүр нэг тахианы аж ахуйд дөрвөн өдөр, дөрвөн шөнө дараалан харуулд зогсжээ.
Түүний гаргаж буй хичээл зүтгэл тахиа хулгайчид ихээхэн дарамт болсон бололтой, хулгайлах давтамж багассан мэт санагдав. Гэсэн ч хулгайч бүрмөсөн алга болсонгүй. Эцэст нь Анхилуун Үүлэн оргилын Сүнсэн сүүлт тахианы бараг тал хувь нь үгүй болж, үлдсэн тахиануудын ихэнх нь бойжоогүй дэгдээхэй байлаа.
Сүүлдээ тахианы аж ахуй хариуцсан шавь нар хүртэл өөрсдийгөө зэмлэн, сэтгэл хөдлөн санаа алдах болов. Хэрэв тахиа хулгайчийг барих багийн бусад гишүүд Бай дүү шигээ хичээнгүй байсан бол тахиа хулгайч аль хэдийн баригдсан байх байлаа гэж тэд бодож байв.
Жөү Синьци бүр ч их түгшиж эхэлжээ. Нэгэн үдээс хойш Бай Шяочунь тахианы аж ахуйнуудын нэгэнд завилан сууж, сэрэмжтэйгээр эргэн тойрноо ажиглаж байтал дээрээс хөх нисдэг торгон тууз доош бууж, дээр нь Жөү Синьци зогсож байв.
Түүнийг хэн болохыг харсан Бай Шяочунь дур булаам өнгөөр дуудав.
“Жөү эгч ээ.”
Жөү Синьцигийн үзэсгэлэнт нүд Бай Шяочунь дээр тусахад тэр инээмсэглэн хэлэв: “Их ажиллаж байна даа, Бай дүү минь.”
Удалгүй ойр хавьд байсан бусад шавь нар ч гүйлдэн ирж, Жөү Синьци болон Бай Шяочуньийг хүрээлэв.
“Та бүхэн минь, сүүлийн үед үзүүлсэн тусламжид тань гүнээ талархаж байна” гэж тэр намуухан хэлэв. “Би үнэхээр их баярлаж байгаа. Гэвч тахиа хулгайч урьдын адил ичгүүр сонжуургүй хэвээр байна. Тиймээс би та нартай хамт энд харуулд гарна.”
Тэр цугласан хүмүүсийг тойруулан хараад, үл ялиг хөмсгөө зангидсаар үргэлжлүүлэв: “Тахиа хулгайч миний Багштай холбоотой байж болох юм болов уу гэж би гайхаж байна. Үгүй бол тэр яагаад бусад уулын оргилуудаас тахиа хулгайлахгүй байгаа юм бэ? Харин зөвхөн миний Багшийн тахиануудыг онилоод байх шиг байна!”
Үүнийг сонсоод Бай Шяочуньий нүд гялалзаж, гуяа алгадах шахав. Жөү Синьцигийн хэлсэн үг үнэхээр учиртай байлаа. Тэр бодож үзэх зуураа Нил ягаан Тогоон оргилын зүг харж, нүднийхээ гүнд нуугдсан овжин гялбааг халхлах мэт аажмаар нүдээ нарийсгав.
Жөү Синьци өөрийн биеэр гарч ирсэн тул түүнийг бишрэгч олон хүн ч тэр газрыг зорин цуглаж эхэллээ. Удалгүй Анхилуун Үүлэн оргилын Сүнсэн сүүлт тахианы аж ахуйнуудын дэргэд асар олон хүн цуглав.
Ингэснээр тахиа хулгайч юу ч хийж чадахааргүй болж, дараагийн хэдэн хоногт нэг ч Сүнсэн сүүлт тахиа алга болсонгүй.
Гэсэн ч нууцлаг, тааварлашгүй тахиа хулгайч аль хэдийн ихэд алдаршсан байлаа. Үнэндээ олон хүн түүнийг “Тахиа Хулгайлагч Чөтгөр” хэмээн нэрлэх болжээ. Тэр шавь нарын дунд ийм их шуугиан тарьсан тул бяцхан яст мэлхийн эзний хамтаар Анхилуун Үүлэн оргилын хамгийн нууцлаг дүрүүдийн нэг гэж тооцогдох болжээ. Тэр ч бүү хэл, Ногоон Оргил болон Нил ягаан Тогоон оргилын Гадаад бүлгэмийн шавь нар хүртэл түүний тухай сонсжээ.
Тахиа хулгайч алга болсон бололтой болсон тул Жөү Синьцигийн сэтгэл нэлээд тайвшрав. Тэр хэзээ ч баригдаагүй ч, Бай Шяочунь өнгөрсөн сар гаруй хугацаанд ямар их хичээнгүйлэн ажилласныг бодоод, урамшуулал болгон түүнд хаш зүүлтийг өгчээ.
Энэ явдал эцэслэн дуусахад Бай Шяочуньий чин сэтгэл, хичээл зүтгэл олон Гадаад бүлгэмийн шавийн анхаарлыг татав. Тэд түүнийг сэтгэл нь ариун, хүн татам, хичээнгүй нэгэн болохыг олж харжээ.