Арван чулуун хөшөө, арван нэгдүгээр байр!
Сүнсний Урсгал бүлгэмийн өмнөд эргийн гурван оргил бүхэлдээ донсоллоо.
Арван мянган эмийн асрын гадна хүмүүсийн шуугиан сонсогдож, арван чулуун хөшөөн дээр бүгдэд нь нэгдүгээр байр эзэлсэн өнөөх бяцхан яст мэлхийг харахаар хаа сайгүйгээс хүмүүс яаран ирж байв. Гайхсан дуу алдалт тасралтгүй сонсогдоно.
“Арван нэгдүгээр байр! Өнөөх бяцхан яст мэлхий үнэхээр чадчихлаа!”
“Сүнсний Урсгал бүлгэмд хамгийн сүүлд хэн нэгэн арван чулуун хөшөөн дээр бүгдэд нь нэгдүгээр байр эзэлсэн нь мянган жилийн өмнө байсан! Амьдралдаа ийм зүйл харна гэж би яаж төсөөлөх билээ?!”
Хүмүүс цочирдон шуугилдаж байлаа. Хэдийгээр олон хүн ийм зүйл болно гэж таамаглаж байсан ч энэ явдал үнэхээр цочирдом байв. Ялангуяа сүүлийн гурван сарын хугацаанд чулуун хөшөөнүүд дараалан бяцхан яст мэлхийн гарт орсныг бодохоор хэн ч тайван байж чадахгүй байлаа.
“Өнөөх бяцхан яст мэлхий чухам хэн юм бэ...? Хагас жил ч хүрэхгүй хугацаанд гурав дахь чулуун хөшөөнөөс эхлээд үлдсэн бүх хөшөөн дээрх өрсөлдөгчдөө бүрэн ялчихлаа. Энэ нөхөр чинь үнэхээр алдартай болох нь!”
“Ургамал ногоотой харьцах ур чадвар нь Жоу Шиньцигийнхаас бүрэн давжээ. Магадгүй ирээдүйд Жоу Шиньцигээс гадна бас нэгэн агуу эм найруулагч төрөх ч юм билүү!”
Бяцхан яст мэлхий арван чулуун хөшөөн дээр бүгдэд нь нэгдүгээр байр эзэлсэн тэр мөчид хөшөөнүүд чичирч эхлэв. Хүчтэй нүргэлэх чимээнүүд хоорондоо нийлж, уулын цаадах хэсгээс том тогоо цохих мэт жингэнэх дуу нэмэгдлээ.
Хэн нэгэн эмийн тогоог асар том гуалингаар цохиж байгаа мэт байв. Бүдэг нүргэлэх дуу нь Анхилуун Үүлэн оргил даяар тархаж, цааш Сүнсний Урсгал бүлгэмийн өмнөд эргийг бүхэлд нь цуурайтууллаа. Үүний зэрэгцээ эмийн анхилуун үнэр газар сайгүй тархаж, Анхилуун Үүлэн оргилыг бүрхсэн мананг улам өтгөрүүлэв.
Анхилуун Үүлэн оргилын оройд орших нэгэн мөнхтөний агуйд Настан Жоу эрхэмлэн хайрладаг таван өнгийн сүнслэг шувуудаа хооллож байлаа. Тэр тогооны дууг сонсоод нүд нь гайхсан өнгөөр гялалзав.
“Анхилуун Үүлэн тогоо гэж үү?”
Тэр тэнгэрлэг мэдрэхүйгээ илгээхэд Арван мянган эмийн асрын гаднах арван чулуун хөшөөний дунд юу болж байгааг тэр даруй мэдэв. Царай нь тэр даруй хувирч, агаарт алхан гарлаа.
Дараа нь Настан Сүнь болон Суурь Тогтоох шатны бусад бясалгагчид гарч ирэв. Тэд бүгд тогооны дууг сонссон байлаа. Одоо сэтгэл нь догдолсон байдалтайгаар Арван мянган эмийн асрын зүг явж байв.
Хамгийн сүүлд бясалгалд сууж байсан Ли Цинхоу гарч ирлээ. Тогооны дууг сонсоод царай нь хувирч, гадагш харснаа олон өнгийн гэрлийн цацраг болон хувирч, Арван мянган эмийн асар руу харван одов.
Тогооны дуу цуурайлахын хэрээр олны догдлол улам нэмэгдэв. Анхилуун Үүлэн оргилын Гадаад бүлгэмийн шавь нар төдийгүй Дотоод бүлгэмийн шавь нар ч бүхэлдээ донсолж, олон хүн Арван мянган эмийн асрын зүг яаран гүйлдлээ.
“Тэр чинь... Анхилуун Үүлэн оргилын эрдэнэс болох Анхилуун Үүлэн тогооны дуу байна!”
“Хэн нэгэн Арван мянган эмийн асарт арван нэгдүгээр байр эзэлжээ! Ийм зүйл мянган жил болоогүй! Энэ бол урьд өмнө сонсогдоогүй явдал!”
Ногоон сүлд оргил болон Нил ягаан тогоон оргил дээр ч догдлол төрөв. Том бүдүүн Жан толгойгоо гудайлгасан зогсож байхад үзэсгэлэнтэй, сэтгэл татам эмэгтэй түүнийг зэмлэж байлаа. Тэр эмэгтэй бол Том бүдүүн Жан Бай Сяочүнд гомдоллож байсан өнөөх хөгшин хэрүүлч авгай мөн байв. Тэр тогооны дууг сонсмогц царай нь хувирч, алсыг ширтэв. Том бүдүүн Жан ч мөн адил холыг харахад царай нь цочролд унав.
“Анхилуун Үүлэн тогооны дуу байна. Анхилуун Үүлэн оргилын ямар нэгэн шавь бүх шалгалтад төгс үр дүн үзүүлсэн юм биш биз?”
Ногоон сүлд оргил дээр ч үүнтэй төстэй дүр зураг өрнөж, тэндхийн Настангууд болон Оргилын эзэн гайхан харцаа шилжүүлэв.
Арван мянган эмийн асрын эргэн тойронд улам олон хүн цугларсаар байлаа.
Бай Сяочүн ч бас олны дунд байв. Шуугиан дэгдсэнийг сонсоод тэр толгойгоо өргөн, арван чулуун хөшөөг харав. Тэр бусадтай хамт хашхирсангүй. Харин зүрх нь үгээр хэлэхийн аргагүй мэдрэмжээр дүүрчээ. Тэр инээмсэглэл нь аажмаар тодрон зогсож байв. Энэ нь сэтгэл ханасан инээмсэглэл ч биш, бардам инээмсэглэл ч биш, цэвэр аз жаргалын инээмсэглэл байлаа.
Энэ гайхамшгийг бүтээхийн тулд түүнд нэг жил гаруй хугацаа зарцуулжээ. Тэр эхний чулуун хөшөөнөөс эхэлж, дараа нь арван хөшөөн дээр бүгдэд нь нэгдүгээр байр эзэлсэн байв. Гэсэн хэдий ч эцсийн эцэст олон нэгдүгээр байр түүнд нэг их ач холбогдолтой байсангүй. Хамгийн чухал нь тэр ургамал ногоо болон сүнслэг амьтдыг бүрэн эзэмшсэн явдал байлаа. Эдгээр нь эм найруулагчийн шавь нарын заавал эзэмшсэн байх ёстой чадварууд байв.
Тэр урьд өмнө байгаагүй гүн суурийг бий болгожээ. Ургамал ногоо, дараа нь сүнслэг амьтдыг улайран судалж өнгөрүүлсэн урт өдрүүд, дуусашгүй шөнүүдээ эргэн санахад Бай Сяочүн сэтгэл хөдлөн санаа алдав.
Сүнсний Урсгал бүлгэм даяар ургамал ногоотой харьцах чадвараараа түүн шиг бат бөх суурьтай Дотоод бүлгэмийн шавь ч байсангүй. Одоогоор Бай Сяочүн үнэхээр сэтгэл хангалуун байлаа.
Удалгүй агаарт олон гэрлийн цацраг нисэн харагдав. Тэдгээрээс хүчирхэг бясалгалын түвшний хэлбэлзэл тархаж байлаа. Тэдний дунд Настан Жоу, Настан Сүнь... мэдээж Ли Цинхоу ч байв.
Тэд арван чулуун хөшөө болон нэгдүгээр байр эзэлсэн бяцхан яст мэлхийг харж, нүд нь хурц гэрлээр гялалзав. Ялангуяа Ли Цинхоугийн нүд тэглээ. Бяцхан яст мэлхийн дүрсийг хараад тэр эхлээд цочирсон ч дараа нь чангаар инээв. Царайд нь хачирхалтай илэрхийлэл тодорчээ. Тэр олныг нүдээрээ гүйлгэн харснаа Бай Сяочүнийг олж харав. Тэгэхэд хэн ч анзаарахааргүй магтаалын оч нүдэнд нь гялалзлаа.
Нэлээд удсаны дараа тэр ханцуйгаа сэгсрээд явж одов. Бяцхан яст мэлхий чухам Бай Сяочүнд харьяалагддагийг таасан тул сэтгэл нь ихэд хангалуун байлаа.
Удалгүй ахмад үеийн бусад хүмүүс ч явж одов. Харин бяцхан яст мэлхийг гайхан ширтэх Дотоод бүлгэмийн шавь нар улам олширсоор байлаа. Эцсийн эцэст тэд бүгд Гадаад бүлгэмээс дээшилж ирсэн бөгөөд чулуун хөшөөнүүдийг зөвхөн Гадаад бүлгэмийн шавь нар л сорьж болдгийг сайн мэднэ. Мөн тэр сорилт ямар хүнд байдгийг ч мэддэг байв.
“Үүнийг хийж чадсан ямар ч Гадаад бүлгэмийн шавь гарцаагүй Сонгогдсон нэгэн байна...”
“Хмф. Бид бол дадлагажигч эм найруулагчид. Бидэнд сүнслэг эм л чухал. Ургамал ногоотой харьцах гайхалтай чадвар гэдэг сүнслэг эм найруулж чадахгүй бол ямар ч утгагүй!”
Дотоод бүлгэмийн зарим шавь бяцхан яст мэлхийг илт биширч байсан бол зарим нь басамжилж байлаа. Гэвч тэд ямар ч бодолтой байсан, гүн сэтгэгдэл хэдийнэ төрсөн байв. Үнэндээ ихэнх нь бага зэрэг айсан байлаа.
Энэ хүн эм найруулахдаа хэр чадварлаг болохыг тэдний хэн нь ч мэдэхгүй. Гэвч ийм бат бөх суурьтай хүн дадлагажигч эм найруулагч болбол цаашдын зам нь гарцаагүй илүү хялбар байх болно.
Шуугиан эцэст нь Жоу Шиньци гарч иртэл үргэлжиллээ. Тэр цэнхэр нисдэг торгон дээрээ зогсон, бяцхан яст мэлхийг шинжин харж байв. Аажмаар олон нийт чимээгүй болж, бүх харц түүний зүг чиглэв.
Чулуун хөшөөнүүдийн бүгдийнх нь нэгдүгээр байрт бяцхан яст мэлхий бичигдсэн байхыг хараад түүний нүдэнд бууж өгдөггүй өнгө тодорлоо. Урьд нь тэр бусдын нүдэнд ийм төвөгтэй илэрхийлэл төрүүлдэг байсан бол одоо бүх зүйл эсрэгээрээ болжээ.
“Чи чухам хэн юм бэ...?” гэж тэр шүдээ зуун бувтнав.
Хэдийгээр хүлээн зөвшөөрөхийг хүсэхгүй байсан ч тэр ургамал ногоотой харьцах чадвараараа нууцлаг бяцхан яст мэлхийтэй олон удаа өрсөлдөхийг хичээсэн. Гэвч нөгөө талын чадвар дэндүү гүн байлаа. Одоогийн байдлаар түүнийг давж чадна гэсэн өчүүхэн ч итгэл түүнд үлдээгүй байв. Тэр бяцхан яст мэлхий аль хэдийн түүний зүрх сэтгэлд бүрэн, гүн шингэн байлаа.
“Чи ургамал ногоотой харьцахдаа надаас илүү байж болно. Гэхдээ дадлагажигч эм найруулагч болтлоо хүлээ. Эм найруулахдаа намайг давна гэдэгт би итгэхгүй байна!”
Тэр гүнзгий амьсгаа авч, өөрийгөө тайвшруулав. Тэр аль хэдийн шалгалтад орж, дадлагажигч эм найруулагч болсон байлаа. Тиймээс чулуун хөшөөнүүдийг эцсийн удаа харсныхаа дараа эргэж, алсад нисэн одов.
Бай Сяочүн ч арван чулуун хөшөөг эцсийн удаа харснаа эргэж явлаа.
“Энэ бол агуу эм найруулагч болох замын минь ердөө эхний зогсоол!”
Арван чулуун хөшөөний явдал хэдэн сарын турш үймээн дэгдээлээ. Хүмүүс энэ тухай тасралтгүй ярьж, ялангуяа Арван мянган эмийн асарт очоод чулуун хөшөөн дээрх бяцхан яст мэлхийг өөрсдийн нүдээр харах бүрдээ дахин дахин хэлэлцдэг байв.
Энэ хооронд Жоу Шиньцигийн шүтэн бишрэгчид бүлгэмийг нэгжиж, бяцхан яст мэлхий чухам хэн болохыг тогтоохын тулд боломжтой бүх аргыг хэрэглэж байлаа. Ялангуяа Цянь овогт залуу энэ явдалд ихэд уурлаж байв.
Сүнсний Урсгал бүлгэмийн өмнөд эрэг бүхэлдээ энэ явдлын нөлөөнд автжээ. Хүмүүс бяцхан яст мэлхийн талаар байнга ярилцаж байх зуур Бай Сяочүн хашаандаа нүд нь цус хурах шахам улайсан, өмнөө хөвж буй модны навчийг удирдан суулаа.
Тэр одоо Хөнгөн дэх хүндийн шатлалыг судалж байв. Үнэндээ өнгөрсөн хагас жилийн турш тэр үүнийг олон удаа туршиж үзсэн ч яг одоо л ямар нэгэн үр дүнд хүрч чаджээ.
Арван мянган эмийн асарт болсон явдлаас болж Жоу Шиньцигийн шүтэн бишрэгчид түүнийг байнга эрж хайх болсон байв. Түүний дотор аажмаар хямралын мэдрэмж төрсөн тул Бай Сяочүн Хөнгөн дэх хүндийг судлангаа оршин суудаг газартаа хэсэг хугацаанд нуугдан өнгөрүүлэхээр шийджээ.
“Хүнд дэх хөнгөн гэдэг нь хурдны тухай. Харин Хөнгөн дэх хүнд... бол удирдах аргын тухай!”
Сүүлийн үед ойлгож авсан бүхнээ тунгаах зуур Бай Сяочүний нүдэнд бодлогошрол тодров.
“Эсвэл ийм удирдлага гэдэг нь хүний дотоод сүнслэг эрчмийн тэсрэлт гэж хэлж болох юм!”
Бай Сяочүний нүд гялалзав. Тэр одоо Ци Хураах шатны зургаадугаар түвшинд хүрсэн бөгөөд дотоод сүнслэг эрчим нь асар том гол мэт байлаа. Хүнд дэх хөнгөнд хүрэх тухайд тэр үүнийг хязгааргүй удаан хадгалж, цочирмоор хурдыг гаргаж чадна.
Хөнгөн дэх хүндийн шатлал гэдэг нь ердөө л дотоод сүнслэг эрчмийг ашиглах арга гэдгийг тэр аль хэдийн ойлгосон байв. Энэ нь хавтгай навчийг ашиглан жижиг мөчрийг агаарт өргөж болох ч навчийг хуйлбал жижиг чулууг өргөж чаддагтай адил. Үүнтэй адилаар навчийг нарийн зүсэж, дараа нь сүлжин олс болговол бүр ч хүнд зүйлсийг өргөж чадна.
Олон зүйл үүнтэй адил байлаа. Эцсийн эцэст хэчнээн хэмжээний жин өргөж чадах нь төрөл бүрийн хэсгийг хэрхэн нэгтгэснээс л хамаарна.
Хөнгөн дэх хүнд гэдэг нь яг ийм техник байв. Үүнийг эзэмшсэнээр хүн шинэ шатанд хүрч чадна.
Бай Сяочүн энэ тухай хэсэг зуур дахин бодсоноо гараа даллав. Өөр нэг навч нисэн ирэхэд тэр түүн дээр туршилт хийж эхэллээ. Заримдаа навч маш хурдан хөдөлж, заримдаа уул дээрээс дарж байгаа мэт удаан хөдөлнө. Гэвч тэр хүссэн үр дүндээ хүрч чадсангүй.
Нэг удаа бүтэлгүйтвэл арван удаа туршив. Арван удаа бүтэлгүйтвэл зуун удаа туршив. Зуун удаа бүтэлгүйтвэл... мянган удаа туршив.
Эцэст нь тэр хэдэн удаа оролдсоноо ч тоолохоо болилоо. Удалгүй хашаа нь устаж сүйдсэн навчны хэлтэрхийгээр дүүрч, тэр бүр шинэ навч хайхаар гадагш гарах хэрэгтэй болов. Эцэст нь Анхилуун Үүлэн оргилын бараг бүх сүнслэг ургамал навчгүй болжээ.
Тэгтэл нэгэн өдөр Бай Сяочүний нүд үл ялиг гялалзав. Тэр гарын дохио үйлдэн, хуруугаараа заалаа. Өмнө нь нь байсан навч зөөлөн хөвж байснаа газарт унах үедээ бул чулуу унах мэт дуу гаргав.
Асар чанга нүргэлэх чимээ гарч, бүхэл хашаа донслоо. Яг л тэр ганц навч хэдэн зуун килограмм жинтэй байсан мэт байв.
“Болчихлоо!”
Бай Сяочүний нүд цус хураасан хэвээр байсан ч царай нь догдлолоор дүүрэв. Тэр гэнэт гараа даллахад жижиг модон сэлэм нь нисэн гарлаа. Тэр нь агаарыг зүсэн, урьд урьдынхаас ч илүү аймшигтай хурдтайгаар хар зураас болон харван одов. Агаар нэвтлэхэд нь чих дөжрөм исгэрэх чимээ гарлаа.
Дараа нь нүргэлэх дуу гарч, асар том бул чулуу үйрэн бутрав.
Ийм гайхалтай хүч нь Ци Хураах шатны зургаадугаар түвшнийхтэй адил байхаа больжээ. Ци Хураах шатны долоодугаар түвшинд хүрсэн хүн ч саяын болсон явдлыг хараад бүрэн цочирдох байв.