Дадлагажигч эм найруулагчдын танхим Анхилуун Үүлэн оргилын өмнөд энгэрт байрладаг байв. Эргэн тойрон нь өтгөн мод, ургамлаар бүрхэгдсэн бөгөөд уул өөд уруудах гол замуудын нэгээс салаалсан, могой мэт тахирласан нарийхан шохойн чулуун жимээр л тийш очих боломжтой байлаа. Дэвших шалгалт явагдаагүй үед тэр жимээр цөөн хүн л явна. Харин шалгалтын цаг болоход хөл хөдөлгөөнд дарагддаг байв.
Шалгалт өгөхөөр ирсэн шавь нараас гадна шалгуулагчдыг дэмжихээр ирсэн найз нөхөд, мөн шалгалтыг хэд хэдэн удаа ажигласныхаа дараа өөрсдөө өгөх эсэхээ шийдэхээр ирсэн хүмүүс ч байлаа.
Алсаас харахад Дадлагажигч эм найруулагчдын танхим нь завилан сууж бясалгаж буй хүнтэй тун адилхан харагдана. Тэр хүний өмнө эмийн зуух байрлах бөгөөд зуухны доогуур өнгөрөх хонгил нь гол талбайд хүргэдэг байв.
Тэр гол талбайд яг адилхан харагдах хорин эмийн зуух байрлуулжээ. Зуух бүрийн хажууд эм найруулахад ашиглаж болох төрөл бүрийн өвс ургамал, ургамлын хэсгүүд бүхий нэг нэг уут тавьсан байв.
Үүр цайж байлаа. Бай Сяочүн төөрөхөөс санаа зовон маш эрт ирсэн ч өөрөөс нь ч эрт ирсэн хүмүүс байгааг олж харав. Хорь, гучаад хүн хоёр гурваараа бөөгнөрөн зөөлөн ярилцаж байлаа. Зарим нь бусдаасаа зайтай, ганцаараа завилан сууж бясалган шалгалтыг хүлээж байв.
Бай Сяочүн тэнэг хүн шиг зүгээр сууж бясалгах төрлийн хүн биш. Эргэн тойрноо нэг харснаа Сюй Баоцайг олж хараад түүн рүү алхлаа. Сюй Баоцай түүнийг ирж явахыг хараад мэндчилэн гараа хавсарч, тэр хоёр ярилцаж эхлэв. Бүлгэмд юу ч болсон Сюй Баоцай ямар нэг аргаар олж мэддэг нь удалгүй тодорхой болов.
“Бай ах аа,” гэж тэр хэлэв. “Хагас жилийн өмнө Чэнь Фэй болон түүний найзууд учир битүүлгээр зодуулж, цус нөж болсон талаар сонссон уу? Тэр цагаас хойш орноосоо босож чадаагүй. Бас юу болсон талаар яагаад ч юм огт ярьдаггүй гэнэ.” Тэр ингэж хэлэх зуураа Бай Сяочүний хариу үйлдлийг ажиглан болгоомжтой харж байлаа.
Бай Сяочүн сүртэйгээр эвшээгээд, болсон явдлыг гайхуулан ярьж эхлэх гэж байтал гэнэт олны дунд шуугиан дэгдэв. Үүний зэрэгцээ хэн нэгэн гэнэт өөрийнх нь зүг харсан мэт санагдлаа. Толгойгоо эргүүлэн хартал нэгэн залуу эмэгтэй түүн рүү алхаж явна.
Тэр Гадаад бүлгэмийн шавийн урт дээл өмссөн боловч энэ нь түүний уян налархай биеийг огт далдалж чадсангүй. Бургас шиг нарийхан бэлхүүс нь биеийнх нь бусад галбирыг улам тодруулж, түүнийг үнэхээр үзэсгэлэнтэй харагдуулна. Тэр урт хөлтэй, өргөгдсөн мэт цовоо ташаатай байв. Ойртон ирэх тусам хүмүүс түүн рүү ширтэхээ зогсоож чадахгүй байлаа.
Үзэсгэлэнтэй царай, үл мэдэг салхинд ч хагарч мэдэхээр эмзэг мэт тунгалаг цагаан арьстай тэр эмэгтэй бараг ямар ч эр хүнийг үхэлд хүргэж чадахуйц сэтгэл татам байв.
Хүмүүс, тэр дундаа Сюй Баоцай хүртэл сүртэйгээр шүлсээ залгихыг сонсоод Бай Сяочүн бага зэрэг дургүйцэв.
Сюй Баоцай уруулаа долоон, нүд нь дурлалын галтайгаар гялалзав.
“Тэр бол… Ду эгч, Ду Линфэй!” гэж тэр догдлон шивнэв. “Өмнөд эргийн хамгийн дур булаам таван эмэгтэйн нэг! Миний сэтгэл дэх мөнхийн гоо бүсгүй… Бурхан минь, тэр сая над руу харчихлаа!”
“Тэр над руу харж байна!” гэж Бай Сяочүн ёжлон хэлэв.
Тэр Ду Линфэйг ойртож ирэхийг л ажиглав. Гэнэт Ду Линфэйн галт шувууных мэт нүдэнд нь аллагын өнгө гялсхийж, тэр Бай Сяочүн рүү эгцлэн ширтэв. Бай Сяочүний өвс ургамалтай харьцах ур чадвар өөрийнхөөс нь давдгийг тэр аль хэдийн хүлээн зөвшөөрсөн байлаа. Гэвч түүнд хандах туйлын жигшил нь хэвээр байв. Тэр үл ялиг хамраа дуугаргаад хажуу тийш явлаа.
Сюй Баоцай Бай Сяочүний ёжлолыг огт анзааралгүй, мансуурсан мэт түүнийг ширтсээр байв. Үнэндээ тэр бүр ч илүү дурласан бололтой.
“Ду Линфэй ч бас шалгалт өгөхөөр ирсэн юм байна…” гэж Бай Сяочүн бодов. Хорин эмийн зуухыг ажигласныхаа дараа тэр сэтгэлээ тогтоож, анхаарлаа төвлөрүүлэв.
“Аан, яах вэ дээ. Надад түүнтэй өрсөлдөх хэрэг байхгүй. Энэ бол бүлгэмээс зохион байгуулж буй шалгалт болохоос тэмцээн биш. Хүн бүр дэвших боломжтой.”
Удалгүй Чэнь Зиан гарч ирэв. Тэр Бай Сяочүнийг олж хараад хэсэг зуур тээнэгэлзсэн ч инээмсэглэн мэндчилэв. Бай Сяочүн ч инээмсэглэн гараа хавсарч хариу мэнд мэдүүлсний дараа Чэнь Зиан хажуу талд сууж хүлээлээ.
Эцэст нь Бай Сяочүн Номлолын албаны гадна анх таарч байсан Жао Идуо ч ирэв. Дараа нь улам олон хүн цугларсаар, нэлээд том цугларалт үүслээ.
Удалгүй Дадлагажигч эм найруулагчдын танхимын гол хаалга чарлан онгойж, нэгэн өвгөн гарч ирэв. Түүний толгой дүүрэн цагаан үстэй, харц нь нэвт ширтэм хурц байлаа. Түүнийг гарч ирмэгц бүгд чимээгүй болов.
Өвгөн тайван царайтай, гараа ардаа хавсран урагш алхсаар талбайн өмнө ирж зогсов. Тэр бүх Гадаад бүлгэмийн шавь нарыг тойруулан харснаа толгой дохиж, ярьж эхлэв.
“Намайг Сюй гэдэг. Би шавь эм найруулагчаас дадлагажигч эм найруулагчийн зэрэгт дэвших энэ шалгалтыг удирдан явуулна.
“Шалгалт ургамал, өвс ногоотой холбоотой нэг хэсэг, эм найруулахтай холбоотой өөр нэг хэсгээс бүрдэнэ. Ургамал, өвс ногоотой холбоотой хэсгийг давахын тулд энэ хонгилоор зүгээр л алхаж гарахад болно.”
Настан Сюй үүнээс өөр тайлбар өгөх хүсэлгүй бололтой байв. Тэр гуравхан өгүүлбэр хэлснийхээ дараа нүдээ анин, бүгдийг үл тоов.
Бай Сяочүн нүдээ анивчин зогсож байтал урт царайтай нэгэн залуу олны дундаас гарч ирэв. Тэр Настан Сюйд гараа хавсарч мэхийн ёслоод, аварга эмийн зуухны доогуур орсон хонгил руу алхлаа.
Тэр хонгилын аманд ормогц гэрлийн цацраг гарч ирэн биеийг нь бүрхээд алга болов. Хэсэг хугацааны дараа эмийн зуух доргин, дараалан бүдэгхэн таван удаа цуурайтав.
Сюй Баоцай бөхийж ирээд шивнэв.
“Таван цуурай гэдэг нь түүний ургамал, өвс ногоотой харьцах ур чадвар тавдугаар ботийг хамарч байна гэсэн үг…”
Тэр үнэхээр бүлгэмд болсон бүхнийг мэддэг гэсэн нэр хүнддээ нийцэж байлаа.
Бай Сяочүн дахин нүдээ анив. Ирэхээсээ өмнө шалгалтыг яг хэрхэн явуулах талаар огт мэдэхгүй байв. Сюй Баоцайн тайлбарыг сонсоод тэр аварга чулуун эмийн зуухыг ажиглан, энэ нь Арван мянган эмийн асрын гаднах чулуун хөшөөдтэй холбоотой байх ёстой гэсэн бодол төрөв.
“Одоо би яах вэ…?” гэж тэр эргэлзэн бодов. “Жоу Шиньчигийн шүтэн бишрэгчид одоо ч уул даяар намайг хайж байгаа.”
Удалгүй өөр олон хүн хонгилоор орж, ихэнх нь таван цуурай авлаа. Гэвч тэдний нэг нь ердөө дөрвөн цуурай авч, Настан Сюй ханцуйгаа сэгсрэн тэр шавийг эргэлдүүлэн хол шидэв.
“Настан Сюй!” гэж тэр шавь царай нь хувиран хашхирлаа. “Ургамал, өвс ногооны дөрөвдүгээр ботийг эзэмшсэн байхад шалгалт өгөхөд хангалттай гэж бодож байсан!”
“Дүрэм өөрчлөгдсөн. Одоо тавдугаар боть шаардлагатай.”
“Гэхдээ…”
Залуу цочирдон ширтсэн ч гашуунаар гараа хавсарч мэхийв. Цааш юу ч хэлж зүрхэлсэнгүй, тэгээд явлаа.
Энэ явдал шивнэлдсэн ярианы чимээг улам нэмэгдүүлэв. Сюй Баоцайн нүдэнд гайхсан өнгө гялсхийж, тэр гэнэт жижиг дэвтэр гарган тэмдэглэл хөтөлж эхлэв. Бай Сяочүн хажуугаас нь өнгийж хараад, ялааны толгой шиг жижиг үсгээр дүүрэн бичсэн хуудсыг олж үзэв. Энэ нь бүлгэмтэй холбоотой том жижиг бүх асуудлын тэмдэглэл бололтой байлаа. Сюй Баоцай энэ бүхнийг ямар нухацтай авч үздэгийг хараад Бай Сяочүн өөрийн эрхгүй биширлээ.
Энэ үед Жао Идуо босож, хонгил руу орлоо. Зуухнаас зургаан удаа цуурай сонсогдсоны дараа Настан Сюй нүдээ нээн үл ялиг толгой дохив. Жао Идуо гараа хавсарч мэндлээд хонгилоос гарч ирэв.
Чэнь Зианы нүдэнд нэгэн өнгө гялсхийв. Тэр Жао Идуотой хэзээ ч таарч байгаагүй тул хүйтнээр хамраа дуугаргаад хонгил руу орлоо. Түүний дараа мөн л зургаан цуурай сонсогдов.
Тэр Жао Идуо руу учиртай харснаа хажуу талд завилан суув.
Жао Идуо, Чэнь Зиан хоёр хоёулаа зургаан цуурай авсан нь олны дунд атаархсан шуугиан дэгдээлээ. Тэр үед Ду Линфэйн нүдэнд ч мөн өнгө гялсхийж, тэр хонгилоор алхав. Түүний араас зургаан цуурай цуурайтсан нь харж зогссон хүмүүсийн нүдэнд улам их атаархлын өнгө оруулав.
Шивнэлдсэн яриа тэр даруй эхэллээ.
“Чэнь Зиан, Жао Идуо, Ду Линфэй гурав бол Гадаад бүлгэмийн онцгой авьяастнууд. Тэд ургамал, өвс ногооны таван ботийг эзэмшээд зогсохгүй, сүнслэг амьтдын нэгдүгээр ботийг ч мэддэг. Дадлагажигч эм найруулагчийн шалгалтад тэнцэж, дэвших магадлал нь дал, наян хувьтай гэж хэлж болно.”
“Түүхийг сөхөж үзвэл зургаан чулуун хөшөөг аль хэдийн эзэмшсэн хүн дадлагажигч эм найруулагчийн шалгалтад орвол, эм найруулах ур чадвар нь дутуу биш л бол заавал тэнцдэг.”
Бүгд энэ тухай ярилцаж байх зуур Бай Сяочүн шүдээ зуув. Харамсалтай нь Жоу Шиньчигийн шүтэн бишрэгчдийн асуудлыг тэр яаж ч шийдэж чадахгүй байлаа. Түүнийг урагш алхах гэж байтал алсад нэгэн дүр уулын жимээр хурдлан ойртож үзэгдэв. Энэ нь дунд эргэм насны эр байлаа. Үс нь тэр чигээрээ арзайсан ч нүд нь амьдралаар дүүрэн гялалзаж байв. Тэр ирж амжаагүй байхдаа л дуу нь бүх хүнд сонсогдон цуурайтлаа.
“Би Хань Зянье долоон жил хаалттай бясалгал хийсний эцэст ургамал, өвс ногоотой харьцах ур чадвартаа асар том ахиц гаргалаа. Эцэст нь би дахин ертөнцөд гарч ирлээ! Зөвхөн дадлагажигч эм найруулагч болохоор ч зогсохгүй, энэ бүх шалгалтын хамгийн шилдэг дадлагажигч эм найруулагч болно!”
Тэр ихэд бардам, сүрлэг харагдан, агаарт жирэлзэн аварга эмийн зуухны доорх хонгил руу чиглэв.
Настан Сюй түүнд огт анхаарал хандуулсангүй, бүр нүдээ нээхийг ч хүндэлсэнгүй. Харин олны бусад нь Хань Зянье гэдэг нэрийг сонсоод цочирсон мэт болов.
“Хань Зянье гэж хэн бэ? Би өмнө нь огт сонсож байгаагүй юм байна.”
“Наснаас нь харахад долоо, найман жилийн өмнөх Гадаад бүлгэмийн шавь байх. Тэр хамгийн шилдэг дадлагажигч эм найруулагч болохыг хүсэж байгаа юм байна. Энэ бол тийм ч амар зүйл биш.”
Бүгд гайхаж байх зуур Хань Зянье туйлын бардам, өөртөө итгэлтэй царайлан хонгилд орлоо. Төд удалгүй хүчтэй цуурайнууд агаарт дараалан тархаж эхлэв.
Нэг цуурай, хоёр цуурай… тав, зургаа, долоо… Олныг хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад эмийн зуухны дотроос найман цуурай цуурайтав.
Настан Сюй нүдээ огцом нээж, дунд эргэм насны эр рүү харав. Түүний царайд сайшаасан өргөн инээмсэглэл тодорчээ.
“Ургамал, өвс ногооны таван боть, сүнслэг амьтдын гурван боть” гэж тэр хэлэв. “Маш сайн!”
Хань Зянье догдлон гараа хавсарч, Настан Сюйд мэхийв. Дараа нь эргэж Ду Линфэй болон бусад руу харахад нүдэнд нь илэрхий бардамнал тодров. Ханцуйгаа хийсгэн, тэр эмийн зуухнуудын яг голын өмнө итгэл дүүрэн суув.
Эцэст нь олны дундаас уулга алдах чимээ, мөн шуугилдсан яриа сонсогдов.
“Найман цуурай! Тэр ургамал, өвс ногоотой холбоотой бүхнийг эзэмшээд зогсохгүй, сүнслэг амьтдын гурван ботийг хүртэл давжээ!”
“Тэр хэлсэн ёсоороо шалгалтын хамгийн шилдэг дадлагажигч эм найруулагч болж магадгүй бололтой!”
Бай Сяочүн болсон явдлыг хараад огтхон ч догдолсонгүй. Тиймээс олныг хөөрч байгааг хараад бараг итгэж ч чадсангүй.
“Тэр сүнслэг амьтдын ердөө гурван ботийг эзэмшсэн биз дээ?” гэж тэр Сюй Баоцайгаас асуув. “Яагаад бүгд ингэж их шуугиад байгаа юм бэ?”
Түүний санаж байгаагаар сүнслэг амьтдын гуравдугаар чулуун хөшөөг мянга гаруй хүн давсан байсан. Аравдугаар чулуун хөшөөг хүртэл хэдэн зуун хүн давсан байлаа.
Сюй Баоцай нүдээ эргэлдүүлэв. Бай Сяочүнийг урьд урьдынхаас илүү басамжлах сэтгэл төрсөн ч тэр үүнийгээ ил гаргаж зүрхэлсэнгүй. Харин хоолойгоо засаж хэлэв.
“Бай ах аа, та зүгээр л ойлгохгүй байна. Ургамал, өвс ногооны таван ботийг бүгдийг нь эзэмших өөрөө хангалттай хэцүү. Сүнслэг амьтдын ботиуд бүр ч хэцүү! Тэдгээрээс ганцыг нь эзэмшсэн байхад л хүн бүрийн атаархлын бай болно. Гуравыг нь эзэмшсэн нь мэдээж бүр ч гайхмаар хэрэг. Жоу Шиньци эсвэл тэр бяцхан яст мэлхий шиг төгс Сонгогдсон хүмүүсийг хүн бүр чадна гэж та бодож байна уу? За, тэр хоёрыг түр орхиё. Бүх Анхилуун Үүлэн оргилд ургамал, өвс ногооны таван ботийн бүх чулуун хөшөө, дээр нь сүнслэг амьтдын таван ботийн бүх чулуун хөшөөг давсан хүн тавь хүрэхгүй л байх.
“Тэдний хүн бүр эгэл хүмүүсийн дундах луу, галт шувуу мэт онцгой нэгэн. Сайн бодоод үз! Тэр чулуун хөшөөд дээр олон нэр байдаг ч нэрсийн жагсаалт нь хэдэн мянган жилийн настай. Түүнээс гадна тэдгээр хүмүүсийн олонх нь аль хэдийн Дотоод бүлгэмд шилжсэн тул энд, Гадаад бүлгэмд зөвхөн нэр нь үлджээ!
“Цаашлаад энэ шалгалтыг өгөхийн тулд ердөө таван ботийг эзэмшсэн байхад хангалттай. Харин энэ хүн найман ботийг эзэмшжээ! Өөрийнх нь хэлсэнчлэн тэр шалгалтын хамгийн шилдэг дадлагажигч эм найруулагч болох нь гарцаагүй. Ингэснээр таван мянган гавьяаны онооны шагнал хүртэнэ.”
Сюй Баоцайн үгэнд анхааралтай сонсвол бага зэрэг басамжилсан өнгө байсан ч Бай Сяочүн үүнийг огт анзаарсангүй. Нүд нь баяр хөөрөөр гялалзан, тэр Сюй Баоцай руу хараад хэлэв.
“Чи сая Жоу Шиньци, тэр бяцхан яст мэлхийг төгс Сонгогдсон хүмүүс гэсэн үү? Тэд үнэхээр тийм гайхалтай юм уу?”
“Мэдээж! Ялангуяа тэр бяцхан яст мэлхий. Тэр үнэхээр цочирмоор нэгэн. Мянган жилийн дотор арван чулуун хөшөөн дээр бүгдэд нь тэргүүн байр эзэлсэн анхны хүн! Бай ах аа, та үнэхээр хэт өндөр зорилго тавих хэрэггүй гэж хэлэхээс өөр арга алга.”
Сюй Баоцайн сэтгэл дэх басамжлал улам дээд цэгтээ хүрч байх зуур Бай Сяочүн чангаар инээлээ. Сюй Баоцайтай хамт байх тусам түүнд улам их таалагдах болжээ. Түүний мөрөн дээр алгадаад, тэр гэнэт урагш алхав.
Бай Сяочүн хонгил руу чиглэхэд Сюй Баоцай гайхан амаа ангайв. Бай Сяочүн ургамал, өвс ногоотой харьцах ур чадвараараа багагүй нэртэй нэгэн байсан. Эцсийн эцэст тэр Ду Линфэйг ялсан билээ. Тэр энэ шалгалтыг хэзээ нэгэн цагт өгөх нь тодорхой байв.
Гэвч дараа нь болсон зүйл Сюй Баоцайн нүдийг бүлтийлгэв. Бай Сяочүн бардам алхаагаар хонгил руу орлоо. Гэрэл гялсхийж, удалгүй бүдэгхэн цуурайнууд сонсогдож эхлэв.
Нэг, хоёр, гурав… зургаа, долоо, найм!
Бүгд үхлийн нам гүмд автлаа. Гэвч цуурай тасарсангүй. Ес дэх цуурай цуурайтаад, дараа нь… арав дахь нь сонсогдов!
НҮРР!
Арав дахь цуурай цуурайтахад Настан Сюйн нүд огцом нээгдэж, урьд өмнө хэзээ ч байгаагүйгээр хурц гэрэл цацрав. Тэр Бай Сяочүн рүү туйлын их цочирсон харцаар ширтэв.
Анхилуун Үүлэн оргилын хэдэн мянган Гадаад бүлгэмийн шавийн дундаас ургамал, өвс ногооны таван боть, сүнслэг амьтдын таван ботийг багтаасан бүх арван ботийг эзэмшсэн хүн гарах нь өөрөө тун ховор үзэгдэл байлаа. Тэдний бараг бүгд аль хэдийн энэ шалгалтыг өгсөн байх учиртай. Харин арван ботийг бүгдийг нь эзэмших хүртлээ тэвчээртэй хүлээсэн хүн гэдэг бол Настан Сюйн урьд өмнө хэзээ ч харж байгаагүй зүйл байв. Өнөөдрийг хүртэл.
Жоу Шиньци хүртэл есөн ботийг эзэмшсэн даруйдаа шалгалтаа өгсөн билээ.
Ду Линфэйн нүд томрон, хонгил дотор зогсож буй Бай Сяочүн рүү ширтэв. Бай Сяочүн өөрөөс нь ургамал, өвс ногоотой харьцах ур чадвараараа хол давсныг тэр хэдийн мэддэг байсан ч түүнийг ийм гайхалтай түвшинд хүрсэн гэж хэзээ ч төсөөлж байгаагүй. Тэр ургамал, өвс ногоог бүрэн эзэмшээд зогсохгүй, сүнслэг амьтдын талаар ч аймшигтай өндөр ур чадвартай байлаа.
Ду Линфэйн толгой эргэлдэж, юу ч хийж чадалгүй хоосон ширтэв. Ургамал, өвс ногоотой харьцах ур чадвараар Бай Сяочүнтэй өрсөлдөнө хэмээн өөрөө шаардаж байсан үе нь санаанд нь орлоо. Тэр үед Бай Сяочүн болгоомжтой, бүр сандарсан байдалтайгаар өөрийнх нь чансааг асууж байв. Мөн өрсөлдөхөөр зөвшөөрөхдөө ямар их түгшсэн харагдаж байсныг тэр саналаа.
Харин яг одоо тэр үед Бай Сяочүний сандарсан байдал нь жүжиг байсныг ойлгов. Тэр нь зүрхэндээ дэлгэрсэн өргөн инээмсэглэлийг нуусан халхавч байжээ.
“Бай. Сяо. ЧҮН!!” гэж Ду Линфэй шүдээ хавиран бодов.
Чэнь Зиан, Жао Идуо хоёр ч уулга алдан, Бай Сяочүн рүү цочирсон харцаар ширтэв.
Олон жил хаалттай бясалгал хийсэн Хань Зянье чичирч эхлэв. Тэр Бай Сяочүн рүү ууртай ширтэхэд толгой нь эргэлдэж, цочролын давалгаа түүнийг нөмөрлөө. Тэр мөчид Бай Сяочүн бол насан туршийн дайсан нь гарцаагүй гэдгийг ойлгожээ.
“Дадлагажигч эм найруулагчийн шалгалтын хамгийн чухал хэсэг нь эм найруулах!” гэж тэр бодов. “Тэр хүчтэй байж болох ч эм найруулах тал дээр намайг дийлнэ гэдэгт би итгэхгүй байна. Би энэ шалгалтад тэргүүлэхийн тулд долоон жил хаалттай бясалгал хийсэн юм!!”
Үүний зэрэгцээ эргэн тойрон дахь Гадаад бүлгэмийн шавь нар уулга алдаж, бүр цочирдон хашхирч байлаа.
“Тэр… арван цуурай байлаа! Энэ нь сүнслэг амьтдын таван ботийг ч мөн бүгдийг нь эзэмшсэн гэсэн үг! Тэр Арван мянган эмийн асрын гаднах бүх чулуун хөшөөг давжээ! Бүх Гадаад бүлгэмд ийм зүйл хийж чадах тавь хүрэхгүй шавь бий!”
“Энэ залуу үнэхээр тэвчээртэй юм! Арван чулуун хөшөөг бүгдийг нь давахаасаа өмнө дэвших шалгалт өгөөгүй хүлээж байжээ!”