Захирамжийн пайз тас хар өнгөтэй бөгөөд яг голд нь “Шударга ёс” гэсэн ханз байлаа. Түүнээс гунигтай, хүйтэн уур амьсгал цацарч байв.
Бай Сяочүн цочирдон пайз руу ширтэж байх зуур урлан дотор хүйтэн хоолой цуурайтав.
“Гадаад шавь Бай Сяочүн. Шүүх Танхимаас явуулсан шалгалтаар, чи бүлгэмд элсээд хэдэн жил болсон ч ердөө ганцхан даалгавар биелүүлсэн нь тогтоогдлоо. Сүнсний ургамал ургуулсан тэр даалгавраас өөр ямар ч даалгавар биелүүлээгүй тул бүлгэмийн дүрмийг зөрчсөнд тооцогдоно. Иймээс чи заавал бүлгэмээс гадагш гарах даалгавар биелүүлэх ёстой. Уг даалгавар гурван өдрийн дараа эхэлнэ!”
Тэр хоолойны хүйтэн, жихүүдэс хүргэм өнгөөс үзэхэд Бай Сяочүн татгалзвал хамгийн хатуу шийтгэл хүлээх нь илт байлаа.
“Шүүх Танхим гэж үү!” Бай Сяочүний нүд бүлтийлгэж, зүрх нь хүчтэй цохилж эхлэв. Тэр агшинд захирамжийн пайз хар гэрэл болон хувирч, дараа нь ор мөргүй алга болов.
Бүх зүйл нам гүм болов. Бай Сяочүний царайд олон янзын сэтгэл хөдлөл ээлжилж, тэр өөрийн таних пайзыг гаргаж ирэв. Үнэхээр ч түүн дээр заавал биелүүлэх даалгавар нэмэгдсэн байлаа.
Шавь нар жил бүр хамгийн багадаа тодорхой тооны даалгавар биелүүлэх ёстой гэсэн дүрмийг тэр бүрмөсөн мартсан байв. Гэхдээ Шүүх Танхимаас захирамжийн пайз гэнэт илгээсэн нь Бай Сяочүнд туйлын хачирхалтай санагджээ.
Тэр хэсэг бодсоны эцэст урлангаасаа гарч, Эм Найруулах Асрыг орхин уулын оргил өөд явлаа.
“Энд нэг л буруу зүйл байна. Яагаад ч юм нуруугаар хүйтэн салхи гүйгээд байх шиг… За яах вэ, би бүлгэмд ирээд олон жил болсон ч Оргилын Эзнийг өөрөө эрж очиж байгаагүй. Очоод мэнд мэдэн, юу болоод байгааг олж мэдэхийг хичээе.”
Бай Сяочүн уул өөд өгсөх бүх замын турш энэ чухал асуудлын талаар бодсоор байв. Эцэст нь Ли Цинхоугийн Даосын туслахыг олсон ч Ли Цинхоу хэдэн сарын өмнөөс бүлгэмээс гарсан байсныг мэдэв.
Бай Сяочүн дотроо гашуун гунигтай, бас ихэд түгшиж байлаа. Тэр Эм Найруулах Асар руугаа буцсангүй, харин Сюй Баоцайг эрж явлаа. Эцсийн эцэст Сюй Баоцай бүлгэмд болж буй бүхнийг мэддэг хүн тул энэ явдлын талаар ямар нэгэн сэжүүр хэлж чадах байв.
Сюй Баоцай одоо ч Гадаад шавь хэвээр байсан бөгөөд Бай Сяочүнээс уулын өөр хэсэгт амьдардаг байлаа. Орой болсон тул гадаа явж байгаа хүн олон байсангүй. Удалгүй Бай Сяочүн Сюй Баоцайн хашааных нь гадна хүрч ирэв.
Энэ сууц Бай Сяочүнийх шиг алслагдмал биш, долоо найман сууцтай бөөгнөрөн байрласан байлаа. Оройн харанхуйд хэд хэдэн хашааны цаанаас галын гэрэл цацарч харагдана.
Бай Сяочүн олны анхаарлыг татахгүй гэсэн мэт толгойгоо гудайлгав. Тэр гол хаалгыг тогшсонгүй, харин хана даван нисэж ороод Сюй Баоцайг жижиг дэвтэр дээр тонгойн бичиж байхыг олж харав.
“Сюй Баоцай” гэж тэр шивнэлээ.
Сюй Баоцай цочсон ч ирсэн хүн хэн болохыг хараад,
“Ах Бай” гэв.
Тэр бага зэрэг гайхсан янзтай босож, Бай Сяочүнийг өрөөндөө урив.
“Ах Бай, та Эм Найруулах Асарт бясалгалд сууж байсан биз дээ?” гэж тэр сониучирхан асуулаа. “Яагаад энд явж байгаа юм бэ?”
“Сюй Баоцай, Шүүх Танхимын талаар чи юу мэдэх вэ?” гэж Бай Сяочүн шууд асуув.
Бай Сяочүний царайны хүнд байдлыг харсан Сюй Баоцай нэг л буруу зүйл болсныг мэдээд яаран хариулав.
“Шүүх Танхим уу? Тэнд өмнөд танхим, хойд танхим гэж байдаг. Тэд бүлгэмийн хоёр өөр хэсгийг тус тус хариуцдаг юм. Гадаад шавь нар болон зарц нарыг хянадаг ч ерөнхийдөө бүлгэмийн дүрмийг ноцтой зөрчсөн хэрэг гараагүй л бол юу ч хийдэггүй.
“Харин зөрчил гарвал тэд маш их эрх мэдэлтэй. Ямар ч төрлийн шийтгэл ногдуулах эрхтэй. Бүр урвагчдыг цаазлах эрх ч бий. Үнэндээ Шүүх Танхим гэдэг нь Гадаад шавь нарын хүзүүн дээр өлгөөтэй илдтэй адилхан. Бидний хэн нь ч бүлгэмийн дүрмийг зөрчихөөс зүрхшээдэг нь тэр.
“Хэрэв хэн нэгэн зөрчил гаргаад Шүүх Танхимын анхааралд өртвөл түүнийг хурдан бөгөөд хатуу шийтгэнэ…
“Мэдээж, Шүүх Танхим асар их эрх мэдэлтэй ч тэр эрх мэдэл хязгаартай. Чи бүлгэмийн дүрмийг зөрчихгүй л бол тэднээс огт санаа зовох хэрэггүй.”
Сюй Баоцай урьдын адил өөрийн мэддэг бүхэндээ тулгуурлан Шүүх Танхимын талаар Бай Сяочүнд маш дэлгэрэнгүй тайлбарлав.
Тэр бүр Шүүх Танхимтай сөргөлдөөд ямар аймшигтай хувь заяанд хүрсэн зарим шавийн тухай ч ярьжээ.
“Таван зуун жилийн өмнө Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн дотор нэг урвагч гарч ирсэн юм. Шүүх Танхим түүнийг долоо хоног мөшгөсний эцэст барьж аваад алж, сүнсийг нь хүртэл устгасан!
“Гурван зуун жилийн өмнө нэгэн Гадаад шавь бүлгэмийн дүрмийг илт зөрчсөн. Шүүх Танхим түүнд гэмшиж засрах боломж олгосон ч тэр тоосонгүй. Эцэст нь Шүүх Танхим энэ хэргийг бүлгэмд мэдэгдэж, уг шавийг Хар Салхины Ангалд шийтгүүлсэн. Тэр одоо хүртэл ширүүн салхинд тасралтгүй ташуурдуулж тарчлан суудаг.
“Зуун жилийн өмнө Жөү уулын нийгэмлэг зэвсэгт бослого төлөвлөсөн. Шүүх Танхим анхааруулсан ч тэд ухарсангүй. Тэд эцэст нь хөдөлж эхлэхэд Шүүх Танхим Жөү уулын нийгэмлэгийн бүх бясалгагчийг цаазалж, зөвхөн жирийн хүмүүсийг нь өршөөсөн.”
Бай Сяочүн энэ бүхнийг сонсох тусам царай нь улам барайж, зүрх нь хүчтэй цохилж байлаа.
“Өөрөөр хэлбэл, Шүүх Танхим эхлээд анхааруулдаг, харин гэмшиж засрахгүй бол л ноцтой шийтгэл ногдуулдаг гэсэн үг үү?” гэж тэр асуув.
“Тийм ээ, яг тийм. Энэ бол Шүүх Танхимд тавьсан хязгааруудын нэг. Хэрэв тийм хязгаар байгаагүй бол тэд дэндүү их эрх мэдэлтэй болох байсан.”
Энэ үед Сюй Баоцай Шүүх Танхим Бай Сяочүн рүү анхаарлаа хандуулсан байх ёстойг таамаглажээ. Гэвч Шүүх Танхимтай холбоотой асуудал эмзэг тул Сюй Баоцай өөрийн эрх ашгийг бодох ухаантай байв. Тиймээс тэр Бай Сяочүнд мэддэг бүхнээ хэлсэн ч үүнээс илүү оролцохоос зүрхэлсэнгүй.
Бай Сяочүн явах гэж байхдаа Сюй Баоцай хэсэг тээнэгэлзэв. Тэгээд Бай Сяочүний ургамал, өвс ногоотой харьцах чадварыг бодсоны эцэст гэнэт дуугаа намсган асуулаа.
“Ах Бай, та Ногоон Оргилын Гадаад шавь Цянь Дажиныг таних уу? Тэр Чэнь Фэйгийн үеэл ах, бас Шүүх Танхимын гишүүн юм.”
Нэг хүж шатахын хугацааны дараа Бай Сяочүн тэндээс гарчээ. Бүлгэмийн замаар алхахдаа тэр сарыг ширтэн, Сюй Баоцайн хэлсэн бүхнийг бодлоо. Энэ нь түүний өмнө нь хийсэн таамгийг улам баталж байв. Эцэст нь тэр санаа алдав.
“Би бүлгэмд хэнийг ч гомдоогоогүй шүү дээ!” гэж тэр бодон эрүүгээ зуув. “Чэнь Фэйгээс өөр гэвэл Жөү Синьчигийн шүтэн бишрэгчид л байна… Цянь Дажин. Цянь Дажин!”
Эм Найруулах Асарт буцаж ирээд, тэр урландаа хөлөө ачин суун эмийн зуух руу ширтэв. Дараа нь царай нь татвалзлаа.
“Намайг жил бүр бүлгэмийн даалгавар биелүүлдэггүйг илрүүлсэн нь ердөө шалтаг гэдэг нь ойлгомжтой. Хэн нэгэн зориуд шалгахгүй л бол ийм зүйлийг хэн ч анзаарахгүй. Анзаарсан ч тийм том хэрэг биш. Тэгээд ч бүлгэмд ийм зүйл хийсэн цорын ганц хүн нь би биш. Цянь Дажин Шүүх Танхимын гишүүн болохоор албан тушаалаа ашиглан хувийн өшөөгөө авч байна!”
Дахин хэсэг бодсоны дараа Бай Сяочүний нүд улам бүр улайв.
“Хэрэв би энэ даалгаварт явбал тэр эрт орой хэзээ нэгэн цагт надад ямар нэгэн юм тохиолдуулах нь гарцаагүй. Үүний тулд ийм их төвөг удаж байгаа нь өөр ямар учиртай байх вэ? Гэхдээ бүлгэмд мэдэгдчихгүйн тулд тэр бас болгоомжлох хэрэгтэй. Ерөнхийдөө санаачилга одоо ч миний гарт байна.
“Харин даалгаврын зарлигийг үл тоомсорловол би шууд түүний гарт орно. Тэр Шүүх Танхим дахь байр сууриа ашиглан намайг шууд шийтгэж, санаачилгыг гартаа авч чадна!”
Бай Сяочүн асуудлыг олон талаас нь бодсон ч төгс шийдэл олдсонгүй. Эцэст нь тэр таних пайзаа гаргаж ирээд даалгаврыг шалгав. Тэгээд удалгүй даалгаврын тайлбар дотор танил нэр байгааг олж харав.
“Хоу Юньфэй?” Бай Сяочүний нүд томров. Тэр Гадаад шавь болж байх үеэ, мөн Хоу Юньфэй бүлгэмийн талаар түүнд дэлгэрэнгүй танилцуулж өгснийг эргэн саналаа. Дараа нь нүдээ анин дахин бодов.¹
Энэ даалгавар тийм ч хэцүү биш бололтой. Хэдэн жилийн өмнө Хоу Юньфэй бүлгэмээс гадуур даалгавар авсан бөгөөд сар бүр эргэн холбоо барьж, мэдээ хүргэдэг байжээ. Урт хугацааны даалгавар авсан шавь нарт ийм зохицуулалт түгээмэл байв.
Гэвч хоёр сарын өмнө холбоо тасарч, түүнээс хойш ямар ч мэдээ ирсэнгүй.
Тиймээс энэ шинэ даалгавар өгөгджээ. Гурван Гадаад шавийг шалгалт явуулахаар илгээх бөгөөд ямар сэжүүр цуглуулах талаар тодорхой заавар өгөөгүй байлаа.
Ийм эрлийн даалгавар бүлгэмийн дотор түгээмэл байв. Шавь нар бага зэрэг шалгаж, ямар нэгэн сэжүүр олоод буцаж ирэхэд л болно. Дараа нь өөр хүн уг хэргийг үргэлжлүүлэн шалгана.
Түүнчлэн Гадаад шавь сураггүй алга болох нь бүлгэмийн хувьд тийм ч чухал хэрэг биш байлаа. Мэдээж, тэд эцсийн эцэст шавь нар хэвээр учир уг асуудлыг шийдвэрлэх хэрэгтэй.
Иймээс л ийм төрлийн даалгавар байдаг байв.
Бай Сяочүн дахин сайтар бодож, бүх боломж болон баримтыг жигнэсний эцэст шүдээ зуув.
“За яах вэ, би энэ даалгаврыг авъя.”
Тэр амьсгаадан, нүд нь улайсан чигээрээ нэн даруй дахин эм найруулж эхлэв. Хэрэв бүлгэмээс гарч даалгавар биелүүлэх гэж байгаа бол Үхэшгүй Төмөр Арьсны бясалгалдаа заавал томоохон ахиц гаргах хэрэгтэй байлаа.
Хоёр өдрийн дараа Бай Сяочүний бие чичирч, арьс нь доргин байв. Гэнэт түүний биеэр хар өнгө тархсанаа хурдан арилжээ. Гэхдээ сайтар ажиглавал түүн дээгүүр улаан гэрлийн нарийн судлууд анивчихыг арай ядан харж болохоор байв.
“Хар нь төмөр, улаан нь хүрэл!”
Тэр арьсан дээрээ дарахад жингэнэх төмөр адил чимээ цуурайтав. Дараа нь тэр үсрэн босож, өөрийгөө өмнөхөөсөө хамаагүй хурдан болсныг батлав.
Дахин хэдэн удаа туршсаны эцэст тэр агаарт үсрэн гарч, эрхий болон долоовор хуруугаа хавчив. Энэ удаа хуруу хугарах мэт чимээ гарсангүй, харин бөглүү дэлбэрэлт мэт дуу гарав. Дуу нь тийм ч чанга биш байсан ч энэ хөдөлгөөн нь өмнөхөөсөө дор хаяж хоёр дахин хүчтэй болсныг Бай Сяочүн мэдэрч байлаа.
“Үхэшгүй Төмөр Арьсандаа ахиц гаргалаа!” гэж тэр догдлон бодов.
Энэ мөчид тэр даалгаврын талаар арай илүү итгэлтэй болжээ.
“Харамсалтай нь би Ци Хураахын тавдугаар түвшин болон түүнээс доош шатанд тохирох нэгдүгээр зэрэглэлийн сүнсний эм л найруулж чадна.”
Бай Сяочүн урландаа зогсон бага зэрэг урам хугарсан байдалтай байв. Гэвч цаг хугацаа хомс байсан тул Ци Хураахын наймдугаар түвшин болон түүнээс доош шатанд тохирох хоёрдугаар зэрэглэлийн сүнсний эмийг гаргаж чадахгүй байлаа.
Үүнээс болж түүний бясалгалын түвшин төдийлөн ахиж чадсангүй. Тэр Ци Хураахын зургаадугаар түвшний их төгсөлд хэвээр үлджээ.
“Маргааш үүрээр би бүлгэмээс гарна…”
Тэр түгшин бодов. Бүлгэмд элссэнээсээ хойш анх удаа үнэхээр бүлгэмийг орхин гарах гэж байгаа нь энэ бөгөөд түүнд огт аюулгүй санагдахгүй байлаа. Бүр Чэнь Фэйгээс олж авсан бамбайгаа гаргаж ирэн гурван удаа сүнсний хүчээр сайжруулав.
Гэсэн ч сэтгэл нь ханасангүй. Дараа нь тэмцээний үеэр өмсөж байсан арьсан хувцсаа сүнсний хүчээр сайжруулав.
Дахин бодсоны эцэст тэр шөнө дөлөөр гарч, Тарган Жан ахыг эрж очоод Дэлхийн галын шившлэгийн формацтай гэх том хар тогоог нь зээлэв.
Гэсэн ч сэтгэл нь амарсангүй. Өөр хийх зүйлгүй болсон тул тэр ихэд түгшсэн хэвээр буцаж ирэв. Гэхдээ Эм Найруулах Асарт очсонгүй, харин хашаан дахь сууцандаа очин нар мандахыг хүлээлээ.
“Цянь Дажин, намайг Суурь Тогтоох шатанд хүрэхийг л хүлээж бай. Тэгээд чамд хэн нь хэн болохыг үзүүлнэ!”
Бай Сяочүн урьд хожид байгаагүй ихэд түгшиж, нүд нь бүрэн улайжээ. Эцсийн эцэст тэр үхэхээс айдаг хүн. Түүнчлэн бүлгэмд шинээр ирсэн хүүхэд байхаа больсон тул бясалгалын ертөнц хэрхэн ажилладгийг хангалттай сайн мэддэг болсон байв.
Тэр шөнөжин тохиолдож болох бүх муу зүйлийг төсөөлсөөр байлаа. Эцэст нь… нар манджээ.
¹ Хоу Юньфэй 14-р бүлэгт Бай Сяочүнд бүлгэмийг танилцуулж, дагуулан үзүүлсэн.