Бай Сяочүн амьсгаадан зогсоно. Энэ мөчид тэр бусад бүхнийг бүрэн мартталаа анхаарлаа төвлөрүүлжээ. Амжилт олох эсэхдээ ч санаа зовохоо больсон бөгөөд нүд нь цус хурах шахан улайж, оюун санаанд нь ганцхан зүйл үлджээ. Яаж бүрэн төгс итгэлтэй болох вэ?
Тэр бүрэн итгэлтэй биш л бол дараагийн багцыг эхлүүлэхгүй!
Эм найруулах үед түүний болгоомжтой, няхуур зан чанар бүхэлдээ ил гардаг байв.
Гэвч хэчнээн их бодсон ч Бэхэн жимсний доторх бэхэн элементүүдийг эхлээд жигд болголгүйгээр энэ асуудлыг хэрхэн шийдэхээ олж чадсангүй. Ингэх нь эмийн жорыг өөрчилсөнд тооцогдохгүй ч жорт бага зэрэг тохируулга хийхтэй адил байлаа. Хэсэг бодсоны эцэст Бай Сяочүний нүдэнд шийдэмгий гэрэл гялсхийв.
“Ганц арга нь нөхцөл бүрд тохируулан жорыг өөрчлөх!”
Тэр Бэхэн жимсийг хурдан нухлав.
Шүүс нь гадагшлан шалчигнах чимээ сонсогдсон боловч Бай Сяочүн түүнийг эмийн зууханд хийсэнгүй. Харин өмнөө агаарт бөөгнөрүүлээд, энд тэндээс нь тохируулж эхлэв.
Үзэгчдийн ихэнх нь гайхсан ч түүний юу хийж байгааг үнэндээ ойлгосонгүй. Бай Сяочүн өөрөө ч үйлдлээ онцгой зүйл гэж бодсонгүй. Нөхцөл байдлыг харгалзан үзвэл энэ л хамгийн зөв арга мэт санагдсан төдий байв.
Гэвч Ту Настан нүдээ нээсэн бөгөөд нүднийх нь гүнд цочирдсон өнгө гялсхийв. Бай Сяочүн долоон удаа дараалан амжилт олсонд тэр бага зэрэг гайхсан байсан ч одоо хийж буй зүйл нь хавьгүй илүү цочирдом байлаа.
“Энэ Бай Сяочүн үнэхээр эмийн жорыг тохируулах гэж байна! Итгэмээргүй юм! Уулын оргилын эзэн яагаад намайг уулнаас эзгүй байх хугацаанд нь энэ хүүг анхаарч бай гэж хэлснийг одоо ойлголоо!”
Ту Настан Бай Сяочүнийг чимээгүй ажигласаар байв.
Хэсэг хугацааны дараа Бай Сяочүн гараа даллан илүүдэл бэхэн элементүүдийг зайлуулж, хумсны дайтай дуслыг үлдээв. Түүнийг эмийн зууханд оруулсныхаа дараа үлдсэн эмийн ургамлуудаа гаргаж ирээд, найм дахь багцаа эхлүүлэв.
Эмийн зуух тэр даруй тод улаан өнгөөр гэрэлтэв. Энэ удаа хоёр цаг ч болсонгүй. Хоёр хүж шатахтай тэнцэх хугацаа өнгөрөхөд эмийн зуух чичирч, эмийн анхилуун үнэр тархав. Найм дахь багц амжилттай болжээ!
Ту Настан эмийн зуухыг ширтэв. Түүний харсан зүйл бол долоон инчийн урттай, нил ягаан толботой хар Бэхэн-Сүнсний хүж байлаа!
“Бараг дунд зэрэгт хүрчээ!”
Ту Настангийн нүд хурц гэрлээр гялалзав.
Бай Сяочүн ч энэ Бэхэн-Сүнсний хүж бусдаасаа өөр болсныг мэдэж байв. Эхэндээ учрыг нь ойлгоогүй ч удалгүй өмнө нь найруулсан бүх сүнсний эм яагаад доод зэрэгтэй байсныг гэнэт ухаарчээ.
“Эмийн жор жигд стандарттай биш байсан юм байна... Одоогийн хэрэгцээндээ тохируулж чадвал дунд зэрэгтэй, бүр түүнээс ч өндөр зэрэглэлийн сүнсний эм найруулж болох нь!”
Бай Сяочүнд хорвоо ертөнцийн шинэ хаалга нээгдсэн мэт санагдав. Тэр маш их догдолсон тул олны шуугиан дэгдэхийг ч хүлээлгүй ес дэх багцаа эхлүүлэв!
Бүгд амьсгаадан, хэн ч дуугарсангүй. Тэд урьд нь догдолж байсан байж болох ч Бай Сяочүн найман удаа дараалан амжилтад хүрэхийг нүдээрээ харсныхаа дараа бүрэн цочирдож, итгэхийн аргагүй байдалд оржээ.
Тэр Жоу Синьциг давж зогсохгүй, одоо залгамжлагч шавь Ван Чиншаньтай бараг ижил түвшинд хүрсэн байв!
Бүгд цочролоосоо сэргэж амжаагүй байхад Бай Сяочүн дараагийн багцыг хурдхан найруулж эхлэв. Нэг хүж шатах төдий хугацаа өнгөрөхөд эмийн зуухнаас нижигнэсэн чимээ гарч, хүчтэй эмийн анхилуун үнэр тархав.
Ес дэх багц... амжилттай болжээ!
“Ийм зүйл урьд өмнө сонсогдож байгаагүй!”
“Хэн ч есөн удаа дараалан амжилтад хүрч байгаагүй, тэр тусмаа Бэхэн-Сүнсний хүж дээр бүр ч үгүй! Бай Сяочүн үнэхээр уур хүрмээр удаан бодсон ч... гэхдээ түүний амжилтын хувь үнэхээр итгэмээргүй байна!”
Шюй Баоцайгийн ухаан орж гарах шиг болж, эрүү нь ангайсан хэвээр байв. Ду Линфэйгийн сэтгэлийг гайхшралын давалгаа дахин дахин цохиж, тэр тэмцээний үеэр Бай Сяочүн залгасан ургамлыг хэрхэн шинжилж байсныг эрхгүй саналаа.
Хань Жянье гашуунаар санаа алдав. Тэр сэтгэлээр унасан боловч уурлахаа больжээ. Хэрэв Бай Сяочүн түүнийг багахан хэмжээгээр л давсан бол өшөө хорслоо үргэлжлүүлэн тээж болох байв. Харин одоо тэр ялагдсанаа хүлээн зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй болжээ.
“Дахиад ганцхан удаа амжилтад хүрчихвэл Ах Бай эрт дээр үеийг оруулаад хэн ч хийж байгаагүй зүйлийг хийсэн болно! Тэр... гайхамшгийг бүтээх гэж байна!”
“Энэ удаа шалгалтыг үзэхээр ирсэн минь үнэхээр үнэ цэнтэй байлаа. Энд хэд хоног саатсан ч яах вэ, бүрэн үнэ цэнтэй байлаа!”
Энэ мөчид Бай Сяочүн бүх анхаарлын төвд оржээ. Бүгд амьсгаадан, нүд нь хүчтэй хүлээлтээр гэрэлтэнэ. Ту Настан хүртэл бүрэн цочирдож, нүдээ томруулан ширтэж байв.
Эцэст нь Бай Сяочүн хөдөллөө. Түүний нүд төвлөрсөн гэрлээр гялалзаж, сүүлчийн түүхий эдүүдээ гаргаж ирэв. Тэдгээрийг ашиглах дарааллынхаа дагуу эмхэлсний дараа эмийн зууханд хийж эхлээд, хоёр гараараа тарнийн дохио үүсгэн газрын галыг бадраав.
Цаг хугацаа бүрэн чимээгүй өнгөрөв. Үзэгчид зөвхөн өөрсдийн зүрхний цохилтыг сонсож, нэг хүж шатах хугацаа өнгөрөхийг хүлээж байлаа.
Гэнэт эмийн зуухны дотроос хүчтэй нижигнэсэн чимээ сонсогдов. Гэвч бүтэлгүйтсэнийг илтгэх утаа гарсангүй. Эмийн анхилуун үнэр ч бас тархсангүй. Бүгд цочирдов.
“Тэр бүтэлгүйтчихэв үү?”
Шюй Баоцай маш их сандарснаас хэл нь тагнайдаа наалдах шахжээ.
Бай Сяочүн ч цочирдон ширтэж байсан ч удалгүй юу болж байгааг ойлгосон мэт болж, нүд нь гэрэлтэж эхлэв.
Тэр мөчид ажиглаж байсан хүн бүр эмийн зуухны залгаас, ан цавын завсраар цацран гэрэлтэх туяа гарч байгааг харлаа. Ту Настан гэнэт урагш үсрэн эмийн зуухны дотор өнгийн харав. Тэнд бүхэлдээ нил ягаан өнгөтэй, нэг инчийн урттай Бэхэн-Сүнсний хүж байв.
Ту Настангийн нүд баяр хөөрөөр бүжиглэв.
“Дунд зэрэг!”
Тэр чангаар инээн, ханцуйгаа хийсгэн бүх эмийн зуух болон найруулсан Бэхэн-Сүнсний хүжнүүдийг хураан авав.
“Шалгалтын сүүлчийн шат дууслаа. Бай Сяочүн, Хань Жянье, Ду Линфэй, Чэнь Зыан, Жао Идуо, та тав бүгд эм найруулагчийн дадлагажигч боллоо! Бай Сяочүн, чи тэргүүн байр эзэлж... таван мянган гавьяаны оноогоор шагнуулж байна!”
Олон түмэн нижигнэсэн шуугиан дэгдээж, тэр чимээ бүх зүгт цуурайтав.
“Арван удаа амжилтад хүрлээ! Тэр арван удаа амжилтад хүрчихлээ!”
“Түүгээр ч барахгүй сүүлчийн багц нь... дунд зэрэглэлийн бүтээгдэхүүн гаргалаа! Тэр дөнгөж эм найруулагчийн дадлагажигч болсон мөртлөө аль хэдийн дунд зэрэглэлийн сүнсний эм найруулж чаддаг байна!”
Шюй Баоцай, Ду Линфэй, Хань Жянье болон тэнд байсан бусад бүх хүн бүрэн алмайрчээ.
Бай Сяочүн өөрийн найруулсан цорын ганц дунд зэрэглэлийн сүнсний эмийг Ту Настан авч явахыг дурамжхан харж байв. Тэр дургүйцлээ илэрхийлэх гэж байсан ч Ту Настан хэт сүртэй харагдаж, хүжийг буцааж өгөх бодолгүй нь тодорхой байлаа.
Бай Сяочүн санаа алдан, ядарсан байдалтай талбайг орхив. Түүнийг олны дундуур явахад хүмүүс догдлон, биширсэн харцаар ширтэж байлаа. Тэр арван удаа дараалан амжилтад хүрсэн нь аз тохиолдол биш бөгөөд жирийн шавь хэзээ ч хийж чадахгүй зүйл болох нь илт байв.
“Гайхамшгийг бүтээсэнд баяр хүргэе, Ах Бай! Энэ бол үнэхээр урьд өмнө хэзээ ч байгаагүй зүйл!”
“Баяр хүргэе, Ах Бай. Би таныг үнэхээр биширдэг!”
“Ах Бай, надад ургамал, өвс ногооны талаар хэдэн асуулт байна. Та нэгэн дүү эгчид тусалж болох болов уу...?”
Бай Сяочүн нүдээ ирмэв. Тэр эм найруулахдаа бүхнийг мартталаа автсан байсан аж. Өөрөөс нь болж ямар их шуугиан дэгдсэнийг хараад олонд хурдан гараа хавсран ёслоод бөхийв.
Энэ мөчид тэр үнэхээр баяр хөөрөөр бялхаж байлаа. Урьд нь бяцхан яст мэлхий гэж хэн болохыг хэн ч мэддэггүй байх үед өөрийгөө сүртэйгээр харуулах зөв боломж түүнд огт олдож байгаагүй. Харин одоо тэр боломж гарч, хүсэж байсан мэдрэмжээ яг л авч байв.
Тусламж хүссэн эмэгтэй шавь нарт Бай Сяочүн тэр даруй толгой дохин зөвшөөрөв. Түүнчлэн өөрийг нь Ах Бай гэж дуудсан бүх шавьд бүтэн нэрийг нь хүмүүс мэдэхгүй байж магадгүй хэмээн Бай Сяочүн гэж дуудахыг хүсэв.
Өөрөөрөө бахархаж явах зуур тэр гэнэт олны дундаас өөрийг нь муухай харцаар ширтэж буй нэгэн залууг олж харав. Бай Сяочүн түүнийг Жоу Синьцигийн үнэнч шүтэн бишрэгчдийн нэг гэдгийг тэр даруй танив. Царай нь хувирч, тэр олны дундаас хурдан мултраад давхин одлоо.
Тэр дүнзэн байшиндаа яаран буцаж ирээд толгой нь бага зэрэг эргэж байгааг анзаарав. Хэдэн өдөр эм найруулснаас болж бүх хүч нь барсан байсан тул орон дээрээ унамагцаа унтжээ.
Тэр хоёр өдөр дараалан унтав.
Гурав дахь өдрийн үдээс хойш тэр нүдээ нээхэд бие нь бүрэн сэргэжээ. Дараа нь дунд зэрэглэлийн сүнсний эмийг өөрийн гараар найруулсан ч Ту Настан түүнийг авч явсныг санав. Бай Сяочүн санаа алдаад, таван мянган гавьяаны оноо нэмэгдсэн эсэхийг баталгаажуулахаар таних тэмдэгт хавтангаа шалгав. Ингээд сэтгэл нь бага зэрэг дээрдэв.
Тэр гавьяаны оноогоороо эм найруулах ажлаа үргэлжлүүлж болох бөгөөд энэ нь мөн Үхэшгүй Мөнх Амьдрах техникийг бясалгахад нь тусална. Дараа нь тэр сууцнаасаа хурдан гарч, бүлгэмээс долоо, найман эмийн жор авчээ. Амьдралын эрч хүч нөхөх нэг жорыг сонгосныхоо дараа их хэмжээний эмийн ургамал авахад гавьяаны оноогоо зарцууллаа.
Бүх үйл явц хурдан болсон ч тэр бүх хугацаанд айсандаа түгшиж байв. Хаашаа ч явсан хүмүүс түүнийг таньж байгаа мэт санагдана. Тэр бүр Жоу Синьцигийн зарим шүтэн бишрэгчийг олж харсан бөгөөд тэд хүйтэн инээмсэглэл тодруулан өөрийг нь ширтэж байгаад, дараа нь хаш чулуун зурвас гарган бүлгийнхэндээ мэдээ дамжуулж байлаа.
Бай Сяочүн хэрэгтэй бүх эмийн ургамлаа сандарсан байдалтай авсны дараа хашаан дахь сууц руугаа явсангүй. Харин Эм Найруулах Асар руу очив. Үлдсэн гавьяаны оноогоо ашиглан бүтэн нэг жилийн хугацаа худалдаж аваад, тэндээ бүгэв.
“Энэ удаа би бага зэрэг хайхрамжгүй байжээ... Хмф. Намайг гараад ирэхийг л хүлээж бай! Би Үхэшгүй Төмөр Арьсаа томоохон ахиулна. Та нар надтай оролдох юм бол... нэг нэгээрээ ирвэл бүгдийг чинь дөнгөж чадна. Харин олуулаа нийлж ирвэл... Уулын оргилын эзнийг дуудчихна шүү!”
Тэр хүйтнээр хамраа дуугарган, урлан дотор эм найруулж эхлэв.
Өөрийгөө эм найруулагчийн дадлагажигч болсныг түүнийг хоёр өдөр унтаж байх хугацаанд хүмүүс тараан ярьж, удалгүй бүхэлдээ Үнэрт Үүлэн оргил энэ тухай хэлэлцэхийг тэр төсөөлж байлаа.
Мэдээж, яг тийм зүйл болов. Түүгээр ч барахгүй олон хүн Бай Сяочүн... бяцхан яст мэлхий мөн гэж таамаглаж эхэлжээ!
Өөр тайлбар байж боломгүй дэндүү олон давхцал байв. Тэр ургамал, өвс ногоо болон сүнслэг амьтдын аль алинд нь гайхалтай авьяастайгаа харуулаад зогсохгүй, Бай Сяочүн дунд зэрэглэлийн сүнсний эм найруулсан. Түүнчлэн эм найруулагчийн дадлагажигчийн шалгалтыг арван удаа дараалан амжилттай давсан байлаа.
Жоу Синьцигийн шүтэн бишрэгчид тэр даруй хөдөлж эхлэв. Ду Линфэйгийн шүтэн бишрэгчид ч мөн адил. Гэвч тэд Бай Сяочүн ямар болгоомжтойг мэддэггүй байлаа. Тэр сууцандаа дахин хэзээ ч очихгүй, харин Эм Найруулах Асарт үлдэхээр шийджээ. Тэгээд тэр нэгэн урланд бүтэн жилийн хугацаа худалдаж авсныг мэдмэгцээ тэдний уур хилэн бадарлаа.
Гэвч Эм Найруулах Асар бол тэд шууд дайран орж болох газар биш байв. Түүнчлэн Бай Сяочүний шинэ байр суурь тэдний зүрхэнд айдас төрүүлж байлаа. Тэд түүнд үнэндээ юу ч хийж чадахгүй байсан ч хичээл зүтгэлээрээ өөрсдөөсөө дээгүүр нэгнийг өдөөн хатгасан хүнийг сургамжлахын тулд зодсон ч бүлгэм тоохгүй. Эцсийн эцэст чадлаараа өөрөөсөө дээгүүр хүнийг өдөөн хатгасан хүн хүртэх ёстойгоо л хүртэнэ.
Гэвч одоо хийх зүйл үлдсэнгүй тул Бай Сяочүнийг отож барихаар цугласан хэсэг хүмүүс дургүйцэн тарцгаав. Харин тэдний дундаас нүүр нь нүх сорвитой нэгэн залуу Эм Найруулах Асрыг хүйтэн инээмсэглэлээр ширтсээр үлджээ.
“Тэнд нуугдчихвал надаас аюулгүй байна гэж бодож байна уу? Чи миний үеэл Чэнь Фэйг зодсонд би нэг их тоохгүй. Харин миний хайртай дүү эгч Жоуг, бас миний хамгийн эрхэм дүү эгч Ду-г дээрэлхсэн. Түүнчлэн миний хамгийн их хайрладаг дүү эгч Хоу хүртэл чиний тухай ярихаа больдоггүй. Бай Сяочүн, чи ургамал, өвс ногооны тал дээр авьяастай байж болох ч чамайг алах нь надад огт хэцүү биш!”
Залуу хүйтнээр инээв. Тэр бол Дотоод бүлгэмийн мөнөөх Цянь овогт шавь, Цянь Дажин байлаа!
Бай Сяочүн Эм Найруулах Асарт нэг өдрийг санаа зоволтгүй өнгөрөөж, дараагийн өдрийг ч мөн адил өнгөрүүлэв. Тэр эм найруулах эсвэл Үхэшгүй Мөнх Амьдрах техникээ бясалгадаг байлаа. Өдөр хоног өнгөрөх тусам Үхэшгүй Мөнх Амьдрах техникээр ахиц нь үнэхээр асар хурдаар нэмэгдэв.
Арьс нь улам бат бөх, тэсвэртэй болж, өмнөхөөсөө ч хурдан хөдөлдөг болов.
“Дахиад хоёр хоногийн дараа Үхэшгүй Төмөр Арьс маань бүрэн төгсөнө!”
Бай Сяочүн гүнзгий амьсгаа авч, нүд нь баяр хөөрөөр гэрэлтэв.
Гэвч яг тэр шөнө, үдшийн бүрий бууж байх үед гэнэт Номлолын албанаас Эмийн асар руу ногоон гэрлийн цацраг харван ирэв. Тэр асрыг хүрээлсэн хамгаалалтын бамбайг бүрэн нэвтлээд, Бай Сяочүний урлан дотор шууд гарч ирлээ.
Бай Сяочүн өмнө нь агаарт хөвж буй зарлигт хавтанг хараад мэл гайхав!