Нэг өдрийн дараа анхны сүнсний чулуу бүрэн шавхагдахад Фэн Янь Салхин завийг хураав. Гурвуулаа уулын оргил дээр, оройн тэнгэрийн доор зогсон, нар хаяанд алгуурхан шингэхийг ажиглав. Төд удалгүй харанхуй газар дэлхийг бүрхлээ.
Уулын бэл дэх өтгөн ширэнгэн ойд амьтад, араатнуудын архирах чимээ цуурайтаж байв. Агаар маш чийглэг байлаа.
—Энэ ширэнгэн ойг гаталсны дараа амарч болно, —гэж Фэн Янь тайвнаар хэлээд Ду Линфэй, Бай Сяочүн хоёр руу харав. —Та хоёр юу гэж бодож байна?
—Харанхуй болчихлоо, —гэж Бай Сяочүн хэлэв. —Тэр ширэнгэн ойд аюултай зэрлэг араатнууд байж магадгүй. Салхин завиар дээгүүр нь нисээд гарчихвал яасан юм бэ?
—Хэрэв хүсэж байвал өөрөө л амар, —гэж Ду Линфэй хүйтнээр хурхираад хэлэв. —Зүгээр л хэдэн мод байна.
Тэр Бай Сяочүний үхлээс айдаг занг огтхон ч нууж хаалгүй басамжлан, шууд ширэнгэн ой руу чиглэн хөдөллөө.
Фэн Яний нүдний гүнд үл ялиг жигшил төрсөн ч тэр инээмсэглэсээр уулнаас буун харвав.
Хоёрынх нь холдон явахыг харсан Бай Сяочүн хөмсгөө зангидлаа. Эцэст нь санаа алдаад, урьдынхаас ч илүү сонор сэрэмжтэйгээр уулнаас бууж, ширэнгэн ойн зүг дагалаа.
Тэднийг ширэнгэн ойд ороход чийг улам ихэсч, зарим газар намаг, шавар балчиг тааралдаж байв. Хааяа амьтад үзэгдэх боловч тэд гурав Ци Хураах шатны бясалгагчид байлаа. Тиймээс огтхон ч хурдаа сааруулалгүй урагшилсаар, ширэнгэн ойн гүн рүү улам бүр нэвтэрч байв.
Цаг хугацаа өнгөрсөөр шөнө улам гүнзгийрэв. Сар мандах үед тэд замынхаа бараг талд хүрчихсэн байлаа. Одоогоор тэд ямар ч догшин араатантай таараагүй, аялал маш саадгүй үргэлжилж байв.
Бай Сяочүн хамгийн ард явсан бөгөөд өчүүхэн чимээ, хөдөлгөөн бүр түүнийг цочин үсрэхэд хүргэнэ. Үүнийг харсан Ду Линфэйн басамжлал улам нэмэгдэв.
—Болгоомжлоорой! —гэж Бай Сяочүн гэнэт уулга алдав.
Тэр маш түгшсэн царайтайгаар байрандаа зогслоо.
Ду Линфэй хүйтнээр инээж, ёжтой үг хэлэх гэж байтал гэнэт тэдний өөдөөс ширүүн салхи исгэлэн үнэр дагуулан нөмрөн ирэв. Ду Линфэйн царай хувирч, ширэнгэн ойн гүн рүү харвал тоо томшгүй олон нүд тэднийг ширтэж байлаа.
Тэдгээр нүд тод улаан өнгөтэй байсан бөгөөд Ду Линфэй тэднийг олж харсан мөчтэй бараг зэрэгцэн далавч дэвэх чимээ сонсогдов. Гар атгасан дайтай хэмжээтэй олон сарьсан багваахай гарч ирээд тэдний зүг нисэн ирлээ.
—Хоёр толгойт сарьсан багваахай! —гэж Фэн Янь уулга алдав. —Тэдний хор цусыг хатааж, хоолойг бөглөдөг! Гурван тийшээ салж, ширэнгэн ойн нөгөө талын уулын оргил дээр уулзъя.
Фэн Яний царай хувьсан, тэр даруй хөдөлж, хамаг хурдаараа холдлоо.
Ду Линфэйн хүүхэн хараа агшив. Тэр гараа даллан цаасан сахиус гаргаж ирэв. Сахиус шатахад цэнхэр гэрэл тархан, түүнийг бамбайгаар бүрхэж, хурдыг нь ч нэмэгдүүлэв. Тэр өөр чиглэл сонгон хурдлан одлоо.
Гэвч явах зуураа мөрөн дээгүүрээ эргэж хараад, Бай Сяочүн аль хэдийн алга болсныг олж мэдэн цочирлоо.
Бай Сяочүн салхи босонгуут л зугтаж эхэлсэн байв. Мэдээжийн хэрэг, Бай Сяочүн маш болгоомжтой, ажигч нэгэн бөгөөд аюулыг бусдаас хавьгүй мэдрэмтгий анзаардаг байлаа.
Түүнийг зугтаж байх зуур сарьсан багваахайнууд ойртсоор, орчин тойрныг дүнгэнэсэн чимээгээр дүүргэв. Тэд удалгүй гурван хэсэгт хуваагдан, гурван шавийг тус тусад нь хөөж эхэллээ.
Фэн Янь ширэнгэн ой дундуур хурдлан явахдаа хүйтнээр инээмсэглэв. Тэр саяхан гартаа барьж байсан хүжийг яаран хураалаа.
Тэр хүж сарьсан багваахайнуудыг татсан бөгөөд тэдний даалгавар руу явах замдаа энэ ширэнгэн ойгоор дайрахаар сонгосон шалтгаан ч мөн тэр байв. Фэн Янь энд Хоёр толгойт сарьсан багваахай байх магадлалтайг мэдэрсэн ажээ.
—Тэдний хамгийн сул нь Ци Хураах шатны гуравдугаар түвшинд байна. Бай Сяочүн, хэн нэгэн чамайг үхээсэй гэж хүсэж байгаад намайг буруутгах хэрэггүй.
Тэр хүйтнээр инээгээд хадгалах уутандаа алгадаж, модон саваа гаргаж ирэв. Саваа руу үлээхэд хар дөл дүрэлзэн асаж, сарьсан багваахайнуудын чих дэлсэм орилоон хадав. Тэдгээр амьтад тэр дөлнөөс үзэн яддаг бололтой байсан тул тэр даруй сарнин зугтав.
Фэн Янь инээмсэглээд цааш явлаа. Сэтгэл нь ч нэлээд тайвширсан байв.
Харин Бай Сяочүн олон сарьсан багваахайд хөөгдөн ширэнгэн ой дундуур хурдлан явж байлаа. Гэвч сарьсан багваахайнууд түүний хурдыг гүйцэж чадсангүй. Удалгүй тэдний хооронд нэлээд зай гарч, хааяа илдний гэрэл гялсхийн гарахад нэг сарьсан багваахай орилсоор агаараас унаж байв.
Бай Сяочүн цааш гүйсээр, нэг хүж шатахтай тэнцэх хугацаа өнгөрсний дараа мөрөн дээгүүрээ эргэж харан хөмсгөө зангидлаа.
“Эдгээр сарьсан багваахай гэнэт гарч ирсэн нь үнэхээр хачин юм.”
Тэр хэсэг буцаж явсаар нисдэг илдээрээ алсан сарьсан багваахайнуудын нэгийг олж, сайтар шинжлэв. Тэгээд нүд нь гялалзлаа.
“Эд нар Хоёр толгойт сарьсан багваахай биш, Нил ягаан судалт сарьсан багваахай байна! Хор нь адилхан хүчтэй ч Хоёр толгойт сарьсан багваахайнаас ялгаатай нь тэдний соёо нь хоёрдугаар зэрэглэлийн сүнсний эм болох Цус Шатаагч Хүжийг хийх үндсэн найрлага юм!
“Бүлгэмдээ буцаж очвол ийм соёо нэг бүрийг тавин гавьяаны оноогоор зарж болно.”
Бай Сяочүн тэр даруй баярлав. Эдгээр сарьсан багваахай үнэндээ Сүнслэг Амьтад номын тавдугаар ботид бүртгэгдсэн байдгийг олон хүн танихгүй байлаа.
Тэр маш их догдлон сарьсан багваахайнуудын сэгийг цуглуулж эхлэв. Удалгүй арван сарьсан багваахайтай болсны дараа соёог нь сугалж эхэллээ.
—Эдгээр сарьсан багваахай тийм ч хүчтэй биш юм байна шүү дээ...
Тэр инээд алдан хэлэв. Удалгүй эргэн тойронд нь бамбай босож, ширэнгэн ойг хайж эхэллээ. Төд удалгүй Нил ягаан судалт сарьсан багваахайнуудын бүхэл бүтэн сүрэг түүн рүү нисэн ирэв.
Бай Сяочүн баруун гараараа хурдан дохиж, гарын дохио үүсгэв. Нисдэг илд сарьсан багваахайнуудын зүг харван одлоо. Илдний хурд үнэхээр гайхалтай байсан тул тэд түүнд ойртож ч амжилгүй, өрөвдмөөр орилоон агаарыг дүүргэв. Олон сарьсан багваахай газар унаж, илдийг давж гарсан цөөн хэд нь түүний бамбайд мөргөөд эргэлдэн хол шидэгдэв.
Бай Сяочүн үхсэн сарьсан багваахайнуудыг цуглууллаа. Өөрт нь үнэндээ ямар ч аюул байхгүйг ойлгосныхоо дараа тэр урьд урьдынхаас илүү тайвшрав. Цээжээ бардам гэгч нь түрэн, ширэнгэн ойг үргэлжлүүлэн хайлаа.
Тэр ийнхүү явсаар улам олон соёо цуглуулж байв.
Дөрвөн цагийн дараа Фэн Янь ширэнгэн ойгоос гарч, уулын оргил дахь товлосон уулзах газартаа хүрэв. Тэнд тэр завилан сууж, нүүрэндээ үл ялиг инээмсэглэл тодруулан хүлээлээ.
Дахиад хоёр цаг өнгөрсний дараа Ду Линфэй моддын дундаас харван гарч ирэв. Тэр маш ядарч туйлдсан харагдаж байлаа. Уул өөд өгсөх зуураа харанхуй ширэнгэн ой руу түгшин эргэж харсаар байв. Эцэст нь Фэн Янь дээр хүрч ирээд, Бай Сяочүн хаана ч үзэгдэхгүй байгааг ойлгов.
—Бай Сяочүн одоо хүртэл гараагүй юу? —гэж тэр асуулаа.
Фэн Янь санаа алдан толгой сэгсрэв.
—Дүү Байд хамгийн сайн сайхныг хүсье. Харамсалтай нь Хоёр толгойт сарьсан багваахайнууд шөнө хамгийн идэвхтэй байдаг. Хэрэв бид түүнийг хайхаар буцаж орвол маш их аюулд орно.
Бүхнийг бүр ч үнэмшилтэй харагдуулахын тулд тэр амарсангүй. Харин Бай Сяочүн гарч ирэхийг хүлээж байгаа мэт хүзүүгээ сунган, ширэнгэн ой руу түгшин харж байв.
Ду Линфэй чимээгүй хэвээр байлаа. Хэдийгээр тэр Бай Сяочүнд дургүй байсан ч түүнийг үхээсэй гэж хүсэх хэмжээнд дургүйцдэггүй байв. Эцэст нь тэр завилан суугаад, ширэнгэн ойг доороос нь ширтэн санаа алдав.
Цаг хугацаа өнгөрсөөр үүр цайх дөхөв.
Бүтэн шөнийг хүлээсэн ч Бай Сяочүн үзэгдсэнгүй. Ду Линфэй улам их түгшиж эхэллээ.
Фэн Янь хөл дээрээ босов. Тэр бүтэн шөнө нойргүй хоносноос нүд нь улайж, ширэнгэн ой руу сэтгэлээр унасан янзтай харлаа.
—Хэрэв одоо хүртэл гарч ирээгүй байгаа юм бол Бай Сяочүн... осолд орсон гэсэн үг байх. Энэ бүхэн миний буруу. Хэрэв би ширэнгэн ойгоор дайръя гэж санал гаргаагүй бол Дүү Бай ингэхгүй байсан... Ай.
—Ах Фэн, өөрийгөө буруутгах хэрэггүй, —гэж Ду Линфэй хэлэв. —Энд Хоёр толгойт сарьсан багваахай байна гэж хэн санах билээ? Бай Сяочүн одоохондоо үхээгүй ч байж магадгүй. Түүнээс гадна, хэрэв тэр үхсэн бол бид нэг бүлгэмийн шавь нарын хувьд цогцсыг нь авчрах ёстой!
Тэр яг ямар сэтгэл хөдлөлийг мэдэрч байгаагаа өөрөө ч ойлгосонгүй. Энэ нь түүнд маш хачин санагдав. Бай Сяочүн түүнийг бухимдуулдаг ч тэдний хооронд гүнзгий өш хонзон байгаагүй билээ.
Фэн Янь санаа алдан нухацтай толгой дохив.
—Чи зөв хэллээ, Дүү Ду. Юу ч тохиолдсон бай, бид түүнийг орхиж болохгүй.
Ингээд тэр хоёр уулнаас бууж, Бай Сяочүнийг хайхаар буцаж явахаар бэлдэв.
Гэвч ердөө хоромхон зуурын дараа тэд моддын дундаас эвшээсээр гарч ирж буй Бай Сяочүнийг олж харлаа. Тэр ширэнгэн ойгоос бүрэн гармагцаа залхуутайгаар суниав.
Ду Линфэй нүдээ том болгож, Фэн Янь харж буй зүйлдээ бараг итгэж чадахгүй байлаа. Харин Бай Сяочүн юу ч болоогүй мэт уул өөд өгсөх замаар алхаж эхлэв.
Тэр яг л сайхан нойрноос дөнгөж сэрсэн хүн шиг харагдана. Фэн Янь, Ду Линфэй хоёр бүтэн шөнө амралгүй ядарч туйлдсан байхад Бай Сяочүн харин ч эрч хүчтэй, догдолсон байлаа.
Удалгүй Бай Сяочүн уулын оройд гарч ирэв. Фэн Янь, Ду Линфэй хоёрыг олж харангуутаа тэдэн рүү яаран очоод:
—Өглөөний мэнд! Ах Фэн, Эгч Ду, тэр ширэнгэн ой үнэхээр аймшигтай юм байна! Би жаахан амиа алдах шахлаа! —гэж хашхирлаа.
Бай Сяочүн тэр шөнө үнэхээр сайхан амарсан байв. Ширэнгэн ойг бүхэлд нь сарьсан багваахайнаас цэвэрлээд зогсохгүй, тэдгээрийн агуйг олж, тэнд сайхан нойр авчээ.
Ду Линфэйн нүүрэнд таагүй байдал тодорч, тэр Бай Сяочүн рүү муухай харав. Тэгээд хүйтнээр хурхирлаа. Түрүүхэн мэдэрч байсан ээдрээтэй сэтгэлээ эргэн санахад Бай Сяочүнд улам их дургүй нь хүрэв.
Фэн Яний нүдээр хүйтэн гялбаа өнгөрсөн ч царай нь баярласан хэвээр байлаа.
—Дүү Бай! Чамайг эсэн мэнд байгааг хараад үнэхээр баяртай байна. Бид бүтэн шөнийн турш чиний төлөө санаа зовлоо.
Бай Сяочүн инээд алдав. Царай нь энгийн мэт харагдаж байсан ч нүднийх нь гүнд хүйтэн гялбаа жирэлзэж байлаа.
Удалгүй гурвуулаа дахин замдаа гарч, завин дээр суув. Саяхан болсон явдлыг бодолцон Бай Сяочүн шөнө завиар нисэж, өдөр нь явган явахыг санал болгов. Ду Линфэй ховорхон тохиолдлоор зөвшөөрч, Фэн Янь ч хэсэг бодсоны эцэст толгой дохилоо.
Ийнхүү тэд Тэнгэр Нэвтлэх голын дагуу доод урсгал руу чиглэн явсаар байв.
Нэг сар өнгөрөв.
Энэ нь Бай Сяочүний амьдралдаа аялсан хамгийн хол зам байлаа. Тэр тоо томшгүй олон уул, ширэнгэн ой, хүн оршин суусны ямар ч шинжгүй газруудыг харж байв. Бүх зүйл уудам зэлүүд нутаг мэт санагдана.
Нэг удаа тэднийг аялж явах үед газар доргив. Бай Сяочүн алс холын уулсыг харвал үнэхээр гайхмаар зүйл үзэгдэв. Өтгөн үсээр бүрхэгдсэн асар том аварга алхаж байсан бөгөөд түүний алхам бүрд газар чичирч байлаа.
Аваргыг харсан Бай Сяочүн амьсгаа даран уулга алдав.
Нэгэн шөнө тэд нисэн явж байтал холоос аянга нүргэлэв. Бай Сяочүн харвал Үнэрт Үүлэн оргилтой адилхан хэмжээтэй асар том шувуу байлаа. Тэр агаарт исгэрэн нисэхэд тоо томшгүй олон аянгын цахилгаан биеэр нь жирэлзэж байв. Шөнө дунд тийм амьтан нисэн явахыг харах нь үнэхээр гайхалтай байлаа.
Бай Сяочүний харсан хамгийн мартагдашгүй зүйл нь өдөр тохиолджээ. Тэр голын өмнөд эрэг дээр дөрвөн богино бүдүүн хөлтэй, уул шиг аварга толгойтой араатныг олж харав. Гэнэт Тэнгэр Нэвтлэх голын уснаас гучин мянган метрийн урттай аварга алтан матар үсрэн гарч, эхний араатныг залгичихав. Матар ус руу буцан живэхдээ Бай Сяочүн болон бусад руу хүйтэн харцаар ширтлээ.
Тэр ганцхан харц тэдний оюун санааг орвонгоор нь эргүүлж, амных нь булангаар цус шүүрэхэд хүргэв. Нүдийг нь зүсэх мэт өвдөлт мэдрэгдэж, тэд сэргэхэд нэлээд хугацаа шаардагдлаа.
Бай Сяочүн чичирсээр бувтнав.
—Аймшигтай юм. Гадаах ертөнц үнэхээр аймшигтай юм байна!