Фэн Янь бүлгэмээс гадуур олон удаа даалгавар гүйцэтгэж байсан ч ийм хол газар аялсан нь анх удаа байлаа. Саяхан болсон явдлын дараа түүний хүртэл хуйх нь бадайрсан байхад, айсандаа хөшиж орхисон Ду Линфэйг ярих ч хэрэггүй.
Аз болж, тэдний замд таарсан асар хүчирхэг амьтдын аль нь ч тэдэн рүү дайрах сонирхол гаргасангүй. Ихдээ л сониучирхан харж өнгөрнө. Гурван хүний гаргаж буй аура тийм амьтдыг өөрсдөөс нь хол байлгаж байгаа бололтой.
Бай Сяочүн үүнийг тэд Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн шавь нар байсантай холбоотой гэж бодов. Хэдийгээр энэ газар бүлгэмээс маш хол байсан ч тэдний нөлөөллийн хүрээнд багтаж байлаа.
Гурвуулаа айдастай байсан ч цааш аялсаар байв. Аяллын эхний сар өнгөрөхөд тэд урьдчилан тохирсон өдөрт бүлгэмтэй холбоо тогтоож, одоогийн байрлалаа мэдэгдэв. Хоёр дахь сарын дараа ч мөн адил мэдээ хүргүүлжээ. Тэр үеэр тэд Унасан Оддын Нурууны, Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн нутаг дэвсгэрийн хил орчимд хүрсэн байв.
Замын турш Фэн Янь Бай Сяочүнийг нууцаар цохих талаар бодож байсан ч аяллын явцад харсан зүйлс нь түүний сэтгэлийг түгшээж орхив. Тулалдах ямар ч хүсэл түүнд байсангүй. Дээрээс нь Бай Сяочүн маш сонор сэрэмжтэй байж, Ду Линфэйгээс бараг салсангүй. Тиймээс Фэн Янь хэт болгоомжилж, гар хөдөлгөх боломж олж чадсангүй. Эцэст нь тэр тэвчээртэйгээр тохиромжтой мөчийг хүлээхээс өөр аргагүй болжээ.
Фэн Янь Бай Сяочүнийг харах үед нүдэнд нь үл мэдэг хорон гялбаа үзэгдэв.
“Тэр үнэхээр намайг алахаар шийджээ….” Бай Сяочүн нүдээ нарийсган бодов. “Намайг ингэтлээ үзэн яддаг гэж үү….”
Бай Сяочүн санаа зовж эхлэв. Тэр аливааг сайн анзаардаг хүн байсан бөгөөд Фэн Янь яг юу бодож байгааг одоо бүрэн ойлгож байлаа.
Унасан Оддын Нуруу нь хойноос урагш үргэлжилсэн асар том уулсын тогтолцоо байв. Газар нутгийг хуваан хэвтэх аварга луу шиг, төгсгөлгүй мэт харагдана.
Үнэндээ уулсын дээгүүрх тэнгэр хүртэл өөр харагдаж, цус нэвчсэн мэт улаан туяатай байлаа.
Домогт өгүүлснээр, олон жилийн өмнө нэгэн од тэнгэрээс унаж, газрыг хүчтэй мөргөжээ. Үүний улмаас зарим газар нутаг цөмрөн сууж, зарим нь дээш өргөгдөн, энэ уулсын тогтолцоо үүссэн гэдэг.
Уулс шигүү ширэнгэн ойгоор бүрхэгдэж, зэрлэг араатнаар дүүрэн байв. Гэсэн ч энд олон ховор ургамал, өвс ногоо ургадаг тул хэчнээн аймшигтай санагдсан ч аюулыг сөрөн орж зүрхлэх бясалгагчид үргэлж байлаа.
“Энэ бол Унасан Оддын Нуруу,” гэж Ду Линфэй хэлэв.
Удаан аялсан нь түүнийг туйлдуулсан байлаа. Тиймээс ийм удаан хугацааны дараа эцсийн зорьсон газраа хараад, тэр тайвширсан янзтай санаа алдав.
“Дүү Хоугийн бүлгэм рүү илгээсэн хамгийн сүүлийн мэдээнүүд энэ орчмоос ирсэн,” гэж Фэн Янь хэлээд хадгалах уутнаасаа нэгэн ид шидийн эд зүйл гаргаж ирэв. Тэр нь фэн шүйгийн луужин байлаа.
Фэн шүйгийн луужин дээрх мөнгөн зүү одоо тойрон эргэлдэж байв.
“Бүлгэмийн дүрмээр гадуур даалгаварт явсан шавь нар сар бүр өөрсдийн байрлалыг бүлгэмд мэдэгдэх ёстой. Энэ Сүнсний Урсгалын луужин дүү Хоугийн хамгийн сүүлд байсан байрлалыг олоход тусална.”
Түүнийг ярьж дуусахаас ч өмнө фэн шүйгийн луужингийн мөнгөн зүү гэнэт нэгэн зүг рүү чиглэв.
“Оллоо!” хэмээн Фэн Янь хэлээд хөдөлгөөнд орлоо.
Ду Линфэйгийн царай үл ялиг хувирсан ч тэр араас нь дагав.
Бай Сяочүн Унасан Оддын Нуруу болон түүнийг бүрхсэн өтгөн ургамлыг ажиглав. Ургамлын далай мэт харагдах тэр ой дотроос төрөл бүрийн араатны дуу хадаж, хааяа бүр архирах ч сонсогдоно.
Бай Сяочүн маш нухацтай царайлан бүсэндээ зүүсэн хаш зүүлтнийхээ бамбайг идэвхжүүлэв. Ингэснээр өчүүхэн ч салхи түүний анзааралгүй өнгөрөх боломжгүй болно. Үүний дараа л тэр болгоомжтойгоор Фэн Яньгийн араас явлаа.
Фэн Янь, Ду Линфэй хоёр огт зогсолгүй урагшилсаар Унасан Оддын Нурууны гүн дэх нэгэн хөндийд хүрэв. Тэр хөндийд олон жилийн турш зэрэгцэн ургасан модод мөчрөөрөө хоорондоо сүлэлдсэн байлаа. Зангилаарч, тахийж мушгирсан холтос нь тэр дүр зургийг бүр ч аймшигтай болгожээ. Хэрэв шөнө байсан бол бүхэлдээ дэндүү аймшигтай харагдах байв.
Тэд хөндийгөөр хоёр цаг явсны эцэст гэнэт зогсов. Фэн Янь фэн шүйгийн луужин руу харахад зүү нь арван хүн гараа сунган тойрон зогсож байж арай ядан хүрэхээр өргөн бүдүүн их биетэй нэгэн модыг зааж байлаа.
Фэн Янь Бай Сяочүн рүү хараад, аварга модыг заав.
“Дүү Бай, очоод шалгаад ир.”
Бай Сяочүн хэсэг эргэлзэн модыг ажиглав. Эхэндээ сэжигтэй зүйл олж харсангүй. Тэгээд бүсэндээ зүүсэн хаш зүүлтийг товшиж, ногоон бамбайгаа бага зэрэг хүчирхэгжүүлэв. Дараа нь биедээ хэдэн цаасан сахиус наасныхаа эцэст л аажуухан ойртлоо.
“Үхэхээс ингэтлээ айдаг байж бясалгал хийхийг хүсдэг хэрэг үү?” Ду Линфэй хүйтнээр хамраа дуугаргав.
Тэр Бай Сяочүнд хэзээ ч дуртай байгаагүй. Тиймээс өөрөө ч тэдний замд таарсан аюулаас айж байсан ч, үхлээс ингэтлээ айж буйг нь хараад түүнийг бүр ч дорд үзэв.
Бай Сяочүн Ду Линфэйд санаа тавих завгүй байлаа. Тэр мод руу болгоомжтой ойртох зуураа саяхан ургасан бололтой холтосны хэсгийг олж харав. Тэгээд нисдэг илд гарган, тэр хэсгийг огтолж автал дотор нь хаш хуудас нуусан байжээ.
Бай Сяочүн хаш хуудсыг модноос гаргаж аваад тэнгэрлэг мэдрэхүйгээрээ шалгав. Царай нь үл ялиг хувирмагц хаш хуудсыг Фэн Янь руу шидэв.
Хаш хуудсан дотор ганцхан мэдээллийн хэсэг байлаа.
“Би өөр хэдэн сэжүүр оллоо. Нотлох баримт авахаар Лочэнь овог руу явж байна….”
Фэн Янь хэсэг харснаа хөмсгөө зангидан, хаш хуудсыг Ду Линфэйд дамжуулав. Ду Линфэй уншаад царай нь хүндэрлээ.
“Лочэнь овог….” гэж тэр удаан чимээгүй байсны эцэст бувтнаад, Унасан Оддын Нурууны улам гүн рүү ширтэв.
Эдгээр уулс асар том бөгөөд тоо томшгүй байгалийн баялаг агуулдаг байлаа. Түүнчлэн Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн нутаг дэвсгэрийн хамгийн захад, Цусны Урсгал Бүлгэмийн нутагтай залгаа оршдог байв. Тиймээс Сүнсний Урсгал Бүлгэм энэ газрыг хамгаалуулдаг нь зүйн хэрэг байлаа. Тэр хамгаалагчид нь… Лочэнь овог байв.
Лочэнь овог харьцангуй том овог бөгөөд Унасан Оддын Нурууг мянган жилийн турш хамгаалан суужээ. Овгийн үе бүрд Суурь Тогтоох шатны өвөг дээдэс байсан. Ерөнхийдөө ийм хүмүүсийн сүр хүч дангаараа хамгаалагчийн үүргээ биелүүлэхэд хангалттай байв.
Үнэндээ даалгаврын зааварт хүртэл ямар нэгэн аюултай тулгарвал Лочэнь овогтой холбоо тогтоохыг дурдсан байлаа.
Гэвч Хоу Юньфэйгийн хаш хуудаснаас үзэхэд, тэр ямар нэгэн нотлох баримт олохоор явсан газар нь… Лочэнь овог байжээ. Түүнээс хойш түүнтэй холбоо тасарсан байна.
“Та хоёр юу гэж бодож байна?” гэж Фэн Янь асуув. “Лочэнь овог руу очиж үзэх үү?” Тэр Бай Сяочүн, Ду Линфэй хоёр руу хайхрамжгүй харлаа.
Бай Сяочүн тэр даруй хэлэв: “Ах Фэн, эгч Ду, бид энэ хаш хуудсыг олсон. Ингэснээр даалгавар маань дууссан гэсэн үг…. Аюулгүй байдлаа нэгдүгээрт тавих хэрэгтэй. Цааш явж өөрсдийгөө чирэгдүүлэх ямар хэрэг байна?”
Энэ бүх газар Бай Сяочүнд үл үзэгдэх дарамт дээрээс нь дарж байгаа мэт санагдаж байлаа.
Ду Линфэй хэсэг эргэлзэв. Хэрэв одоо буцвал тэд хамгийн бага хэмжээний гавьяаны оноо л авах байв. Харин цааш нь шалгавал илүү ихийг олж авч болох байлаа.
Фэн Янь Ду Линфэй эргэлзэж байгааг хараад хөмсгөө зангидлаа. Хэрэв одоо буцвал Бай Сяочүнийг алах боломж нь багасна гэж тэр бодож байв.
Хэсэг хугацааны дараа тэр хэлэв: “Би Лочэнь овог руу очиж үзэх хэрэгтэй гэж бодож байна. Бид энд хүртэл ирчихээд яаж зүгээр буцаж болох вэ? Дүү Хоуг яг юу туулсныг олж мэдвэл түүнийг олоход Лочэнь овгоос тусламж авч ч магадгүй. Тэгвэл бид илүү олон гавьяаны оноогоор шагнуулна.
“Түүнчлэн… Унасан Оддын Нурууны гүн рүү орохгүй л бол харьцангуй аюулгүй байх ёстой. Тэгээд ч чи Лочэнь овгоос санаа зовж байгаа бол Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн нутаг дэвсгэр дэх бүх бясалгагчдын овог цусандаа тусгай тамгатай байдгийг бүү мартаарай. Тэд урваж чадахгүй. Тэд бидэнд яаж хүндэтгэлгүй хандаж зүрхлэх юм?”
Ингэж хэлээд Фэн Янь аажуухан Ду Линфэй рүү харав.
Тэр толгой дохилоо. Эцсийн эцэст Фэн Яньгийн хэлсэн үг учиртай байлаа.
“За тэгье. Лочэнь овог руу очиж үзье. Хэн мэдлээ, магадгүй дүү Хоу Лочэнь овгоос гарсныхаа дараа сураггүй болсон байж болох юм.”
Түүнийг зөвшөөрөхийг харсан Фэн Янь инээмсэглэв. Дараа нь Бай Сяочүн рүү эргэж харахад харц нь бага зэрэг хүйтэрсэн байлаа.
Бай Сяочүн хөмсгөө зангидан асуув: “Бид даалгавраа гүйцээчихсэн байхад яагаад хамаагүй зүйлд өөрсдийгөө татан оруулах ёстой гэж?”
“Ингэтлээ айж байгаа юм бол бидэнтэй хамт явах хэрэггүй,” гэж Ду Линфэй хэлээд Бай Сяочүнд хүйтэн царай гарган цааш явлаа.
“Дүү Бай,” гэж Фэн Янь хэлэв. “Энэ даалгаврын гүйцэтгэлийг үнэлэх нь миний үүрэг. Бид шийдвэрээ санал нэгтэй гаргах ёстой. Чи бидэнтэй хамт явахгүй бол миний үнэлгээг гаргахад хэцүү болно.”
Тэр учир битүүлэг инээмсэглэл тодруулан Ду Линфэйгийн араас явж эхлэв. Түүний бодлоор Бай Сяочүн гарцаагүй дагана. Хэрэв дагахгүй бол Ду Линфэй түүнийг үүргээ умартсан гэдгийг баталж чадна. Тэгвэл Шүүхийн танхим энэ явдлыг зүгээр өнгөрөөхгүй нь лавтай.
Бай Сяочүний царай барайж, Фэн Янь холдон явахыг цуст улайсан нүдээр ширтэхэд судас нь лугшин цус нь буцалж эхлэв. Тэр үхлээс айдаг байсан ч энэ мөчөөс эхлэн нөхцөл байдлыг өөрөө гартаа авах хэрэгтэй гэдгийг ойлгож байлаа. Фэн Яньтай тооцоо бодож байж л өөрийн байр суурийг баттай хадгалж чадна.
“Фэн Янь, чи намайг аргагүйдүүлж байна!” гэж тэр дотроо бодов.
Хэдэн амьсгалын турш дуугүй зогссоноо тэр хэсэг толгой гудайлгав. Дараа нь урагш алхаж, Ду Линфэй болон Фэн Яньгийн араас дагалаа. Удалгүй тэд ширэнгэн ойд уусан алга болов.
Дөрвөн цагийн дараа ч тэд яаруу алхсаар байлаа. Орой болж, нар жаргаж эхэлсэн тул ширэнгэн ой улам бүр харанхуйлж байв.
“Бид ирлээ!” гэж Фэн Янь гэнэт хэлэв.
Гурвуулаа зогсоод ой руу ширтлээ. Тэдний өмнөхөн модод сийрэгжиж, газраас олон шохойн чулуу цухуйсан харагдана.
Тэнд олон хашаан байшин байлаа. Тэдгээр нь хэдэн зуун хүн багтаахуйц том харшийн нэгэн хэсэг болон зохион байгуулагджээ. Оройн энэ цагт овог хамгийн идэвхтэй байх ёстой атал харш санаанд оромгүйгээр таг харанхуй, нам гүм байв. Тэнгэрийн харанхуйтай нийлээд бүхэлдээ эзгүй хаягдсан мэт харагдана.
Гол хаалганы дэргэд өлгөсөн хоёр дэнлүү л гэрэл гаргаж байлаа. Салхигүй атал хоёр дэнлүү нааш цааш савлаж, доорх харуулын чулуун арслангууд дээр жирэлзсэн сүүдэр тусгана.
Энэ дүр зургийг хараад Фэн Янь, Ду Линфэй хоёрын царай үл ялиг хувирав.
Харин Бай Сяочүн харш руу харсан даруйдаа зүрхэндээ аюул ойртож буйг мэдэрлээ. Түүний биеийн махбодын хэсэг бүр хашхирахыг хүсэж байгаа мэт санагдана.
“Энд нэг л биш байна—” гэж Фэн Янь зүрх нь түгшин хэлэв.
Гэвч тэр үгээ гүйцээж амжаагүй байхад гол хаалга нижигнэн дэлгэгдэж, тэндээс бузар салхи үлээн гарлаа. Тэр агшинд нэгэн дүрс хаалгаар чимээ аниргүй гарч ирэв.