Эртний нэгэн үгэнд цаг хугацаа өнгөрөн одохыг ханын завсраар харван өнгөрөх цагаан агтыг гялс харахтай зүйрлэдэг. Бай Шяочуньий хувьд яг л тийм зүйл болжээ. Нэг сарын дараа Тэнгэрт Хүрэх голын дагуу уруудан, Сүнсний Урсгал Бүлгэмээр нэвт хүйтэн салхи үлээв. Тэгтэл Бай Шяочунь өөрийгөө бүлгэмд орсноос хойш аль хэдийн нэг жил өнгөрснийг гэнэт ухаарлаа.
Өнгөрсөн нэг жилийн хугацаанд үйл явдал ар араасаа хөвөрчээ. Тэрээр мөнх бус хүмүүсийн ертөнцийг орхин бясалгагч болж, бясалгалын түвшнээ Ци хураахын гуравдугаар түвшинд хүргэж, Зуухны тасагт орсноос үүдсэн бүх зөрчлийг ч шийдвэрлэсэн байв.
Шү Баоцай тэр цагаас хойш Зуухны тасагт дахиж үзэгдсэнгүй. Бай Шяочунь хэрэгцээний зүйлс авахаар гарахдаа түүнийг холоос олж харвал, Шү Баоцай илт айсан байдалтай сандран зугтдаг байв.
Гэсэн ч дахиад нэг сар өнгөрөхөд Бай Шяочунь урьдын адил түгшүүртэй хэвээр, байн байн санаа алдана. Тэр санаа зовж буйгаа Том Бүдүүн Жан болон бусад ах нартаа хэлсэнгүй. Зүгээр л арга мухардсан байдалдаа шаналж суулаа.
“Нэг жилийн наслалт...”
Тэр холын нэгэн модыг ширтэв. Модны навчис аль хэдийн шарлан, газарт унаж эхэлжээ.
“Би тэр модтой яг адилхан. Харин унаж буй навчис нь миний алдсан нэг жилийн наслалттай адил...”
Ингэж бодох үед Бай Шяочунь гэнэт ихэд уярав.
Өнгөрсөн нэг сарын турш тэрээр алдсан наслалтаа хэрхэн нөхөх талаар тоо томшгүй олон арга бодож үзсэн боловч толгой дээрх тэр цагаан үс нь урьдын адил цав цагаан хэвээр байлаа. Тэр Том Бүдүүн Жанаас тойруу замаар сураглаж, бясалгалын ертөнцөд наслалтыг нөхөх аргууд үнэхээр байдаг болохыг мэджээ. Гэвч тийм аргуудын зарим нь чанд нууцлагддаг, заримыг нь олох нь галт шувууны өд, цилиний эвэр олохтой адил ховор байв.
Удалгүй тэр идэж уух сонирхлоо ч алдаж, царай нь гундсан, цонхийсон харагдах болов. Эцэст нь алдсан наслалтаа нөхөж чадахгүйгээ хүлээн зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй гэж шийджээ. Гэвч маргааш нь Зуухны тасгийн хэрэгцээний зүйлсийг авахаар гарсан үеэрээ Гуравдугаар оргилын доор байх асар том чулуун хөшөөг олж хараад, гэнэт амьсгаадаж эхлэв.
Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн өмнөд эрэгт орших бүх уулын оргилд ийм чулуун хөшөө байдаг байлаа. Түүний гадаргуу өтгөн шигүү бичээсээр бүрхэгдсэн бөгөөд мөр мөрөөр үргэлжлэх үсгүүд хурц гэрэл цацруулан гялалзана. Хааяа бичээсийн мөрүүд ус мэт урсаж, хуучин үсгүүдийг шинэ үсгүүдээр сольдог байв.
Тэр чулуун хөшөө нь Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн даалгавар олгодог газар байлаа. Бүлгэмд байгаа хэн ч хүсвэл эндээс даалгавар авч гүйцэтгэн, бясалгалд хэрэгтэй сүнсний чулуу болон гавьяаны оноо олж болно.
Гавьяаны оноог судрын номлол сонсох, эсвэл Шидэт урлагийн өргөөнд нэвтрэх төлбөрт ашиглаж болдог байв. Мөн бясалгалын тодорхой талуудад зориулан бүлгэм дотор байгуулсан төрөл бүрийн тусгай газруудад нэвтрэхэд ч хэрэглэнэ. Бүлгэм доторх бараг бүх зүйлийг гавьяаны оноогоор олж болох тул тэдгээрийг сүнсний чулуунаас ч илүү үнэ цэнтэйд тооцдог байлаа.
Тэр үед Гуравдугаар оргилын даалгаврын чулуун хөшөөний эргэн тойронд нэлээд олон Гадаад бүлгэмийн шавь цугларч, даалгавруудыг ширтэж байв. Тэдний хэн нэг нь даалгавар сонгон авахаар болоход, хөшөөний доор завилан суусан дунд эргэм насны бясалгагчид хүндэтгэн мэдэгдэнэ.
Гадаад бүлгэмийн шавь нарын дунд цөөнгүй үйлчлэгч ч холилдон зогсоно. Үйлчлэгчид дүрэмт хувцсаа өмссөн бол Гадаад бүлгэмийн шавь нар үүл, голын хээ хатгасан ногоон дээл өмсдөг байв. Тиймээс хэн нь хэн болохыг ялгахад маш амархан.
Зарим даалгаврыг зөвхөн Дотоод бүлгэмийн шавь нар авч болдог ч тийм даалгавар энэ чулуун хөшөөн дээр гардаггүй. Эндэхийн даалгавруудыг Гадаад бүлгэмийн шавь ч, үйлчлэгч ч адилхан авч болно.
Амбицтай олон үйлчлэгч энэ газрыг луугийн хаалгыг үсрэн давсан загас шиг болж, огцом дэвших эхний алхам гэж үздэг байлаа.
Бай Шяочунь нэг хүж шатах хугацаанд тэнд зогсов. Тэр чулуун хөшөөний дунд хэсэгт байх нэг мөр бичээсийг царайгаа барайлган ширтсээр байлаа. Эцэст нь түүний нүдэнд эргэлзсэн өнгө тодров.
“Нас уртасгаж, насан хутгийг нэмэгдүүлэх эм...” хэмээн тэр бувтнав. “Энэ чулуун хөшөөн дээр ийм эмийг шагнал болгон өгдөг гэж огт төсөөлсөнгүй. Нэрнээс нь л харахад наслалт нэмэгдүүлдэг эм бололтой.”
Тэр хэсэг бодсоны эцэст дунд эргэм насны бясалгагчийн зүг алхав.
Гадаад бүлгэмийн шавь нар Бай Шяочуньийг ойртож ирэхийг мэдсэн ч түүнд огт анхаарсангүй. Тэдний байр суурийн хувьд өөрсдөөс нь дорд үздэг үйлчлэгчдэд санаа тавих шаардлага байсангүй.
Дунд эргэм насны бясалгагчийн эргэн тойрны хүмүүс цөөрөхийг хүлээсний дараа Бай Шяочунь аль болох дур булаам, гэмгүй төрх гарган гараа хавсарч, мэндчилэн мэхийв.
“Ах аа, өдрийн мэнд” гэж тэр хэлэв.
Дунд эргэм насны бясалгагч Бай Шяочуньийг дээр доороос нь ажиглаад, үл ялиг толгой дохив.
Өөрийнх нь наслалтын асуудал Бай Шяочуньий толгойд эргэлдсээр байлаа. Тэр асуув.
“Ах аа, нэг даалгаварт эмийн ургамал хайж олох ёстой гэж байна. Шагнал нь Нас уртасгаж, насан хутгийг нэмэгдүүлэх эм юм байна. Тэр эм үнэхээр наслалт уртасгахад тустай эсэхийг асууж болох уу?”
“Нас уртасгаж, насан хутгийг нэмэгдүүлэх эм үү? Тийм ээ, яг энэ даалгаврын шагнал. Тэр эм үнэхээр насыг уртасгаж, насан хутгийг нэмэгдүүлдэг. Бүр бүтэн нэг жилээр.”
Дунд эргэм насны бясалгагч Бай Шяочуньий дур булаам, гэмгүй төрхийг хараад бага зэрэг дэлгэрүүлэн тайлбарлав.
“Гэхдээ хязгаарлалт ихтэй. Ци хураахын тавдугаар түвшин буюу түүнээс доогуур түвшний хүн л хэрэглэж болно. Бас ганцхан удаа ууна. Хоёр дахь удаагаа уувал ямар ч нөлөө үзүүлэхгүй. Үнэ цэнтэй эм гэж хэлж болно, гэхдээ нэг жилийн наслалт гэдэг үнэндээ тийм ч их зүйл биш.”
“Ерөнхийдөө шавь нар ийм эмийг амьдралынхаа төгсгөлд ойртсон, мөнх бус ертөнцөд амьдардаг гэр бүлийн гишүүддээ өгөхийн тулд авдаг. Гэхдээ эм өөрөө маш үнэтэй. Чи энэ даалгаврыг авах уу?”
Бай Шяочунь чулуун хөшөөг дахин харж, тооцоо хийснийхээ дараа толгой дохив.
Дунд эргэм насны бясалгагч чулуун хөшөө рүү хуруугаараа дохиход, даалгавар саарал өнгөтэй болов. Үүний зэрэгцээ тэрээр хаш ялтас гарган Бай Шяочуньд өгөв.
“Ногоон сүнсний навч, Газрын лууны жимс, Чулуун цохны хуяг” хэмээн тэр хүйтэн өнгөөр хэлэв. “Эдгээр гурван эмийн түүхий эдийг зохих хэмжээгээр цуглуулаад авчирвал Нас уртасгаж, насан хутгийг нэмэгдүүлэх эмээр сольж болно.”
Ингэж хэлснийхээ дараа тэр Бай Шяочуньд дахин анхаарал хандуулсангүй. Харин эргэж хараад, ойролцоох Гадаад бүлгэмийн шавь нарт бусад даалгаврыг тайлбарлаж эхлэв.
Бай Шяочунь хаш ялтсыг гартаа чанга атгасаар явлаа. “Нас уртасгаж, насан хутгийг нэмэгдүүлэх эм” гэсэн үг толгойд нь цуурайтсаар байв. Түүний нүдэнд шийдэмгий гэрэл тодорлоо.
“Би тэр эмийг заавал олж аваад, алдсан нэг жилийн наслалтаа нөхнө.”
Шийдэмгий болсон тэрээр Дөрвөн Тэнгисийн Өргөө рүү яаран очиж, үйлчлэгчдэд нээлттэй мэдээллүүдийг нягтлан үзэв. Удалгүй Найдварын сүнс шувуудын амьдрах орчинд л ургадаг эмийн ургамал болох Ногоон сүнсний навчны тухай тайлбарыг оллоо. Найдварын сүнс шувууд том сүргээр амьдардаг бөгөөд ихэвчлэн Ци хураахын хоёрдугаар түвшинд хүрсэн байдаг тул Ногоон сүнсний навчийг түүхэд амаргүй байв. Тиймээс тэр ургамал ихэвчлэн үнэтэй байдаг ажээ.
Харамсалтай нь Дөрвөн Тэнгисийн Өргөөнд Газрын лууны жимс, Чулуун цохны хуягны талаар ямар ч тэмдэглэл байсангүй. Бай Шяочунь уутаа алгадаад, гашуунаар инээмсэглэн буцав. Зуухны тасагт эргэж ирээд Том Бүдүүн Жан болон бусад ах нараасаа тэдгээрийн талаар асуулаа.
Хэн ч Газрын лууны жимсний тухай сонсож байгаагүй ч Гуравдугаар Бүдүүн Хэй Чулуун цохны хуягийг мэддэг байв. Тэр нь Чулуун цох хэмээх Сүнсний шавжийн гуужуулж орхисон гадна араг яснаас өөр зүйл биш ажээ.
Тэр гадна араг яснууд маш хатуу, хүнд байдаг гэдэг ч өмнөд эрэгт ховор байв. Харин хойд эрэгт элбэг байлаа. Учир нь тэнд бясалгаж хөгжүүлдэг техникүүдийн ихэнх нь бөөгийн шид байв. Харамсалтай нь хойд, өмнөд хоёр эрэг хоёулаа Сүнсний Урсгал Бүлгэмийн бүрэлдэхүүнд багтдаг байсан ч тэднийг гол уулын гүүр тусгаарладаг байлаа. Түүнчлэн нэг эргээс нөгөө эрэг рүү очихын тулд тэр уулын гүүрийг давах эрх зөвхөн Дотоод бүлгэмийн шавь нарт байдаг байв.
“Чи энэ эмийн түүхий эдүүдийн талаар юунд асуугаад байгаа юм бэ?” гэж Том Бүдүүн Жан гэдсээ алгадаад асуулаа. “Эднийг идэж болохгүй шүү дээ. Тэгээд ч өмнөд эргийн захаас худалдаж авах гэвэл үнэ нь дэндүү өндөр.”
Бай Шяочунь “зах” гэдэг үгийг сонсоод нүд нь гэнэт сэргэв. Тэр хурдан тайлбар хэлээд уулнаас яаран уруудлаа. Зуухны тасагт өнгөрүүлсэн нэг жилийн хугацаанд тэр бүлгэмээс хэдхэн удаа л гарсан боловч бүлгэмийн гаднах захыг тун сайн мэддэг байв.
Ихэнх лангууг бүлгэмийн шавь нартай холбоотой янз бүрийн бясалгагч овог аймгууд ажиллуулдаг байлаа. Мөн шавь нарын өөрсдийн эзэмшдэг, зөвхөн бусад шавь нарт үйлчилдэг газрууд ч байв. Аажмаар хүн бүрийн дагаж мөрддөг, хэлэлцэж тогтоогоогүй дүрэм журам ч бий болжээ.
Ерөнхийдөө Зуухны тасагт хэрэгтэй бараг бүх зүйлийг эндээс олж болдог байв.
Бай Шяочунь зах дундуур хэсэг алхаж, эмийн ургамлын хэд хэдэн дэлгүүрээр орлоо. Зуухны тасагт буцаж ирэхэд дух нь атирч, тэр байн байн санаа алдаж байв.
“Шал дээрэм байна! Ялангуяа Газрын лууны жимс бүр ч үнэтэй. Газар доор ургадаг нэг төрлийн жимс төдий байж яагаад ийм үнэтэй байдаг байна аа?!”
Бай Шяочунь өнөөгийн байдлаар Нас уртасгаж, насан хутгийг нэмэгдүүлэх эмийг олж авах бараг ямар ч боломжгүйгээ гутран ойлгов.
Тэр үндсэндээ мөнгөний тухай ямар ч ойлголтгүй байв. Түүний хувьд хэчнээн их хөрөнгө байсан ч наслалттай дүйцэхгүй. Харамсалтай нь одоогоор тэр ичмээр хэмжээнд мөнгөөр гачигдаж байлаа. Түүнчлэн ах нарынх нь гэдэс асар том боловч хадгалах уут нь өөрийнхтэй нь адил хоосон гэдгийг мэднэ. Тэд өөрөөс нь лав баян биш.
Зуухны тасгийн нөөцөөс жаахан хоол идлээ гэж хэн ч тэднийг буруутгаж хөөцөлдөхгүй. Харин тэр хоолыг зарж эхэлбэл Хяналтын газар үүнийг заавал мэдэж аваад, лавтайяа баярлахгүй.
Бай Шяочунь энэ асуудлыг олон талаас нь бодсон ч мөнгө олох арга олж чадсангүй. Сүнсний хүчээр сайжруулсан эд зүйлсээсээ заримыг нь зарахаас өөр санаа түүнд төрсөнгүй.
Гэвч энэ нь нэг л зохимжтой арга биш мэт санагдав. Тэр дахиад хэд хоногийн турш бодсоор байлаа. Нэгэн өглөө овоохойдоо завилан сууж бясалгаж байхдаа бүлгэм даяар цуурайтах хонхны дууг сонсов.
Хонхны дуу тийм ч чанга байсангүй, бас удалгүй намджээ. Бай Шяочунь нүдээ аажмаар нээв. Хонх дуугарсанд тэр гайхсангүй. Үнэндээ хонх сар бүр дуугардаг байлаа. Том Бүдүүн Жанаас сонссоноор, энэ хонхны дуу үйлчлэгчдийн галын сорил эхэлснийг илтгэнэ. Сорилд амжилт гаргасан хэн боловч Гадаад бүлгэмийн шавь болох байр суурь авна.
Гадаад бүлгэмийн шавь болохыг хүссэн, туйлын амбицтай үйлчлэгчдийн хувьд луугийн хаалгыг үсрэн давсан загас болох эхний алхам нь Ци хураахын гуравдугаар түвшинд хүрэх явдал байв. Дараа нь тэд галын сорилуудаас нэгийг нь сонгож болно. Галын сорил гэдэг нь уулын оргилын оройд хүргэдэг чулуун шатнаас өөр зүйл биш. Гэвч тэр замд шидэт хүч шингэсэн байдаг тул алхам бүр нь туйлын хүнд байлаа. Оргилд хүрч чадсан хэн боловч Гадаад бүлгэмийн шавь болох эрхтэй болно.
Харамсалтай нь Гадаад бүлгэмд авах байр суурь хязгаартай байв. Тиймээс оргилд хамгийн түрүүнд хүрсэн шилдэг гурван хүн л элсэж чадна. Эцсийн эцэст Сүнсний Урсгал Бүлгэмд үйлчлэгч маш олон, зөвхөн өмнөд эрэгт нь гэхэд хэдэн мянга, хэдэн мянгаараа байлаа. Иймээс амжилтад хүрэхийн төлөөх өрсөлдөөн үргэлж ширүүн байдаг байв.
Мэдээж Зуухны тасгийнхан Гадаад бүлгэмд дэвших шатаар авирах гэж оролдохоосоо өлсөж үхэхийг илүүд үзнэ. Тиймээс сар бүрийн энэ өдөр тэд гаднах хөл үймээнийг хамраа сөхөн үл тоодог байлаа.
Бай Шяочунь нүдээ анилаа. Гэвч хэсэгхэн зуурын дараа нүд нь гэнэт сэрхийн нээгдэж, харцанд нь хачин өнгө тодров. Удалгүй нүд нь догдлолоор гялалзаж эхэллээ. Түүний толгойд шинэ санаа төрсөн байв. Тэр ухасхийн босож, овоохой дотроо нааш цааш алхав. Удаан бодсоны эцэст нүүрэнд нь баяр хөөр тодров.
“Арга нь энэ байна!” хэмээн тэр уулга алдав.
Дараа нь хаалгаа түлхэн нээгээд, яг одоо аль азгүй үйлчлэгч Гадаад бүлгэмийн шавь болохыг хэлэлцэн маргаж байсан Том Бүдүүн Жан болон бусад ах нар руу хашхирав.
“Ах нар аа, би яаж баяжихаа олчихлоо. Гэхдээ та нарын тусламж хэрэгтэй байна. Тэгвэл бүгдээрээ хамт баяжиж чадна!”
Тэр уруулаа долоон, нүд нь гялалзан Том Бүдүүн Жан болон бусдыг ширтэв.
Том Бүдүүн Жан энэ төрхийг танина. Энэ бол Бай Шяочунь аяганы ёроолыг зузаалах санаа гаргаж ирэхдээ гаргаж байсан яг тэр төрх байлаа. Тэр санаа Зуухны тасагт ихээхэн ашиг авчирсныг бодохоор Том Бүдүүн Жан Бай Шяочуньий шинэ санааг тэсэн ядан сонсохыг хүсэв.
“Есдүгээр Бүдүүн ээ, ямар төлөвлөгөө байна? Үнэнийг хэлэхэд, бид бүгдээрээ туйлын хоосорчихоод байна. Энэ бүхэн тэр хараал идсэн Хяналтын газрын буруу. Тэд байгаагүй бол бид хэдэн юмаа зараад л шууд баяжчихна!” гэж Том Бүдүүн Жан Бай Шяочуньий мөрөн дээр алгадахад, нүд нь хүлээлтээр гэрэлтэж байлаа.