Онлайн тулаанчид

29-р анги

29-р анги — Сүнслэг хотоос явсан нь

Сонсох

“Шиао Хүа, би оройн хоол идэхээр тоглоомоос гарах цаг болжээ. Дараа буцаж ирнэ” гэж Юүан Бясалгагчийн дэлгүүрээс гарсныхаа дараахан түүнд хэлэв.

Дараа нь тэр түүнээс “Намайг байхгүй үед чи хаашаа явах вэ?” гэж асуулаа.

Шиао Хүа түүний хүзүүнд зүүсэн зүүлтийг заагаад, “Юүан ах буцаж ирэхээрээ энэ зүүлтээр Шиао Хүаг дуудаж болно” гэв.

Ингэж хэлсний дараа Шиао Хүагийн бие гэрэлтэж эхлээд, зүүлтэнд шингэв.

“Ямар гүн гүнзгий нууцтай зүүлт вэ…” гэж Юүан өөртөө бувтнаад тоглоомоос гарлаа.

Тоглоомоос гарсныхаа дараа Юүан Ю Рөү оройн хоол авчиртал тэвчээртэй хүлээв. Түүнд цаг хугацаа зогтусчихсан мэт санагдаж байлаа.

Тоглоомын өнгөлөг ертөнцөөс ялгаатай нь бодит ертөнц тас харанхуй, тэр яг л хоосон орон зайд амьдарч байгаа мэт байв. Мөн бие нь оршин байхгүй мэт санагдана.

‘Хаа… Хэрэв би Онлайн тулаанчид дотор үүрд амьдарч чаддагсан бол…’ гэж Юүан дотроо санаа алдав.

Тоглоомын доторх ертөнцөд дасах тусам бодит ертөнцийн талаарх түүний мэдрэмж улам дордож, ердийнхөөсөө ч илүү ганцаардмал санагдах болжээ.

Тоглоомын дотор явган хүмүүс ч бай, байгаль өөрөө гаргаж буй чимээ ч бай, үргэлж амьд сэрүүн байдаг. Харин өөрийн өрөөндөө буцаж ирэх бүрд түүний сонсож чадах цорын ганц зүйл нь зүрхнийх нь цохилт, хааяа өрөөнийх нь гаднаас сонсогдох бүдэг чимээ байлаа. Тэр олон жилийн турш хөл тавиагүй ертөнц байв.

Хэдхэн минут хүлээсэн ч түүнд хэдэн цаг өнгөрсөн мэт санагдав. Эцэст нь ор луу нь ойртож буй хөлийн чимээ сонсогдлоо.

Гэвч энэ нь Ю Рөү биш гэдгийг тэр даруй мэдэв. Учир нь энэ хөлийн чимээ Ю Рөүгийнх байхаар хэтэрхий хүнд байлаа. Түүний өрөөнд өөр хүн орж иржээ.

“Хэн бэ…?” гэж Юүан сөөнгө дуугаар асуулаа.

“Залуу эзэн, залуу хатагтай одоогоор ноёдтой завгүй байгаа. Тиймээс өнөөдөр би танд анхаарал тавина” гэж дунд эргэм насны эмэгтэйн хоолой хариулав.

“…”

“Өнөө оройн хоолонд үхрийн махтай шөл—”

“Зүгээр…” гэж Юүан гэнэт яриаг нь таслав.

“Би өнөөдөр өлсөөгүй…”

“Та тэгж хэлж болно л доо… Гэхдээ би хийх ёстой ажлаа хийх хэрэгтэй…” гэж тэр хүн зовсон өнгөөр санаа алдав.

“Би… дахиж хэлэхгүй…”

“…”

Өрөөг нам гүм байдал дүүргэв. Хэсэг хугацааны дараа дунд эргэм насны эмэгтэй, “Ойлголоо. Сайхан амраарай, залуу эзэн” гэв.

Хэдэн секундын дараа хаалга хаагдаж, дөнгөж гарсан хүн үл тоосон янзтай хүйтнээр хамраа дуугаргах нь Юүанд арай ядан сонсогдлоо.

“Тийм хэрэггүй биетэй атлаа энэ гэрээс аль хэдийн хөөгдөөгүй байгаа нь өөрөө гайхамшиг юм…”

“…”

‘Би чамайг сонсож байгаа шүү дээ’ гэж Юүан гашуунаар инээмсэглэв.

Түүний биеийн ажиллаж байсан цорын ганц эрхтэн нь ам, чих хоёр байсан тул жирийн хүмүүсээс илүүтэй сонсголдоо найдахаас өөр аргагүй. Үүний ачаар бусад хүмүүсийн ердийн үед сонсож чаддаггүй зүйлсийг ч тэр сонсож чаддаг байлаа.

‘Магадгүй ирээдүйд миний дуу хоолой, бүр сонсгол хүртэл биеийн минь бусад хэсэг шиг намайг орхих байх…’

Хэсэг хугацааны дараа Юүан Онлайн тулаанчид руу буцаж орлоо.

Гэсэн ч тэр Шиао Хүаг тэр даруй дуудаагүй. Харин хэдэн минутын турш энэ өнгөлөг ертөнцийг чимээгүй ширтэн суув.

‘Би юу хийгээд байгаа юм бэ? Сэтгэлээр унах зав надад байхгүй! Зүгээр сууж өнгөрүүлсэн секунд бүр энэ үзэсгэлэнтэй ертөнцөд алдсан нэг секунд гэсэн үг! Би бодит ертөнцөд хэрэггүй, тахир дутуу байж болох ч энэ ертөнцөд тийм биш!’

Тайвширсныхаа дараа Юүан зүүлтээрээ Шиао Хүаг дуудав.

“Юүан ах аа, та аль хэдийн буцаад ирчихсэн үү?” гэж Шиао Хүа бодлогоширсон харцаар түүн рүү харав.

Юүан сэтгэл хөдлөлөө нуухыг хичээсэн ч Шиао Хүа түүний нүдэнд нуугдсан гунигийг ганцхан харцаар олж харжээ.

“Юүан ах аа, зүгээр үү? Та жаахан гунигтай харагдаж байна” гэж тэр асуулаа.

“Санаа зоволтгүй ээ. Миний дийлэхгүй зүйл биш. Хэдэн мангас алчихвал хурдан зүгээр болно!” гэж тэр хэлэв.

Шиао Хүа санаа зовж байсан ч түүнийг хүчлэхийг хүссэнгүй.

“Хэрэв Юүан ахад ярилцах хүн хэрэгтэй бол Шиао Хүа үргэлж таны хажууд байх болно.”

“Баярлалаа, Шиао Хүа. Би үүнийг санаж явна” гэж Юүан инээмсэглэв.

Шиао Хүа толгой дохин, “Тэгвэл Юүан ахын бясалгалыг үргэлжлүүлье. Сүнслэг Шавь түвшинд мангасын цөмөөс тийм их ашиг хүртэхгүй ч илдний техникээ сайжруулж болно. Мөн байлдаанд илүү туршлагатай болмогц Сүнслэг Дайчны түвшний мангас хайж эхэлж болно” гэв.

“Тэгвэл бид юу хүлээгээд байгаа юм бэ? Бэлтгэлээ эхэлье!”

Юүан, Шиао Хүа хоёр хотоос гарахаар замд гарлаа.

Хэсэг хугацааны дараа тэд хотоос хэдэн бээрийн зайд очиход Шиао Хүа нам дуугаар, “Юүан ах аа, биднийг дагаж байна” гэв.

“Дуудлага худалдааны ордны Дү ах дүүс байж болох уу? Биднийг салж явахаас өмнө Шүан Үүхан энэ хоёр ямар нэг зүйл сэдэж магадгүй гэж анхааруулсан шүү дээ.”

Шиао Хүа толгой дохин, “Тийм ээ. Гэхдээ тэдэнтэй хамт өөр нэг хүн байна. Тэр Сүнслэг Мастерын Төгс түвшний бясалгагч байна” гэв.

“Сүнслэг Мастер уу? Тэр чинь надаас нэг түвшин дээгүүр юм байна…” гэж Юүан санаа зовсон царай гаргав. Түүний хажууд алхаж буй Сүнслэг Хааныг тэр бүрэн мартсан байлаа.

“Санаа зоволтгүй, Юүан ах аа. Хэрэв тэд ямар нэг муу зүйл хийх гэвэл Шиао Хүа тэднийг зохицуулна. Тэднийг байгааг мэдээгүй мэт дүр эсгээд явцгаая.”

Юүан толгой дохиж, хоёул зэлүүд нутгийн гүн рүү орлоо.

Тэд дахиад хэдэн бээр алхсаны дараа танил сонсогдох хоолой цуурайтав.

“Тэндээ зогс, муу жаал новш минь!”

Юүан, Шиао Хүа хоёр алхахаа больж, эргэн харав. Тэднээс хэдхэн метрийн цаана Дү ах дүүс болон өндөр, бадриун биетэй дунд эр зогсож байлаа.

“Намайг энд хүртэл дагаж ирсэн нь ямар учиртай вэ? Гэхдээ сайны ёр биш нь лавтай” гэж Юүан хөмсгөө зангидан асуув.

“Чи өмнө нь Дуудлага худалдааны ордонд тийм олон хүний өмнө, тэр ч байтугай Шүан авхайн дэргэд намайг шившиг болгосон. Тиймээс би чамд үүнийхээ төлөөсийг амиар чинь төлүүлнэ!” гэж Дү Хай уур хилэн дүүрэн царайтай чанга хэлэв.

29-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Онлайн тулаанчид29-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах