Юүан шөнөжин Шиао Хүатай юу ч санаа зовохгүй тоглов. Харин бусад тоглогчид өөрсдийгөө хүчирхэгжүүлэх хамгийн сайн арга замыг хайж байсан эсвэл хүчээ аль хэдийн ахиулж эхэлсэн байлаа.
Тоглогчид мөн шинэ, ер бусын хүчэндээ донтож эхлэв. Нүцгэн гараараа хад чулуу бутлах, хэдэн метрийн зайд харайн хүрэх чадвар нь тэдэнд давуу байдлын мэдрэмж төрүүлж, өөрсдөдөө сэтгэл хангалуун болгодог байлаа.
Гэвч бодит ертөнцөд тахир дутуу, хараагүй нэгэн Юүан өөрийн дүүтэйгээ олон талаар адилхан Шиао Хүатай хамт бүх цагаа тоглоход дургүйцэхгүй байв.
Шөнийн тэнгэрийн доорх ертөнц нам гүм байлаа. Хөдөлж байгаа цорын ганц зүйл нь сүүдэр мэт хоёр дүрс, нэг бөмбөг байв.
“Шиао Хүа, ингэж орой болтол энд тоглоод байхад зүгээр үү? Чамайг удахгүй харихгүй бол эцэг эх чинь санаа зовохгүй юм уу?” гэж Юүан бараг бүтэн өдрийн турш түүнтэй хамт тоглосноо анзаарсны дараа асуулаа.
“Зүгээр ээ. Шиао Хүа энд үргэлж ганцаараа тоглож байдаг болохоор тэд дасчихсан.”
“...”
Түүнтэй хамт өнгөрүүлсэн хором бүрд Юүаны түүнийг өрөвдөх сэтгэл улам нэмэгдэж байлаа.
“Шиао Хүа, түр завсарлаад би чамд дахиад хэдэн түүх ярьж өгвөл ямар вэ?”
“Түүх үү?”
Шидэт үгийг сонссон даруйд түүний нүд шөнийн тэнгэрийн одод шиг гялалзаж, тэр модны дэргэд суулаа.
Юүан ч мөн түүний хажууд очиж суув.
“Өнөөдөр би чамд өөрийн төрсөн нутгаас сонссон үлгэрүүд ярьж өгнө.”
“Үлгэр үү? Домог, хууч яриа шиг үү?”
“За... яг ч тийм биш. Үлгэр гэдэг нь домог гэхээсээ илүү зугаацуулахын тулд зохиосон богино түүхүүд юм. Бүгд зохиомол учраас бодит биш.”
“Ялгаа нь юу юм?”
“...Сонсож байгаад мэднэ ээ.”
Юүан дэлхий дээр бага байхдаа сонсож байсан алдартай, сонгодог үлгэрүүдээ ярьж эхлэв. Жишээлбэл, ханхүүгийн үнсэлтээр сэрсэн охиныг хэн нэгэн хордуулсан тухай, далай дахь лусын дагинуудын тухай, мөн далайд тулалддаг дээрэмчдийн тухай үлгэрүүд байлаа.
Юүан эдгээр түүхийг сонсоод олон жил өнгөрсөн ч бүгдийг нь тод санаж байв. Тэр үлгэрийн ийм төрөлд дасаж амжаагүй Шиао Хүаг ч ихэд хөгжөөж чадлаа.
“Эдгээр хүмүүс... бүгд эгэл хүмүүс үү?” гэж тэр гэнэт асуулаа.
“Миний мэдэж байгаагаар, тийм.”
“Энэ чинь домгийн араатнууд дэлхийг захирдаг, эсвэл мөнх настнууд Тэнгэрийг орвонгоор нь эргүүлдэг түүхүүдтэй огт адилгүй юм. Энгийн хэрнээ ийм их зугаатай байдаг.”
Эдгээр үлгэрийн гол дүрүүд нь эгэл хүмүүс хэдий ч тэд ийм зугаатай байж чадна гэдгийг Шиао Хүа мэддэггүй байжээ.
“Шиао Хүад ярьж өгөх өөр үлгэр бий юу?” гэж тэр асуулаа.
“Харамсалтай нь, миний санаж байгаа нь энэ л байна. Гэхдээ дараа чамд ярьж өгөхөөр дахиад хэдэн үлгэр олж үзье.”
“Амлалт шүү!”
“Амлалт.” Юүан инээмсэглэв.
“За, тэгвэл одоо Шиао Хүагийн ээлж. Би уншиж өгье.”
Тэр Юүанд Тэнгэрийн Нууц Техникийг зааж өгсөн өнөөх номоо нээлээ.
“Тэр чинь...”
Юүан түүнийг өөр нэг техник заах гэж байгаа эсэхийг гайхав.
“Юүан ах техникээ аль хэдийн сурсан ч бүрэн эзэмшээгүй байгаа. Гэхдээ Юүан ахын хүчирхэг ойлгох чадварыг бодвол Шиао Хүа Юүан ах удахгүй бүрэн эзэмшинэ гэж итгэж байна.”
Ингээд тэр уншиж эхлэв.
Гэвч энэ удаа Юүан эхэнд нь бүхнийг ойлгож чадсан ч удалгүй ойлголт нь тасарч эхэллээ. Өрнөл нь ахих тусам улам гүнзгийрч, нууцлаг, гүн утгатай болж буй түүх сонсож байгаа мэт санагдав.
—
Шиао Хүа хэдхэн арван хуудастай номыг уншиж дуусгахад бараг нэг цаг зарцууллаа.
Дууссаныхаа дараа тэр Юүаны царайг ажиглав. Юүан нүдээ анин хөдөлгөөнгүй сууж байлаа. Түүний царай тайван бөгөөд яг л гүн төвлөрлийн байдалд орсон мэт харагдана.
‘Юүан ах үнэхээр суут ухаантан юм...’ гэж тэр дотроо бувтнав. ‘Бусдад олон удаа оролдож байж ойлгодог зүйлийг чи ганцхан удаад ойлгож байна. Бусдад сурахад олон жил зарцуулдаг зүйлийг чи хэдхэн цагт сурдаг.’
Тэр Юүаны царайнаас нүд салгалгүй ширтэж байлаа. Түүний төрхөд татагдсан мэт харагдана.
‘Чи үнэндээ хэн юм бэ?’
—
«Тэнгэрийн Нууц Техникийг ойлгох чадвар тань ихээхэн нэмэгдлээ»
«Тэнгэрийн Нууц Техникийн эзэмшлийн түвшин нэмэгдлээ (1 → 2)»
«Та Тэнгэрийн хоёр дахь нууц техник — Тэнгэрийг Хуваах Сэлмийн Дайралтыг сурлаа»
—
«Тэнгэрийн хоёр дахь нууц техник — Тэнгэрийг Хуваах Сэлмийн Дайралт»
«Зэрэглэл: Ариун»
«Эзэмшлийн түвшин: 1»
«Тайлбар: 10,000 Ци зарцуулна. Идэвхжүүлэхийн тулд сэлэм барьсан байх ёстой. Замд нь саад болохоор зүрхэлсэн бүхнийг устгах гэрлийн багана үүсгэнэ.»
—
Юүан нүдээ дахин нээхэд Шиао Хүа толгойгоо түүний өвөр дээр тавин амарч байлаа. Шөнө аль хэдийн өнгөрч, нар тэнгэрийн хаяанаас цухуйж байв.
“Өглөө болчихсон юм уу?”
Тэр ийм гүн төвлөрлийн байдалд хэр удаан байснаа гайхлаа.
“Өө... Юүан ах сэрчихсэн үү?”
Шиао Хүа нүдээ нухлан, юу ч болоогүй мэт босож суулаа.
“Гэгээрлийн үеэр шинэ зүйл сурсан уу?”
“Гэгээрэл гэж үү? Тэр мэдрэмжийг ингэж нэрлэдэг юм уу?”
“Мм.”
“Тийм байна... Би Тэнгэрийн Нууц Техникийн хоёр дахь шатанд хүрч, Тэнгэрийг Хуваах Сэлмийн Дайралтыг сурсан.”
Шиао Хүа ердийнхөөсөө арай томорсон нүдээр Юүаныг гайхсан шинжтэй ширтэв.
“Сайн байна, Юүан ах аа.”
Хэсэг хугацааны дараа тэр түүнд эрхий хуруугаа гозойлгов.
“Гэхдээ чиний бясалгалын суурь хүрэлцэхгүй байгаа болохоор одоохондоо ашиглаж чадахгүй.”
“Тийм ээ, идэвхжүүлэхэд 10,000 Ци хэрэгтэй гэж байна. Бясалгахдаа шингээдэг Цитэй адилхан юм уу?”
Шиао Хүа түүний асуултад толгой дохив.
“Одоогоор надад 5,010/10,000 Ци байна гэж байна. Хэрэв үүнийг дүүргээд техникээ ашиглавал Ци маань шавхагдаж, буцаад нөхөгдөх хүртэл бясалгах хэрэгтэй болох юм биш үү?”
“Шавхагдсан Ци чинь аяндаа нөхөгдөж, анхны хэмжээндээ эргэн очно. Тиймээс техник ашиглах бүрдээ заавал бясалгах шаардлагагүй. Гэхдээ Ци аяндаа нөхөгдөхөд цаг ордог бөгөөд энэ нь бясалгалыг удаашруулна. Тиймээс бясалгагчид Ци-гаа дэмий үрэхээс зайлсхийдэг.” Шиао Хүа яг л мэргэжилтэн мэт түүнд тайлбарлав.
“Мөн Ци тодорхой хэмжээнээс доош орвол бие чинь Ци-гаа нөхөж дуустал сул дорой байдалд орно. Хэтэрхий ноцтой тохиолдолд ухаан алдах, бүр бясалгах чадвараа ч алдах магадлалтай.”
Юүан бүх мэдээллийг аажмаар тунгаав.
“Хэрэв надад 100 Ци байгаад, би 10 Ци шаарддаг техник ашиглавал үлдсэн 90 Ци маань бясалгал хийх шаардлагагүйгээр аяндаа 100 болж нөхөгдөх үү?” гэж тэр лавлан асуулаа.
Шиао Хүа толгой дохиход Юүан системийг бүрэн ойлгов.
“Тэгэхээр энэ нь бусад тоглоомтой адилхан ч, илүү их зохицуулалт шаарддаг багахан ялгаатай юм байна. Техник ашиглахад Ци хэрэгтэйгээс гадна бясалгалын түвшинг ахиулахад ч хэрэгтэй. Шаардлагагүй бол ашиглахгүй байсан нь дээр.”
“Баярлалаа, Шиао Хүа. Чи байгаагүй бол би одоо ч юу ч мэдэхгүй байх байлаа.”
“Юүан ах аа, талархлыг үгээр биш, үйлдлээр илэрхийлдэг.”
Тэр өөрийн толгойг алгадахад Юүан инээв.
“Тийм ээ, тийм. Маш их баярлалаа...”
Тэр гараа Шиао Хүагийн толгой дээр тавин хэллээ.
—
Шиао Хүа сэтгэл ханасны дараа Юүан босож,
“Би дахиад явах цаг болжээ. Гэхдээ дараа буцаж ирнэ” гэв.
Энэ удаа Шиао Хүа түүнийг зогсоосонгүй, толгой дохив.
“Баяртай, Юүан ах аа. Буцаж ирээд Шиао Хүатай дахиад тоглоорой, за? Алив, үүнийг ашиглаад намайг дуудаж болно.”
Тэр хүзүүнээсээ саяхан тайлсан зүүлтээ Юүанд өгөв.
Юүан нэг их бодолгүй зүүлтийг хүлээн авлаа.
“Тэгвэл дараа уулзъя.”
Тэр түүн рүү даллаад, нарны гэрэл дундаас сүнс мэт алга болов.
Юүан явсны дараа Шиао Хүа түүний зогсож байсан газрыг хэсэг бодлогоширсон байдалтай ширтэж байгаад тоглоомоос гарлаа.
“Шиао Хүатай тоглосонд баярлалаа...”
Түүний бие гэнэт анивчиж эхэлсэн бөгөөд үзэсгэлэнтэй гэрлээр гэрэлтэв.
“Үнэхээр хөгжилтэй байлаа... үнэхээр, үнэхээр хөгжилтэй байлаа...”
Түүний бие аажмаар галт хорхойтой төстэй өчүүхэн гэрлүүд болон задарч, үүлс рүү хөвөн одсоор алга болов.
«Баяр хүргэе! Тоглогч Юүан дэлхийн анхны нуугдсан даалгаврыг гүйцээлээ!»
Тэр шөнө одод түгсэн тэнгэрээр нэгэн эгдүүтэй, хүүхдийн хоолой цуурайтав.
“Юүан ах аа...”