“Биднийг Уулын Эзэн рүү аваач!” гэж Ло Линг харуулд хэлэв.
Гэвч тэднийг явахаас өмнө Юүан Шиао Хүад хандан,
“Уулын Эзэнийг би ганцаараа дийлж чадна. Энд байгаа хүмүүсийг мангасууд дарахаас сэргийлж чи үлдэж болох уу? Дараа нь над дээр хүрээд ир,” гэв.
Тэнд байсан хүмүүс хэдийнэ туйлдаж байгаа харагдаж байлаа. Хэрэв тэр ингэж гэнэт явчихвал эндхийн хамгаалалтад юу тохиолдохыг Юүан төсөөлж ч чадахгүй байв.
Шиао Хүа толгой дохин,
“Шиао Хүа энд байгаа араатнуудыг зохицуулъя,” гэв.
“Баярлалаа, Шиао Хүа.”
“Та хоёр бас энд үлдээд түүнд тусал,” гэж Ло Линг дүү нартаа хэлэв.
Юүан Ло Линг болон харуулыг даган Уулын Эзэн рүү явж, харин Ло Ли, Ло Минг хоёр Шиао Хүатай үлдэн хүмүүст туслахаар болов.
Юүаныг явсны дараа Ло Ли Шиао Хүад бөхийн,
“Ахмад Шиао, биднийг халамжилж өгнө үү,” гэв.
Шиао Хүа толгой дохин, тулааны талбар дээрх хэдэн зуун мангас руу харав.
‘Тэднийг нэг нэгээр нь алах юм бол үүрд үргэлжлэх нь…’ гэж тэр дотроо бодлоо.
‘Юүан ах орчноо мэдэрч, байгальд сүйрэл учруулахгүй л бол хүчээ ашиглаж болно гэсэн…’
“Харуулуудад ухрахыг хэл,” гэж Шиао Хүа гэнэт Ло Лид хэлэв.
“Т-Тэгье!” гэж Ло Ли толгой дохилоо. Түүний нүүрэн дээрх ноцтой байдлыг харсан тул үгэнд нь эргэлзэж зүрхэлсэнгүй.
“Ухраарай! Харуулууд аа! Хаалга руу буцаж ухар!” гэж Ло Ли чангаар хашхирлаа.
Түүний үгийг сонссон харуулууд тэр даруй хаалга руу гүйлдэн буцав. Тэд дахиж тулалдах шаардлагагүй болсондоо бүр тайвширч байлаа.
Гэвч бусад тоглогчид энэ санаанд оромгүй үйл явдалд алмайрав.
“Юу болоод байна?! Мангасууд яах юм?!”
“Бүх тулааныг биднээр хийлгэх гээ юу, новшийн NPC вэ?!”
“Яах вэ! Тэгвэл надад илүү олон оноо л ирнэ!”
Тоглогчдын уур хилэнг үл тоон Ло Ли Шиао Хүад,
“Ахмад Шиао, харуулууд хаалга руу ухарчихлаа! Танд хангалттай юу?” гэв.
Шиао Хүа толгой дохин, гүнзгий амьсгаа аваад нүдээ анилаа.
“…”
Хэдэн хором чимээгүй болсны дараа тэр нүдээ аажуухан нээв. Түүний харцанд Тэнгэрийн хүслийг агуулсан мэт алтан гэрэл гялалзаж байлаа.
Тэр баруун гараа тайвнаар агаарт өргөөд, дараа нь алгаа гүн утгатай хөдөлгөөнөөр доош дарав.
“Тэнгэрлэг Орон…” гэж Шиао Хүа нам дуугаар бувтнав.
ПҮН!
Шиао Хүагийн Сүнслэг Хааны бясалгалын түвшин гэнэт тэсрэн гарч, харанхуй тэнгэрийг гэрэлтүүлэв. Бүх газар алтан гэрлээр дүүрч, яг л нарны гэрэлд умбасан мэт болов.
“Э-Энэ алтан гэрэл юу вэ?! Юу болоод байна?!”
Тоглогчид ч, харуулууд ч энэ үзэгдэлд алмайрав.
Тоглогчид юу болж байгааг ойлгохгүй байх зуур мангасууд гэнэт өвдсөндөө орилж эхлэв. Тэднийг нядалж байгаа мэт сонсогдож байтал…
Шалч!
Алтан гэрэлд, Шиао Хүагийн Тэнгэрлэг Оронд байсан мангасууд үл үзэгдэх асар том чулуу дээрээсээ унаж, хавтгай болтлоо няцлагдсан мэт махан зуурмаг болон бутрав.
Хэдхэн секундын дотор Тэнгэрлэг Оронд хавтгай болсон араатнуудын цогцос л үлдлээ.
“…”
Тэнд байсан хүмүүс энэ цочирдом дүр зураг, Шиао Хүагийн аймшигтай хүч чадлыг харсныхаа дараа бүх газар нам гүм болов.
Энэ хооронд хотын нөгөө талд Юүан гэнэт нэг дор хэдэн мянган оноо авсандаа цочирдов.
«+1,169 оноо»
«+1,014 оноо»
«+2,841 оноо»
‘Юу вэ? Энэ бүх оноо хаанаас гараад ирэв? Шиао Хүа дахиад хэтрүүлчихээгүй байгаа даа…’ гэж Юүан дотроо уулга алдав.
“Уулын Эзэн байна!” гэж харуул гэнэт хэлэв.
“Тэр Уулын Эзэн гэж үү…?” гэж Юүан холоос асар том, долоон метр өндөр хар баавгайтай тулалдаж буй хэсэг харуулыг хараад дуугүй болов.
Ло Линг нүүрэндээ ноцтой төрх гарган толгой дохив.
“Тийм ээ, тэр бол Уулын Эзэн буюу Хар Араатан. Биднийг хамгийн сүүлд харснаас хойш Сүнслэг Дайчны зургаа дахь түвшинд хүрсэн бололтой. Аав минь яагаад түүнд ялагдсаныг гайхах зүйл алга…”
“Чи түүнийг ялж чадна гэж бодож байна уу?” гэж Ло Линг санаа зовсон харцаар түүн рүү харав. Түүнээс хэт их зүйл шаардаж байгаа юм биш биз хэмээн санаа зовж байлаа.
“Би чадах бүхнээ хийнэ,” гэж Юүан хэсэг хүлээснийхээ дараа хариулав.
“Өөрийгөө хэт их шахах хэрэггүй, бясалгагч Юүан. Хэрэв чи түүнийг ялж чадахгүй бол зүгээр л зугтаарай.”
“Энд түүнийг ялалгүй орхивол хот сүйрч магадгүй гэдгийг мэдсээр байж би яаж тэгж чадах юм бэ?” гэж Юүан даруй толгой сэгсрэв.
“Бясалгагч Юүан…” гэж Ло Линг түүн рүү биширсэн харцаар харав. Тэр яг л баатрынхаа өмнө зогсож буй хүүхэд, эсвэл шүтээнээ харсан өсвөр насны хүүхэд шиг харагдаж байлаа.
Хэдэн хормын дараа тэд хангалттай ойртож очиход, аль хэдийн хүч чадлынхаа хязгаарт тулсан харуулууд руу Ло Линг хашхирлаа.
“Буцацгаа! Тусламж ирлээ!”
“Залуу хатагтай!”
Харуулууд Ло Линг болон түүний хажууд зогсож буй, сүрдэм аура цацруулсан масктай мэргэжилтнийг хараад нүүрэнд нь баяр хөөр тодров.
Уулын Эзний өмнө очсоныхоо дараа Ло Линг Юүанд,
“Бясалгагч Юүан, би чадах бүхнээрээ танд тусална,” гэв.
Юүан толгой дохин, маскныхаа завсраар Уулын Эзэн рүү ноцтой харцаар ширтэв.
‘Ямар аймшигтай харц, цусанд шунасан аура вэ. Энэ Уулын Эзэн Демон аалзнаас яахын аргагүй хүчтэй юм…’
Ийм аймшигтай өрсөлдөгчтэй нүүр тулсан ч Юүан Демон аалзтай тулалдаж байх үеийнхээсээ илүү тайван байлаа. Магадгүй энэ нь Хар хаш маскны нөлөө, эсвэл тэр ийм нөхцөл байдалд зүгээр л дасаж эхэлсэнтэй холбоотой байж болох юм. Гэвч энэ мөчид түүний оюун санаа бүрэн амар амгалан байв.
“…”
Юүаны өөртөө итгэлтэй аураг мэдэрсэн Уулын Эзэн нүдээ нарийсган түүн рүү чимээгүй ширтэв.
Хэдэн секундын дараа тэр баргар дуугаар,
“Та нар хэчнээн олон мэргэжилтэн авчирсан ч би энэ хотыг нурааж, хүүгийнхээ өшөөг авна!” гэв.
РОАААР!
Уулын Эзэн чих дүлийрэм архиралт гаргаад, алах санаагаар дүүрсэн улаан нүдээрээ Юүан, Ло Линг хоёр руу ухасхийв. Түүний алхам бүрт газар доргин чичирч байлаа.