Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно

10-р анги

10-р бүлэг — Мөрийцье!

Нэг сарын хугацаа нүд ирмэхийн зуур өнгөрчээ.

Өнөөдөр Дуан Лин Тянь, Ли Же хоёрын тулаан болох өдөр байлаа.

Үүр цайсан үе. Цэвэр цэмцгэр өрөөнд…

Дуан Лин Тянь босож, усанд орж байсан торхноос гарлаа.

Тэр Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэний сүүлчийн хэсгийг дөнгөж хэрэглэж дууссан байв.

Дуан Лин Тянь бадайрсан биеэ аяархан сэгсэрч, дотор нь агуулагдах хүчийг мэдрэхэд амных нь буланд үл мэдэг инээмсэглэл тодров.

Энэ бүтэн сарын хүнд хөдөлмөр талаар өнгөрсөнгүй!

Сарын турш хүнд хүчир бясалгал хийсний дараа Дуан Лин Тяний царай дахь балчир төрх бага зэрэг арилжээ.

Биеэ удаан хугацаанд чангаруулсны үрээр Дуан Лин Тяний бие чийрэг, бат бөх болсон байлаа.

Биед нь наалдсан хар ягаан хувцас төгс галбирыг нь улам тодотгож байв.

Биеэ чангаруулж дуусаагүй, тулаанч болоогүй байхдаа сарын өмнө өвчтэй мэт харагддаг байсан төрхөөсөө тэр одоо шал өөр хүн шиг болжээ.

Тэгтэл гаднаас хаалга зөөлөн тогших чимээ сонсогдов.

— Залуу эзэн ээ, та сэрсэн үү?

Булбулын дуу мэт уянгалаг хоолой сонсогдоход Дуан Лин Тяний тайван төрхөнд зөөлөн өнгө үл ялиг тодорлоо.

Хувцсаа сайтар өмсөөд Дуан Лин Тянь халхавчны цаанаас гарч, хаалга руу аажуухан алхав. Дараа нь гараа сунган хаалгаа нээлээ.

Хаалга нээгдэхэд зөөлөн, бүлээн нарны туяа өрөөнд цутган орж, Дуан Лин Тяний биед тусав.

Гадаа нарийхан, уян гоолиг залуу охин Дуан Лин Тяньтай харц тулгарав. Тэдний харц нийлэхэд охин сандарсан мэт толгойгоо бөхийлгөж, нүүрэнд нь үл ялиг улаан туяа тодорлоо.

Залуу охин өсөн бойжиж буй галбирыг нь тодотгосон цайвар ногоон хувцас өмсжээ.

Дөнгөж дэлгэрч буй хос цэцэг мэт цээж нь залуу насны дур булаам байдлыг өөрийн эрхгүй илтгэж байв.

Нэг гараар тэвэрч хүрэхээр нарийхан бэлхүүсийг нь салхинд намирах цайвар цэнхэр бүс ороожээ…

Гадаа зогсох залуу охиныг ширтсээр Дуан Лин Тянь хэсэг зуур бодол нь сарнисан мэт болов.

— Кэ Эр, чи их эрт сэржээ.

Сэхээ орсон мэт болж, Дуан Лин Тянь үл ялиг инээмсэглэв.

Тэр дотроо аяархан санаа алдав. Өнгөрсөн сард биеэ чангаруулж дууссанаас хойш Кэ Эрийн галбир улам бүр дур булаам болж байлаа.

Дуан Лин Тянь охиныг ажин шинжсээр байтал Кэ Эрийн нүүр цус дуслах шахам улайжээ.

— Залуу эзэн ээ, хатагтай түрүүлээд явна гэж хэлсэн. Таныг сэрээгээд хамт оч гэж намайг явуулсан юм. Таныг ингэж эрт сэрчихсэн байна гэж бодсонгүй.

Залуу охин нүдээ ирмэв. Бургасны навч мэт хөмсөг нь хавирган сар шиг тахийж, тэр аяархан толгой дохилоо.

Охины хэлсэн үг Дуан Лин Тянийг аргагүйдэн инээхэд хүргэв.

— Кэ Эр, чи… Бие Чангаруулах шатны хоёрдугаар түвшинд хүрчихсэн юм уу?

Охин түвшнээ ахиулсныг анзаарсан Дуан Лин Тянь гэнэт цочирсон харцаар түүн рүү ширтэв.

— Энэ бүхэн залуу эзэн таны тусламж, надад найруулж өгсөн эмийн шингэний ачаар болсон. Тэр байгаагүй бол Кэ Эрийн ахиц ингэж хурдан байхгүй байсан.

Залуу охины тунгалаг нүд үл ялиг хөдөлж, бургасны навч мэт хөмсөг нь зөөлөн өргөгдөв. Тэр аяархан эрүүгээ дохиход амных нь буланд сэтгэл булаам инээмсэглэл тодорлоо.

— Эмийн шингэн бол зөвхөн туслах зүйл. Хамгийн гол нь чамд төрөлхийн сайн авьяас байна. Хяруу Бурхны Сэлэмний Арга чамд маш тохирох бололтой… Кэ Эр, чи сэлэмний бясалгалын арга бясалгаж байгаа болохоор сэлэм хэрэгтэй. Үдээс хойш чамайг дагуулаад сэлэм авахаар явъя.

Дуан Лин Тянь толгой сэгсрэн инээмсэглэв.

— Залуу эзэн, та Хяруу Бурхны Сэлэмний Аргын Бие Чангаруулах хэсэгт тохирох сэлэмний арга байдаггүй гэж хэлээгүй бил үү?

Залуу охин тунгалаг нүдээ ирмэв.

— Би чамд өөр сэлэмний аргууд зааж өгье. Сурмаар байна уу?

Дуан Лин Тянь тоглоом шоглоомын өнгөөр асуув.

— Тийм ээ!

Охин Дуан Лин Тянь амласнаасаа буцчих вий гэсэн мэт яаран толгой дохилоо.

— Кэ Эр, явцгаая.

Дуан Лин Тянь өрөөнөөсөө гарч, арынхаа хаалгыг хаагаад гараа сунган залуу охины зөөлөн, нарийхан гарыг атгав. Түүний хөдөлгөөн маш жам ёсны, эвлэгхэн байлаа. Яг л үүнийг тоолж баршгүй олон удаа давтсан мэт.

— Тийм ээ, хатагтайг биднийг удаан хүлээлгэж болохгүй.

Залуу охины царайд аз жаргалын инээмсэглэл тодорч, тэр бяцхан гараараа залуугийн гарыг чанга атгав.

Залуу хос гар гараасаа хөтлөлцөн хашаанаас гарч, Ли овгийн Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимыг чиглэн алхлаа.

Замд тааралдсан олон хүний харцанд атаархал, бишрэл, үзэн ядалт зэрэгцэн оршиж байв.

Зарим Ли овгийн шавь нар Дуан Лин Тянийг яг одоо л нүднээсээ гал цацруулах гэж байгаа мэт ширтэж байв. Тэд Дуан Лин Тянийг түлхэн зайлуулаад оронд нь өөрсдөө очихыг хүсэж байлаа.

Мөн Кэ Эрийг харахдаа атаархсан царай гаргах залуу охид ч байв. Кэ Эр үнэхээр бяцхан тэнгэрийн дагина мэт үзэсгэлэнтэй байлаа.

……

Ли овгийн Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхим нь ногоон чулуугаар хучсан асар том талбай байлаа.

Талбайн гаднах газар үл ялиг өндөрлөг бөгөөд одоо тийш чиглэсэн хүмүүсийн цуваа тасрахгүй байв. Тэд бүгд цуглан ирж буй Ли овгийн шавь нар байлаа. Хөл хөдөлгөөн ихтэй, шуугиан нь тэнгэрт хадаж байв.

— Ердөө хоёр залуугийн тулаан байхад Ли овгийн бараг бүх ахлагч хүрэлцэн иржээ. Ямар сүртэй үйл явдал вэ!

— Тийм ээ. Ли овгийн захын эрхлэгчид хүртэл Сэрүүн Салхин Суурингаас буцаж иржээ. Өнөөдрийн үйл явдлын сүр хэмжээ насанд хүрсний ёслолоос дутахгүй байна.

— Миний бодлоор бүх ахлагч буцаж ирсэн нь Долоодугаар ахлагч Их ахлагч болон овгийн тэргүүнийг гэрчээр оролцуулахаар урьсантай холбоотой. Тэд ирэхээс өөр аргагүй. Ирэхгүй бол хүндэтгэлгүй хэрэг болно.

……

Тулааны урлагийн бэлтгэлийн талбайн урд суудал зассан өндөр тавцан байлаа. Олон хүн аль хэдийн сууж, анхилуун цай шимэн тухалжээ.

Тэд бол Ли овгийн дээд тушаалтнууд байв.

Ли овгийн тэргүүн Ли Нань Фэн голд нь суужээ.

Түүний дэргэдэх хоосон суудлаас бусад бүх суудал эзлэгджээ. Ли овгийн эдгээр ахлагч бүрийн ард хэд хэдэн залуу хөвгүүд, охид зогсож байв.

Ли овгийн Есдүгээр ахлагч Ли Роу захад сууж байв. Түүний царай тайван, яг л түүний өмнө Тай уул нурсан ч төрх нь хувирахгүй мэт.

— Есдүгээр ахлагч аа, та өөрийгөө сайн барьдаг юм байна.

Долоодугаар ахлагч Ли Кунь, Ли Роу хоёрын дунд Наймдугаар ахлагч сууж байлаа. Ли Кунь Наймдугаар ахлагчийн дээгүүр тонгойж, Ли Роу руу хараад аяархан инээмсэглэв.

Ли Кунийн царайд ялалтдаа бүрэн итгэсэн байдал тодорч байлаа.

Ли Роу түүний үгийг сонсоогүй мэт огт тоосонгүй. Үүнийг хараад голд нь сууж байсан Наймдугаар ахлагч ч аргагүй хачин инээмсэглэл тодрууллаа.

— Хм!

Ли Кунь ууртайгаар гунганав.

Тэр Ли Роу энэ жүжгээ хэр удаан үргэлжлүүлж чадахыг харахыг хүсэж байлаа.

Өнөөдөр хүү Ли Же нь Дуан Лин Тянийг гарцаагүй тахир дутуу болгож, шархаасаа эдгэрч чадахгүй болсон тэр хүүгийн өшөөг авна.

— Их ахлагч!

— Их ахлагч!

……

Хүмүүсийн цуваа хоёр тийш хуваагдав.

Хүндэтгэл бишрэл дүүрэн мэндчилгээний дунд нэгэн өтөлсөн эр өндөр тавцан өөд алхаж гарлаа.

Тэр бол Ли овгийн Их ахлагч Ли Хуо байв!

— Их ахлагч!

Овгийн тэргүүн Ли Нань Фэнээс эхлээд Ли овгийн бүх ахлагч босож, өтөлсөн эрд хүндэтгэлтэйгээр ёслон мэндлэв.

Энэ өтөлсөн эр Ли овгийн хамгийн хүчирхэг хүн төдийгүй, мөн Есдүгээр зэрэглэлийн нэр хүндтэй алхимич байлаа.

Үүлэн Тивд зөвхөн зэрэглэлтэй алхимичийг л жинхэнэ алхимич гэж үздэг байв.

Алхимич болохын тулд туйлын хатуу шаардлагуудыг хангах хэрэгтэй.

Цөм Бүрэлдүүлэх шатны мянган тулаанчийн дундаас нэг нь ч алхимич болж чадахгүй байх тохиолдол бий гэж хэлж болно.

Сэрүүн Салхин Суурингийн гурван гэр бүл тус бүр нэг Есдүгээр зэрэглэлийн алхимичтай байлаа.

Гэхдээ Ли овгийн алхимич нь өөрсдийнх нь төрөл нэгтэн байсан бол нөгөө хоёр гэр бүлийн алхимичийг их хэмжээний мөнгө төлж урин авчирсан байв. Тиймээс тэдгээр алхимичид хүссэн үедээ явж болох байлаа.

Өтөлсөн эр аяархан толгой дохин, овгийн тэргүүн Ли Нань Фэний дэргэдэх суудалд суув. Дараа нь нүдээ анин, оюун санаагаа амраав.

— Же хүү минь, Их ахлагч аль хэдийн ирчихсэн байна. Талбайд гар.

Долоодугаар ахлагч ард нь зогсох Ли Жед хэлэв. Ли Же толгой дохин, өргөн уудам Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхим руу алхаж орлоо.

— Их ахлагч хүртэл ирчихээд, Ли Же талбайд гарсан байна. Гэтэл Дуан Лин Тянь яагаад ирээгүй байгаа юм бол?

— Дуан Лин Тянь ямар их бардам юм бэ!

— Ирэхээс айчихсан юм биш биз?

……

Тулааны урлагийн бэлтгэлийн танхимыг хүрээлэн зогсох Ли овгийн шавь нар хоорондоо ярилцаж эхлэв. Тэдний зарим нь Дуан Лин Тянийг бүр дорд үзэж байлаа.

— Есдүгээр ахлагч аа, Их ахлагч хүртэл ирчихлээ. Таны хүү Дуан Лин Тянь яагаад ирээгүй байгаа юм бэ? Ирэхээс айчихсан юм биш биз?

Долоодугаар ахлагч өндөр тавцан дээрээс зориуд чанга дуугаар хэлэв.

— Санаа зоволтгүй, Долоодугаар ахлагч аа. Хүү маань тулаанд оролцохоор зөвшөөрсөн л бол мэдээж ирнэ.

Ли Роу аяархан «хм» гэж дуугарлаа.

— Есдүгээр ахлагч аа, өнөөдрийн тулааныг явуулах шаардлагагүй гэж би бодож байна. Хүүгийнхээ өмнөөс бууж өгвөл ямар вэ? Ингэвэл ядаж тэр гэмтэхгүй, та хоёрын харилцаа муудахаас ч сэргийлнэ.

Ли Куньтэй дотно харилцаатай, нүүрэндээ хутганы сорвитой эр Ли овгийн Зургадугаар ахлагч Ли Пин хүйтнээр хэлэв.

— Зургадугаар ахлагч аа, таны хэлж буйгаар бол Ли Же заавал ялна гэж бодож байна уу?

Тавдугаар ахлагч тэсэлгүй асуув.

— Энэ бол олонд илэрхий үнэн.

Ли Пин инээмсэглэв.

— Тэгвэл, Зургадугаар ахлагч аа, мөрийцье… Ли Же ялбал би танд таван зуун мөнгөн зоос өгье. Харин Дуан Лин Тянь ялбал та надад таван зуун мөнгөн зоос өгнө. Яаж байна?

Ли Тин Ли Пин рүү гүнзгий ширтсээр ийнхүү аажуухан хэлэв.

Ли овгийн ахлагчид сар бүр хорь хүрэхгүй мөнгөн зоосны цалин авдаг байлаа. Гэтэл Ли Тин санаанд оромгүйгээр хэдэн жилийн цалинтайгаа тэнцэх мөнгийг мөрийд тавьжээ!

Овгийн тэргүүн Ли Нань Фэн тэргүүтэй, энд байсан Ли овгийн дээд тушаалтнууд Ли Тин рүү цочирсон харцаар харав. Түүнийг Дуан Лин Тяньд ингэтлээ итгэлтэй байна гэж хэн ч төсөөлөөгүй байлаа.

Их ахлагч Ли Хуо хүртэл нүдээ нээн, Ли Тин рүү гүнзгий ширтэв.

Ли Тиний хэлснийг сонсоод Ли Пиний нүд хурц гэрлээр гялалзав.

Тэр угаасаа мөрий тавих дуртай хүн бөгөөд бүр мөрийд донтсон нэгэн гэж хэлж болохоор байв. Түүний хувьд Ли Тин өөрт нь үнэгүй мөнгө өгч байгаа мэт санагджээ.

Ганц асуудал нь тэр яг одоо таван зуун мөнгөн зоосгүй байлаа.

Түүний мөнгөний ихэнх нь мөрийтэй тоглоомын газарт үрэгдсэн байв.

— Зургадугаар ахлагч аа, та айж байгаа юм уу?

Ли Пин дуугүй байхыг хараад Ли Тин инээв.

Ли Пиний царай тэр даруй улайв. Тэр урагш тонгойн, Долоодугаар ахлагч Ли Кунь рүү харав.

— Зургадугаар ахлагч аа, би танд таван зуун мөнгөн зоос зээлж өгье. Түүнчлэн дахиад таван зуун мөнгөн зоос гаргаж, Тавдугаар ахлагчтай мөрийцье. Тавдугаар ахлагч аа, та надтай мөрийцөх үү?

Ли Же Ли Пиний хүндрэлийг анзааран ийн хэлэв. Тэр Ли Тин рүү хурц харцаар ширтлээ.

Ли Тин хөмсгөө зангидлаа.

Таван зуун мөнгөн зоос гэдэг нь хэдхэн жилийн цалинтай нь дүйцэх боловч тэр хэдэн жилийнхээ зардлыг хасаж тооцвол Ли Тинд ердөө найман зуу орчим мөнгөн зоосны хуримтлал үлджээ.

Харин мянган мөнгөн зоос хуримтлуулж чаддаг Ли Кунь Ли овгийн ахлагчдын дунд чинээлэгт тооцогдохоор байлаа.

Өөрөөр хэлбэл, Ли Кунь бүх хөрөнгөө дэнчинд тавин, хамаг байдгаараа мөрийцөж байлаа!

10-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно10-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах