Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно

20-р анги

20-р бүлэг — Нэг цохилтоор цус цацарна

— Надад зөөлөн хандахгүй гэнэ ээ?

Гурван залуугийн хэлсэн үгийг сонсоод Дуан Лин Тянь гэмгүй, гэнэн цайлган инээд алдаж эхлэв.

— Юундаа инээгээд байгаа юм?

Фан овгийн залуусын нэг нь царайгаа барайлган хашхирлаа.

— Чэнь авхайн өмнө дүр эсгэн өөрсдийгөө гайхуулах гэсэн сэтгэлийг чинь ойлгож байна. Гэхдээ та гурав надад зөөлөн хандахгүй байж чадна гэж бодох тийм их итгэлийг хаанаас олсонд чинь л инээд хүрээд байна. Хэрэв би андуураагүй бол та гурав Фан овгийнх, тийм үү?

Дуан Лин Тяний инээмсэглэл улам тодров. Түүний ухаалаг харц тэдний санааг нэвт харчихсан мэт байлаа.

Үнэндээ өмнөх Дуан Лин Тяний дурсамжид гурван залуугийн нэгнийх нь талаарх бүдэг бадаг дурсамж байлаа. Тэр Фан овгийн залуу эзэн Фан Жяны гар хөлийн нэг байсан бололтой.

— Зөв байна, бид Фан овгийнх. Одоо Фан, Чэнь хоёр овгийн хүмүүс энд байна. Харин чи ердөө жаахан хүүхэд. Бидэнтэй сөргөлдөх гэж байгаа юм биш биз?

— Тийм ээ, чам шиг жаахан хүүхэд Фан, Чэнь хоёр овогтой сөргөлдөж чадах юм уу?

— Чэнь авхайгаас уучлал гуйж, хурдан мөргө. Тэгвэл бид чамайг амьд үлдээж магадгүй!

Фан овгийн гурван залуу Дуан Лин Тянийг сүрдүүлж байлаа. Тэд өөрсдөө түүнээс арай л ах балчир хүүхдүүд гэдгээ мартсан бололтой.

— Чэнь овгийн ууган охин Чэнь овгийг төлөөлж чадна гэдэгтэй би санал нийлнэ...

Дуан Лин Тянь туйлын нухацтайгаар толгой дохив. Хажууд нь зогсож байсан Чэнь Мэй Эр үүнд сэтгэл хангалуун болов.

Гэвч Дуан Лин Тяний дараагийн үг Чэнь Мэй Эрийн царайг тас харлан барайтууллаа!

— Харин эмэгтэй хүн харахаараа хөл нь салганадаг та гурав Фан овгийг төлөөлж чадах уу? Үнэнийг хэлэхэд, энэ бол миний амьдралдаа сонссон хамгийн хөгийн онигоо байна! Би бүр Чэнь авхайг ч бас басамжилсан. Та гуравт өөрөөр хандах гэж үү?

Дуан Лин Тянь үгээ хэлж дуусаад үл тоосон шинжтэй царай гаргав. Гэвч нүдэнд нь тогтсон овжин инээмсэглэлээс энэ бүхнийг санаатай хийсэн нь илт байлаа.

— Чи үхлээ эрлээ!

Дуан Лин Тянь тэднийг Чэнь Мэй Эрийн өмнө элэг доог болгосонд гурван залуу ичсэндээ уурлан хилэгнэв.

— Яах вэ, зодолдох уу?

Дуан Лин Тянь инээж эхлэв.

— Танай Агар модны зоогийн газар цаанаа нөлөөтэйг би мэднэ. Тиймээс тэд түрүүлж гар хүрвэл миний талд гэрч болж өгөөрэй.

Дуан Лин Тянь холгүй зогсож байсан үйлчлэгч рүү шууд хараад ингэж хэлэв.

Үйлчлэгч Дуан Лин Тянийг гүнзгий ажиглахдаа насанд хүрсэн хүнд ч заавал байдаггүй алсын хараа, өөртөө итгэх итгэлийг олж харлаа. Бүх зүйл түүний хяналтад байгаа мэт санагджээ.

— Бид түрүүлж гар хүрлээ гээд яах юм? Довтол!

Фан овгийн залуусын нэг нь хашхирлаа. Гурвуулаа зэрэг дайрч, Дуан Лин Тянь руу ширүүн ойртон ирэв. Тэдний довтолгоо өршөөлгүй бөгөөд бүгд Дуан Лин Тяний амин цэгүүдийг чиглэж байлаа...

— Залуу эзэн!

Кэ Эр хашхираад, сэлмээ авахад бэлдэв.

Гэвч ширээн дээрх сэлэм рүү гараа сунгах мөчид сэлэм аль хэдийн Дуан Лин Тяний гарт орсныг анзаарав.

Түүний харсан зүйл гэвэл нил ягаан өнгийн гялбаа цахилан өнгөрөөд, сэлэм тасхийх чимээтэйгээр хуйндаа буцан орсон явдал байлаа.

Дараагийн агшинд...

Гурван цочмог хашхирааны хамт цус зургаан нарийн зурвас болон цацрав.

Гурван залуугийн бугуйнаас цус зогсох шинжгүй хүчтэй олгойдон гарч байлаа...

— Та гуравт гурван амьсгалын хугацаа өгье. Миний нүднээс зайл, үгүй бол үх!

Дуан Лин Тяний хөндий дуу гурван залуугийн чарлахыг дарж орхив.

Түүний үгийг сонсоод гурван залуугийн царай тэр даруй хувирлаа.

Мэдээ алдсан, хүчтэй цус алдаж буй гараа тоох сөхөөгүй тэд Агар модны зоогийн газрын хоёрдугаар давхраас яаран доош гүйлээ.

Тэд хоёрхон амьсгалын хугацаанд Дуан Лин Тяний хараанаас аль хэдийн алга болчихов.

Хүн үхэлтэй нүүр тулах үедээ биеийнхээ далд чадавхыг дайчилж чаддаг ажээ.

Хажууд байсан үйлчлэгч нүд нь бүлтийн зогсов. Тэр дүр зургийг харснаасаа хойш одоо хүртэл ухаан орж чадсангүй.

Түүний бодлоор Дуан Лин Тяний сэлэм хэтэрхий хурдан байлаа. Бие чийрэгжүүлэхийн тавдугаар түвшний тулаанч тэрээр хүртэл сэлмийн хөдөлгөөнийг тодорхой харж чадсангүй.

Чэнь Мэй Эрийн царай цонхийж, харц нь айдсаар дүүрэв.

Чэнь Мэй Эрийн дэргэдэх зарц охин бүр тайван байдлаа алдан ориллоо. Айсандаа бүх бие нь чичирч, Дуан Лин Тянь руу эгцлэн харахаас ч зүрхэлсэнгүй.

Саяхан түүн рүү зөөлөн инээмсэглэж байсан залуу одоо зарц охины нүдэнд амьд тамын эзэн шиг харагдаж байлаа.

Дуан Лин Тяний өөдөөс сууж байсан Кэ Эр ч бас таатай харагдсангүй. Түүний царай ялимгүй цонхийжээ.

— Юу вэ, Чэнь авхай? Өөрийн гараар гаргаж өгөх үү?

Дуан Лин Тянь алмайрсан Чэнь Мэй Эр рүү харан инээв.

— Чи хэн юм бэ?

Чэнь Мэй Эр гүнзгий амьсгаа авлаа.

— Чэнь авхай, чи надаас салахыг тэгтлээ хүсэхгүй байгаа юм уу? Надад сэтгэл алдчихсан юм биш биз? Гэхдээ би чам шиг хэт задгай ааштай эмэгтэйд үнэхээр дургүй. Тиймээс Чэнь авхай дэмий оролдлого хийх хэрэггүй гэж найдаж байна.

Дуан Лин Тянь ёжлон хэлэв.

Дуан Лин Тянь ийм ичгүүргүй үг хэлнэ гэж Чэнь Мэй Эр огт санаагүй байлаа. Нүүр, нүд нь улайж, ууртайгаар үг чулуудлаа.

Гэсэн ч Дуан Лин Тяний хэлсэн үгний нөлөөгөөр зүрхэнд нь хурсан айдас бага зэрэг намдав.

— Цүй Эр, энэ гурван залуу явчихсан юм чинь тэр ширээ сул байна. Тийшээ очъё.

Ингээд тэр чичирсээр байгаа зарц охиноо дагуулан цонхны дэргэдэх нөгөө ширээ рүү алхлаа.

Фан овгийн гурван залуугийн саяхан идэж байсан зуушнаас халуун уур савсаж байв.

— Энд цэвэрлээд, дараа нь Чэнь авхайд үйлчил.

Дуан Лин Тянь үйлчлэгч рүү толгой дохин үл ялиг инээмсэглэв.

Чэнь Мэй Эр бусад эрх танхи эмэгтэйчүүдээс өөр байлаа. Ядаж л ийм явдал үзсэн хэрнээ үлдэж суух зориг түүнд байв.

— Тийм ээ.

Үйлчлэгч хүндэтгэлтэй хариулаад, цусны толбыг арчин, дараа нь Чэнь овгийн ууган охинд үйлчилж эхлэв.

— Кэ Эр, айчихсан уу?

Дуан Лин Тянь залуу охин руу зөөлөн харлаа.

Дуан Лин Тянь саяныхаас тэс өөр хүн шиг аашилж байлаа.

— Үгүй.

Залуу охин толгой сэгсрэв.

Гэвч ялимгүй цонхийсон үзэсгэлэнт царай нь үнэндээ бага зэрэг айсныг нь илтгэж байлаа.

Хэсэг хугацааны дараа Дуан Лин Тяний захиалсан зүйлс ирэв.

Дуан Лин Тянь юу ч болоогүй мэт зууш идэж, шар буурцгийн сүү уулаа.

Харин залуу охины хоолны дуршил буурсан бололтой, тэр дөнгөж жаахан идэв.

— Кэ Эр, чи ер нь ингэж бага иддэггүй шүү дээ. Сайн охин шиг жаахан ид.

Дуан Лин Тянь ингэж хэлэн Кэ Эрт урам өгөв.

— Залуу эзэн, би...

Кэ Эрийн царай ялимгүй цонхийсон хэвээр байж, саяын болсон явдлыг эргэн санаж байгаа бололтой байв.

— Кэ Эр, эрт орой хэзээ нэгэн цагт би Сэрүүн Салхин Суурингаас явна. Хэрэв чи намайг дагахаар төлөвлөж байгаа бол сэтгэл санааны хувьд бэлтгэлтэй байх хэрэгтэй. Учир нь цаашдаа үүнээс ч цуст явдал тохиож магадгүй. Ойлгов уу? Мэдээж, хэрэв намайг дагах бодолгүй бол би юу ч хэлээгүйд тооц.

Дуан Лин Тянь зориуд санаа алдаж, удаан ярив.

— Залуу эзэн, Кэ Эр ойлголоо. Кэ Эр иднэ ээ... Намайг битгий орхиорой.

Тэр яаран зуушнаас авч идэж эхлэв. Эмзэгхэн, хайр хүрэм төрх нь түүнийг харсан хэнийг ч өөрийн эрхгүй хайрлахад хүргэхээр байлаа.

Кэ Эрийг ингэж байгааг хараад Дуан Лин Тяний зүрх өвдөөгүй гэж хэлэх аргагүй.

Гэвч Кэ Эрийг хатуужуулж, зүрхэнд нь хурсан хулчгар зангаас хурдан салгахын тулд сэтгэлээ хатуу байлгах ёстойгоо тэр мэдэж байв.

— Хөөе! Чи одоо явахгүй байгаа юм уу? Фан овгийнхон чамд гай тарихаар ирэхээс айхгүй байна уу?

Чэнь Мэй Эрийн дуу холоос сонсогдон Дуан Лин Тяний чихэнд хүрэв.

— Чэнь авхай, та миний төлөө санаа зовох хэрэггүй. Харин Фан овгийн хүмүүсийг хурдан ирээсэй гэж дотроо хүсэж байгаа биз дээ?

Дуан Лин Тянь хөндийхөн хэлэв.

— Чи үнэхээр уур хүргээд байх юм, уур хүргээд байх юм!

Дуан Лин Тяний үгэнд уурласан Чэнь Мэй Эр шүдээ зуун, дотроо хилэгнэж байлаа.

«Чамайг хэн болохыг эрт орой хэзээ нэгэн цагт олж мэднэ. Тэгээд хэзээ ч өршөөхгүй, хэзээ ч!» гэж тэр дотроо бодов.

— Энэ Чэнь Мэй Эр чинь үнэхээр гай дагуулсан эмэгтэй юм.

Хоолоо идэж дуусаад Дуан Лин Тянь цонхоор харвал өмнөх гурван залуу буцаж ирсэн байлаа.

Гар нь боолттой гурван залуу эрчтэй алхаж байв. Тэд царай нь барайсан хорин настай залууг дагуулан, түрэмгий байдлаар дөхөж ирлээ.

Дөрвүүлээ удалгүй Агар модны зоогийн газарт орж ирлээ.

Энэ бүхнийг ойролцоо байсан Чэнь Мэй Эр хараад нүд нь баяртайгаар гэрэлтэв. Дуан Лин Тянь руу харах үед сэтгэл нь догдолж байлаа. Тэр дотроо: «Тэгэхээр чи миний зөвлөгөөг сонсоогүй юм байна. Одоо Фан овгийн эмийн дэлгүүрийн дэд эрхлэгч өөрийн биеэр ирлээ. Одоо ч инээж чадах эсэхийг чинь харъя...» хэмээн бодов.

— Хмпф!

— Хэрэв чи надаас гуйж, надад гурвантаа мөргөвөл би чамд туслах эсэхээ бодож үзнэ.

— Ах Цюань, тэр байна!

Фан овгийн гурван залуу өнөөх залууг хоёрдугаар давхарт дагуулж ирээд, бие биеэсээ өрсөн гараа сунган Дуан Лин Тянийг заав. Тэд шүдээ зуун байлаа.

— Тайвширч, учрыг нь ярилцъя. Тайвшир.

Араас нь дагаж ирсэн үйлчлэгч яаран болиулахыг оролдов.

— Тайвширч, учрыг нь ярилцъя гэнэ ээ?

Фан овгийн эмийн дэлгүүрийн дэд эрхлэгч Фан Цюань үйлчлэгчдийг хүйтнээр нэг бүрчлэн гүйлгэн харав.

— Манай Фан овгийн хүмүүсийн гарын шөрмөсийг тасалж байхад та нарын хэн нь ч түүнийг болиулаагүй юм уу? Зайл!

Залуугийн хэлсэн үг Чэнь Мэй Эрийн царайг хувиргав.

Гарын шөрмөсийг нь тасалсан гэж үү?

Тэр агшинд Чэнь Мэй Эрийн зүрхийг яс нэвт сүлбэх жихүүдэс хүрч, Дуан Лин Тянь руу чиглэсэн харц нь айдсаар дүүрэв.

Чэнь Мэй Эр Дуан Лин Тянь гурван Фан овгийн залуугийн цусыг гаргасан төдий гэж бодож байв. Харин Дуан Лин Тянь тэдний гарын шөрмөсийг хүртэл тасалсан байжээ.

Гарын шөрмөс тасарвал эдгэсэн ч гар нь урьдынх шиг мэдрэмжтэй болохгүй.

Тулаанч хүний хувьд энэ нь хоёр гарыг нь тайрсантай ялгаагүй.

— Амиа хорло!

Фан Цюань Дуан Лин Тянь руу яг л үхсэн хүн харж байгаа мэт хүйтнээр ширтэв.

Түүний бодлоор Бие чийрэгжүүлэхийн дөрөвдүгээр түвшний жаал хүү үхсэн хүнээс ялгаагүй байлаа.

— Хэхэ... Жаахан гаруудыг нь зодчихоод том гар нь тэсэлгүй гарч ирэв үү? Та гурвын хамгийн бага нь хүртэл надаас ах. Би та нарыг зугтаалгаж, тусламж дуудаж ирүүлэхдээ туйлын их нэр төртэй, бахархалтай байх ёстой юу? Та гурав үнэхээр Фан овгийн бахархал юм аа...

Дуан Лин Тянь инээлээ.

Тэр Фан Цюанийг огт тоосонгүй. Харин гурван Фан овгийн залуу руу басамжлан харлаа.

— Амаа тат!

Фан Цюаний нүд хүйтнээр гялалзав. Тэр чанга хашхираад урагш давшиж, хөлөө газарт хүчтэй дэвслэв. Довтлоход бэлдэх яг тэр мөчид...

— Боль!

Тэр агшинд хүйтэн, хөндий өнгөтэй дуу цуурайтав.

Тэгтэл ногоон дээл өмссөн дунд эргэм насны эр ирж яваа харагдав. Тэнд байсан үйлчлэгчид түүнд хүндэтгэлтэйгээр бөхийж, Ма эрхлэгч хэмээн дуудлаа.

— Ма эрхлэгч.

Дунд эргэм насны эрийг харсан Фан Цюаний царай зөөлөрч, харцанд нь багахан хүндэтгэл тодров.

— Фан дэд эрхлэгч ээ, та манай Агар модны зоогийн газрын дүрмийг мэднэ. Ямар ч асуудлыг гадаа гарч шийддэг. Агар модны зоогийн газар бол та нарын дураараа авирлаж болох газар биш.

Дунд эргэм насны эр хүйтнээр хэлэв.

— За.

Фан Цюань гүнзгий амьсгаа авав.

— Би зоогийн газрын үүдэнд чамайг хүлээе. Хэрэв зүрх чинь хүрэхгүй бол насан туршдаа энд сууж болно шүү!

Фан Цюань Дуан Лин Тянь руу мөсөн хүйтэн харцаар нэг хараад гарч одов.

— Санаа зоволтгүй. Кэ Эр хоолоо идэж дуусмагц би гарна.

Дуан Лин Тянь Фан Цюаний хэлсэн үгийг огт тоогоогүй мэт үл ялиг инээмсэглэв.

Харин тэр сонирхсон шинжтэйгээр Кэ Эр рүү харав.

— Кэ Эр, яагаад дахиж идэхгүй байгаа юм? Тийм ээ, сайн охин минь, хоолоо дуусга. Дэмий үрж болохгүй.

Дуан Лин Тянь залуу охин руу энхрийлэл дүүрэн царайгаар харав.

Дунд эргэм насны эр Дуан Лин Тянийг гүнзгий ажигласнаа эргэж яваад өгөв.

Харин хоёрдугаар давхарт байсан зочид, үйлчлэгчид Дуан Лин Тянь руу өрөвдсөн харцаар харж байлаа...

Тэдний бодлоор энэ залуу үеийнхнээсээ илүү хүчтэй байсан ч эцсийн эцэст дөнгөж арван таван настай хүү байв. Харин Фан Цюань хорин настай, Бие чийрэгжүүлэхийн зургаадугаар түвшний тулаанч байлаа.

Тэр залуу Фан Цюаний өрсөлдөгч болж чадах ямар ч боломжгүй гэж тэд үзэж байв.

20-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно20-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах