Агар модны зоогийн газар — Сэрүүн Салхин Суурингийн хамгийн шилдэг зоогийн газар байв.
Ли, Чэнь, Фан овгуудын худалдааны төвүүдийн уулзварт байрладаг ч Сэрүүн Салхин Суурингийн энэ гурван овгийн алинд нь ч харьяалагддаггүй байлаа.
Цаанаа нэлээд том ар талтай гэх яриа байдаг. Уг зоогийн газрыг Сэрүүн Салхин Суурингийн гаднаас ирсэн томоохон худалдаачдын бүлэг байгуулжээ.
Өглөөний хоол идэхээр Агар модны зоогийн газар руу орж гарах хүн олон байлаа.
Агар модны зоогийн газарт хооллох чадалтай хүн бүр чинээлэг гэр бүлээс гаралтай нэгэн байв. Өөрөөр хэлбэл баян хүн, эсвэл язгууртан байлаа.
Тэр хоёр Агар модны зоогийн газар руу орж ирэхэд тэнд орж гарч байсан хүмүүсийн анхаарлыг тэр даруй татав. Ихэнх харц нь атаархал, бишрэлээр дүүрэн байлаа.
Атаархсан харц охин дээр тусаж байсан бол биширсэн харц залуу дээр тусаж байв.
— Та хоёр хооллох уу?
Үүдэнд зогсож байсан үйлчлэгч толгой гудайлган, хүндэтгэлтэй дуугаар мэндлэв.
— Тийм ээ. Хоёрдугаар давхарт, цонхны дэргэдэх тусдаа тасалгаа сул байгаа юу?
Залуу толгой дохин, дотно өнгөөр хэлэв.
— Байгаа. Нааш морилно уу.
Үйлчлэгч залуугийн үгийг сонсоод тэднийг анх удаа ирж буй хүмүүс биш гэдгийг ойлгов. Тэр яаран тэднийг нэгдүгээр давхраас хавьгүй нам гүм хоёрдугаар давхарт дагуулан гарлаа.
Мэдээж, хоёрдугаар давхарт хооллох үнэ хоёр дахин өндөр байв.
— Аз ч муугүй юм.
Цонхны дэргэдэх хамгийн сүүлчийн ширээг хараад Дуан Лин Тянь хөмсгөө ялимгүй атирууллаа.
Дуан Лин Тянь охиныг цонхны дэргэд аваачихад хоёрдугаар давхарт байсан зарим хүний харц түүний дур булаам төрх, үзэсгэлэн гоонд татагдан Кэ Эр дээр тогтов.
Ойролцоох өөр нэг цонхны дэргэд сууж байсан гурван залуу Кэ Эрыг харахдаа шунал дүүрэн харцаар ширтэж байлаа.
— Кэ Эр, суу.
Дуан Лин Тянь Кэ Эрийн нил ягаан өнгийн богино сэлмийг авч ширээн дээр тавиад, боловсон залуу шиг сандлыг нь аяархан татаж өгөв.
— Баярлалаа, залуу эзэн.
Тэр суухдаа эмзэгхэн, балчир царай нь улайжээ.
Дуан Лин Тянь Кэ Эрийн өөдөөс суух гэж байтал чихнийх нь хажуугаар салхи исгэрч, нэгэн дүрс гялсхийн өнгөрөөд түүний суух байсан суудал дээр түрүүлж суучихав.
Дуан Лин Тянь өөрийн суудал дээр суусан балчир охиныг хараад хөмсгөө зангидлаа.
Ногоон хувцастай охин арван зургаан орчим настай байв. Түүнийг дэндүү үзэсгэлэнтэй гэж хэлэхээргүй ч гэмгүй мэт царайд нь үл ялиг дур булаам өнгө нуугджээ. Энэхүү дур булаам өнгө нь гэмгүй зан араншинтай нь нийлээд хоорондоо зөрчилтэй төрхийг бий болгож байлаа.
Энгийн төрхтэй зарц охин араас нь дагаж ирээд ард нь зогсов.
— Чэнь авхай, уучлаарай. Энэ залуу мастер аль хэдийн энэ суудлыг эзэлчихсэн байна. Та өөр суудал сонгоно уу?
Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёрыг дагуулж ирсэн үйлчлэгч ингэж хэлэв. Тэр ногоон хувцастай охиныг таньдаг нь илт бөгөөд нүүрэндээ даруухан инээмсэглэл тодруулсан байлаа.
— Энэ суудал надад таалагдсан юм. Агар модны зоогийн газрын байнгын үйлчлүүлэгч надад иймхэн онцгой хандлага үзүүлж болохгүй гэж үү?
Ногоон хувцастай охин бардамхан толгой өргөн, үйлчлэгч рүү дээрэнгүй харлаа.
— Би хооллож байхдаа танихгүй хүмүүс дэргэд байхад дургүй.
Түүний өөдөөс суусан Кэ Эрыг харан хайхрамжгүй хэлэв. Нүдэнд нь атаархал илт байлаа.
— Залуу мастер, яагаад болохгүй гэж...?
Ногоон хувцастай охиныг дагаж явсан өөр нэг үйлчлэгч Дуан Лин Тянь руу харан, түүнд суудлаа солихыг хүсэж байлаа.
Гэвч Дуан Лин Тянь түүнд огт анхаарал хандуулахгүй байгааг хараад арга буюу гашуун инээмсэглэн амаа хамхив.
— Залуу эзэн, суудлаа сольчихвол яасан юм бэ?
Энэ үед Кэ Эр Дуан Лин Тянь руу харав.
Тэр Чэнь авхайг нэр хүндтэй, өндөр байр суурьтай гэр бүлийн охин гэдгийг анзаарчээ.
Хэдийгээр төрх байдал, зан араншин нь Кэ Эрийнхээс дутуу байсан ч өөрийн мэдэлгүй цацруулж буй сүр бараа нь Кэ Эрийг амьсгалахад ч бэрх болтол дарамталж байв.
Дуан Лин Тянийг удаан дагаж ирсэн хэдий ч Кэ Эр төрсөн гарал нь дорд гэдгээсээ болж сэтгэлийнхээ гүнд өөрийгөө дорд үздэг байлаа.
Дуан Лин Тянь Кэ Эрийн харцыг анзаараад түүний юу бодож байгааг тэр даруй ойлгов.
Хэрэв Кэ Эрийг сэтгэлдээ тээж явдаг өөрийгөө дорд үзэх мэдрэмжээс нь салгахыг хүсвэл түүнд өөрөө зөв үлгэр дуурайл үзүүлэх хэрэгтэй гэдгийг тэр мэдэж байлаа.
Ядаж энэ ертөнцөд нэр төр, хүндлэл гэдэг зүйл бол хүн өөрийн хүчээр тэмцэж олж авах ёстой зүйл гэдгийг Кэ Эр ойлгох хэрэгтэй байв.
— Кэ Эр, бид яагаад суудлаа солих ёстой гэж?
Дуан Лин Тянь Кэ Эрийг энхрийлэн харан, зөөлөн дуугаар асуув.
— Залуу эзэн, би...
Кэ Эр юу хэлэхээ мэдсэнгүй.
— Кэ Эр, чи нэг зүйлийг санаж явах ёстой. Намайг дагаж гэрт минь ирсэн тэр өдрөөс хойш чи урьдын Кэ Эр байхаа больсон. Би өөртөө итгэлтэй, шинэ амьдралтай болсон Кэ Эрыг харахыг хүсэж байна. Урьдын тэр охиныг биш. Ойлгов уу?
Дуан Лин Тянь түүнийг тэвчээртэй бөгөөд зөөлөн чиглүүлэв.
— Залуу эзэн, би буруу байжээ.
Кэ Эр толгой гудайлгахад нүд нь ялимгүй улайв.
— Хөөе! Та хоёр миний хэлснийг сонсов уу? Би хооллож байхдаа танихгүй хүмүүс дэргэд байхад дургүй гэж хэллээ. Тиймээс хурдан тонил!
Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёрын яриаг сонссон ногоон хувцастай охин ичсэндээ уурлан, хашхирч хэлэв.
— Чэнь авхай, тийм үү?
Дуан Лин Тянь гэнэт ногоон хувцастай охин руу харав.
— Гурван амьсгалын хугацаа өгье. Миний суудлаас тонил. Үгүй бол... үр дагаврыг нь өөрөө үүрнэ шүү!
Дуан Лин Тяний нүдэнд хүйтэн гэрэл гялсхийж, дуу нь намсаж, сүрдэм өнгөөр сонсогдов.
Ногоон хувцастай охины царай хувирав.
Тэр дөнгөж загнаж эхлэх гэж байтал...
Залуугаас хүйтэн аура цацран өөр дээр нь бууж, амьсгалж ч чадахгүй болтол нь дарж байгааг мэдрэв. Тэр ч бүү хэл царай нь цонхийж орхилоо.
— Хоёр амьсгал үлдлээ!
Нөгөөх нам, сүрдэм дуу дахин сонсогдов.
Энэ удаа мөс шиг хүйтэн аура түүнийг бүр ч хүчтэй дарав.
Ногоон хувцастай охины ухамсар нуран унах дөхсөн ч Чэнь овгийн тэргүүний ууган охин гэдэг бардам зан нь шүдээ зуун тэсэх хүч түүнд өгч байлаа.
— Нэг амьсгал үлдлээ!
Нам, сүрдэм дуу гурав дахь удаагаа битүү аянга мэт хүнгэнэв.
Энэ удаа тэр дуутай хамт мөс шиг хүйтэн аура төдийгүй цусанд шунасан аураны өчүүхэн ул мөр ч дагалджээ.
Ногоон хувцастай охины царай цонхийв. Тэсэхийн аргагүй болсон мөчид тэр сандран бослоо.
Дуан Лин Тянь суудалдаа суухыг арга буюу харж зогсох зуур түүнийг дарж байсан аймшигт аура аажмаар алга болов.
— Чи хэн юм бэ?
Ногоон хувцастай охин гүнзгий амьсгаа авсныхаа дараа дургүйцсэн өнгөөр асуув.
Өөрөөс нь дүү харагдах тэр залуу яагаад ийм аймшигт аура цацруулж чаддагийг тэр ойлгосонгүй.
Саяхан л тэр залуу тамын гүнээс мөлхөн гарч ирсэн Асура шиг санагдаж байв. Бүх биеэс нь мөс шиг хүйтэн, цусанд шунасан аура цацарч байсан юм.
Хэрэв тэр цаашид суусаар байсан бол аймшигтай үр дагавар өөрт нь нүүрлэх байсныг охин огт эргэлзээгүй.
— Танай нэрийн димсамаас хоёр порц авчир. Хмм, бас хоёр аяга шар буурцгийн сүү авчир.
Дуан Лин Тянь аажуухан хэлэв. Тэр ногоон хувцастай охиныг огт сонсоогүй мэт байж, гайхаж мэлэрсэн үйлчлэгчид рүү харав.
— Тийм ээ.
Үйлчлэгчдийн нэг нь хүндэтгэлтэй хариулаад явж одов.
Түүний бодлоор Чэнь овгийн ууган охиныг сөрж зүрхэлсэн хүн энгийн нэгэн байх учиргүй байлаа.
— Хөөе! Би чамтай ярьж байна. Чи сонсохгүй байна уу?
Чэнь Мэй Эр уурлан галзуурахын ирмэгт хүрч байлаа.
Тэр багаасаа эцэг эхийнхээ хайртай охин байж, үргэлж эрхлүүлж өссөн юм. Өөрийг нь үнэхээр үл тоосон хүнтэй таарсан нь энэ анхны удаа байлаа.
— Кэ Эр, эндэхийн дим сам их амттай юм байна. Чи амсаж үз. Хэрэв таалагдвал өглөө бүр чамайг энд дагуулж ирнэ.
Дуан Лин Тянь өөдөөс нь суусан охин руу харан, нүдэндээ энхрийлэл тодруулж зөөлөн инээмсэглэв.
— Залуу эзэн, хааяа нэг ирж идэхэд хангалттай. Эндэхийн дим сам маш үнэтэй гэж сонсож байсан.
Охин ухаалгаар толгой сэгсрэв.
— Зүгээр ээ. Би тийм ч баян биш ч гэсэн Кэ Эрийнхээ амтыг баясгахад хангалттай мөнгөтэй.
Дуан Лин Тяний ил шулуун хэлсэн үг охиныг ичсэндээ толгой гудайлгахад хүргэв. Зөөлөн, хөөрхөн хацар нь улайжээ.
— Залуу мастер, манай авхай тантай ярьж байна.
Чэнь Мэй Эрийн дэргэдэх зарц охин Кэ Эрыг биширсэн харцаар ширтсээр Дуан Лин Тяньд бэргэнгүй хэлэв.
— Ийм авхайг дагаж явах чамд үнэхээр хэцүү байдаг байх даа.
Дуан Лин Тянь зарц охин руу нэг хараад үл ялиг инээмсэглэв.
— Үгүй ээ... Тийм биш... Авхай... авхай надад маш сайн.
Зарц охин айсандаа царай нь цонхийж, яаран тайлбарлав.
— Би чамайг ярихыг зөвшөөрсөн бил үү?
Чэнь Мэй Эр зарц охин руу ширтэв.
Энэ мөчид түүний сэтгэлд атаархлын өчүүхэн сэжим төрлөө. Өөрийнх нь дэргэдэх зарц охинд атаархах өдөр ирнэ гэж тэр ч бас бодож байгаагүй.
Учир нь өөрийг нь үл тоосон тэр үзэн ядмаар залуу зарц охинтой нь харин эелдэгхэн ярьсан байлаа.
— Мэй Эр авхай!
— Мэй Эр авхай, үнэхээр та мөн байна!
……
Ойролцоох ширээнд сууж байсан гурван залуу Чэнь Мэй Эрийг таньж, түүн рүү очин сэтгэл хөөрөн мэндлэв.
Тэдний дууны өнгө бишрэлээр дүүрэн байлаа.
Чэнь Мэй Эрийн царай зөөлөрч, Дуан Лин Тянь руу бардамхан харав.
Тэр Дуан Лин Тяньд ингэж хэлэх гэсэн мэт байлаа: «Би, Чэнь Мэй Эр, төрөлхийн давуу заяатай нэгэн. Намайг үнэлдэг хүн олон.»
Гэвч Дуан Лин Тянь түүн рүү одоо ч нэг ч удаа хараагүйг анзаараад царай нь тэр даруй барайв.
— Мэй Эр авхай, танд юу тохиолдов?
Чэнь Мэй Эрээс насаар ах нэгэн залуу түүний царай хувирсныг анзаараад асуув.
— Тийм ээ, Мэй Эр авхай. Бид танд туслах хэрэгтэй зүйл байна уу?
Чэнь Мэй Эртэй чацуу насны нөгөө хоёр залуу ч мөн яаран асуулаа.
— Энэ суудал минийх байсан юм. Гэтэл тэр намайг хүчээр босгож, суудлыг минь булаасан.
Чэнь Мэй Эр Дуан Лин Тянь руу харахад тунгалаг нүдэнд нь гомдол тодорч, болсон явдлыг хэтрүүлэн ярив.
— Юу гэнэ ээ? Тэр Мэй Эр авхайн суудлыг булаасан гэж үү?
— Жаал аа, чи үнэхээр зоригтой юм аа!
……
Гурван залуу түүний үгийг сонсоод хашхирч, Дуан Лин Тяньд тэр даруй уурлав.
— Авхай, та яагаад бусдыг гүтгэж байгаа юм бэ?
Чэнь Мэй Эрийн хэлсэн зүйлийг сонсоод Кэ Эрийн балчирхан царай ялимгүй улайжээ. Кэ Эр асуув.
Кэ Эрийн ялимгүй улайсан үзэсгэлэнтэй нүд гурван залууг үггүй болгов. Тэд саяхан л шударга ёсны төлөө хилэгнэж байсан ч одоо юу хэлэхээ мэдэхгүй байлаа.
Тэд өмнө нь ийм үзэсгэлэнтэй охин харж байсан гэж үү?
Энэ мөчид тэд юу хийх гэж байснаа хүртэл мартчихав.
— Хөөрхөн юм уу?
Чэнь Мэй Эр царайгаа барайлган, ширүүн өнгөөр асуув.
— Тийм ээ... Үгүй, үгүй!
Гурван залуу цочин, сая ухаан орсон мэт болов.
Тэд одоо л Чэнь овгийн ууган охин атаархуу зангаараа алдартайг санав.
Эрт дээр үед Чэнь овгийн нэгэн зарц өөр нэг зарц охиныг Мэй Эр авхайгаас ч үзэсгэлэнтэй хэмээн магтсаны дараа тэр зарц эр, өнөөх зарц охин хоёр хоёулаа ор сураггүй алга болсон гэдэг.
Тэд Дуан Лин Тянь руу харан ууртайгаар хэлэв.
— Хүүе, ухаантай бол хурдан тонил. Чэнь авхайг өдөж болох эсэхээ чи эхлээд мэдэж авсан уу?
— Хэрэв чи зайлж өгөхгүй бол бид гурав чамд зөөлөн хандахгүй шүү!
……