Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно

22-р анги

22-р бүлэг — Аянгын дөлний үрэл

Тэд Ли овгийн эдлэнд ирэв.

— Залуу эзэн минь, та… Фан овгийн тэр хүнд тэгж хандсан болохоор… ямар нэгэн асуудал гарахгүй биз дээ?

Залуу охин хажуудаа яваа хүүг харахад, балчир, эмзэг царайд нь санаа зовсон өнгө тодров.

— Кэ Эр, санаа зоволтгүй. Юу ч болохгүй. Чи болсон явдлыг харсан шүү дээ. Энэ миний буруу биш. Тэр намайг ална гэж сүрдүүлж, аргагүй байдалд оруулаагүй бол би ч бас түүнийг алахгүй байсан.

Хүү толгой сэгсрэн инээв.

Өмнөх амьдралдаа гарамгай зэвсгийн мэргэжилтэн байсан тэр өөрийн гэсэн зарчимтай байлаа.

Хэн нэгэн намайг өдөөгүй бол би ч бас түүнийг өдөхгүй!

Харин хэн нэгэн намайг өдөөвөл би хариуг нь арав, зуу, бүр мянга дахин өсгөн буцаана!

Фан Цюань түүнийг алахаар сүрдүүлсэн тэр мөчид Дуан Лин Тянь түүнийг үхэх нь тодорхой хүн гэж үзсэн байв.

— Тянь, чи энэ удаа Фан овгийнхонд юу хийчихэв?

Дуан Лин Тянь, Кэ Эр хоёр гэртээ дөнгөж орж иртэл Ли Роу тэдний өөдөөс алхаж яваа нь харагдав.

— Ээж ээ, юу ч болоогүй.

Дуан Лин Тянь ингэж хэлээд үл ялиг инээмсэглэв. Ээж нь Кэ Эртэй ярьсныг нь сонссоныг тэр мэдэж байлаа.

— Үнэнээ хэл!

Ли Роу хөмсгөө зангидлаа. Түүний тунгалаг нүд хавирган сар шиг нарийссан нь түүнийг хуурах амаргүйг илтгэнэ.

— Үнэхээр юу ч болоогүй. Фан овгийн нэг гэнэн нөхөр л намайг ална гэж сүрдүүлсэн юм…

Дуан Лин Тянь ичингүйрэн хамраа тэмтэрч, аажуухан тайлбарлав.

— Хэн миний хүүг ална гэж сүрдүүлэх зориг гаргадаг байна аа?!

Дуан Лин Тянь үгээ дуусгаж амжаагүй байтал Ли Роу уурлан дүрэлзэв!

Нүдэнд нь хилэн бадарч, хоолой нь жихүүн өнгөтэй болов…

— Фан овгийн эмийн дэлгүүрийн туслах эрхлэгч, Фан Цюань гэдэг залуу байсан байх. Гэхдээ би түүнтэй аль хэдийн тооцоо хийчихсэн. Тиймээс санаа зоволтгүй, ээж ээ.

Дуан Лин Тянь аяархан инээмсэглэв.

— Фан Цюань гэж үү? Фан Таогийн хүү юу?

Ли Роу хөмсгөө зангидлаа.

Тэр даруй Фан Цюань бол Фан овгийн эмийн дэлгүүрийн эрхлэгч Фан Таогийн хүү гэдгийг санав.

Түүний Тулааны Даогийн төрөлхийн авьяас дунд зэрэгхэн байсан ч тэр дөнгөж хорь гаруйхан настай залуу байлаа.

Ийм насандаа өөрийнх нь дөнгөж арван таван настай хүүд өс санаж, бүр хүүг нь ална гэж сүрдүүлсэн гэхээр…

Ли Роугийн сэтгэлд тэр даруй төгсгөлгүй уур хилэнгийн давалгаа оргилон бадарлаа!

— Тянь, тэр чамайг шархдуулаагүй биз дээ?

Ли Роу Дуан Лин Тянийг толгойноос нь хөл хүртэл ажиглан, гүнээ санаа зовсон өнгөөр асуув.

Түүний ярих өнгөөс харахад, Дуан Лин Тянь шархадсан байсан бол Фан Цюаньтай тооцоо бодохоор өөрөө очих нь тодорхой байлаа.

— Ээж ээ, би өчүүхэн ч шалбарчихаагүй. Итгэхгүй байвал Кэ Эрээс асуугаарай. Тэр надтай бүр хүрэлцэж ч амжаагүй.

Дуан Лин Тяний сэтгэл дулаацаж, толгой сэгсрэв.

Ли Роу Кэ Эр рүү харахад, охин тариа тонших дэгдээхэй шиг даруй толгой дохиж эхлэв.

Эхэндээ тэр ч бас залуу эзэн хохирчих вий хэмээн санаа зовж байсан юм.

Гэвч эцэст нь тэр эргэж хараагүй ч Фан овгийн тэр хүнтэй юу болсныг бүдэг бадаг мэдэрсэн байлаа.

Одоо тэр явдлыг дахин бодоход залуу охины цэвэрхэн царай үл ялиг цонхийв. Тэр илт айжээ.

— Кэ Эр, царай чинь яагаад ингэтлээ цонхийчихов? Өвдсөн юм уу?

Ли Роу охины цонхийсон царайг анзаараад санаа зовсон янзтай асуув.

Тэр Кэ Эрт аль эрт ирээдүйн бэрээ хэмээн ханддаг болсон тул Кэ Эрийг санаа тавин халамжлах нь хүүгээсээ дутахааргүй байлаа.

Залуу охин толгойгоо аяархан сэгсрэхэд, царайны нь түгшүүр бага зэрэг намдав.

— Нааш ир, өрөөнд чинь хүргэж өгөөд амраая…

Ээж нь залуу охиныг тэвэрч өрөөнд нь хүргэж өгөхөөр явж байгааг харсан Дуан Лин Тяний нүд үл ялиг нарийсав.

Түүний бодлоор Кэ Эр ийм хариу үзүүлэх нь хэвийн байлаа. Эцсийн эцэст Кэ Эр түүнтэй адилгүй.

Харин цус, тулаан дунд амьдарч ирсэн түүнд хүний амь таслах нь ердийн үзэгдэл байв. Бусдын амийг хөнөөх мэдрэмжид тэр аль эрт дасаж, сэтгэл нь хөшсөн байлаа.

Дуан Лин Тянь түүхий эдүүдээ өрөөндөө тавиад, ээжтэйгээ мэндлэн гадагш гарав.

Тэр Их ахлагч Ли Хуотой уулзахаар явлаа.

— Хүү минь, бидний товлосон уулзалтын цаг болоогүй байхад чи юуны учир намайг зорьж ирэв?

Ли Хуо ингэж асуух зуураа Дуан Лин Тянь руу харж, нүдээ үл ялиг нарийсгав.

— Их ахлагч аа, би танаас хэдэн төрлийн үрэл найруулахад туслахыг хүсэж ирлээ.

Дуан Лин Тянь зорилгоо шууд хэлэв.

— Өө? Чи ямар үрэл найруулахыг хүсэж байна?

Ли Хуо инээв.

— Аянгын дөлний үрэл.

Дуан Лин Тяний харц төвлөрч, тэр үгийг аажуухан хэлэв.

— Хүү минь, Аянгын дөлний үрэл хэдийгээр Бие Чангаруулах шатанд хэрэглэдэг үрлийн нэг төрөл боловч маш үнэ цэнтэй бөгөөд ховор. Түүгээр ч зогсохгүй би энэ үрлийн тухай сонсож л байсан болохоос найруулах аргыг нь мэдэхгүй.

Ли Хуогийн царай хэсэгхэн зуур барайж, дараа нь тэр гашуунаар инээв.

— Их ахлагч аа, би танд үрлийн жорыг нь өгвөл та нэгийг найруулж чадах уу?

Дуан Лин Тянь инээмсэглэн асуув. Ли Хуогийн хэлсэн үг түүнд огтхон ч хүнд туссангүй.

— Чи… чи надад Аянгын дөлний үрлийн жорыг өгөх гэж байна уу?

Ли Хуогийн амьсгал давчдан, хурдан хурдан болж эхлэв.

Алхимич хүний хувьд түүний хамгийн их хүсдэг зүйл бол төрөл бүрийн үрэл найруулж, туршлага хуримтлуулан, улмаар эм найруулах ур чадвараа дээшлүүлэх байлаа.

Тэр Есдүгээр зэрэглэлийн алхимич байсан ч найруулж чаддаг үрлийн тоо нь туйлын хязгаарлагдмал байв…

— Тийм ээ.

Дуан Лин Тянь толгой дохив.

— Багш чинь Аянгын дөлний үрлийн жорыг надад дамжуулахыг зөвшөөрсөн юм уу?

Ли Хуо гүнзгий амьсгаа аван асуув.

— Багш маань надад дамжуулсан бүх үрлийн жор өөрийнх минь, хүссэнээрээ ашиглаж болно гэж хэлсэн. Түүнээс гадна Аянгын дөлний үрэл үнэндээ тийм ч ховор биш. Үүлэн Тивд үүнийг найруулж чаддаг алхимич цөөнгүй бий.

Дуан Лин Тянь аяархан инээмсэглэв.

Тийм ч ховор биш гэж үү?

Дуан Лин Тяний үгийг сонсоод Ли Хуогийн амны булан таталдав.

Хэдийгээр Аянгын дөлний үрэл найруулж чаддаг алхимич цөөнгүй байдаг ч, өөрийнх нь зүйл л бол үнэ цэн багатай байсан ч нандигнахгүй алхимич гэж хаана байх билээ?

Тэд Аянгын дөлний үрлийн жорыг бичиж чаддаг байсан ч бусдад өгөхийг хүсэхгүй нь лавтай.

Сэрүүн Салхин Суурингаас гаднах томоохон хотуудад ч Аянгын дөлний үрлийн жор үнэлж баршгүй үнэтэй байлаа.

Аянгын дөлний үрэл бол Бие Чангаруулах шатны бясалгагчдад зориулсан үрэл юм. Үүнийг уусны дараа хүний биед аянга, гал дүрэлзэн оргих өвдөлтийг тэсэх хэрэгтэй болдог. Ингэснээр биеийн чадавхыг нь өдөөдөг.

Хэрэв үүнийг Бие чийрэгжүүлэх үрэлтэй хамт хэрэглэвэл, зөвхөн Бие чийрэгжүүлэх үрэл хэрэглэснээс бясалгалын хурд нь хоёр дахин нэмэгдэнэ!

— Хүү минь, баярлалаа.

Ли Хуо гэнэт босож, Дуан Лин Тянь руу гүнээ мэхийн ёслов.

Алхимич хүний хувьд ховор үрлийн жор нь амь насаас нь ч илүү эрхэм байлаа.

— Их ахлагч аа, ингэх хэрэггүй. Би танд жорыг хувиа хичээсэн шалтгаанаар л өгч байгаа юм. Надад хэдэн Аянгын дөлний үрэл найруулж өгөхийг хүсэж байна. Бид хоёулаа хэрэгтэйгээ авч байгаа хэрэг.

Дуан Лин Тяний илд мэт хөмсөг үл ялиг хөдөлж, тэр аажуухан хэлэв.

— Чи ингэж бодож болохгүй. Аянгын дөлний үрэл найруулахад миний эх эрчим, биеийн тэнхээнээс өчүүхэн хэсэг л зарцуулагдана. Миний оруулж буй хувь нэмэр чинийхтэй зүйрлэшгүй.

Ли Хуо толгой сэгсрэв.

Түүний бодлоор Аянгын дөлний үрлийн жор хэтэрхий асар их үнэ цэнтэй байлаа. Хэрэв үүнийг Ли овгийнхон ашиглаж чадвал…

Ли овог Фан овог, Чэнь овгийг дарах нь тун удахгүй биелж мэднэ!

— Их ахлагч аа, хэрэв миний саналыг хүлээж авахад одоо ч хэцүү байвал та надад мөнгөн зоос өгч болно.

Дуан Лин Тянь хөмсгөө өргөн үл ялиг инээмсэглэв.

— Хүү минь, чи үнэхээр мөнгө л боддог хүн юм аа. Санаа зоволтгүй, би энэ тухай овгийн тэргүүнтэй ярья. Тэр үед чамд ногдох мөнгийг авна.

Ли Хуо тоглоом шоглоомоор загнав.

Тэр дотроо гайхаж байлаа. Энэ хүү яагаад мөнгөнд ингэтлээ дуртай байдаг байна?

Хэрэв Дуан Лин Тянь Ли Хуогийн өөрийнх нь тухай бодож буйг мэдсэн бол түүн рүү басамжилсан харцаар харах байв…

Дахин Төрсөн Тулааны Эзэн Хааны дурсамжаас Дуан Лин Тянь эм найруулах, зэвсэг урлах, бичээс сийлэх зэрэг нь бүгд мөнгө сордог мэргэжил гэдгийг мэддэг байлаа.

Тэр одоохондоо Бие Чангаруулах шатанд байсан тул гарлага нь төдийлөн их биш байв.

Гэвч Цөм Бүрэлдүүлэх шатанд нэвтэрч, эх эрчмээ хөгжүүлмэгц эм найруулж, зэвсэг урлаж эхлэх хэрэгтэй болно.

Тэр үед түүхий эдийн зардал асар их болно. Бүр ёроолгүй нүхтэй зүйрлэж болохоор байлаа.

Зэвсэг урлах, эм найруулахаас гадна эх эрчмээр туслуулан сийлдэг бичээсүүдэд ч төрөл бүрийн ховор түүхий эд хэрэгтэй!

Дуан Лин Тянь Аянгын дөлний үрлийн жорыг бичиж, Их ахлагч Ли Хуод өгөөд, түүнтэй салах ёс хийн явлаа.

Гарах замдаа тэр Ли Хуод дахин сануулахыг мартсангүй.

— Их ахлагч аа, Аянгын дөлний үрэлд хэрэгтэй түүхий эдүүдийг та аваад өгнө шүү. Би сүүлийн үед үнэхээр ядуу байгаа болохоор тэр түүхий эдүүдийг авах мөнгө надад алга.

Дуан Лин Тянь үгээ дуусмагцаа зугтан одов. Гайхсан хэвээр хоцорсон Ли Хуогийн нүдэнд түүний алсран одох дүр л үлджээ.

— Энэ хүү өчигдөр надаас мянган мөнгөн зоос авсан атлаа ядуу гэж гоншигнодог байна. Нас бага ч үнэхээр ичгүүргүй юм аа!

Дуан Лин Тянь эцэст нь хараанаас далд орсны дараа Ли Хуо жуумалзан, тоглоом шоглоомоор загнав.

Их ахлагч Ли Хуогийн өргөөнөөс гарсны дараа Дуан Лин Тянь шууд гэртээ харив. Тэр өрөөндөө орж хаалгаа түгжин, Кэ Эртэй өмнө нь худалдаж авсан түүхий эдүүдээ дэлгэн тавилаа.

Дуан Лин Тянь эдгээр түүхий эдээр бичээс сийлэхээр бэлджээ.

Дуан Лин Тянь Ли Жег ялсан Саажуулах бичээс нь Бие Чангаруулах шатны долоодугаар түвшнээс доош бясалгагчдад л үйлчилдэг байв. Тиймээс түүнээс дээш түвшний бясалгагчид ашиглавал гижигдэхээс ялгаагүй.

Энэ удаа Дуан Лин Тянь урьдчилан сэргийлэх арга хэмжээ болгон өөр төрлийн бичээс сийлэхээр төлөвлөжээ.

Хэрэв тэр хоёр сар хагасын дотор зөвхөн өөрийн хүчээр Фан Цяннийг алж чадахгүй бол энэ бичээсийг тусламж болгон ашиглаж, Фан Цянний амийг тасална!

— Фан Цянь, чи Бие Чангаруулах шатны есдүгээр түвшний бясалгагч байсан ч би чамайг гарцаагүй ална!

Фан Цянь түүнийг Ли овгийн Хүлээн авах танхимд шархдуулсан өдрийг санахад, Дуан Лин Тяний цээжинд хилэн бадарч, удаан хугацаанд намдсангүй.

Дуан Лин Тянь, Фан Цянь хоёр гал мөс шиг үл эвлэрэх дайснууд байлаа. Тиймээс Фан Цянь амьд сэрүүн байх цагт Дуан Лин Тяний сэтгэл хэзээ ч амрахгүй.

Дуан Лин Тянь бичээс сийлж эхлэх гэж байтал…

— Тянь!

Ли Роугийн яарсан дуу гаднаас сонсогдов.

Дуан Лин Тяний зүрх огцом түгшиж, юу болсныг бараг тааварлав.

Амных нь булан ёжтой инээмсэглэлээр мурийв.

— Фан овгийн хариу арга хэмжээ үнэхээр хурдан юм! Гэхдээ энд хүрээд ирэхээс ичихгүй байгаа юм чинь үнэхээр нүүргүй хүмүүс бололтой.

— Ээж ээ, намайг дуудсан юм уу?

Дуан Лин Тянь хаалгаа түлхэн онгойлгож, гадагш гарлаа.

Ли Роу гүнзгий амьсгаа авав.

Фан овгийн Гуравдугаар ахлагч ирж, хүү нь Фан Цюанийг алсан гэж хэлснээс хойш Ли Роугийн сэтгэл тавгүйрхэж, одоо хүртэл тайвширсангүй.

Фан Цюань бол Бие Чангаруулах шатны зургаадугаар түвшний бясалгагч байв.

Түүнийг хүү нь алсан гэж үү?

Гэтэл хүү нь болох Дуан Лин Тянь дөнгөж өнөө өглөө Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшинд нэвтэрсэн байхад шүү дээ.

Тэр даруй учрыг нь лавлан асуув.

Ли Роу Дуан Лин Тяний ярианаас болсон явдлын дарааллыг мэдэж авав.

Түүнчлэн Дуан Лин Тянь Фан Цюанийг ямар нөхцөлд алсныг, бүр ганцхан илдний цохилтоор амийг нь хөнөөсөн гэдгийг ч мэдэв…

Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний бясалгагч зургаадугаар түвшний бясалгагчийг алсан хэрэг.

Ганцхан илдний цохилтоор хоолойг нь огтолжээ!

Ли Роу хүүгийнхээ Сэлэм Сугалах Арга хэчнээн аймшигтай болохыг гүнээ ойлгож байлаа.

— Тянь, ийм том хэрэг гарсан байхад яагаад ээждээ хэлээгүй юм бэ?

Ли Роу үл ялиг дургүйцсэн царай гарган, хүү рүүгээ ууртай ширтэв.

— Ээж ээ, та надаас асуугаагүй шүү дээ. Фан овгийнхон ирчихсэн юм уу?

Дуан Лин Тянь ичингүйрэн инээмсэглэв.

— Тийм ээ. Фан овгийн Гуравдугаар ахлагч Фан Син, Фан овгийн эмийн дэлгүүрийн эрхлэгч Фан Тао хоёр хамт ирсэн. Тэд тэргүүнийг чамайг өөрсдөд нь шилжүүлэн өгөхийг шаардаж байна… Тянь, санаа зоволтгүй. Бидний зөв байхад тэр хоёрхон хүн ирсэн нь бүү хэл, Фан овгийн тэргүүн Фан И өөрөө хүрээд ирсэн ч чамд юу ч хийж чадахгүй!

Ли Роу Дуан Лин Тяньд зориг өгөв.

Гэвч Дуан Лин Тянь өчүүхэн ч санаа зовсон шинжгүй, бүр өөрөөс нь ч илүү тайван байгааг тэр даруй анзаарлаа.

Тэр ямар нэгэн зүйл бодсон бололтой. Бургас мэт нарийхан хөмсгөө зангидахад, зүрх нь түгшин цохилж эхлэв.

— Энэ чинь Тянь анх удаа хүн алсан хэрэг байх ёстой. Гэтэл чи яагаад ийм тайван байгаа юм бэ?

22-р анги дууслаа

Алдаа мэдэгдэх

Дайны эзэн тэнгэр өөд цойлно22-р анги · Унших

Алдааны мэдээлэл илгээхийн тулд бүртгэлээрээ нэвтэрнэ үү.

Нэвтрэх
ӨмнөхДараах