Ли Роу гүнзгий амьсгаа аваад, сэтгэлд нь байсан эргэлзээгээ ярив.
Тэр хүүгийнхээ нүд рүү учрыг нь таних гэсэн мэт ширтэн харж байлаа.
— Ээж ээ, би өмнө нь хүн алж байсан.
Дуан Лин Тянь аль хэдийн бэлэн байсан тул огт цочирсон шинжгүй, үл ялиг инээмсэглэв.
— Чи өнөөдрөөс өмнө өөр хүн хэзээ алсан юм бэ? Ээж чинь яагаад энэ тухай огт мэддэггүй юм?
Ли Роугийн бургас мэт нарийхан хөмсөг дээш өргөгдөж, тэр сониучирхан асуув.
— Ээж ээ, өнөөдрөөс өмнө би зүүдэндээ хүн алж байсан… бүр цөөнгүй хүнийг. Энэ бол зүүдэнд минь гардаг өвгөний надад зориулж бэлдсэн бэлтгэлийн нэг хэсэг байсан юм. Зүүдэндээ анх хүн алсан үеэ би одоо ч санаж байна. Маш их айгаад, бүр бөөлжиж билээ.
гэж Дуан Лин Тянь тайлбарлав.
Дахиад л зүүд гэж үү!
Хэдийгээр Ли Роу хүүгийнхээ үгэнд бүрэн итгээгүй ч түүнд гарсан өөрчлөлтийг өөрөөр хэрхэн тайлбарлахаа мэдэхгүй байлаа.
— Зүүдэнд чинь гардаг өвгөн чамайг үнэхээр халамжилдаг бололтой. Тянь, Хүлээн авах танхим руу явцгаая. Тэргүүн хүлээж байна…
Ли Роу гүнзгий амьсгаа аваад, учрыг нь цааш лавлахаа болив.
Дуан Лин Тянь толгой дохин, ээжийнхээ араас Ли овгийн Хүлээн авах танхим руу явлаа.
— Нань Фэн ах аа, сайн байна уу!
Тэд Ли овгийн Хүлээн авах танхимд ойртож очиход, дотроос нь баяр хөөртэй чанга инээд сонсогдов.
— Чэнь Ли юу? Тэр энд юу хийж яваа юм бол?
Энэ дууг сонсоод Ли Роу ихэд гайхав.
Гэвч удалгүй хүүгийнхээ амны хоёр буланд тодрох гашуун инээмсэглэлийг анзаарчээ.
— Тянь, чи Чэнь овгийнхонтой бас муудалцчихсан юм биш биз?
Ли Роугийн зүрх түгшин цохилов.
Ийм үед Чэнь овгийн тэргүүн айлчилсан нь Ли Роуд хүү нь бас хэрэг тарьсан байж магадгүй гэсэн сэжиг төрүүлэв.
Дуан Лин Тянь ичингүйрэн, Чэнь овгийн ууган охин Чэнь Мэй Эртэй хоорондоо муудалцсан тухайгаа түүнд ярив.
— Тэгвэл ердөө л өчүүхэн зүйл байж. Чэнь Ли ийм жижиг асуудлаар чамайг буруутгахаар ирэхгүй нь лавтай. Тэр өөр ажилтай ирсэн байх.
Ли Роу санаа амрав. Хүү нь Чэнь овгийнхны нэгнийг бас алчихсан байх вий гэж тэр санаа зовж байлаа.
Дуан Лин Тянь Ли Роугийн араас удаан алхсаар Хүлээн авах танхимд ормогцоо, үл ялиг хачин уур амьсгалыг мэдэрлээ.
— Хмф!
Дунд эргэм насны хоёр эр Дуан Лин Тяний хажуугаар өнгөрөн, Ли овгийн Хүлээн авах танхимаас гарч одов.
Тэдний догшин харц Дуан Лин Тянийг тас татан салгах гэж байгаа мэт байлаа.
— Тэргүүн ээ… энэ чинь юу вэ?
Ли Роу гайхсан царайтайгаар Ли овгийн тэргүүн Ли Нань Фэн рүү харав.
Хүүгээ дуудахаар явахаас нь өмнө Фан овгийн тэр хоёр хүн Дуан Лин Тянийг амиар нь төлүүлэхийг хүсэж байсан.
Гэтэл хүү нь эцэст нь ирээд зогсоход, тэд ганц ч үг хэлэлгүй явчихлаа.
— Энэ бүхэн Мэй Эрийн ачаар болсон юм. Фан овгийнхон Ли овогт ирж, Дуан Лин Тянийг гэмт хэрэгт нь буруутгана гэж тэр таасан учраас Чэнь овгийн тэргүүн түүнийг гэрч болгохоор дагуулж иржээ. Дуан Лин Тянь Фан Цюанийг алах үед Мэй Эр тэнд байсан. Фан Цюань өөрөө өдөөн хатгасан болохоор Дуан Лин Тянь гэм буруугүй.
Ли Нань Фэн чангаар инээлээ.
— Мэй Эр авхай, баярлалаа.
Ли Роу залуу охин руу харан, үл ялиг инээмсэглэв.
— Тянь, энэ удаа Мэй Эр авхайн ачаар л асуудал шийдэгдлээ. Чи яагаад түүнд баярлалаа гэж хэлэхгүй байгаа юм?
Ли Роу Дуан Лин Тянь руу харав.
Дуан Лин Тяний нүд гялсхийж, учрыг нь олох гэсэн харцаар Чэнь Мэй Эрийг ширтэв. Тэр охин яагаад өөрт нь тусалсныг Дуан Лин Тянь гайхаж байлаа.
— Мэй Эр авхай, баярлалаа.
Ээж нь хэлсэн болохоор хүсэхгүй байсан ч ядаж өнгөн дээрээ ёс төдий талархах хэрэгтэй байв.
— Зүгээр дээ.
Чэнь Мэй Эр тунгалаг нүдээ ирмээд, цэцэг дэлгэрэх мэт сайхан инээмсэглэв.
Өмнө нь Агар модны зоогийн газарт харсан сахилгагүй ууган охиноосоо тэр огт өөр хүн болсон мэт харагдаж байлаа.
— Мэй Эр үнэхээр их хүмүүжилтэй юм. Чэнь тэргүүн ээ, та охиноо сайхан хүмүүжүүлжээ.
Ли Нань Фэн Чэнь Мэй Эрийн дэргэд зогсох дунд эргэм насны эр рүү үл ялиг инээмсэглэв.
Тэр дунд эргэм насны эр үнэхээр Чэнь овгийн тэргүүн Чэнь Ли байлаа.
Чэнь Ли инээмсэглэн толгой сэгсрээд, харцаа Дуан Лин Тянь дээр тогтоов.
— Миний охин танай Ли овгийн Дуан Лин Тяньтай яаж эн зэрэгцэх билээ? Ийм залуудаа тэр ийм сүр хүчтэй байна. Цааш өсөж том болоод ирэхээрээ Сэрүүн Салхин Сууринд түүнтэй эн зэрэгцэх хүнгүй болох вий…
— Есдүгээр ахлагч аа, таны хүүг гэрлүүлэхээр тохирсон хүн бий юү?
Дараа нь Чэнь Ли Ли Роу руу харав.
Чэнь Ли өгүүлбэрээ дуусгамагц Ли Роу, Дуан Лин Тянь, Ли Нань Фэн гурав бүгд хэлэх үггүй болон гацжээ.
Тэд гурав өөрийн эрхгүй Чэнь Мэй Эр рүү харлаа. Түүний хацар улайсныг хараад, Чэнь Лигийн санаа зорилгыг тэр даруй ойлгов.
Чэнь Мэй Эр надад сэтгэлтэй болчихсон юм биш биз?
Дуан Лин Тяний сэтгэл хөдөлж, болж буй зүйлд итгэж ядлаа.
Өнөө өглөө Агар модны зоогийн газарт тэр Чэнь Мэй Эр хоёр гал ус шиг зөрчилдөж байсан. Эмэгтэйчүүдийн ааш хувирч болно, гэхдээ ийм хэмжээнд хувирна гэж үү…
Энэ үед Дуан Лин Тянь ээж нь өөрийг нь зальтай инээмсэглэн харж байгааг анзаарав.
Гэхдээ тэр харц нь бас өөрийнх нь саналыг асууж байгаа мэт санагдав.
Дуан Лин Тянь аргагүйдсэн царай гарган толгой сэгсрэв.
— Чэнь тэргүүн ээ, харамсалтай нь би хүүгээ хэнтэй гэрлүүлэхээ саяхан шийдчихсэн юм.
Ли Роу Чэнь Ли рүү уучлал хүссэн царайгаар харав.
— Харамсалтай юм. Ли тэргүүн ээ, Есдүгээр ахлагч аа, Дуан дүү минь… Охин бид хоёр энд ирэх зорилгоо биелүүлчихлээ. Тиймээс одоо явъя даа.
Чэнь Ли толгой дохин, Чэнь Мэй Эрийг дагуулсаар гарч одов.
Чэнь Мэй Эр гарахдаа Дуан Лин Тянь руу гомдсон харцаар харлаа. Царай нь барайчихсан байв…
— Есдүгээр ахлагч аа, та Дуан Лин Тянийг гэрлүүлэх хүнээ сонгочихсоноо яагаад надад хэлээгүй юм бэ?
Ли Нань Фэн гайхсан царайтайгаар Ли Роу руу харав.
— Тэргүүн ээ, Кэ Эр бол миний хүүд сонгосон эхнэр нь.
Кэ Эрийг дурдангуут Ли Роугийн нүүрэнд чин сэтгэлийн инээмсэглэл тодров.
Ээжийнхээ хэлсэн үг Дуан Лин Тянийг балмагдууллаа.
Тэр дотроо бодов.
Кэ Эр ээжийн хэлснийг сонссон бол ичсэндээ нүүрээ харуулахын аргагүй болох байсан даа.
— Аан, тийм учиртай байж. Тэд үнэхээр сайхан хос юм.
Ли Нань Фэн инээмсэглэн толгой дохив.
— Есдүгээр ахлагч аа, Фан овгийн хоёр хүн ирэхээс өмнө Их ахлагч надтай уулзахыг хүссэн юм. Би аль хэдийн нэлээд удаасан тул одоо явъя даа.
Ли Нань Фэн явахыг хараад Дуан Лин Тяний нүүрэнд инээмсэглэл тодров.
Их ахлагч яагаад тэргүүнтэй уулзахыг хүссэнийг тэр мэдэж байлаа.
Тэргүүн хэтэрхий харамч биш байгаасай даа… Аянгын дөлний үрэл хэдийгээр доод зэрэглэлийн үрэл ч Ли овгийн хувьд ер бусын чухал зүйл.
Ли овгийн бүх ахлагчийн хүүхдүүд Аянгын дөлний үрлийг ууж, дараа нь Зургаан Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингээнийг шингээж чадвал тэдний бясалгалын хурд хоёр дахин нэмэгдэнэ!
Мэдээж, Дуан Лин Тянь Аянгын дөлний үрлийн эмийн жорыг Ли Хуотой хуваалцахыг зөвшөөрсөн шалтгаан нь мөн энэ байлаа.
Түүнд Аянгын дөлний үрэл туйлын их хэрэгтэй байлаа.
Аянгын дөлний үрлийн тусламжтайгаар дараагийн хоёр сар хагасын дотор Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд нэвтрэх нь боломжгүй зүйл байхаа болино.
— Тянь, чи юундаа инээгээд байгаа юм бэ? Одоо чамд хэлчихье. Яасан ч Кэ Эрийг орхиж болохгүй шүү. Тэгэхгүй бол ээж нь чамайг хэзээ ч уучлахгүй!
гэж Ли Роу Дуан Лин Тяньд нухацтай хэлэв.
— Ээж ээ, та юу яриад байгаа юм бэ?
Дуан Лин Тянь гашуунаар инээлээ.
Ээж нь чухам юу яриад байгааг тэр ойлгосонгүй.
— Тянь, дараагийн хэдэн сард чи хаа нэг тийшээ явах бол ээждээ заавал хэлээрэй. Би чамтай хамт явна.
гэж Ли Роу хэлэв.
— Ээж ээ, та Фан овгийнхон над руу дайрах вий гэж санаа зовж байгаа юм уу?
гэж Дуан Лин Тянь тааварлав.
— Тийм ээ. Фан Тао ч, Фан Син ч сайн, шударга хүмүүс биш. Тэд чиний эсрэг сэмхэн хуйвалдах вий гэж санаа зовж байна.
— Ээж ээ, Фан Цюань бол Фан Таогийн хүү. Тэр надаас өшөө авахыг хүсэх нь ойлгомжтой. Гэхдээ Фан овгийн тэр Гуравдугаар ахлагч яагаад надтай сөргөлдөхийг хүсэх болов?
Дуан Лин Тянь гайхсан хэвээр байлаа.
— Тянь, Фан Син Фан Таотой онцгой холбоотой хүн. Тэр бол Фан Таогийн төрсөн ах.
гэж Ли Роу тайлбарлав.
— Аан, тийм учиртай байж.
Дуан Лин Тянь учрыг нь ойлголоо.
Фан Цюань Фан овгийн Гуравдугаар ахлагчийн дүүгийн хүү байна гэж тэр огт төсөөлөөгүй. Тиймээс л тэд өөрсдөө Ли овогт ирж, түүнийг буруутгасан хэрэг байжээ.
Гэхдээ Фан овгийнхон өөрсдийнх нь буруу гэдгийг мэдэж байсан нь гарцаагүй. Эс тэгвээс ирсэн хүн нь Фан овгийн Гуравдугаар ахлагчаар тогтохгүй, тэргүүн нь ч хамт ирэх байлаа…
Арван өдрийн дараа Их ахлагч Ли Хуо Дуан Лин Тянийг дуудав.
Дуан Лин Тянь Ли Хуод эмчилгээний сүүлчийн иллэгийг хийж, далд гэмтлүүдийг нь бүрэн эмчлээд, Ли Хуогийн боловсруулсан Аянгын дөлний үрлийн анхны ээлжийг хураан авлаа.
Энэ ээлжийн Аянгын дөлний үрэл нийт гучин ширхэг байлаа.
— Хүү минь, энэ бол чамд төлөх ёстой мянган мөнгө. Үүн дээр овгоос өгч буй гучин мянган мөнгө байна. Үүнийг Аянгын дөлний үрлийн эмийн жорын чинь төлбөр гэж үзээрэй.
Өвгөн мөнгөн дэвсгэртийн зузаан боодол гарган, Дуан Лин Тяньд сунгав.
— Их ахлагч аа, баярлалаа!
Дуан Лин Тянь мөнгөн дэвсгэртүүдийг түүний гараас шүүрэн аваад, огтхон ч ёсорхсонгүй.
— Бие чинь тодорхой босгонд тулсан байна. Удахгүй Бие Чангаруулах шатны тавдугаар түвшинд нэвтрэх нь, тийм үү? Байгалийн авьяас дээр чинь Аянгын дөлний үрлийн тусламж нэмэгдвэл дараагийн хоёр сарын дотор Бие Чангаруулах шатны долдугаар түвшинд хүрэх нь боломжгүй зүйл биш. Тэр үед хурдан илдэндээ түшиглэвэл, санаандгүй зүйл тохиолдохгүй л бол Фан Цянийг алахад хангалттай байх ёстой!
Өвгөн нүдээ нарийсган, энэ үгийг аажуухан хэлэв.
— Их ахлагч та болсон явдлыг мэдэж байсан юм уу?
Дуан Лин Тянь балмагдав.
Их ахлагч хагас сарын өмнөх явдлыг мэддэг бололтой байв. Тэр Дуан Лин Тянь Бие Чангаруулах шатны дөрөвдүгээр түвшний бясалгалын хүчээр долдугаар түвшний Фан Цюанийг алсныг мэдэж байсан юм.
— Энэ явдал Сэрүүн Салхин Сууринд нууц биш. Би үүнийг хагас сарын өмнө тэргүүнээс сонссон. Хүү минь, чи хүчээ ингэж сайн нууж чаддаг гэж би бодоогүй… Ли Же чамаас болж тахир дутуу болсон нь зүгээр л азгүйтэл биш байжээ!
Өвгөн Дуан Лин Тянь руу гүн гүнзгий харлаа.
— Зүгээр л аз таарсан юм.
Дуан Лин Тянь ичингүйрэн инээмсэглээд, мөнгөн дэвсгэртүүдийг хураасны дараа явахаар эргэв.
— Түүний хүсэл тэмүүлэл Сэрүүн Салхин Сууринд хязгаарлагдахгүй нь харамсалтай. Тэгээгүйсэн бол манай Ли овог бүх сууринг нэгтгэх боломжтой байлаа.
Өвгөн санаа алдав. Дууны өнгөнд нь харамсал шингэсэн байлаа.
Их ахлагч түүнийг хэчнээн өндрөөр үнэлдгийг Дуан Лин Тянь мэдсэнгүй. Тэр Их ахлагчийн сууцыг орхимогцоо шууд гэртээ харив.
Усанд орох торх болон Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнийг бэлдээд, хувцсаа тайлав.
Дараа нь Аянгын дөлний үрлийг уулаа.
Тэр даруй Дуан Лин Тянь бүх биеэр нь янгинасан өвдөлт тархахыг тод мэдэрлээ…
Өвдөлт хором бүр улам хүчтэй болов!
Исс, исс…
Тэр агшинд Дуан Лин Тянь аянга, галд зэрэг дайруулж байгаа мэт санагдав.
Янгинасан өвдөлт бүх биеэр нь тархаж, Дуан Лин Тянь өөрийн эрхгүй намуухан «хмф» гэж дуу алдав…
Аз болоход, хоёр амьдрал туулсан хүний хувьд түүний тэсвэр хатуужил үнэхээр бат байлаа. Тиймээс Аянгын дөлний үрлийн эмийн нөлөөнөөс үүдсэн өвдөлтийг тэр төвөггүй тэсэв.
Хагас цагийн дараа Дуан Лин Тянь бие дэх янгинасан өвдөлт намдаж эхэлснийг мэдэрлээ.
Биеийнх нь бүх нүх сүв нээгдэж, усанд орох торхон дахь Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнийг шунахайн сэтгэлээр сорж байгааг тэр тодхон мэдэрч байв.
Шингээх хурд нь өмнөхөөсөө бүтэн хоёр дахин хурдан байлаа…
Есөн Лууны Тулааны Захирагчийн Арга, Сүнслэг Могойн Хэлбэр!
Дуан Лин Тянь Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэнийг шунаглан шингээхийн зэрэгцээ бясалгалын аргаа ажиллуулж эхлэв.
Бие дэх амийн цус нь тасралтгүй хүчирхэгжиж, бие нь аймшигтай хурдтай хувирч байлаа. Тэр босгыг маш хурдан давах дөхөж байв.
Бие Чангаруулах шатны тавдугаар түвшин!
Дуан Лин Тянь нүдээ нээв. Царай нь хязгааргүй баяр хөөрөөр дүүрчээ.
Аянгын дөлний үрэл түүний урмыг хугалсангүй.
Дуан Лин Тянь урьд нь Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэний нэг хэсгийг бүрэн шингээхэд ихэвчлэн хагас өдөр зарцуулдаг байв.
Энэ нь түүний хязгаар байлаа.
Гэвч Аянгын дөлний үрлийн ачаар…
Ердөө ганцхан үдээс хойшийн дотор тэр Долоон Эрдэнийн Бие Чангаруулах Шингэний хоёр хэсгийг дараалан бүрэн шингээгээд, тэр даруй нэвтэрлээ!